தான்தோன்றிமலைக்கோயில்வரலாறு!

     பெருமாளுக்கு விரதம் இருந்து வித்தியாசமாக நேர்த்திக்கடன்!தான்தோன்றி மலைக் கோயில் வரலாறு!

உலகைப் படைத்த இறைவன் அனைத்து உயிர்களையும் காப்பதற்காக காட்டிலும், மலையிலும் கல், மரம், உலோகம், மண் முதலான அனைத்து உயிரற்றப் பொருட்களிலும் உருவுடனோ உருவமில்லாமலோ உள்ளிறங்கி அருள் புரிகிறான். இவ்வாறு அருள் புரியும் பெருமாள் தானாகத் தோன்றிய இடங்கள் ஸ்வயம் வ்யக்தத் தலங்கள் எனப்படும். அந்த இடங்களில் பெருமாள் தானாகத் தோன்றும் போது அந்த மூர்த்தங்களுக்கு ஸ்வயம்பு எனவும் தமிழில் தானே தோன்றியதால், தான்தோன்றி என்றும் அதுவே பேச்சு வழக்கில் தாந்தோணி என்று மருவி அழைக்கப்படுகிறார் பெருமாள்.

மூன்றாம் குலோத்துங்க சோழன் அரசவையில் புலவராக இருந்தவர் #டங்கணாச்சாரி. தன் மனைவி சுந்தராம்பிகையுடன் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் சிவன் மீது தீரா அன்பு கொண்டவர். வேறு எந்தக்கடவுளையும் வணங்க மாட்டார். அந்த தம்பதிக்குக் குழந்தை இல்லை. சுந்தராம்பிகை, தனக்கு குழந்தை பிறந்தால் அதனை ஐந்து வயதில் திருப்பதிக்கு கூட்டி வந்து மொட்டை போடுவதாக வெங்கடாஜலபதியிடம் வேண்டிக்கொண்டாள் சுந்தராம்பாள். வெங்கடேசனின் அருளால் சுந்தாரம்பிகை கருவுற்றாள்.

தம்பதியர் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். ஆனால், சுந்தராம்பிகை வேண்டிக் கொண்டது டங்கணாச்சாரிக்கு தெரியாது. குழந்தையும் பிறந்தது. குழந்தைக்கு “#குண்டலாச்சாரி‘ என பெயர் சூட்டினர். ஐந்து வயது ஆனதும் வேண்டிக் கொண்ட படி, நேர்த்திக்கடனை செலுத்த கணவரிடம் அனுமதி கேட்டாள் சுந்தராம்பிகை. டங்கணாச்சாரி வெகுண்டார்.  ‘‘கடவுள் சிவனின்றி வேறு யாருமில்லை; நீ திருப்பதிக்கு செல்லக்கூடாது,” எனக் கட்டளையிட்டார். சுந்தராம்பிகை கலங்கினாள். இந்தக் கவலையில் அவளது உடல்நிலை மோசமானது. அம்மாவின் கவலைக்கு காரணம் கேட்டறிந்த சிறுவன் நான் அந்த திருப்பதி வெங்கடாசலப் பெருமாளை இங்கேயே வரவழைக்கிறேன்,” என்றான். சிறுவன் தன் ஊரிலுள்ள தான்தோன்றி மலைக்கு சென்றான். “திருப்பதி வெங்கடாசலபதியே! என் அன்னையின் கவலை தீர்க்க இந்த மலைக்கு வா. என் அம்மாவைக் காப்பாற்று. என் அம்மாவின் உயிர் போனால் நானும் இறந்து விடுவேன்,” என்று அழுதான்.

அப்போது ஒரு துறவி அங்கு வந்தார். அவனைத் தேற்றி அழுகைக்கான காரணம் கேட்டார். பிறகு, “இதற்காகவா அழுகிறாய்? நாம் இருவரும் சேர்ந்து இங்கு கோயில் கட்டுவோம். அதில் வெங்கடாசலபதி எழுந்தருள்வார், வா,” என்று கூறினார். சிறுவன் சிறு கற்களைத் தூக்கி வந்தான். இதற்குள் இருட்டி விட்டது. மறுநாள் வருவதாக சொல்லி விட்டு குண்டலாச்சாரி வீட்டுக்குப் போய்விட்டான். அடுத்த நாள் காலையில் அங்கு வந்த போது பெரிய கோயில் உருவாகி இருந்தது. சிறுவன் ஆச்சரியப்பட்டான். துறவியைக் காணவில்லை.  புதியதாகக் கோயில் கட்டப்பட்டுள்ள தகவல் அரசனை எட்டியது. தன்னைக் கேட்காமல் கோயில் கட்டியவனை கொன்று விட அரசன் உத்தரவிட்டான். டங்கணாச்சாரி ஆவேசப் பட்டார். “சிவன் இருக்க வேண்டிய ஊரில், விஷ்ணுவுக்கு கோயில் கட்டியவனை நானே அழித்து விடுகிறேன்,” என்ற ஆவேசத்துடன் ஆத்திரம் கண்ணை மறைக்க, இரவில் சென்று கோயிலுக்குள் ஒளிந்து நின்றார் டங்கணாச்சாரி, குண்டலாச்சாரி வந்ததும் தன் மகன் என்று  தெரியாமலேயே வெட்டிச் சாய்த்தார்.

ஆனால் இறந்தது தன் மகன் என்று அறிந்ததும் அரற்றினார். சுந்தராம்பிகை நடந்ததை அறிந்து ஓடி வந்தாள். அப்போது சன்யாசி ஒருவர் அங்கு வந்து ஒரு பிடி துளசி கொண்டு வரப் பணித்தார், முதலில் மறுத்தாலும் பின்னர் சென்று கொண்டு வந்தார் டங்கணாச்சாரி. குண்டலாச்சாரியின் வெட்டுப்பட்ட இடத்தில் துளசிச் சாறு பிழிய உயிர்த்து எழுந்து நடந்த அனைத்தும் கூறினான், மகன். அனைவரும் மலை மீது அமைந்திருந்த கோயிலுக்குள் சென்றனர். உடன் வந்த சன்யாசி மறைந்து குகை நடுவே வேங்கடேசப் பெருமாள் தோன்றினார். தானாய் தோன்றிய அப்பெருமாள் ‘‘குண்டலாச்சாரிக்காக இங்கு தோன்றி காட்சி தந்தேன்; இனி இந்தத் தலத்திலும் நான் லட்சுமியுடன் குடியிருப்பேன். உன் பிரார்த்தனையை இங்கேயே செலுத்து,” எனக் கூறினார். அது முதல் திருப்பதிப் பெருமாளுக்கு வேண்டிக்கொண்டு அங்கே செல்ல இயலாதவர்கள் தம் காணிக்கைகளை இங்கேயே செலுத்தத் தொடங்கினார்கள் எப்போதும் லட்சுமியை மார்பில் கொண்டு  பெருமாள் காட்சி தருவதால், பெருமாள் கல்யாண வெங்கடரமண சுவாமி என அழைக்கப்படுகிறார்.

இந்த குடைவரைக் கோயில் 197 அடி நீளமும்.14 ½ அடி அகலம், 9 அடி உயரமும் கொண்டது. கலைநயத்தோடு காட்சி தருகின்றது. இங்குள்ள குகை ஆஞ்சநேயர் சிலையை, பாறையைக் குடைந்து கி.பி. 12-ஆம் நூற்றாண்டில் ‘குணசீலன்’ என்ற ஆதியேந்திரன் நிறுவியதாகத் தல வரலாறு கூறுகிறது. தான்தோன்றிமலை பெருமாள் கோயில் மேற்கு நோக்கி அமைந்துள்ளது. புரட்டாசி மாதம் திருவோணம் நட்சத்திரத்திலும், மாசி மாதம் மகம் நட்சத்திரத்திலும் இங்கு தேர்த் திருவிழா நடைபெறும்.  புரட்டாசித் திங்கள் திருவிழா, 18 நாட்கள் வெகு சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. புரட்டாசி சனிக்கிழமைகளில் பூஜைகள் மிகச்சிறப்பாக இருக்கும். அதிலும் மூன்றாவது சனிக்கிழமை மிகவும் விசேஷமானது. தாந்தோன்றிமலை கோயிலில் தினமும் காலை 7 மணி, 8 மணி, பகல் 12 மணி, மாலை 5 மணி என நான்கு கால பூஜைகள் நடைபெறுகின்றன. உச்சிக் காலத்திற்கு முன்பு எண்ணைக்காப்பு, பால், தயிர், பஞ்சாமிர்தம், சந்தனம் ஆகியவற்றினால் மூலவருக்கு முழுக்கு நடைபெறும்.

உலகம் முழுவதற்கும் படி அளக்கும் இப்பெருமாளுக்கு செம்மாளி (செருப்பு) சமர்ப்பித்தல் பழக்கம். பெருமாளுக்கு செம்மாளி சமர்ப்பிக்க நேர்ந்து கொண்டவர்கள் ஒற்றை பெரிய செருப்பு தயார் செய்து விரதம் இருந்து  செம்மாளியை அலங்காரம் செய்து சுமந்து வந்து சமர்ப்பிப்பார்கள். பெருமாள் கனவில் சொன்னபடி அவரவருக்கு எந்த அளவில் எந்த கால் செருப்பு சமர்ப்பிக்கச் சொல்லுகிறாரோ அதனைச் சமர்ப்பிப்பர். இப்படி தனித்தனி பக்தரால் ஒற்றை செருப்பாக சமர்ப்பிக்கும் செருப்புகள் ஒன்றுக்கொன்று இணைந்து ஜோடியாகி விடும் அதிசயம் இங்கு நடைபெறுகிறது! இத்தகைய சீரும் சிறப்பும் வாய்ந்த தான்தோன்றிமலை  கரூரில்  இருந்து மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது.

மூக்கில்_போட்ட_மூன்று_முடிச்சு

பொறுமையே உருவானவர் பூமிபிராட்டி. நாம் எவ்வளவுதான் தப்பு பண்ணினாலும் அதை பகவானிடத்திலே சொல்ல மாட்டாளாம்!  

நாம் ஒரு துளி நல்லது செய்தால் கூட அதைப் பெரிசுபடுத்தி அவனிடத்திலே சொல்வாளாம்!  

அவ்வளவு காருண்யம் நம்மிடத்திலே அவளுக்கு.

எம்பெருமான் அந்த பூமாதாவைத் திரும்பி பார்த்தான்.  “இந்த மகாலட்சுமி சொன்னதை எல்லாம் நீயும் கேட்டாய். இப்போது நீ போய் கீதை சாரத்தை எடுத்துச் சொல்லி, உலகத்திலே உள்ளவர்களைத் திருத்துவாயா?” என்று கேட்டான்.

“அதற்குத்தானே காத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கிறேன் சுவாமி” என்றாளாம் பூமாதா!

மகாலட்சுமி முடியாது என்று சொன்ன பொறுப்பை பூமாத உடனே ஏற்றுக்கொண்டு விட்டாள்.

“நீங்கள் என்னைப் போகச் சொல்வீர்கள் என்று எதிர்பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருக்கேன்” என்று முந்தானையிலே போட்ட முடிச்சோடு சொல்கிறாளாம்!.

#எப்போது_போட்ட_முடிச்சு_அது?  

வராஹ அவதாரத்திலே வராஹத்தின் மூக்கின் மேலே உட்கார்ந்திருந்தபோது, பகவான் சொன்ன மூன்று கட்டளைகளுக்காகப் போட்ட மூன்று முடிச்சுகள்…

அவன் திருவடியிலே புஷ்பத்தை இட்டு அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

அவன் திருநாமத்தை உரக்கச் சொல்ல வேண்டும்.

அவன் திருவடியிலே ஆத்ம சமர்ப்பணம் பண்ண வேண்டும்.

என்ற மூன்று கட்டளைகளுக்காகப் போட்ட மூன்று முடிச்சுகள்.

“இப்போதே நீங்கள் போகச் சொன்னாலும் சித்தமாயிருக்கிறேன்” என்றால் பூமாதேவி.

எங்கே போவாய்? யாரிடம் பிறப்பாய்? என்றான் பகவான்.

“உங்களுடைய அனுக்கிரஹம் உதவும்” என்று புறப்பட்டு விட்டாள் தேவி.   விஷ்ணுசித்தரின் மகளாய் வந்து அவதரித்தாள்.  நம் திராவிட தேசத்துக்கே அந்த அவதாரம் பெருமை சேர்த்தது.

கல்பத்தின் ஆதியிலே கேட்ட வராஹ மூர்த்தியினுடைய வாக்கைத் தானே எடுத்துக் காட்ட வேண்டும் என்பதற்காக துளசி கானகத்திலே அவதரித்தாள் பூதேவி.  

பிறக்கும்போதே மேன்மையுடையவளாய், சுவாசனையுடன் ஆவிர்பவித்தாள்.  இரு மாலை கட்டினாள் – ஒரு மாலை பாமாலை; ஒரு மாலை பூமாலை. ஒன்றை பாடிச் சமர்ப்பித்தாள்,  மற்றதைச் சூடிச் சமர்ப்பித்தாள்.  

#சூடிக்_கொடுத்த_நாச்சியார்_என்று_பெயர்_பெற்றாள்.

திருப்பாவை முப்பது பாசுரங்கள் பாடினாள் ஆண்டாள்.  

அவற்றில் முதல் பத்து, “அவன் திருநாமத்தைச் சொல்லு” என்று உணர்த்துகின்றன. 

இரண்டாவது பத்து, “உயர்ந்ததான அவன் திருவடியை அர்ச்சனை பண்ணிப்பாரு” என்கிற பாசுரங்கள்.  

மூன்றாவது பத்தோ “அவன் திருவடியிலே ஆத்ம  சமர்ப்பணம் பண்ணு” என்று சொல்கின்றன.   

ஆக வராஹ மூர்த்தியினிடத்திலே அன்று கேட்ட மூன்று விஷயங்களை முப்பது பாசுரங்களாய்ப் பாடி, ஆண்டாள் அவதாரத்திலே எடுத்துக் காட்டினாள்.

திருப்பாவை என்பது ஒரு நூல் மட்டுமல்ல. அது ஒரு யாகம்.  ஆண்டாள் பண்ணிய வேள்வி அது.  

வராஹ மூர்த்தியினிடத்த்திலே பெற்ற உபதேசத்தைக் கொண்டு தனுர் (மார்கழி) மாசத்திலே ஒரு வேள்வி வளர்க்கிறாள்.

வேள்வி செய்வதற்கு கபாலம் என்றொரு பாத்திர சாதனம் உண்டு.  அதிலே புரோடாசத்தை வைத்து நெய்யைத் தடவி சமர்ப்பிப்பார்கள். ஆண்டாள் பண்ணிய திருப்பாவையின் மூன்று பத்தும் மூன்று கபால சாதனங்கள் என்றே சொல்லலாம். 

ஆசாரிய அனுக்கிரஹம் என்கிற நெய்யினால் தடவி அதைச் சமர்ப்பிக்கிறாள்.

வேள்வி பண்ணும்போது ஒவ்வொரு கபாலத்தைச் சமர்ப்பிக்கும் போதும் திரிவிக்கிரமாவதாரனான எம்பெருமானை ஸ்தோத்திரம் பண்ணிச் சமர்ப்பிப்பது மரபு. 

திருப்பாவையின் மூன்று பத்தும் மூன்று கபாலங்கள் என்றேன், இல்லையா? 

ஒவ்வொரு கபாலத்தின் தொடக்கத்திலும் திரிவிக்கிரமனைத் துதிக்கிறாள் ஆண்டாள் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

“ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன்” என்று முதல் பத்திலே திரிவிக்கிரமனை நினைக்கிறாள்.

“அம்பர  மூடறுத்து ஓங்கி உலகளந்த” என்று அடுத்த பதினொன்று முதல் இருபது வரையிலான பாசுரத்துக்குள்ளே இரண்டாவது முறையாக திரிவிக்கிரம அவதாரத்தைப் பாடுகிறாள்.

“அன்று இவ்வுலகம் அளந்தாய் அடி போற்றி” என்று மறுபடியும், இருபத்தொன்று முதல் முப்பது வரையிலான பாசுரங்களுக்குள்ளே மறுபடியும் திரிவிக்கிரமன் திருவடிகளைப் போற்றுகிறாள்.

ஆகையினாலே, திருப்பாவை ஒரு வேள்வி போன்றது. ஆண்டாள் நமக்கு கீதையின் வழியைக் காட்டி, “நாமம் ஆயிரம் ஏத்த நின்ற நாராயணா” என்று ஆச்ரயித்து, அவனையே திருக்கல்யாணமும் பண்ணிக் கொண்டாள்.

ஆண்டாள் அழைத்தாள் என்று வந்து குதித்த பெருமாள், ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரிலே மடிந்த திருவடியோடு காட்சி தருகிறான்!

பெரியாழ்வாரோ கன்னிகாதானம் செய்து கொடுத்துவிட்டு அழுகிறார்!  “ஒரு பெண்ணைப் பெற்றேன், அவளைச் செங்கண்மால் கொண்டு போனான், நான் என்ன பண்ணுவேன்” என்று அவருக்கு வேதனை.

ஆனால் ஆண்டாள் சேர வேண்டிய இடத்தில் சேர்ந்தாள்.  அப்படிச் சேர்ந்ததில் நமக்கெல்லாம் ஒரு வழிகாட்டல் இருக்கிறது.

வராஹமூர்த்தி சொன்னதை அனுசரித்து அவள் அவனை அடைந்ததுபோல நாமும் அவனை அடையலாம்.

“அவன் நமக்குப் பதி…நாம் அவனுக்கு பத்னி” என்ற பாவத்துடன் உத்தமமான சரணாகதி மார்க்கத்தை கடைப் பிடித்தோமானால், நாமும் அவனை அடையலாம்.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய

அது ரமணாச்ரமத்தின் ஆரம்பக் காலகட்டம்.*ஒரு நாள் நள்ளிரவு நேரம்.
திடீரென படுக்கையிலிருந்து எழுந்து கொண்டார் ரமணர். தன் கோலை ஊன்றிச் சற்று வேகமாக வெளியே சென்றார்.
‘இயற்கை உபாதைக்காக பகவான் செல்கிறார் போலும்’ என நினைத்த அணுக்கத் தொண்டரும் பகவானைப் பின் தொடர்ந்தார்.
ஒரு புதருக்குப் பின்னால் சென்று மறைந்தார் பகவான்.
தொண்டரும் காத்திருந்தார். பகவான் வரவில்லை. அரை மணி ஆகியும் பகவான் திரும்பி வராததால் கவலையுற்ற தொண்டர் பகவானைத் தேடிச் சென்றார்.
புதரை விலக்கிக் கொண்டு சற்று தூரம் சென்றவர் அங்கே தெரிந்த காட்சியைக் கண்டு அப்படியே திகைத்து நின்று விட்டார்.
பகவான் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்திருக்க, உடல் முழுதும் சொறி பிடித்த, பார்க்கவே அருவருப்பான தோற்றம் கொண்ட நாய் ஒன்று பகவானின் காலை நக்கிக்கொண்டு இருந்தது. தன் வாலைக் குழைத்து, பின் வேகவேகமாக அதனை ஆட்டியவாறு செல்ல முணங்கல்களுடன் பகவானின் காலை, கையை, முகத்தை அது நக்கிக் கொண்டிருந்தது.
பகவானும், “போதுமா.. போதுமாடா… இன்னும் வேணுமா” என்று கனிவோடு சொல்லியவாறே அதன் அருகில் அமர்ந்து அன்போடு அதனைத் தடவிக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்.
தொண்டர் ஒன்றும் புரியாமல் திகைத்தவாறே அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
சற்று நேரம் சென்றதும், “சரிடா, இப்போ திருப்தி தானே ஒனக்கு” என்று சொல்லிவிட்டு எழுந்து கொண்டார்.
நாயும் அவரது கால்களை நக்கி விட்டு இருளுக்குள் ஓடி மறைந்தது. பகவானும் அப்படியே போய் படுத்துக் கொண்டு விட்டார்.
மறுநாள் காலை தொண்டர் எழுந்து வெளியே சென்றபோது ஆச்ரமத்தின் பின்னால் அந்த நாய் இறந்து கிடந்தது.
ரமணர் ஓய்வாக அமர்ந்திருந்த நேரத்தில், தொண்டர், நாய் இறந்து கிடந்ததைப் பற்றிச் சொன்னார்.
உடனே பகவான், “ஆமாம். பாவம் அவன். சாகறதுக்கு முன்னால எப்படியாவது என்னைப் பாக்கணும்னு தவிச்சான். முடியலை. நீங்க யாரும் ஆச்ரமத்துக்குள்ளே அவனை விடலே. சொறி நாய்னு சொல்லித் துரத்திட்டேள். மத்த நாய்களும் அவனை இந்தப் பக்கம் வரவிடலை. அதான் ராத்திரி ஆனப்புறம் அவனைப் பாக்கறதுக்காகப் போனேன். என்னைப் பார்த்தே ஆகணும்ங்கற அவனோட சங்கல்பம்தான் என்னை அங்க போக வச்சுது. அவனும் பார்த்துட்டு நிம்மதியாப் பிராணனை விட்டான்.” என்றார். “நாம நினைக்குறோம், அது நாய்னு. அந்த உடம்புல எந்த உயர்ந்த ஆத்மா இருக்கோ? எந்தக் கர்மாவைத் தீர்த்துக்கறதுக்காக அந்த சரீரத்துல்ல இருக்கோ. அதெல்லாம் யாருக்குத் தெரியும்?” என்றார், ஒன்றுமே தெரியாதவர் போல.
நாய்க்கும் அருள் புரிந்த பகவானின் பெருங்கருணைப் பேராண்மையை வியந்து தொழுது நின்றார் தொண்டர்.
நாய்க்கு அருள் புரிந்தவர் நமக்கருள் புரிய மாட்டாரா என்ன!
ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய

அரச பிரதட்ணம்

பெரியவாளுடைய பரம பக்தை பொள்ளாச்சியை சேர்ந்த ஸ்ரீமதி ஜயலக்ஷ்மி.  பெரியவாளை கண்கண்ட தெய்வமாக பலகோடி பக்தர்கள் கொண்டாடினாலும், பெரியவா என்றுமே தன்னை ஒரு ஸாமான்ய மனிதனாக மட்டுமே எண்ணுவார்.  ஆனால், அடர்ந்த காடுகளில் ஸூர்யனின் ஒளியை, பெரிய பெரிய மரங்களின் இலைகளும், கிளைகளும் மறைந்தாலும், நடுநடுவே அவனுடைய ஒளி ப்ரகடனமாக தெரியத்தானே செய்கிறது? அது போல, பெரியவா தன்னை, நம்மைப்போல ஸாமான்ய மனிதனாக எண்ணினாலும், அல்லது ஆகாஶம் போல் பரந்த அந்த பேரறிவை, நம்முடைய கடுகு மூளையோடு நாம் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாலும், எது, எப்படியோ, பெரியவாளுடைய தெய்வீக ப்ரபாவம் அவரையும் மீறி, பல ஸமயங்களில் ப்ரவாஹமாக பெருக்கெடுத்து வந்திருக்கிறது. 
அப்படியொரு ப்ரவாஹத்தில் மூழ்கி அனுபவிக்கும் பேறு பெற்ற பாக்யவதி ஸ்ரீமதிஜயலக்ஷ்மி. ஒரு ஸமயம் பெரியவா திருவானைக்காவில் முகாம்.  ஜயலக்ஷ்மி தம்பதி பெரியவாளை தர்ஶனம் செய்துவிட்டு, உடனேயே தஞ்சாவூர் திரும்பவேண்டிய நிர்பந்தம்.  ஏனென்றால், மறுநாள் அமாவாஸையும் ஸோமவாரமும் [திங்கட்கிழமை] சேர்ந்த புண்யகாலம்!  
இந்த புண்ய தினத்தில், அஶ்வத்த [அரசமரம்] ப்ரதக்ஷிணம்[வலம் வருவது] செய்தால், பெண்களின் ஸௌமாங்கல்யம் நீடிக்கும், ஜாதகப்படி மாங்கல்யபலம் குறைவாக உள்ளபெண்கள் இந்த அமா-ஸோம அரசமர ப்ரதக்ஷிணத்தை செய்தால், நீண்ட ஆயுள்கொண்ட கணவனை அடைவாள், என்று நம்முடைய ஶாஸ்த்ரம் சொல்கிறது! 


ஸ்ரீமதி ஜயலக்ஷ்மிக்கு மறுநாள் தஞ்சாவூர் சென்று அங்கு கோவிலில் உள்ளஅரசமரத்தை 108 தடவை, அமாஸோம அஶ்வத்த ப்ரதக்ஷிணம் செய்ய வேண்டும்! 
எனவே பெரியவாளை தர்ஶனம் செய்துவிட்டு, உத்தரவு வாங்கிக்கொண்டு ஊருக்கு கிளம்ப நினைத்தார்கள்.
வரிசையில் நின்று இவர்களுடைய முறைவந்ததும், பெரியவா “கனகார்யமாக” எழுந்து உள்ளே போய்விட்டார்!  கொஞ்ச நேரத்துக்கு வெளியே வரவேயில்லை!  தம்பதி இருவரும் வரிசையை விட்டு கொஞ்சம் தள்ளிப்போய் உட்கார்ந்ததும், பெரியவா வெளியே வந்து மற்ற பக்தர்களுடன் பேசிக்ஷேம-லாபங்களை விசாரித்து, ப்ரஸாதமும் அனுக்ரஹம் பண்ணுவார்.
தம்பதி இருவரும் பெரியவா முன்னால் போய்நின்று கொண்டு, ஊருக்கு செல்ல வேண்டும் என்று விஞ்ஞாபனம் பண்ணும் போது, காதில் விழாத மாதிரி ‘acting’ பண்ணி, வேறுயாரிடமாவது, எதையாவது பேச ஆரம்பித்தார். பாவம்! கணவன்-மனைவி இருவருக்கும் வருத்தம்!  ஜயலக்ஷ்மிக்கு பெரியவா மேல் கோபமே வந்துவிட்டது!  ஆனாலும், ப்ரஸாதம் பெற்றுக்கொள்ளாமல், கிளம்ப முடியாது என்பதால், அன்று திருவானைக்காவில் தங்கினார்கள். மறுநாள் விடிகாலை விஶ்வரூப தர்ஶனம்பெறும் பரம பாக்யத்தை பெற்றார்கள். பெரியவா காலை எப்போதும் போல், ஒருமணிநேர ஜபத்துக்கு உட்காரும் முன்னால், கார்வாரை [மானேஜர்] அழைத்தார்….. “நா… ஜபத்துக்கு ஒக்காந்துண்டதும், முக்காமணிநேரம் கழிச்சு, என்னை அப்டியே…மேனாவோட [பல்லாக்கு] தூக்கிண்டு போயி, காவேரி கொள்ளிடக்கரைல வெச்சிடுங்கோ!…”மேனாவுக்குள் உட்கார்ந்து கொண்டு கதவைசாத்திக் கொண்டுவிட்டார். கார்வாரும் பெரியவா சொன்னபடி முக்கால்மணிநேரம் கழித்து, பெரியவாளை அப்படியே மேனாவோடு தூக்கிக்கொண்டுபோய் அலுங்காமல் நலுங்காமல் கொள்ளிடக்கரையில் வைத்து விட்டார்கள்.”இன்னிக்கி… அஶ்வத்த [அரசமரம்]ப்ரதக்ஷிணம் பண்ணியே ஆகணும்! ஆனா, பெரியவா உத்தரவு குடுக்காம ஊருக்கும்போக முடியாது. பெரியவாளையாவது ப்ரதக்ஷிணம் பண்ணுவோம்”……
 இப்படியாக நினைத்துக் கொண்டு, ஜயலக்ஷ்மி “அஶ்வத்த” ப்ரதக்ஷிணத்தை, “அஶ்வத்த நாராயண” ப்ரதக்ஷிணமாகபண்ண ஆரம்பித்தாள். பண்ணிக்கொண்டே இருந்தாள். கொஞ்ச நேரம் கழித்து, பெரியவா ஜபம் முடித்துவிட்டு கொள்ளிடத்தில் ஸ்நானம்செய்தார். பக்தர்கள் எல்லாருமே அதில்ஸ்நானம் செய்தார்கள்.அங்கு ஒரு இடத்தில் பெரியவா அநுஷ்டானத்துக்கு அமர்ந்தார்.”ஜயலக்ஷ்மி….! “பெரியவா திருவாக்கால் அழைத்ததும், பெரியவாளிடம் விழுந்தடித்துக் கொண்டு ஓடினாள். “எவ்ளோ ப்ரதக்ஷிணம் பண்ணினே?…” “90….. பண்ணினேன்”


“மிச்சத்தை பூர்த்தி பண்ணு!…” ஜயலக்ஷ்மியின் ப்ரமிப்பு அடங்கவேயில்லை! ஏனென்றால், அவள் ப்ரதக்ஷிணம் செய்ததை, மேனாவுக்குள்ளிருந்து பெரியவா பார்த்திருக்க துளிகூட வாய்ப்பே இல்லை! அதோடு, மறுபடியும் தன்னையே ப்ரதக்ஷிணம் பண்ணி, 108 எண்ணிக்கையை முடிக்கச்சொல்லி, பெரியவா சொன்னதும், ஆனந்தத்தில் பறந்து கொண்டே…. மீதி ப்ரதக்ஷிணத்தை முடித்துவிட்டு, பெரியவாளை வந்து நமஸ்காரம் பண்ணினாள்.
“என்ன ஸ்லோகம் சொல்லி… ப்ரதக்ஷிணம் பண்ணினே?..”
 “குருர் ப்ரஹ்மா குருர் விஷ்ணு: குருர் தேவோமஹேஶ்வர:… குருர் ஸாக்ஷாத் பரப்ரஹ்மா தஸ்மை ஸ்ரீகுரவே நமஹ…ன்னு சொன்னேன் பெரியவா!..””அஶ்வத்த [அரசமரம்] ப்ரதக்ஷிணம் பண்றச்சே…. என்ன சொல்லுவே?….””மூலதோ ப்ரஹ்மரூபாய, மத்யதோ விஷ்ணு ரூபிணே, அக்ரத: ஶிவ ரூபாய, வ்ருக்ஷராஜாய தே நமஹ”….”ஓரு அழகிய புன்னகையோடு…. தெய்வம்…தன்னை ப்ரகடனப்படுத்தி கொண்டது…. “அப்றம் என்ன?… ப்ரஹ்மா, விஷ்ணு, ஶிவன்-னு அரசமரத்ல மும்மூர்த்திகளும் வாஸம்பண்ணறா..ன்னா, [தன்னைக்காட்டி] இங்கியும் அதேதானே?…”என்ன ஒரு காருண்ய ப்ரகடனம்! அன்றிலிருந்து, ஸ்ரீமதி ஜெயலக்ஷ்மி”அமாஸோமவாரத்தன்று அஶ்வத்தப்ரதக்ஷிணம்” என்றால், பெரியவாளையே ப்ரதக்ஷிணம் பண்ண ஆரம்பித்தாள். 
எல்லாரும் முடிந்தவரை கோவில்களில் உள்ளஅரசமரத்தை 108 முறை [முடிந்தால்]ப்ரதக்ஷிணம் செய்யும்படி வேண்டிக் கொள்கிறேன். இது ஶாஸ்த்ரத்தில் சொல்லியிருப்பது, எனவே பெரியவா போன்ற மஹான்களால் போற்றப்பட்டது. எப்போதெல்லாம் திங்கட்கிழமைகளில் அமாவாஸை வருகிறதோ அன்று இந்த அமா-ஸோம அஶ்வத்த ப்ரதக்ஷிணத்தை செய்யலாம்.
கோவில்களுக்கோ, அரசமர ப்ரதக்ஷிணத்துக்கோ போக முடியாதவர்கள், வீடுகளில் விளக்கேற்றி, உள்ளன்போடு தங்கள் இஷ்ட தெய்வத்தின் படத்தை நடுவில் வைத்து, முடிந்தவரை ப்ரதக்ஷிணம் செய்து, தீர்க்க ஸௌமாங்கல்யத்தையும், ஜாதக தோஷம் உள்ள கன்னிகைகள், அந்த தோஷம் நிவ்ருத்தி அடைந்து, நல்ல குணமுள்ள கணவனை அடைய நம் பெரியவா அனுக்ரஹம் செய்வார். 
ஜெய ஜெய சங்கரஹர ஹர சங்கர 

தராசு

ஒரு கடையிலிருந்து ஆகாரம்  திருடியதாக கையும் களவுமாக
பிடிக்கப்பட்டபோது, காவலாளியிடம் இருந்து தப்பிக்க முயற்சிக்கும் இடையி்ல் கடையிலிருந்த அலமாரி கீழே விழுந்து உடைந்தது.குற்றம் செய்த குழந்தையோடு நீதிபதி வினவினார்

நீ  உண்மையாகவே  திருடினாயா ? ஆம் !.Bread  chess  pocket .அந்த குழந்தை கீழே பார்த்து  பதில் சொன்னது.நீதிபதி :  நீ எதற்காக திருடினாய் ?குழந்தை :  எனக்கு அது தேவைப் -பட்டது ..நீதிபதி :  பணம் கொடுத்து வாங்கி இருக்கலாம் அல்லாவா. !.

குழந்தை :  கையில் பணம் இல்லை ..நீதிபதி :  வீட்டிலுள்ளவா்களிடம் கேட்டு வாங்கியிருக்கலாமல்லவா..குழந்தை :  வீட்டில் அம்மா மட்டுமே உள்ளாா். அவா் நோயில் படுத்துகிடக்கின்றார்.  ஒரு வேலையுமில்லை அவருக்காக
திருடினேன் ..நீதிபதி :  நீ வேலை ஒன்றும் பார்க்கவில்லையா?

குழந்தை :  நான் ஒரு கார் கழுவும் இடத்தில் வேலைப் பார்த்து கொண்டிருந்தேன். ஒரு நாள் என் தாயாரை கவனிப்பதற்காக நான்
விடுமுறை எடுத்ததால் என்னைஅந்த வேலையிலிருந்து நீக்கி
விட்டனா்.நீதிபதி : நீ யாரிடமாவது உதவிகேட்டிருக்கலாமல்லவா ?

குழந்தை : நான் காலையில் வீட்டைவிட்டு இறங்கி ஐம்பதிற்கும் அதிகம்
ஆட்களிடம் நடந்துசென்று வேலைகேட்டேன் யாரும் எனக்கு வேலை
தரவில்லை. நான் நம்பிக்கைவைத்தது எல்லாம் வீணாகிவிட்டது.
இறுதியில் இதை செய்யவேண்டியசூழ்நிலைக்கு ஆளாக்கப்பட்டேன்.

வழக்கின் வாக்கு வாதம்முடிந்தது.நீதிபதி தீர்ப்பு அறிவிக்கதொடங்கினார்  இது மிகவும்  உணா்ச்சிபூர்வமான திருட்டு.  ரொட்டி திருடிய குற்றம் என்பதில்
சந்தேகமில்லை.இந்த குற்றத்திற்குநாம்தான் பொறுப்பு ஏற்கவேண்டும்
என்னையும் சோ்த்துதான்.நீதிமன்றத்திலுள்ள அனைவரும்குற்றவாளிகளே !
அதனால் நீதி மன்றத்திலுள்ளஒவ்வொருவரும்நான் உட்பட அனைவரிடத்திலிருந்தும் பத்து  டாலா் வசூலிக்கப்படவேண்டும்.
இதை கொடுக்காமல் இங்கிருந்துவெளியே யாரும் செல்லக்கூடாது.
இதை  கூறிய நீதிபதி பத்து  ரூபாயை  எடுத்து மேசை மீதுவைத்தார். பிறகு பேனாவைஎடுத்து தீர்ப்பு எழுத ஆரம்பித்தார்.  பட்டினியால் திருடிய அந்த குழந்தை  மீது மனித சினேகம் இல்லாத  விதத்தில் நடந்தும், அவன் மீது குற்றம் சுமத்தி  போலீசில் ஒப்படைத்து கொடுத்தமைக்காக  கடை முதலாளிக்கு ஆயிரம் ரூபாய் அபராதம் விதிக்கப்பட்டது. 24 மணிக்குள் அபராத தொகை கட்டவில்லை என்றால் கடை முத்திரை போடப்பட்டு நிரந்தரமாக மூடப்படும் என்று  நீதி மன்றம் உத்தரவு பிறப்பித்தது. பின்னா் நீதிமன்றத்தில் வசூலித்த அபராதத் தொகை முழுவதும். அந்த குழந்தைக்கு நீதி மன்றம்
வழங்கியது. நீதிபதியின் தீர்ப்பை கேட்டு நீதி மன்றத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட ஆன அனைவரும் திகைத்து நின்றனா். ஆனந்த கண்ணீா் வடித்தனா்.
நீதிபதியின் தீர்ப்பை கேட்டு ஆச்சரியப்பட்டு நீதிபதியை மீண்டும், மீண்டும் உற்று பார்த்து கொண்டிருந்தான் அந்த சிறுவன். நீதிபதி தன்னில் மறைத்து வைத்த  கண்ணீர் அவரை அறியாமல்  கண்ணிலிருந்து வழிந்து விழுந்தது.

நேர்மைபும், நியாயமும் நிறந்த  மனித சினேகித நீதிமான்கள்  நீதி பீடத்தின் தராசை துல்லியமாக்கி நாம்மோடு வாழ்ந்து  கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள்

படித்ததில் பிடித்தது நன்றி வாட்ஸ் அப்



… 

பொய்யடிமை இல்லாத புலவர்


கலை மேவும் நீலகண்டப் பெருமானின் மலரடிக்கே ஆளான பொய்யடிமை இல்லாதபுலவர்கள் தில்லைவாழ் அந்தணர்களைப் போன்ற தொகையடியார்கள் ஆவார்கள்.இவ்வடியார்கள் செய்யுட்களில் காணும் சொற்களுக்கு நன்கு தெளிவாகப்பொருத்தமான பொருள் கொள்வார்கள். செம்மை தரும் பயனுடைய நூல்கள் பல கற்றஇவ்வடியார்கள் கற்றவர்க்குத் தாம் வரப்பாக விளங்குவார்கள்.


சித்தத்தை சிவனார் சேவடிக்கே அர்ப்பணித்த, மெய்யுணர்வு பெற்றஇவ்வடியார்கள், சிவபெருமானை மட்டுமே முக்காலமும் எண்ணினர். மெய்யன்புடன்அரனார்க்கு அடிமை பூண்டு பக்தி நூல்களை ஓதியுணர்ந்து வேத விதிப்படி அறம்வளர்த்து எம்பெருமானையே தொழுது வாழும் பேறு பெற்றனர். இப்புலவர்களுடையஅருமைகளையும், பெருமைகளையும் அளவிடுவது எங்ஙனம்! பொய்யடிமை இல்லாதஇப்புலவர்களைப் பற்றிச் சிறப்பித்துக் கூறவந்த நம்பியாண்டார் நம்பி, தாம்பாடியருளிய திருத்தொண்டர் திருவந்தாதியில், கடைச்சங்கப் புலவர்களாகியகபிலர், பரணர், நக்கீரர் முதலிய நாற்பத்தொன்பது புலவர்களையும்பொய்யடிமையில்லாத புலவர் சிறப்பித்துக் கூறுகின்றார்.
பரமனையே உள்ளுருகிப் பாடும் புலமை பெற்ற இப்புலவர்கள் கயிலை மலையில்திருநடனம் புரியும் பெருமானின் திருவடியை அணைந்து வாழும் பேறு பெற்றபெருமையை யாது சொல்லி அளவிடுவது

நன்றி.  ஓம் நமசிவாய

ஐஸ்வர்யம் அள்ளித்தரும் ஐங்கரன்

பிடித்து வைத்து வணங்கும் எளிமையான பக்திக்கே ஓடோடி வந்து அருள் புரியும் ஆதார தெய்வமே கணபதி. யாவருக்கும் இனிமையானவனாக இரு கொத்து அறுகம்புல்லுக்கே அகமகிழும் ஆதிசக்தியும் இவர்தான்.

நம் வீட்டுப் பிள்ளைபோல நமக்குள் ஒருவராக அனைவரது உள்ளத்திலும் வீற்றிருப்பார். ஔவைப்பாட்டி முதல் இரண்டு வயது குழந்தை வரை எல்லோரையும் வசீகரிக்கும் ஞானக் குழந்தையும் இவரே. எல்லோருக்குள்ளும் உறைபவரான ஞானமூர்த்தி, பல தலங்களில் பேரருள் பெருக்கி அமர்ந்திருப்பார்.அப்படிப்பட்ட தலங்கள் இரண்டு தஞ்சையில் உள்ளன. ஒன்று கணபதி அக்ரஹாரம்; மற்றொன்று சாந்தாசிரமம். முதலில் கணபதி அக்ரஹாரத்து ஐங்கரனை தரிசிப்போம் வாருங்கள்.

அகத்திலே கயிலை அளவு உயர்ந்த ஞானம் உள்ளவராக இருந்தாலும் புறத்தில் குறுமுனியாக தோற்றம் கொண்டிருந்தார் அகத்தியர். அவர் உருவத்தைக் கண்டு எள்ளிய காவிரி தன்னையே உயர்ந்தவளாகக் கருதினாள். நெளிந்து செல்லும் தன் அலங்கார அசைவுகளில் ஆணவம் கொண்டாள். அதை அறிந்த அகத்தியர் அவளை சிறு கமண்டலத்தில் அடக்கினார்.ஒரு மாபெரும் சக்தியாக, பரந்த பிரதேசத்தையே ஆக்கிரமித்துச் செல்லும் தன் சக்தியைக் குறுக்கி கமண்டலத்தில் அவர் அடைத்ததில் அவள் கோபம் கொண்டாள். உள்ளிருந்தபடியே கணபதியை தொழுதாள். உடனே வெளியே கடும் பஞ்சமும், வறட்சியும் பெருகின. உயிர்கள் காவிரி நீரில்லாது வாடின. அனைவரும் விநாயகரைச் சரணடைந்தனர்.

பிள்ளையார் அகத்தியரை நோக்கிச் சென்றார். அதேநேரம் மோனத் தவத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார் குறுமுனி. கணபதி காக்கை உருவம் எடுத்தார். கமண்டலத்தை தட்டி விட்டார். காவிரி அன்னை பெருகி ஓடினாள். நானிலத்தில் நீரைப் பாய்ச்சினாள். அகத்தியர் அதிர்ச்சி அடைந்தார். இதை யார் செய்திருப்பார் என கண்கள் மூடி ஆராய்ந்தார்.அவர் மனதில் கணபதிக் குழந்தை வினயமாக சிரித்தது. ஆனாலும் தன் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த ஆணவம் மிகுந்த காவிரி இப்போது விடுதலையாகிவிட்டதில் அகத்தியருக்குக் கோபம். அவர் காவிரிக் கரையோரமாக நடந்தார். ஐயாறுகளும் பாய்ந்து ஐயாறப்பனாக ஈசன் அமர்ந்திருக்கும் திருவையாற்றில் அகத்தியருக்கு திருக்காட்சி கொடுத்து ஆட்கொண்டார் கணபதி.

கமண்டலத்தில் அடைத்து வைத்த சிறிது நேரத்தில் கர்வம் கலைந்ததால், உலகைப் பஞ்சத்திலிருந்தும் வறட்சியிலிருந்தும் காப்பாற்ற வேண்டிய பொறுப்பை அவள் உடனடியாக மேற்கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை கணபதி அகத்தியருக்கு உணர்த்தி ஆட்கொண்டார்.உடனே அங்கேயே விநாயகரை ஸ்தாபனம் செய்தார் மனம் தெளிந்த முனிவர். கௌதம மகரிஷி ஆசையாக ஓடி வந்து பூஜைகள் புரிந்து கொண்டாடி மகிழ்ந்தார். யுகம்தோறும் அண்டியவர்களுக்கு அபயம் அளித்து அமர்ந்த தலத்தை கணபதி அக்ரஹாரம் என்று அழைத்தனர். பஞ்சத்தை நீக்கிய தலமென்பதால் அன்ன கோசல க்ஷேத்ரம் என்றழைத்தனர்.

பாரதமெங்கும் கொண்டாடப்படும் விநாயகர் சதுர்த்தி திருவிழாவை இவ்வூர் மக்கள் மிக வித்தியாசமாக கொண்டாடுகின்றனர். களிமண் சிலைகளாகவும், வேறு வடிவங்களிலும்தான் வழக்கமாக பிள்ளையார் பூஜையை செய்வார்கள். ஆனால், இவ்வூர் மக்கள் விநாயகர் சதுர்த்தியன்று தங்கள் வீடுகளில் விநாயகர் சிலையை வைத்து வழிபடுவதில்லை.ஒவ்வொரு விநாயகர் சதுர்த்தியன்றும் பக்தர்கள் மகாகணபதியின் சந்நதிக்கருகில் காத்திருக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவராக வந்து அர்ச்சனைக்கு சங்கல்பம் செய்து கொள்கிறார்கள். அவர்கள் கையில் மூடிய பாத்திரம் இருக்கிறது.அதற்குள் பூரண ஞான சொரூபியான விநாயகனுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட பூர்ணக் கொழுக்கட்டை பிள்ளையாரின் திருப்பாதத்தில் அதனை வைத்து நிவேதனம் செய்கிறார்கள். பிறகு அந்த விநாயகர் பிரசாதத்தை அனைவருமாக பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். இதுதான் இவர்கள் விநாயகர் சதுர்த்தியை கொண்டாடும் பாரம்பரிய வழக்கம்!

யார் வீட்டிலும் தனித்தனி பூஜையோ, சிலைகளோ இல்லை. ஏனெனில், ‘‘இந்தத் தலமே ஒரு வீடுதான். இந்த வீட்டிற்கு கணபதி அக்ரஹாரம் என்று பெயர். அதற்குத் தலைமகன் மகாகணபதி.அவனே அந்த இல்லத்தின் அருட் செல்வனாகவும் விளங்குகிறான்’’ என்று அங்கிருப்பவர்கள் சொல்லும்போது கண்களில் நீர் திரள்கிறது; மெய்சிலிர்க்கிறது. அதுமட்டுமல்ல, கணபதி அக்ரஹாரத்தை சேர்ந்த ஆண் பிள்ளைகள் இந்த கிராமத்தை விட்டு வேலை நிமித்தமாகவோ அல்லது வேறு காரணத்திற்காக வெளியே சென்றாலும் கூட, வேறு எந்த பிள்ளையாரையும் வழிபட மாட்டார்களாம்.இத்தல மகாகணபதியின் புகைப்படமோ, ஓவியமோ ஏதேனும் ஒன்றை வைத்து அவருக்கே கொழுக்கட்டையை நிவேதனம் செய்வார்களாம்.கணபதி அக்ரஹாரம், பெரிய கிராமம். காவிரி சுழித்துக் கொண்டோடும் எழில் கொஞ்சும் பூமி. தெய்வங்களும், ஞானிகளும், மகரிஷிகளும் விரும்பி தங்கிச் செல்லும் தீர்த்தக் கட்டத்தைக் கொண்டது. மூன்று ஸ்நான கட்டங்களிலும் மடம் உண்டு.அவற்றில் கீழ் துறையிலுள்ள மடம் பெரியது. இங்கு விஜயம் செய்யும் துறவிகள் பலரும் கீழ்த்துறை மடத்தில் தங்குவார்கள். சாதுர்மாஸ்ய, வியாஸ பூஜைகள் நடக்கும். சங்கர ஜெயந்தி உற்சவமும்  கொண்டாடப்படும். சங்கர ஜெயந்தி சமயத்திலும், சாதுர்மாஸ்ய சமயத்திலும் பல வித்வான்கள் கிராமத்திற்கு வருகிறார்கள்.

கணபதி அக்ரஹாரம் கிராமத்தினரால் இத்திருக்கோயில் நிர்வகிக்கப்பட்டு வருகிறது. சிறு கோயிலாக இருந்ததை தற்போது முருகன், கஜலட்சுமி, விஸ்வநாதர், விசாலாட்சி, தட்சிணாமூர்த்தி, சண்டிகேஸ்வரர், பைரவர் மற்றும் மகாலிங்க சுவாமி என்று பல சந்நதிகளுடன் விரிவுபடுத்தியுள்ளனர்.கோயிலின் உட்புறத்தில் கணபதி சித்தி, புத்தி திருக்கல்யாண கோலத்தில் உள்ளது போல் ஓவியங்கள் வரையப்பட்டுள்ளன. அதில் கணபதியின் பல்வேறு வடிவங்கள் காணப்படுகின்றன. அனைத்து விசேஷ மற்றும் பண்டிகை நாட்களில் இங்கு சிறப்பு வழிபாடுகள் நடத்தப்படுகின்றன.

விநாயகர் சதுர்த்தியையொட்டி இத்திருக்கோயிலில் ஆகஸ்ட் 14 முதல் 23ம் தேதி வரை விழா திருக்கோலம்தான். இங்கு தெய்வத்தை குழந்தையாக பாவிக்கின்றனர். குழந்தையும் தெய்வமாக அருளைச் சிதறடித்து விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறது. தஞ்சாவூரிலிருந்து – திருவையாறு வழியில் அய்யம்பேட்டைக்கு போகும் பாதையில் உள்ளது இக்கோயில்.

தஞ்சையிலிருந்து சுமார் 20 கி.மீ. தொலைவு. அடுத்தவர் சாந்தாசிரமம் உச்சிஷ்ட கணபதி. கணபதி அக்ரஹாரத்தில் மகாகணபதியாக எழுந்தருளியவர், தஞ்சையில் தன் இஷ்டம்போல உச்சிஷ்ட கணபதியாக நிலைபெற்றிருக்கிறார். எல்லா திசை நோக்கியும் நீக்கமற அருள்பாலிக்கிறார்.

உச்சிஷ்ட கணபதி அமர்ந்த தலத்திற்கு சாந்தாசிரமம் என்று பெயர். அதை நிறுவியவர் சுந்தரேச சர்மா என்ற பூர்வாசிரம பெயர் கொண்ட ஸ்ரீராமாநந்தேந்திர சுவாமிகள். ராமர் மீதுள்ள தாளாத பக்தியால் 300 கீர்த்தனைகளை இயற்றியவர் இவர். காஞ்சி மகா பெரியவரால் ‘ராமப் பிராண’ என்று பட்டமளிக்கப்பட்டு கௌரவிக்கப்பட்டவர். மருவூர் கிருஷ்ண ஐயங்காரிடம் ரட்சை கட்டிக் கொள்ள ஒரு முறை சுந்தரேச சர்மா சென்றிருக்கிறார். அவரும் காதில் ஒரு மந்திரத்தை ஓதி, அதை எழுதியும் கொடுத்தார்.

ஆனால், காகிதமும், காதில் ஓதிய மந்திரமும் காற்றோடு போயின. ஒருநாள் சர்மாவின் கனவில் ஒரு யானை துரத்தியது. நடுங்கி அவர் ஒதுங்க, அருகே வந்து அரவணைத்தது. மகிழ்ச்சியில் ஆழ்ந்த சர்மா, மறுநாள் ஒரு வேதியரிடம் தான் கண்ட கனவைச் சொன்னார். அவரோ, விக்னேஸ்வர மந்திரத்தை விடாது ஜபிக்குமாறு அறிவுறுத்தினார். அதை நினைவுபடுத்தவே யானை ரூபத்தில் விநாயகர் வந்துள்ளார் என்றார். ஐயம் தெளிந்த சர்மா மீண்டும் மந்திரத்தைத் தேடினார்.

அப்போது அவருக்கு கிடைத்ததுதான் உச்சிஷ்ட கணபதிக்குரிய மந்திரம். கிருஷ்ண ஐயங்கார் உபதேசித்ததும் அதுதான் என்று தெளிந்தவர், உச்சிஷ்ட கணபதியின் விக்கிரகத்தை தேடி அலைந்தார். ஒருமுறை சிதம்பரம் சிற்சபையில் நடராஜரை தரிசித்து திரும்பியபோது அங்கு சுவரோரம் இருந்த உச்சிஷ்ட கணபதியின் உருவம் அவரை பரவசப்படுத்தியது. உச்சிஷ்ட கணபதி தில்லைக் கூத்தனின் சந்நதியில் அவரைத் தடுத்தாட் கொண்டார். மகாராஷ்டிர மாநிலம் புனேயில் உள்ள மயூர க்ஷேத்திரம் எனும் விநாயகர் ஆலயக் கோபுர பாணியிலேயே இங்கு விமானத்தை நிறுவினார்.

1958ம் ஆண்டு ஆலயம் முழுமையடைந்தது. மயூர க்ஷேத்திர விநாயகர் வடிவிலேயே ஒரு விக்கிரகம் கிடைத்தது. அதையும் தனி சந்நதியில் பிரதிஷ்டை செய்தார். ராமாநந்தேந்திர சுவாமிகள் தமது 99 – வது வயதில் முக்தி அடைந்து விட்டார். அவருக்குப் பிறகு ராம்பாவு சுவாமி அவர் பொறுப்பை ஏற்றிருக்கிறார். உச்சிஷ்ட கணபதி, விநாயகப் பெருமானின் 16 முக்கிய அம்சங்களில் ஒன்று.

தேவி நீல சரஸ்வதி சமேதராக அவர் எழுந்தருளியிருக்கும் திருவுருவ அமைப்பே உச்சிஷ்ட கணபதி. உச்சிஷ்ட என்றால் எச்சில் என்பது பொருள். நாம் எதை உண்டாலும் வாயில் மீதம் உள்ளது எச்சில்தான். இவ்வுலகில் எது இருந்தாலும், இல்லையானாலும் மிஞ்சி இருப்பதும், எப்போதும் இருப்பதும் பிரம்மம்தான்.

அந்த மிஞ்சி இருக்கும் பிரம்ம சக்திக்கே உச்சிஷ்ட என்று பொருள். அதோடு உச்சிஷ்ட என்றால் இருப்பதிலேயே உயர்வானது என்று மற்றொரு பொருளும் உண்டு. மாயையான இந்த உலகை நீக்கிப் பார்த்தால் மீதியிருப்பது இந்த உச்சிஷ்ட கணபதி எனும் பிரம்ம சொரூபம்தான். சுத்தம் – அசுத்தம் என்ற இருவேறு நிலைகளைக் கடந்தவனே உச்சிஷ்ட கணபதி.

கருவறையில் நீல சரஸ்வதி தேவியை மடி மீது வைத்துள்ள உச்சிஷ்ட கணபதியை தரிசிக்கிறோம். துர்க்கையை வழிபடுவதால் கிடைக்கும் வீரம், லட்சுமியை வழிபடுவதால் கிடைக்கும் தனமும், செல்வமும், சரஸ்வதியை வணங்குவதால் கிடைக்கும் அறிவும், படிப்பும், திறமையும், முக்தி உள்ளிட்ட அனைத்தும் உச்சிஷ்ட மகா கணபதியை வணங்கி வழிபடுவதால் கிடைக்கும்.

உச்சிஷ்ட கணபதி சகல தெய்வங்களின் சக்திகளையும் தன்னிடத்தே கொண்டவர். அப்பேற்பட்ட அரிய கணபதியை வணங்கி வலம் வருகிறோம். கருவறைக்கு வெளியே காவலாக சங்கநிதி, பதுமநிதி உள்ளார்கள். உள் பிராகாரத்தில் அஷ்டதிக் பாலகர்களோடு துர்க்கா தேவியையும் தரிசிக்கிறோம். சந்நதிக்குள்ளேயே ஸ்வர்ணாகர்ஷண பைரவர் வீற்றிருந்து அருள்பாலிக்கிறார். சிவபெருமானே, பார்வதிக்கு உச்சிஷ்ட கணபதியின் ஸகஸ்ரநாமத்தை விரிவாகக் கூறியுள்ளார்.

என்றும் நீங்காத கலைஞானம், குன்றாத செல்வம், நிறைந்த பேரறிவையும் உச்சிஷ்ட கணபதி அளிப்பார் என்பது பக்தர்களின் அனுபவம். சப்த மாதாக்களான பிராம்மி, மாகேஸ்வரி, கௌமாரி, வைஷ்ணவி, வாராஹி, இந்திராணி, சாமுண்டி ஆகியோரும் தரிசனம் தருகிறார்கள். கோபுரத்தில் மகாகணபதியின் பதினாறு அவதாரங்களை தரிசிக்கலாம். அருகே விஜய கணபதிக்குத் தனியாக ஒரு சந்நதி உள்ளது. உச்சிஷ்ட கணபதி, தஞ்சை ஸ்ரீநிவாசபுரம் கிரிரோட்டில் கோயில் கொண்டிருக்கிறார்.

பகிர்வு : ராஜா

நன்றி.   ஓம் நமசிவாய

திருஅண்ணாமலையார் கோவில் பெரிய நந்தி

சிவன் கோவில்களில் அனைத்து நந்திகளும் இடக்காலை மடக்கி வலக்காலை முன்வைத்து அமர்ந்திருக்கும் .ஆனால் திருஅண்ணாமலையார் கோவிலில் மட்டும் பெரிய நந்தி வலக்காலை மடக்கி இடக்காலை முன்வைத்து அமர்ந்து இருப்பதற்கான கதை:

இக்கதை திருஅண்ணாமலை வாசிகள் எத்தனை பேருக்கு தெரியும் என்று தெரியவில்லை.முகலாயர்கள் காலத்தில் திருஅண்ணாமலையார் கோவிலுக்கு பேராபத்து வந்தது.அதனை அண்ணாமலையாரே தன் பக்தனான வீரேகிய முனிவர் முனிவரின் வாயிலாக எதிர்கொண்டார். 

திருஅண்ணாமலையார் கோவில் பெரிய நந்தி கால்மாற்றி அமர்ந்த வரலாறு:முகலாயர் காலத்தில் திருவண்ணாமலை வந்த முகலாய அரசன் ஒருவன் கோவிலை சிதைக்க எண்ணினான். 

அப்பொழுது கோவில் அருகில் ஐந்து சிவபக்தர்கள் ஒரு காளை மாட்டினை வழிபட்டு அதனை பல்லக்கில் சுமந்து சென்றனர்.

முகலாய அரசன் “நாங்கள் வெட்டி சாப்பிடும் காளைகளை நீங்கள் தலையில் வைத்து வணங்குவது ஏன் என கேட்டான்?”அதற்கு அந்த ஐவர் இந்த காளை எம் இறைவன் சிவபெருமானின் வாகனம். அவரை சுமப்பவரை நாங்கள் சுமப்பது பெரும்பாக்கியம்” என்றனர். அதற்கு அரசன் ” உம் சிவன் இந்த அண்ணாமலையார் உன்மையிலேயே சக்தி உடையவராக இருந்தால் நான் இந்த மாட்டை இரண்டாக வெட்டுகிறேன் ,வந்து சேர்த்து வைத்து உயிர் கொடுக்கச்சொல்” என்று கூறி வெட்டிவிட்டான்.  பதறிய ஐவரும் அண்ணாமலையாரிடம் முறையிட அண்ணாமலையார் அசரீரியாய் வடக்கே என் ஆத்ம பக்தன் ஒருவன் “நமசிவாய” எனஜபித்துக்கொண்டு இருக்கிறான்.அவனை தேடி இங்கு அழைத்து வாருங்கள்” என்றார்.

உடனே வடக்கே அந்த ஆத்ம பக்தனை தேடி சென்ற அந்த ஐவரும் “நமசிவாய” என்ற மந்திர சத்தத்தை கேட்டு அவ்விடம் சென்ற பார்த்த போது 15 வயது பாலகன் ஒருவனை கண்டனர். ஐவரும் “இச்சிறு பாலகனா பக்தன் ” என ஏளனம் செய்த போது அருகே காட்டிலிருந்து புலி ஒன்று ஐவரையும் தாக்க முற்பட்டது . அச்சிறுபாலகன் நமசிவாய மந்திரம் கூறி புலியை வென்று அவர்களை காப்பாற்றினான்.ஐவரும் நடந்ததை கூறி அச்சிறுபாலகனை அழைத்து சென்றனர். அண்ணாமலையார் கோவிலுக்கு ஐவருடன் வந்தடைந்த அந்த பாலகன் அரசனை கண்டு தான் அந்த மாட்டின் இரண்டு துண்டுகளையும் இணைத்து உயிர் கொடுப்பதாக கூறினான். 

உடனே அண்ணாமலையார் முலஸ்தானம் சென்று “நமசிவாய” மந்திரம் கூறி அந்த மாட்டினை இணைத்து உயிர்பெறச்செய்தான்.

அதை நம்ப மறுத்த முகலாய அரசன்”நீ ஏதோ சித்து வேலை செய்கிறாய் ” எனக் கூறி நம்ப மறுத்தான்.”சரி உனக்கு மற்றொரு வாய்ப்பு கொடுக்கின்றேன்,இதில் நீ வென்றால் இந்த கோவிலை நான் ஒன்றும் செய்ய மாட்டேன்,நான் வென்றால் இடித்து விடுவேன் ” என கூறினான். அதற்கும் சளைக்காத அச்சிவபாலகன் அண்ணாமலையார் மேல் வைத்த நம்பிக்கையில் போட்டிக்கு சம்மதித்தான்.அரசன் தற்போது ஒரு தட்டு நிறைய மாமிசத்தை அண்ணாமலையாருக்கு படையுங்கள் ,அவருக்கு சக்தி இருந்தால் அந்த மாமிசத்தை பூவாக மாற்றட்டும் எனக் கூறினான். அவன் ஆணைப்படி வீரர்கள் மாமிசத்தை படைக்க முற்பட்டனர்.அண்ணாமலையார் அருகே மாமிசத்தை வைத்ததும் மாமிசம் பூக்களாக மாறியது. அதில் பல ரக பூக்களும் தட்டு முழுவதும் நிரம்பி வழிந்தது.

 இதனை கண்ட ஐவரும் பாலகனும் “ஓம் நமசிவாய” “அண்ணாமலைக்கு அரோகரா” எனப் போற்றி பேரானந்தம் அடைந்தனர். இதனையும் நம்பாத அந்த அரசன் கடைசியாக ஒரு போட்டியை அறிவித்தான்.அண்ணாமலையார் கோவில் பெரிய நந்தியை பார்த்து ” இந்த உயிரில்லாத நந்தி சிலைக்கு உயிர் கொடுத்து, காலை மாற்றி மடித்து வைத்து உட்கார வைத்து விட்டால் உங்கள் அண்ணாமலையாரை வணங்கி இக்கோயிலை சிதைக்கும் முயற்சியையும் ,கொள்ளை அடித்த நகைகளையும் அண்ணாமலையாரிடமே ஒப்படைத்து விட்டு செல்கிறேன் என்றான். 

உடனே நமசிவாய மந்திரம் கூறிய அப்பாலகனும் ஐவரும் அண்ணாமலையாரிடம் பெரியநந்திக்கு உயிரூட்டுமாறு வேண்டினர். 

கருணைக்கடலான நம் அண்ணாமலையார் உடனே பெரிய நந்திக்கு உயிர் கொடுத்து வலக்காலை மடக்கி இடக்காலை முன்வைத்து அமருமாறு உத்தரவிட்டார். அன்று முதல் அண்ணாமலையார் கோவிலின் பெரிய நந்தி மட்டும் வலது காலை மடித்து இடது காலை முன் வைத்து அண்ணாமலையாரை வணங்கி வருகிறார். அரசனும் அண்ணாமலையானை வணங்கி அனைத்தையும் ஒப்படைத்துவிட்டு சென்றுவிட்டான்அன்று அங்கு வந்த பாலகன் தான் இன்று வீரேகிய முனிவர் என அழைக்கப்படுகிறார். 

அவர் வாழ்ந்த ஊர் சீநந்தல் எனும் கிராமம் அண்ணாமலையார் கோவிலுக்கு வடக்கே இருப்பதாலேயே,பெரிய நந்தியின் முகம் வடக்கு பக்கம் லேசாக திரும்பி காணப்படுகிறது.  வீரேகிய முனிவர் நினைவாக இங்கு அவருக்கு கோவில் எழுப்பப்பட்டு மடமும் செயல்பட்டு வருகிறது. இக்கதைக்கான ஆதாரங்களை இக்கிராமத்திற்கு சென்றால் காணலாம். ஆனால் இக்கதையை அடியேன் இணையத்தில் படித்து தெரிந்து கொண்டேன். பர்வதமலை அருகே தற்சமயம் சீலப்பந்தல் என்று அழைக்கபடும் சீநந்தல் எனும் கிராமத்தில் இந்த வீரேகிய முனிவரது ஜீவ சமாதி அமைந்துள்ளது.

நன்றி.    ஓம் நமசிவாய

சிவபெருமானுக்கு உகந்த விரதங்கள்

திங்கட்கிழமைகளில் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய சோமவார விரதம், மார்கழி மாத திருவாதிரை விரதம், மாசி மாதம் தேய்பிறை சதுர்த்தசியில் வரும் மகாசிவராத்திரி, பங்குனி உத்திர திருநாளில்- உமாமகேஸ்வர விரதம், தைப்பூசத்தன்று பாசுபத விரதம், வைகாசி மாதம் பூர்வபட்ச அஷ்டமியன்று அஷ்டமி விரதம், தீபாவளியையட்டிய அமாவாசையில் கேதார விரதம் ஆகியன சிவபெருமானுக்கு உகந்த விரதங்கள்!

சிவராத்திரி விரதம் மகிமை மிக்கது. 

இது ஐவகைப்படும். மாசி மாதம் தேய்பிறை சதுர்த்தசியில் வருவதை, மாக சிவராத்திரி என்றும் மகா சிவராத்திரி என்றும் போற்றுவர். இதுதவிர, நித்ய சிவராத்திரி, பக்ஷ சிவராத்திரி, யோக சிவராத்திரி, மாத சிவராத்திரி ஆகியன சிவ பக்தர்களால் அனுஷ்டிக்கப்படுகின்றன.சிவபெருமான் காலனை உதைத்தது, லிங்கோற்பவராக ஈசன் தோன்றியது, பரமனின் பாதியாக பார்வதி இடம் பிடித்தது, உமையவள், மகேசனிடம் ஆகம உபதேசம் பெற்றது, கண்ணப்ப நாயனார் சிவலிங்கத்தில் தன் கண்ணை அப்பியது, பகீரதன் கங்கையை பூமிக்கு கொண்டு வந்தது, மார்க்கண்டேயன் எமனிடம் இருந்து விடுபட்டது, சிவபெருமான் நஞ்சு உண்டது ஆகிய புராணச்  சம்பவங்கள் அனைத்தும் நிகழ்ந்தது புண்ணிய சிவராத்திரி தினத்தில்தான்!சிவராத்திரி விரதம் புத்தி, முக்தி ஆகியவற்றை அளிக்கும்.அசுவமேத யாகம் செய்த பலனும் கிடைக்கும். மகாசிவராத்திரி விரதம் இருப்பவர்களுக்கு சொர்க்கலோகம் வாய்க்கும் என்பது நம்பிக்கை.ஒருவர் தொடர்ந்து 24 வருடங்கள் சிவராத்திரி விரதத்தைக் கடைப்பிடித்து வந்தால், சிவசக்தியின் திருவடியை அடைவதுடன், அவரின் 21 தலைமுறையினர் நற்கதி பெற்று, முக்தி அடைவர் என்பது ஐதீகம்.

ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு சிவராத்திரி விரதத்தைக் கடைப்பிடித்து, திருமகளையும் சக்ராயுதத்தையும் பெற்றதாக புராணம் கூறும்.பிரம்மன் இந்த விரதத்தை முறைப்படி கடைப்பிடித்து சரஸ்வதியை மனைவியாக அடைந்தாராம்.சிவபெருமான் சிவராத்திரியின் பெருமைகளை ஸ்ரீநந்திதேவருக்கு உபதேசித்தாராம். நந்திதேவர் மூலம் உபதேசம் பெற்று… சூரியன், முருகன், மன்மதன், எமன், இந்திரன், அக்னி, குபேரன், ஆதிசேஷன் ஆகியோர் இந்த விரதத்தை அனுஷ்டித்து பலன் பெற்றனர் என்கின்றன புராணங்கள்.

நன்றி ஓம் நமசிவாய

தில்லைவாழ் அந்தணர்


வெள்ளைப் பிறையணிந்த வேணிபிரான் எழுந்தருளியிருக்கும் தில்லை என்னும் இத்திருத்தலம் சோழவள நாட்டிலுள்ளது. தில்லை என்பது சிதம்பரமாகும். ஓங்கிவளர்ந்த நெற்கதிர்களைத் தாங்கிய பரந்த வயல்கள் – கதிரவனைக் கண்டுகளிக்கும் செங்கமல மலர்கள் நிறைந்த தடாகங்கள் – அத்தடாகங்களில்மலர்ந்திருக்கும் செந்தாமரை மலர்கள் தில்லையின் இயற்கை எழிலை எடுத்துக்காட்டின. அங்குள்ள சோலைகளில், மரங்கள் ஒன்றொடொன்று நெருக்கமாக, ஓங்கிவளர்ந்திருக்கும். அம்மரங்களில் குயில்கள் பாட, கிளிகள் கத்த, அழகுமயில்கள் தோகை விரித்தாட, அன்னப் பறவைகள் ஒலியை எழுப்பிக்கொண்டேயிருக்கும். நறுமணப் பூச்செடிகள் அழகிய வடிவங்களில் ஆங்காங்கேஎழிலோடு காணப்படும்.

 உயர்ந்த மதிற் சுவர்கள் – அம் மதிற் சுவற்றைச் சுற்றித் தாழைகள் நிறைந்தஅகழிகள் – அத்தாழை மலர்களில் தேன் பருக வரும் கரு வண்டுகள் – மலரின்மகரந்தத்தூள் படுவதால் திருநீறு அணிந்த அடியார்களைப் போல்தோற்றமளிக்குமாம். தில்லையில் எந்நேரமும் மாமறைகளின் ஒலி எழுந்தவண்ணமாகவே இருக்கும். ஆங்காங்கே காணப்படும் நடன அரங்கங்களில் ஆடும்ஆரணங்கு அழகிகளின் சதங்கை ஒலியும் கூடவே ஒலிக்கும். வானவீதியில்எந்நேரமும் தோற்கருவி, துளைக்கருவி, கஞ்சக்கருவி, நரம்புக்கருவி,மாடற்றுக்கருவி என்னும் ஐவகை இசைக் கருவிகளின் முழக்கமும் கேட்டவண்ணமாகவே இருக்கும். மாலை வேளைகளில் வண்டுகளின் ரீங்கார ஓசை, அன்பின்பெருக்கால் எம்பெருமானை வழிபடும் அடியார்களின் அரகரா! சிவ! சிவா! என்றதிருநாம ஓசையோடு, சேர்ந்து தேவகனமாய் ஒலிக்கும். மாடமாளிகைகளில் வேதியர்வளர்க்கும் வேள்விப் புகை விண்ணை முட்டும். கூடகோபுரங்களில் ஆடிவிளையாடும் மயில்களின் ஆட்டம் கண்களைக் கவரும். வேள்விச்சாலைகளில்வெந்தணல் ஒளிவீச, அன்னச் சாலைகளில் செந்நெல் அரிசிச்சோறு வெள்ளி மலையெனஒளியுடன் திகழ, நீண்டு, அகன்ற பெருவீதிகளில் கூடியிருக்கும் அடியார்களின்திருமேனிகளில் திருவெண்ணீறு ஒளிவீச, தில்லை வெள்ளிமாமலையெனப் பொலிவுடன்திகழும்.
தில்லையில், எந்நேரமும் சிவனடியார் கூட்டம் இருந்துக்கொண்டேயிருக்கும்.அதனால் அங்கு சிவநாமம் ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கும். தில்லையிலேஎழுந்தருளியிருக்கும் எம்பெருமான், சிவனருள் பெற்று வெண்ணீறு அணிந்தபொன்மேனி கோலத்தோடு ஆனந்தத்தாண்டவம் ஆடும் நடராஜப் பெருமானாய் காட்சிதருகிறார். இத்தகைய பல்வளமிக்கத் தில்லையில் சிவனருள் பெற்று வாழும்அடியார்கள்தான் தில்லைவாழ் அந்தணர்கள் எனப்படுவோர். பொன்னாகி, மணியாகி,போகமாகி, புறமாகி, அகமாகி, புனிதமாகி, மண்ணாகி, மலையாகி, கடலுமாகி,ஆதியாகி, நடுவுமாகி, அளவிலா அளவுமாகி, பெண்ணுமாகி, ஆணுமாகி, கருணை மழைபொழியும் வள்ளலுமாகி ஆனந்தத் தாண்டவம் ஆடும் பிறையணிந்த பெருமானின்பூங்கழல்களைப் போற்றி வரும் இத்தில்லைவாழ் அந்தணர்கள் மொத்தம் மூவாயிரம்பேர் ஆவர். தில்லைவாழ் அந்தணர்கள் என்ற நாமம், எந்தத் தனிப்பட்டவரையும்குறிக்காத பொதுப்பெயர்.
கற்பனையைக் கடந்த ஒளி வடிவமாக விளங்கும் நடராஜ பெருமானைச் சேவிக்கின்றமூவாயிரம் அந்தணர்களையும் மொத்தப்படுத்தித்தான் தில்லைவாழ் அந்தணர் என்றுசிறப்பித்துக் கூறுகின்றனர். பொன்னம்பலவாணரை முப்போது மட்டுமின்றி,எப்போதும் போற்றி வழிபடும் இத்திருவுடைய தில்லை மூவாயிரம் அந்தணர்கள்தெய்வத்தன்மை நிறைந்த மூவாயிரம் வேதியர்களாவர். இவர்கள் தில்லைதீட்சதர்கள் எனப் பெயர் பெற்று விளங்குபவர். இத்தில்லைவாழ் அந்தணர்கள்எப்பொழுதும், எக்காலமும், திருவெண்ணீறு அணிந்த கோலத்தினராய்- உள்ளும்புறமும் மாசற்று – அகமும், முகமும் மலர தூய வடிவினராய் விளங்குவர்.பக்தியின் எல்லை கண்டு பக்குவத்தின் நிலைமை பெற்றவர். பொன்னம்பலவாணரின்குஞ்சிதபாதம் வணங்குவோர்க்கு, சஞ்சிதவினைகள் துகள்பட்டு ஒழியும் என்றமுறைமைக்கு ஏற்ப பரமனைத் தொழுது வாழுபவர் !
பொன்னம்பலத்தரசரை, வேதச் சிலம்புகள் ஒலிக்க, பூசிப்பவர் !உயிர்களிடத்தும் பேரன்பு மிக்கவர். அறத்தையே செல்வமாகக் கொண்டவர்.குற்றமற்ற அந்தணர் குலத்தில் தோன்றியவர். தூயநெறிப்படி தலைசிறந்துஒழுகுபவர். நலம்புரியும் நாயகனுக்குத் திருத்தொண்டு புரியும் தவத்தவர்.சிவத்தொண்டேதான் இவ்வடியார்களின் ஒப்பற்ற ஒரே சிந்தனை ! செயல் எல்லாம்.இவர்கள் ரிக், யஜுர், சாமம், அதர்வணம் என்னும் நான்கு வேதங்களையும்,நன்கு கற்றுணர்ந்தவர். சிட்சை, வியாகரணம், சந்தோவிசிதி, திருத்தம்,சோதிடம், கற்பம் என்னும் ஆறு அங்கங்களையும், மீமாம்சை, நியாஸம், புராணம்,ஸ்மிருது என்னும் நான்கு உபாயங்களையும் ஐயந்திரிபுறக் கற்றவர். வேதவிதிப்படி ஆகவனீயம், சாருகபத்தியம், தக்கணாக்கினி என்னும் முத்தீவளர்ப்பவர். சிவாகமத்தில் கூறப்படும் சிரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் என்றநான்கு வகைப் பாதங்களையும் நன்கு உணர்ந்தவர். பிறப்பிலேயே இறைவனின்திருவருளைப் பெற்ற இவர்கள் நிலவுலகில் ஏற்பட்ட பெரும் பஞ்சத்தை வேரோடுஒழித்தனர் என்ற பெருமையையும், பாராட்டையும் பெற்றவர்.


இவ்வடியார்கள் எவ்வகைக் குற்றமும் இல்லாதவர். மானமும், பொறுமையும் தாங்கிமனையறம் நடத்துபவர். செம்மையான உள்ளம் கொண்டவர். தென் தமிழ்த் தவப்பயனால்எழுந்த திருத்தொண்டத் தொகையைப் பாடுவதற்கு திருவாரூரில் தேவாசிரியமண்டபத்தில் சுந்தரருக்குத் திருவருள் புரிந்த புற்றிடங்கொண்ட பெருமானின்அமுதவாக்கால், தில்லைவாழந்தணர் தம் அடியார்க்கும் அடியேன் என்று அடிஎடுத்துக் கொடுக்கப் பெற்ற பெரும் பேறு பெற்ற நற்றவமுடையவர். இங்ஙனம்மதியணிந்த பெருமானாலேயே சிறப்பிக்கப்பெற்றத் தில்லைவாழ் அந்தணர்களின்பக்தியையும், பெருமையையும், புகழையும் அளவிடுவதுதான் எங்ஙனம் ?


நன்றி. *ஓம் நமசிவாய*