வறுமையிலும் திருடாதீர்

ஒரு பஞ்ச காலத்தில் அந்தணர் ஒருவரது வீட்டில் அரிசி கூட இல்லை.  பசி தாங்காத அவர் யாரும் அறியாமல் அரண்மனைக்குள் நுழைந்து நவரத்தினம் தங்க நகைகளை ஒரு துணியில் முடிந்து கொண்டு புறப்பட்டார். அப்போது அது தவறு என மனதுக்குப் படவே நகையை கீழே போட்டுவிட்டு  வேறொரு அறைக்குள் நுழைந்தார்.  அங்கு அரிசி பலசரக்குகள் குவிந்து கிடந்தன. அதில் ஒருபகுதியை எடுத்தார்.

அப்போதும் மனதிற்குள் வேதம் கற்றவன் திருடி உண்பதை விட உயிரை விடுவது மேல் என்ற எண்ணம் உண்டானது. அங்கிருந்து நகர்ந்த போது காவலர்களீடம் சிக்கிக் கொண்டார். மன்னருக்கு அவரது வறுமை புரிந்த்து   நேர்மையை அறிந்த மன்னர் அவர் தலைமையில் மழைக்காக யாகம் நடத்த உத்தரவிட்டதோடு நிறைய சன்மானம் அளித்தார்.

Advertisements

ஆஹா தகவல்

ஓர் எஜமானரின் வாக்குக்கு மட்டுமே கட்டுப்பட்டு நடக்கும் நாய்களை one man dog என்று சொல்வார்கள் தமிழ் நாட்டு நாய் இனங்களில் ராஜபாளையம் நாய்கள் இந்த வகையைச் சேர்ந்தவை.  ராஜபாளையம் நாய்கள் இந்திய ராணுவத்தால் எல்லைப் பாதுகாப்புப் பணியில் குறிப்பாக காஷ்மீரில் அதிக அளவில் பயன் படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. இந்திய தபால் துறை ராஜபாளையம் நாய்களைக் கௌரவப்படுத்தும் வகையில் தபால்தலை ஒன்றையும் வெளியிட்டுள்ளது.

சீனாவில் தேசிய கீதத்தை அவமதித்தால் 9 ஆண்டு சிறைதண்டனை விதிக்கப்படுகிறது.

இந்தியில் லக் நாவ் என்றால் லட்சம் படகுகள் என்றுபொருள்.  கோமதி நதியின் அருஇல் உள்ள இந்த நகரத்தில் லட்சக்கணக்கான படகு வணிகர்கள் வாணிபம் செய்து வந்தனர். அதனாலிந்த் அஊரின் பெயர் லாக் நாவ் ஆயிற்று.  ஆங்கிலேயர் காலத்தில் இது லக்நவ் ஆகி பின் மருவி தற்போது லக்னோ என அழைக்கப்படுகிறது.

வாழைப்பழத்திர்கு மூசா செபியண்டம் என்பது விஞ்ஞானப் பெயர்  இதற்கு புத்திசாலிகள் சாப்பிடும் பழம் என்று பொருள்.

நியூசினியாவில் சில பகுதிகளில் உள்ள ஒரு சமூகத்தினர் வெகு காலம் வ்ரை நாயின் பற்களையே காசுக்குப் பதிலாக பயன்படுத்தி வந்தனர்.

எரிமலை மண்ணைக் கொண்டு மருத்துவம் செய்து கொள்வது தான் மாங்கே தெரபி/ இம்மண்ணைக்கொண்டு தேய்த்துக் குளித்தால் தீராத வியாதி குணமாகிறதாம்.

யூதர்கள் வியாபாரம் பேசி முடித்ததும் மோதிரங்கள் மாற்றிக்கொள்வதை வழக்கமாக ஆரம்பித்துள்ளனர்.

ஜெய் ஹிந்த் என்ற எழுத்துக்களால் பொறிக்கப்பட்ட சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் தபால் தலை 1947 நவம்பர் மாதம் 21ம் தேதி வெளியிடப்பட்டது.

ஜப்பானில் குழந்தைகள் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டால் ஓர் ஆண்டு காலம் உப்பு சாப்பிடுவதில்லை என்றோ தேனீர் அருந்துவதில்லை என்றோ புத்தர் பகவானிடம் பெற்றோர்கள் வேண்டிக்கொள்வார்களாம்.

ஒரு மனிதன் 45 டெல் யூனிட் அளவுக்குத்தான் வலி பொறுக்க முடியும்  ஆனால் பிரவத்தின்போது 57 யூனிட் அளவுக்கு ஒரு தாய் பொறுத்துக்கொள்கிறாள்  இது 20 எலும்புகள் ஒரே நேரத்தில் உடைந்து ஏற்படும் வலிக்கு சமம்.

வாணி செய்த அற்புதம்

காசியாத்திரை சென்ற குமரகுருபரர் கங்கைக் கரையில் மடம் ஒன்று அமைக்க எண்ணினார். அப்போது 17ம் நூற்றாண்டு மொகாலய மன்னரின் ஆட்சி அங்கிருந்தது.  காசி உள்ளிட்ட பகுதியை நவாப் தாரா ஷிக்கோஹ என்பவர் நிர்வகித்தார்.  அவரை சந்திக்க விரும்பிய குமரகுருபரர் தன் தவசக்தியால் சிங்கம் ஒன்றை வசப்படுத்தினார். அதன் மீதேறி புறப்பட்டார்.  அவரைக் கண்ட நவாப் வியப்பில் ஆழ்ந்தார்.  ஆனால் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தாலும் ஏதும் பேச முடியவில்லை.  காரணம் குமர குருபரருக்கு ஹிந்தி தெரியாது.

இக்கட்டான இந்த நிலையில் கலைவாணியை தியானித்து சகல கலாவல்லி மாலை என்னும் பாடல் பாடினார்.  மனம் குளிர்ந்த தேவியும் குமரகுருபரருக்கு இந்தி பேசும் புலமையை அளித்து அற்புதம் நிகழ்த்தினாள். அதன் பின் நவாப்பிடம் இந்தியில் பேசி மடம் கட்டுவதற்குரிய இடத்தை மானியமாகப் பெற்றார் குமரகுருபரர்.  கங்கைக் கரையில் கேதார கட்டத்தில் இம்மடம் உள்ளது.

விதியின்படிதான் நடக்கும்

ஒரு நாள் …எமதர்மன் ஒரு மனிதனிடம் வந்து சொன்னான் :
“மனிதா! இன்று உன்னுடைய வாழ்கையின் கடைசி நாள் ”
மனிதன் :!!!!ஆனா நான் உன்னுடன் வர தயாராக இல்லை !!
எமதர்மன் சொன்னான் : ” நல்லது,இன்று உன்னுடைய பெயர்தான் பட்டியலின் முதலில் உள்ளது …..”

மனிதன்: ” சரி,நீங்கள் இருக்கையில் உட்காருங்கள் ,நாம் இருவரும் புறப்படுவதற்கு முன் ஒரு COFFEE சாப்பிட்டு விட்டு போகலாம் ”
எமதர்மன் : சரி,அப்படியே செய்யலாம் !அந்த மனிதன் எமதர்மனுக்கு தூக்க மருந்து கலந்த COFFEE கொடுத்தான்,குடித்தவுடன் எமதர்மன் நன்றாக தூங்கி விட்டான்!!!

மனிதன் உடனே அந்த பட்டியலை எடுத்து முதலில் இருந்த தன் பெயரை எடுத்துவிட்டு,கடைசியில் கொண்டு எழுதி வைத்தான் ….
எமதர்மன் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்தவுடன் அந்த மனிதனிடம் சொன்னான் “நீ என்னிடம் மிகவும் நன்றாக, அன்பாக நடந்து கொண்டாய் ,அதனால் நானும் உனக்காக என்னுடைய முடிவை மாற்றி கொண்டேன்…என்னவென்றால் பட்டியலின் மேலிருந்து இல்லாமல் ,பட்டியலின் கிழே இருந்து உயிர்களை எடுக்க முடிவு செய்துள்ளேன் என்றான் “!!!

கதையின் நீதி :எல்லாம் விதியின்படிதான் நடக்கும் …….
நீ எவ்வளவு முயற்சி செய்தாலும் கூட ………

 

மலை இறங்கிய மாருதி

மஹாராஷ்டிராவில் உள்ள சதாரா என்ற இடத்தில் பக்தர்களுக்கு அருள் புரிந்த காஞ்சி பரமாச்சாரியார் பண்டரிபுரம் நோக்கி கிளம்பினார்.  எங்கும் நடந்தே செல்லும் அவருக்கு வயது எண்பதை தாண்டியிருந்தது.  பக்தியால் உள்ளத்தில் உறுதி இருந்தாலும் முதுமையால் உடல் சற்று தளர்ந்திருந்தது.  160 கிமீ நடந்தால் தான் பண்டரிபுரத்தை அடிய்ய் முடியும் அத்னால் பெரியவரது உடல் நலம் குறித்து அன்பர்கள் கவலைப்பட்டனர்.  அவரோ அதை சற்றும் பொருட்படுத்தாமல் நடந்தார்.

வழியெங்கும் மக்கள் தரிசித்து மகிழ்ந்தனர். ஆள் அரவமற்ற இடங்களிலும் நடக்க வேண்டியிருந்தது. வழியில் ஒரு மலை தென்பட்டது. அதன் மீது ஒரு கோயில் இருந்தது  அடிவாரத்தில் நின்றார் பெரியவர்.  மலைக்கோயிலை தரிசிக்க விரும்புகிறாரோ என்று நினைத்தனர்.  எண்பது வயதில்  நெடுந்தூரம் நடப்பதே பெரிது. இதில் மலையேறுவது சாத்தியமா என அனைவரும் கருதினர்.   அப்போது உச்சியில் இருந்து தாவி வந்தது ஒரு கருங்குரங்கு  மனிதர் போல் வளர்ந்திருந்த அது உயரமாகவும் வலிமையாகவும் இருந்தது.  அன்பர்கள் அதை விரட்ட முயற்சித்தனர். ஆனால் அது பெரியவரை வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தது.  பசிக்கிறதோ என்னவோ ஏதாவது பழம் கொடுங்கள் என உத்திரவிட்டார் பெரியவர்.  கைவசமிருந்த வாழைப்பழங்களை நீட்ட வாங்கிய குரங்கு தோலை உரித்து சாப்பிட்டது.  பின் பெரியவரை பார்த்தபடி ஒரு கல்லில் அமர்ந்தது.

பெரியவரும் அதை பரிவுடன் பார்த்தபடி கீழே அமர்ந்தார்.  இந்த நயன பாஷை சிறிது நேரம் நீடித்தது.   பின்னர் குரங்கு திருப்தி அடைந்தது   போல்  மலையேறத் தொடங்கியது.  மலை உச்சியில் இருப்பது என்ன கோயில் தெரியுமா/ என்றார் பெரியவர்.  யாருக்கும் தெரியவில்லை  பெரியவர் மலைய்ல் இருப்பது ஆஞ்சனேயர்  கோயில்  வயதான காலத்தில் நான் சிரமப்பட வேண்டாம் என எண்ணி அந்த மாருதியே மலையிறங்கி வந்தாரோ என்னவோ? என்று சொல்லி கலகலவெனச் சிரித்து விட்டு பண்டரிபுரம் நகர்ந்தார்.

காட்டிக்கொடுத்த பிரசாதம்

பெரியவரைத் தரிசிக்க காஞ்சிபுரம் வந்த ஒரு மூதாட்டி வரிசையில் நின்றார்.  கையில் பை………………. அதில் சில துணிமணிகளும் பர்சும்……………. பெரியவர் முன்னால் வந்ததும் மூதாட்டியின் விழிகளில் ஆனந்தக்  கண்ணீர்    பரிவோடு  பார்த்தார் பெரியவர்.  பழத்தட்டு ஒன்றை மூதாட்டியை நோக்கி நகர்த்தினார்  பிரசாதம் எடுத்துக்கோ  என்றார்.

மூதாட்டி பரவசத்துடன் பழங்களை பையில் போட்டுக்கொண்டாள்.  தட்டில் ஒரு மருக்கொழுந்து  பச்சை வண்ணத்தில் கண் சிமிட்டியது.   அதை எடுக்க யோசித்த  மூதாட்டியிடம் மருக்கொழுந்தும் பிரசாதம் தானே/  எடுத்துக்கலாமே என்றார் பெரியவர்.

மூதாட்டி அதையும் எடுத்து பக்தியுடன் பர்சில் வைத்துக்கொண்டு நமஸ்கரித்து விடைபெற்றார்.  ஊருக்குச் செல்ல பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்தார்.  கண்டக்டர் பயணச்சீட்டு வாங்கச் சொன்னார்.  மூதாட்டி பர்சை எடுக்க  பையில் கைவிட்டாள். பர்சை காணோம்.  பரப்பரப்போடு அங்குமிங்கும் பார்த்தார்.  பக்கத்திலிருந்த பெண்ணின் பையில் மூதாட்டியின் பர்ஸ்.  ஓசைப்படாமல் திருடி இருக்கிறாளே.  அதோ என் பர்ஸ் எனக் கூச்சலிட்டாள்.  கண்டக்டர் விசாரித்தார்.  அது தன்னுடையது என்றும் அதில் 140 ரூபாய் இருக்கிறது  என்றும் வேண்டுமானால் சரிபார்த்துக்கொள்ளுங்கள் என்று அசராமல் சொன்னாள் அந்தப் பெண்.  பர்சில் இருக்கும் தொகையை எண்ணிப் பார்த்துவிட்டாள் அவள் என்ரு மூதாட்டிக்குப் புரிந்தது.  இப்போது என்ன செய்வது?  தெய்வமே எனக்கு ஏன் இந்தச் சோதனை? பெரியவரைப் பிரார்த்தித்தாள்.  அவரது செவிகளில் பெரியவரின் குரல் மீண்டும் ஒலித்தது.  மருக்கொழுந்தும் பிரசாதம் தானே?  மூதாட்டிக்கு தைரியம் பிறந்தது.

எவ்வளவு பணம் என்பது இருக்கட்டும்  பர்சில் பணத்தைத் தவிர வேறொன்று  இருக்கிறது. அது என்னவென்று சொல் பார்ப்போம்.  அந்தப் பெண் திருதிருவென்ரு விழித்தாள்.  மூதாட்டி கம்பீரமாக கண்டக்டர் பர்சை வாங்கிப் பாருங்கள்  அதில் ஒரே ஒரு மருக்கொழுந்து இருக்கும் என்றார்.  கண்டக்டர் பெண்ணிடமிருந்து பர்சை வாங்கி திறந்து பார்த்தார்.  உள்ளே ஒரு மருக்கொழுந்து கண் சிமிட்டியது.  பெண் திருட்டை ஒப்புக்கொண்டாள்.  மூதாட்டி அவளை மன்னித்துவிட்டார்.  பெரியவரை நினைத்து மனதிற்குள் வணங்கினாள். இதைக் கேட்ட கண்டக்டரின் கரங்களும் பெரியவரை நினைத்தவாறே குவிந்தன.

கிழங்கு விற்ற சரஸ்வதி

சோழன் நடத்திய விருந்தில் கம்பர் அவரது மகன் அம்பிகாபதி ஒட்டக்கூத்தர் பங்கேற்றனர்.   அம்பிகாபதியும் சோழனின் மகள் அமராவதியும் காதல் கொண்டிருந்தனர். அம்பிகாபதிக்கௌ பரிமாற அமராவதி உணவுடன் வந்தாள்.  அப்போது அம்பிகாபதி  இட்ட அடி நோக எடுத்த அடி கொப்பளிக்க  வட்டில் சுமந்து மருந்து அசைய……………….. என பாடினான்.  அதாவது  சுமையுடன் வருவதால் மென்மையான உன் பாதம் தரையில் பட்டதும் நோகிறது.  மேலும் நடந்தால் கொப்பளம் வருமே என்றான் அம்பிகாபதி.  இது கேட்டு சோழன் கோபம் கொண்டான்   கம்பர் சரஸ்வதியை தியானித்தபடி  கொட்டிக் கிழங்கோ கிழங்கு என்று கூவுவாள்  தந்நாவில் வழங்கோசை வையம் பெறும். என பாடலை முடித்தார்.

அப்போது வீதியில் கிழங்கோ கிழங்கு என்று கூவியபடி பெண் ஒருத்தி சென்றாள். கிழங்கு விற்கும் அவள் சுமையால் பாதம் நோக நடப்பதை பாடல் தெரிவிப்பதாக கருதிய சோழன் சினம் தணிந்தான். அப்பெண் சாட்சாத் சரஸ்வதி தேவி என்பதை உணர்ந்த கம்பருக்கு கண்ணீர் பெருகியது.