ஸ்ரீமந் நாராயண பக்தன்

கலியனுக்கு இது ஏழாவது இன்டர்வியூ! ஏற்கெனவே காது கேட்காத, வாய்பேச முடியாத நிலையில் இருக்கும் அவனுக்கு வேலையில்லாதது மேலும்  கூடுதல் வேதனை.இத்தனைக்கும் ஒவ்வொருமுறையும் ஸ்ரீமந் நாராயணன் நாமம் கூறிக் கொண்டே   எழுத்துத் தேர்வில் தன் முழுத் திறமையையும் காட்டுவான்.

கூடவே, இன்டர்வியூவில் தன்னால் பேச முடியாது என்பதையும் அதிகாரிகள் கேட்கும் கேள்விகளை காதால் கேட்க முடியாது என்பதையும் எழுதிக் காட்டுவான். அவர்கள் திருப்தி அடையாமல், நிராகரித்து அனுப்பிவிடுகிறார்கள். அவனின் வெறுப்பெல்லாம், ‘ஹரே…நாராயணா நான் வேலைக்கு  விண்ணப்பிக்கும்போதே நம்முடைய குறைகளைச் சொல்லித்தானே விண்ணப்பிக்கிறேன் .

எழுத்துத் தேர்வில் வெற்றி பெற்று நான் மிகவும் நம்பிக்கையோடு இருக்கும்போது இப்படிச் சொல்கிறார்களே’ என்பது தான். இந்த முறை இன்டர்வியூவில் தேர்வு செய்யப்படாவிட்டால் அந்த நாராயணனை  இரண்டில் ஒன்று பார்த்துவிடுவது என்ற முடிவோடு இருந்தான்.கலியனுடைய முறை வந்தது. இன்டர்வியூ செய்பவர், ஃபைலை வாங்கிப் பார்த்தார். சர்டிஃபிகேட்டுகளுக்கு நடுவே இருந்த, ‘என்னால் பேச முடியாது, மற்றவர்கள் சொல்வதைக் காதால் கேட்க முடியாது’ என்று எழுதியிருந்த காகிதமும் இருந்தது.

அதைப் படித்துவிட்டு, நாலாக எட்டாக கிழித்துப் போட்டார் அந்த மனிதர். கோபத்தோடு அவரைப் பார்த்தான்.அந்த அதிகாரி சலனமே இல்லாமல் ஒரு வெள்ளைத் தாளை எடுத்து ஏதோ எழுதினார். இவனிடம் நீட்டினார்.‘என்னைப் பணியில் சேர்த்துக்கொண்டால் வீண் அரட்டை அடிக்க மாட்டேன். ஏனென்றால், எனக்குப் பேச முடியாது. எனக்குக் கேட்கும் திறன் இல்லாததால், மற்ற சத்தங்களால் கவனம் சிதறும் வாய்ப்பு இல்லை.*எவ்வளவு கடினமான வேலையாக இருந்தாலும் மனதை ஒருமுகப்படுத்தி என்னால் செய்ய முடியும்*. உங்கள் கேள்விகளுக்கு நான் தயார்!’ என்று திரும்ப அவர் எழுதிக் கொடுத்தார்.அதைப் பார்த்தவுடன் ஒரு உண்மையை எப்படி ஆக்கபூர்வமாக சொல்ல முடியும் என்ற வழி புரிந்தது கலியனுக்கு! கண்களில் நீர் கசிய அவரை நன்றியோடு பார்த்தான்.

யூ ஆர்* *அப்பாயின்டட்!’* என்று அவர் உதடு முணுமுணுப்பது புரிந்தது.! .நாராயணா…நாராயணா…என்னே உன் கருணை  என கண்ணீரில் மூழ்கினான் கலியன் 

ஆன்மீக வஸ்து

ஒரு முறை ஒரு பெரிய தேனீ, கண்ணாடி குடுவையில் வைத்திருந்த தேனை பார்த்தது. அந்த தேனை ருசிக்க வேண்டும் என்று எண்ணியது.தேன் குடுவைக்குள் இருப்பதை உணராத தேனீ, வெகு நேரம் அந்த குடுவையை ருசித்துக்கொண்டிருந்தது. தேனை தொட்டு கூட பார்க்காத தேனீ, சிறிது நேரம் கழித்து, தேனை சுவைத்து விட்டதாக நினைத்து தன்னை தானே ஏமாற்றிக்கொண்டது.

அதே போல் பௌதிகவாதிகள் மற்றும் பெயரளவு பக்தர்கள், சிறிது ஆன்மீக புத்தகங்களை படித்து விட்டு  பக்தியின் சுவையை உணர்ந்து விட்டதாக நினைக்கின்றனர் என கூறுகிறார் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர்.ஆனால் பக்தியின் ஆரம்பத்தை கூட அவர்கள் ஆராய்ந்து கண்டுபிடிக்கவில்லை. பக்தியின் ஆரம்பம் பகவான் கிருஷ்ணர் என்பது அவர்களுக்கு தெரியாது  இந்த காலத்தில் மக்கள் பலர், சண்டிதாஸர் மற்றும் வித்யாபதி போன்ற பக்தர்களின் கீர்த்தனைகளை கேட்பதாலும் அவர்கள் பகவானின் நாமத்தை கூறுவதை கேட்பதாலும் பக்தி பரவசத்தை அடைந்து விட்டதாக எண்ணுகின்றனர். ஆனால் அவர்கள் பகவான் கிருஷ்ணரின் லீலைகளின் சுவையை அறிந்திருக்கவில்லை.வேறு சிலர், “மத போதகர்கள்” என்ற பெயர் கொண்டு ஆணவத்துடன் செயல்பட்டு பகவத் கீதையிலும் ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலும் தவறுகளை கண்டுபிடிக்கின்றனர். 

ஸ்ரீ சைதன்ய தேவர் கூறுகிறார்:

அப்ரக்ரித வஸ்து நாஹீ ப்ரக்ரித கோசர் 

வேதே புராணேதே யே கஹே நிரந்தர்

“ஆன்மீக வஸ்து என்றும் பௌதிக எல்லைக்குள் வருவதில்லை.  இந்த ஸ்ரீ கிருஷ்ண பக்தியின் சுவையினை  வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது என அணைத்து வேதங்களிலும் புராணங்களிலும் கூறப்பட்டுள்ளது”.

திருநீறு பூசுவதன் மகிமை

புராண காலத்தில் ஒருநாள் துர்வாச முனிவர் தன் காலை வேளை அனுஷ்டானங்களை முடித்து, சிவனை தியானித்து நெற்றியில் திருநீறு அணிந்து பித்ரு லோகம் புறப்பட்டார். மாபெரும் தவசீலரை எதிரில் கண்ட வானவர்கள் மரியாதை நிமித்தம் அவரை வணங்கி நகர்ந்தனர். துர்வாசர் செல்லும் வழியில் பெரிய கிணறு ஒன்று தென்பட்டது.இவ்வளவு பெரிய கிணறை நாம் பார்த்ததே இல்லையே என்கிற சிந்தனையுடன் அதனுள் ஒரு கணம் கண்களைச் சுருக்கி எட்டிப் பார்த்து விட்டு, மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்தார். அந்தப் பெரிய கிணற்றினுள் நரகத்தின் ஒரு பகுதி இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. கடும் தீயும், அமில மழையும், பாம்பு – தேள் போன்ற கடும் விஷ ஜந்துக்களும் அங்கே ஆட்சி செலுத்திக் கொண்டிருந்தன.பூலோகத்தில் பாவம் செய்த பலரும் அங்கே வதை பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். சொல்ல முடியாத துயரத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

துர்வாச முனிவர் குனிந்து அங்கே பார்த்துவிட்டு நகர்ந்த மறுகணமே திடீரென்று அங்கே நிலைமை தலைகீழாக மாறியது. அந்த நரகத்தில் அதிசயம் நடந்தது. பாம்புகளும் தேள்களும் மலர் மாலைகள் ஆயின. அமில மழையானது ஆனந்தம் தரும் நிஜ மழை ஆனது. சுட்டெரிக்கும் தீ, இதமான தென்றலாக அங்குள்ளோரை வருடியது. நரகம் முழுக்க சுகந்த நறுமணம் வீசியது. அங்கே இருந்த பாவ ஆத்மாக்கள் அனைவரும் ஆனந்தம் கொண்டனர். முகத்தில் பிரகாசம் வீசியது. இந்த நரகத்தைக் காவல் காத்துக் கொண்டிருந்த கிங்கரர்கள் பயந்துபோய் எமனிடம் ஓடினார்கள்.திடீரென்று சொர்க்கமாக மாறிப் போன நரகம் பற்றிச் சொன்னார்கள். அதிர்ந்து போன எமனும் வந்து பார்த்து அதிசயி த்தான். தர்ம சாஸ்திர நெறிகள் ஒரு வேளை நமக்குத் தெரியாமல் மாற்றப் பட்டு விட்டனவா? அல்லல் பட வேண்டியவர்கள் ஆனந்தமாகத் திரிகிறார்ளே? என்று பதற்றத்துடன் இந்திரனிடம் ஓடினான். வந்து பார்த்த இந்திரனுக்கும் புரிய வில்லை. தேவாதி தேவர்கள் எவருக்கும் இதற்கான காரணம் புரியவில்லை.எனவே, எல்லோரும் சேர்ந்து கொண்டு சர்வேஸ்வரனிடம் போனார்கள். சிரித்தார் ஈசன். தன் நெற்றியைக் காட்டி, இந்தத் திருநீற்றை அகார, உகார, மகார (மோதிர விரல், நடுவிரல், ஆட்காட்டி விரல்) விரல்களால் எடுத்து நெற்றி நிறைய திரிபுரண்டர மாகவே (மூன்று கோடுகளாக) அணிய வேண்டும். இதுதான் முறை.

அகாரம் என்பது பிரம்மனையும், உகாரம் விஷ்ணுவையும், மகாரம் என்னையும் குறிக்கின்றன. எனவே சாஸ்திர நெறிப்படி திருநீறு அணிந்த தவசீலரான துர்வாசர் பித்ரு லோகக் கிணற்றைக் குனிந்து பார்க்கும்போது அவரது நெற்றியில் இருந்து ஒரு சிறு துளி திருநீறு உள்ளே விழுந்து விட்டது. அதனால்தான், சொர்க்கமாக மாறிப் போனது என்றாராம் சர்வேஸ்வரன்.ஒரு சிறிதளவு திருநீறு, பாவம் செய்தவர்கள் மீது பட்டதால் புண்ணியம் செய்தவர்கள் ஆகிப் போனார்கள். ஆகவே நாளும் பூசுவோம் திருநீறு

பேசும் பெருமாள்

* மிகப் பழமையான  கூழம்பந்தல் பெருமாள் கோவில் தரிசனம் காண்போம் திருவண்ணாமலை மாவட்டம் செய்யார் அடுத்துள்ள கூழம்பந்தல் கிராமத்தில் 1500 ஆண்டுகள் பழமை வாய்ந்த பெருமாள் கோவில் உள்ளது.*இங்கு பெருமாள்,தாயார் ஸ்ரீதேவி, பூதேவிகளுடன், பேசும் பெருமாள் என்ற பெயரில் அருள்பாலிக்கிறார்*. *இவரை வாய் பேச முடியாதவர்கள் வந்து வணங்கினால் பேச்சுத் திறன் கிடைக்கும் என்பது  நம்பிக்கை*.காது கேளாத, வாய் பேசாத நடக்கமுடியாத குழந்தைகளுக்காக சிறப்பு வழிபாடு இக்கோவிலில் நடைபெறுகிறது.

பல்லவர்களின் தலைநகரான காஞ்சிபுரத்தில் இருந்து பிற்கால சோழர்களின் தலைநகரமாக இருந்த கும்பகோணத்துக்கு அருகிலுள்ள பழையாறை மற்றும் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் போன்ற நகரங்களுக்கு இவ்வூர் வழியாக நெடுஞ்சாலை இருந்ததாலும், இங்கு எள் பயிர் அதிகளவில் விளைந்ததாலும் இவ்வூர் ‘கூழம் பந்தல்’ எனும் பெயர் பெற்றது.ஒரு ஊரின் ஒருபுறத்தில் சிவாலயமும், மற்றொரு புறத்தில் விஷ்ணு ஆலயமும் இருப்பது அந்த ஊரின் இரு கண்கள் போல் என்பார்கள்.

அதற்கேற்றார்போல் சோழர்களின் ராஜகுருவான ஈசான சர்வ சிவ பண்டிதர் ஆணையால் ‘கங்கை கொண்ட சோழீச்சுரம்’ என்னும் முழுவதும் கருங்கற்களாலான அற்புத கற்றளி ஒன்று எழுப்பப்பட்டது.இந்த கற்றளி தெப்பக்குளத்தில் மிதப்பது போன்ற அமைப்புடன் இருப்பது வியப்புக்குரியது. மேற்கில் ஒரு பெருமாள் கோயில் உள்ளது.சில வருடங்களுக்கு முன்பு பூமியிலிருந்து 12 அடி உயர மகா விஷ்ணு சிலை கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இவர்தான் பேசும் பெருமாளாக தற்போது அருள்பாலித்து வருகிறார்.

கங்கைகொண்ட சோழீச்சுரம் சிவன் கோயில் கட்டப்பட்ட காலத்திலேயே இப்பேசும் பெருமாள் கோயிலும் கட்டப்பட்டதாக வரலாறுகள் கூறுகின்றன.ஆந்திர மாநிலத்தின் நெல்லூரையும், தமிழகத்தில் காஞ்சிபுரத்தையும் தலைநகராக கொண்டு ஆட்சிபுரிந்தவர்கள் தெலுங்குச் சோழர்கள்.அதில் விஜயகண்ட கோபாலன் என்பவர் இக்கோயிலுக்கு வந்து இப்பெருமாளைக் கண்டு மிகவும் வியப்புற்று பேச, இப்பெருமாளும் பதிலுக்கு அரசனுடன் சாதாரணமாக உரையாடியதாக புராணங்கள் தெரிவிக்கின்றன. இப்போதும் கூட பெருமாள் முன்பு நின்று அவரை சற்றே ஆர்வத்துடன் நோக்கினால், அவர் கருணையுடன் நம்மை நோக்கி புன்னகைக்கிறார்.காதுகளிலும் துளை இருப்பதாகவும் நாம் தெரிவிக்கும் கோரிக்கைகள் எல்லாம் அவருக்கு கேட்கிறது என்பதும் அதன்மூலம் அருளாசி வழங்குகிறார்.வேதனைகளை எல்லாம் தீர்த்து வைக்கிறார் என்பதும் பக்தர்களின் நம்பிக்கையாக உள்ளது.

பேசும் பெருமாள் நின்ற திருக்கோலத்தில் மிக கம்பீரமாகக் காட்சியளிக்கிறார். பின் இரு கைகளிலும் சங்கு சக்கரத்துடன், வலக்கை அருள்பாலிக்கும் அபயவரதஹஸ்தமாக, இடக்கை தொடையில் பதிந்துள்ளதாக சேவை சாதிக்கிறார்.தோற்றம் கம்பீரமாக இருந்தாலும் பெருமாள் சாந்த மூர்த்தியாகவே திகழ்கிறார். பெருமாளின் இருபுறமும் ஸ்ரீதேவி, பூதேவி தாயார்கள் அருள்பாலிக்கின்றனர்.அவ்விருவரும் அணிந்துள்ள அழகிய அணிகலன்களும், தலைக் கிரீடங்களும் நம்மை மெய் மறக்கச் செய்கின்றன.

இக்கோயிலின் தனிப்பெருஞ்சிறப்பு, தாயார் இருவருமே தங்கள் வலக்கையில் தாமரை மலர்களை பற்றியிருப்பதுதான். பிற கோயில்களில் ஒரு தேவி வலக்கையிலும், இன்னொரு தேவி இடக்கையிலும் தாமரை மலரை வைத்திருப்பார்கள்.வருடந்தோறும் எல்லா முக்கிய திருவிழாக்களும் மிகச்சிறப்பாக கொண்டாடப் படுகின்றன. முதலில் பேசும் பெருமாளை தரிசித்துவிட்டு, பிறகு கங்கைகொண்ட சோழீஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும் என்பது ஐதீகம் என மக்களால் பேசப்படுகிறது.*பெருமாள் பேசினார்*

தன்னுடன் பெருமாள் பேசியதற்கு ஆதாரமாக இரண்டு வாயிற்படி நிலைகளிலும் உள்ள கல்வெட்டில் ‘‘ஸ்வஸ்திஸ்ரீ திரிபுவன சக்ரவர்த்திகள் ஸ்ரீவிஜயகண்டகோபாலற்குயாண்டு இருபது காலியூற் கோட்டத்து கூவழன் பந்தலான விக்கிரம சோழபுரத்து பேசும் பெருமாள் கோயில் காணியுடைய உறுபலியாந்தான் நூற்றிவுடையான் சொற்பார்பணிபந்தல்’’ என பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.இத்தல சிறப்பு/அதிசயத்தின் அடிப்படையில்: இங்கு விரதங்கள், தான தர்மங்கள், வேள்வி, பிராயச்சித்தம்,  என்று எந்த புண்ய காரிய பிரார்த்தனைகள் செய்தாலும் அது பல மடங்கு பெருகி நன்மை பயக்கும் என்ற நம்பிக்கையுள்ளது..

ஸ்ரீ பேசும் பெருமாள் திருவடிகளே சரணம். ஓம் நமோ நாராயணாய 

வார்கரீ(போய்வருதல்)

ஆலந்தியில் மாவுலி ஞானேஸ்வரர் சஞ்ஞீவன சமாதி உயிரோடு சமாதியாவது இன்றும் சரீரத்தோடு இருக்கும். சித்தேஸ்வரர் ஆலயம் கலசம்  அதிமுக்கியம் பெற்றது, கலசம் எப்போது அசையும் எதிர்பார்ப்புமாகக் கலசத்தையே கவனித்து கொண்டிருப்பர்.  அங்குக் கூடியிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கானவர்களும் அந்தக் கலச அசைவுக்குத்தான் காத்திருகப்பர். அது ஒரு மகா பேரதிசியம் அந்தஅசைவுதான் “ஞானேஸ்வரரின் அனுமதி” கலசம் அசைந்த அடுத்த நொடியே வாரக்ரீ” யாத்திரை தொடங்கிவிடும்.

வாரக்ரீ யாத்திரையை ‘வாரீ’ என்றும் சுருக்கமாக அழைத்திருக்கிறார்கள். பூனாவிலிருந்து 25 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது ஆலந்தி, அங்குதான் சித்தேஸ்வரர் ஆலயம் அமைந்துள்ளது. வாரீ யாத்திரையில் ஆலந்தியிலிருந்து கிளம்பும் பல்லாயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் நடந்தே பண்டரிபுரத்தை அடைவார்கள். இந்த யாத்திரைக்கு சுமார் எவ்வளவு நாட்கள் பிடிக்கும் ?” 

ஆலந்தியிலிருந்து பண்டரிபுரம் சுமார் 150கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. யாத்திரையை முடிக்க 17லிருந்து 20 நாட்கள் வரை ஆகும்” கிளம்பும் நாளிலிருந்து சேரும் நாள்வரை கணக்கு உண்டு. ஆஷாட மாதத்தில்-தோராயமாக ஆடிமாதம் என வைத்துக் கொள்ளலாம்.  கிருஷ்ணபட்ச அஷ்டமி திதியில் கிளம்பி, சுக்லபட்ச தசமி திதியில் பண்டரிபுரத்தை அடைய வேண்டும். ஒருவரையொருவர் தாண்டிக்கொண்டு செல்வதில்லை. இதற்கு முக்கியக் காரணம் பக்காவான ஏற்பாடுகள்தான். திண்டிதிண்டியாகத்தான் நடக்க வேண்டும்” திண்டி என்பது ஒரு பகுதி. ஒரு திண்டி மற்றொன்றோடு கலக்கக்கூடாது. இப்படி சுமார் 2500 திண்டிகள் ஆலந்தியிருந்து கிளம்புகின்றன என்றாலும், திண்டிகளுக்கு மட்டும் ஒரு சிறப்பிடம் உண்டு. முதலில் பதிவு செய்யும் இந்த திண்டிகள் ரதத்துக்கு முன்னால் செல்ல, மற்ற ஆயிரக்கணக்கான திண்டிகள் ரதத்தைப் பின் தொடரும். அந்த வெள்ளி ரதத்தில் மையமாக இருப்பது “ஞானேஸ்வரர்” பாண்டுரங்கனின் பரம பக்தர்.ரதத்தில் ஞானேஸ்வரரின் உருவம் இருக்கும்” பாதுகைகள் இருக்கும் ஊனக்கண்ணில் பார்த்தால் அது பாதுகைகள்தான். ஆனால், ஞானேஸ்வரரே ஆலந்தியிலிருந்து தன் அன்பு பாண்டுரங்கனைக் காண பண்டரிபுரம் செல்வதாகத்தான் ஆழமான நம்பிக்கை.

அதுமட்டுமல்ல ஞானேஸ்வரரின் குதிரை ஒன்று யாத்திரையில் இடம் பெறும், கூடவே இன்னொரு குதிரையும் வரும், இந்த இரண்டாவது குதிரை சோப்தார்” என்பவருடையது. அதாவது ஞானேஸ்வரரின் பாதுகாவலர் உடலோடு வாழ்ந்த போது அவருக்குப் பாதுகாவலராக இருந்தவரின் வாரிசுகளுக்குத்தான் வாழையடி வாழையாக இந்தச் சிறப்பு அளிக்கப்படுகிறது.”இந்த இடத்தில் ஆலந்தியைப் பற்றிய வேறு சில தகவல்களையும்  அறிந்துகொள்வது நலம். ஆலந்தி என்றால் மராத்தியில் கடவுளின் இடம் என்று பொருள். ஞானேஸ்வரர் சில வருடங்கள் இங்குத் தங்கினார். அந்த நகரம் முழுவதும் பாண்டுரங்கப் பக்தியைப் பரப்பினார்.இந்திராணி நதிக்கரையில் அமைந்துள்ளது இந்த நகரம், பூனாவிலிருந்து நிறைய பேருந்துகள். முக்கால் மணி நேரத்தில் அடையலாம். 

பாண்டுரங்கசரிதத்தில், பக்தி விஜயத்தில் ஞானேஸ்வரருக்கு மிகச் சிறப்பான இடம் உண்டு. அவர் ஒரு ஞானக்கடல். பகவத் கீதையை மராத்தியில் மொழிபெயர்த்தார். இது ஞானேஸ்வரி” என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஞானேஸ்வரர் பிறந்தது பைடண்” என்ற இடத்தினருகே (நம் பண்டரி விஜயத்தில் அங்கும் சென்றோம் அந்த விவரங்கள் பிறகு) எனினும் ஆலந்தியிலுள்ள குகையில்தான் அவர் சமாதி அடைந்தார் அங்குள்ள ஆலயம்தான் சித்தேஸ்வரர் கோயில். ரதத்துக்கு முன்னால் 28 திண்டிகள் செல்லும் என்றேன் இல்லையா, அவற்றிற்கெல்லாம் ஒவ்வொரு எண்ணைக் கொடுத்திருப்பார்கள். 

அந்த வரிசையில்தான் கலந்துகொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு திண்டியிலும் கட்டாயம் இடம்பெற வேண்டிய சில பொருள்கள் உண்டு. அவற்றில் மிக முக்கியமானது வீணை. இதைச் சுமந்திருப்பவர்தான் அந்தத் திண்டியின் மிக முக்கியமான நபர். இவரது வழிகாட்டுதலில்தான் அந்த திண்டி இயங்கும், அபங்களில் மிகவும் பரிச்சயமுள்ளவராக இவர் இருப்பார். வீணையை ஏந்தி வருபவர் வீணாக்ரி” என்று அழைக்கப்படுகிறார். ஹரி பஜனையைச் செய்வதில் சமர்த்தர்களான இவர்களுக்குப் பரம்பரையாக இந்தச் சிறப்பு அளிக்கப்படுகிறது. 

ஒரு திண்டியில் மேற்படி பொருள்கள் எந்த வரிசையில் இடம்பெறவேண்டும் என்பதற்கும் ஒரு நியதி உண்டு. முதலில் பதாகா, இரண்டாவாதாக தால், மூன்றாவது வீணை, நான்காவது பக்வாஜ், ஐந்தாவது துளசிமாடம், கங்காஜால் திண்டியின் முன்புறம், பின்புறம் ஆகியவற்றில் இடம்பெறும்.கலசம் அசைந்து அதன்மூலம் ஞானேஸ்வரர் அனுமதி கிடைத்தவுடன் வாராக்ரீ யாத்திரை தொடங்கி பண்டரியில் முடியும் அனைவரும் பண்டரிபுரத்தில் கூடுவார்கள்.ஏகாதசி முழுவதும் விரதமிருந்து, துவாதசியன்று காலை ஒரு பக்தருக்கு உணவளித்த பின்னரே உண்பார்கள். பெண்களும் பங்கேற்பார்கள். யாத்திரையில் பங்கேற்பவர்கள் “வாரி’ உறுப்பினர்கள் என அழைக்கப்படுகின்றார்கள். ஆஷாட ஏகாதசி முடிந்த பின் பௌர்ணமியன்று கோபாலபுரியில் சோளப்பொரி, தயிர், மிளகாய் பொடி, மாதுளை, பெருங்காயம், சர்க்கரை, உலர்ந்த பழங்கள், உப்பு ஆகியவற்றைக் கலந்து பகவானுக்கு நிவேதித்து பிரசாதமாக விநியோகிக்கிறார்கள். இதற்கு “காலா” என்று பெயர். காலா பிரசாதம் பெற்றுக் கொள்வதோடு வாரகரி யாத்திரை பூர்த்தியாவதாக பக்தர்கள் கருதுகிறார்கள்.

சந்திரபாக ஸ்நானம், ஷேத்ர பிரதட்சணம், பாண்டுரங்கதரிசனம், ஹரிகீர்த்தனம் ஆகிய நான்கும் பண்டரியில் செய்ய வேண்டிய சதுர்வித அனுஷ்டானங்களாகும். ஆஷாட ஏகாதசி “சயன ஏகாதசி’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. (மஹாவிஷ்ணு சயனிக்க ஆரம்பிக்கிற சாதுர்மாஸ்ய ஆரம்பத்தில் வருகிற ஏகாதசி) இவ்வாண்டு, வட இந்திய பஞ்சாங்கத்தின் அடிப்படையில் ஆஷாட சுக்ல ஏகாதசி ஆகும்.

நாமமே பலம் நாமமே சாதனம்

ஒரு நாய்க்கு கிடைத்தமோட்சம்

இந்திர சபை குரு பிரகஸ்பதி ஆசியுடன் அன்றைய சபை துவங்க,இந்திர லோகத்தை  விஷ்ணுவின் கருட விமானம் ஒளிவீசியபடி கடந்து சென்றது. குரு பிரகஸ்பதி இந்திரன் எமன் முதலான தேவர்கள் கருட விமானத்தில் பறந்து செல்வது யார் என்று பார்த்தனர் பார்த்த யாவருக்கும் அதிர்ச்சி. 

காரணம் வைகுண்டம் நோக்கி சென்ற விஷ்ணுவின் கருட விமானத்தில் சென்றது ஒரு சாதாரண நாயின் ஆன்மா முதலில் அதிர்ச்சியை ஜீரணித்து கொண்ட இந்திரன் குரு பிரகஸ்பதியிடம் குரு தேவா பூலோக பிறவிகளிலே மேன்பட்ட பிறவி மனித பிறவி அப்படி பட்ட மனித பிறவிகளின் ஆன்மாவே எளிதில் அடைய முடியாத வைகுண்டத்தை சாதாரண நாய் அடைகிறது என்றால் எப்படி இது சாத்தியம் இதற்கூறிய காரணத்தை தாங்கள் தான் எனக்கு கூறி விளக்கம் அளிக்க வேண்டும குரு பிரகஸ்பதி கண்மூடி சற்றே ஞான நிஷ்டையில் அமர்ந்து வைகுண்டம் சென்ற நாயின் சிறப்பை அறிந்து கொண்டு பின் கண் திறந்து தேவேந்திரா இந்த நாய் பூலோகத்தில் இருக்கும் ஒரு பெருமாள் கோயிலின்  வாசலில் பிறந்தது. அந்த பெருமாள் கோயிலே கதி என கிடந்த இந்த நாய் பெருமாள் கோயிலுக்கு வரும் பக்தர்கள் கோயிலை வலம் வரும்போது தன் பசிக்கு ஏதாவது உணவு கிடைக்குமா என்ற நோக்கில் நாயும் பக்தர்களை பின் தொடர்ந்து கோயிலை வலம் வரும் இப்படி பக்தர்கள் வலம் வரும்போது அவர்கள் கையில் இருந்து சிதறும் கோயில் பிராசதமான தயிர் சோற்றில் உள்ள சில படுக்கைகள் கீழே விழும். இதுவே தன் பசிக்கு கிடைத்த உணவு என கருதி இந்த நாயும் கோயிலை வலம் வந்த படியே தயிர் சோற்று பருக்கைகளை உண்டு வாழ்ந்து இன்று உயிர் துறந்து வைகுண்டம் மோட்சத்துக்கு செல்கிறது.

எல்லா நாய்களை போல் மாமிச உணவு உட்கொள்ளாமல் பெருமாள் கோயிலில் கிடைக்கும் பிராசதத்தையே தன் உணவாக எண்ணி உண்டதாலும் பக்தர்களை போல் கோயிலை வலம் வந்த காரணத்தாலும் கோயிலே கதி என கிடந்ததாலும் இந்த நாயின் ஆன்மாவை விஷ்ணு வைகுண்டத்துக்கு வர செய்து மோட்சத்தை அளிக்கவுள்ளார் என்று குரு பிரகஸ்பதி கூற இதை கேட்டதும் இந்திரன் மெய் சிலிர்த்தான் .அப்போது எமன் ஒரு சந்தேகத்தை எழுப்பினார் குரு தேவா இறைவனை நெஞ்சுருக மனதில் எண்ணி வழிபட்டால் தானே அது பக்தியாகும் ஆனால் இந்த நாயோ தன் பசி தேவைக்கு தானே கோயிலை வலம் வந்து பெருமாளுக்கு மிக பிடித்த நெய்வேத்யம் ஆன தயிர் சாதத்தை உண்டது. இது எப்படி பக்தியாகும் என்று கேள்வி எழுப்ப , அப்போது இந்திர லோகத்தில் தோன்றிய பெருமாள்,  ஸ்ரீமன் நாராயணன், எமா இது என்ன கேள்வி உட்கொள்ளப்படும் மருந்து விருப்பப்பட்டு உண்டாலும் அல்லது எவரேனும் அதை புகட்டிவிட்டாலும் அந்த மருந்தானது தன் வீரியத்தை காட்டத்தானே செய்யும் அப்படியே  தான்,

இறை  பக்தி என்பதும் தெரிந்து வலம் வந்து வணங்கினாலும் தெரியாமல் வலம் வந்து வணங்கினாலும அதற்கூறிய பலன்களை அந்த தெய்வங்கள் தந்தே ஆகவேண்டும். இதுவே தெய்வங்களின் நியதி என்று கூறி மறைந்தார் பெருமாள்… *இறை நாமம் என்பது நமக்கு கிடைத்த வர பிரசாதம் முடிந்த வரை பகவான் நாமம் கூறி பகவானை அடைவோம்…பூலோகத்தில் பகவான் நாமமே சரணாகதி எனவே…சொல்லுவோம் அவன் நாமங்களை….அச்சுதா..அனந்தா…கோவிந்தா….கிருஷ்ணா….

அருள்மிகு தங்காதலி வாசீஸ்வரர்.

கடவுள் இல்லை என்று சொல்பவர்களே இந்த கோவிலுக்குள் வந்தால் கதி கலங்கி போவார்கள் – தமிழகத்தில் ஒரு ஆன்மீக மர்மம்.!

திருவள்ளூர் அருகே திருப்பாச்சூர் என்ற இடத்தில் உள்ளது அருள்மிகு தங்காதலி வாசீஸ்வரர். மிக மிக பழமையான கோவில். இந்த கோவில் வரலாறை படித்தால் ஆச்சர்யம் காத்திருக்கிறது. இக்கோவில் ஆதிசங்கரர் கையால் கல்லில் வரைந்த ஸ்ரீ சக்கரம் உள்ளது. இச்சக்கரத்தை வரைந்த பின்னரே இக்கோவில் அடிக்கல் நாட்டப்பட்டதாம். தட்சனின் மகளாய் பிறந்த பார்வதி தேவி,திருமணம் முடிக்க எண்ணி சிவபெருமானை வேண்டி தவம் செய்த இடமே இக்கோவில்.

தன் காதலியே நான் வந்துவிட்டேன் என சிவன் கூறியதால் இக்கோவிலில் அம்மன் தங்காதலி என அழைக்கப்படுகிறார். மேலும் வெங்கடாஜலபதி குபேரனிடம் கடனை தீர்க்க இக்கோவிலில் வந்து 11 கணபதிக்கு 11 தேங்காய் மாலை,11 வாழைப்பழ மாலையை அணிவிக்க உன் கடன் தீரும் என சிவபெருமான் கூறியதால் இக்கோவிலில் வந்து வெங்கடாஜலபதி கணபதியை வணங்க அவர் கடன் தீர்ந்தது.

இக்கோவில் 5000 வருட பழமையான மூங்கில் உள்ளது. மூங்கிலின் உள்ளே தான் சிவன் சுயம்புவாக உருவானார்.மேலும் இக்கோவில் சிவ பெருமான் வாசி என்ற கோடாரியால் மூங்கிலுக்கு கீழே எடுக்கும் போது அவர் மீது இரத்தம் வந்துவிட்டது. ஆதலால் இக்கோவில் சிவலிங்கை தொடாமல் தான் பூஜை செய்கிறார்கள்.பசு ஒன்று யாருக்கும் தெரியாமல் சிவனுக்கு பால் சுரந்து கொடுக்குமாம், அப்போது மூங்கில் தானாக விலகி சிவலிங்கத்தை பசுவுக்கு காட்டுமாம்.

இந்த ஊரில் சிறு மன்னன் ஒழுங்காக வரி கட்ட தவறியதால் கரிகால அரசன் பெரும் படையெடுத்தான். ஆனால் போரில் வெற்றி பெறுவதற்காக காளி உருவில் வானில் இருந்து அம்புமலை பொழிந்ததால் அவனுடைய பெரும்படைகள் அழிந்தது, மீண்டும் கரிகாலன் சிவனை வேண்டி போரில் வெற்றி பெற்றான். போரில் வெற்றி பெறுவதற்காக காளியை தனியே விநாயகர் மூலம் கட்டிவைத்தார் சிவபெருமான். அந்த காளியின் பெயர் சொர்ண காளி,தனி சந்நதி உள்ளது.

உன்னை இங்கு வரவழைக்கவே போரில் உன்னை ஜெயிக்க வைத்தேன் என கரிகாலனிடம் சிவன் கூறினாராம். இக்கோவிலை கட்ட கரிகாலனுக்கு ஆதிசங்கரர் உதவி புரிந்திருக்கிறார். ஆதிசங்கரர் வந்தார் என்பதற்கு ஆதாரம் தான் அவர் கையால் வரைந்த ஸ்ரீ சக்கரம். இக்கோவிலின் சொர்ணபைரவர் தெற்கு பார்த்து இருப்பார். முக்கியமான விஷயம் இது ஒரு கேது ஸ்தலம். மிக மிக மிக அருமையான கோவில். தெய்வமில்லை என்பவர்கள் இங்கு வந்தால் கண்டிப்பாக தெய்வத்தை காணலாம்.

ஸ்ரீசிவ பெருமானின் பட்டாபிஷேக திருக்கோலம்

*எல்லோரும் ஸ்ரீராமர்* *பட்டாபிஷேகப்படத்தை* *பார்த்திருப்போம்*ஆனால் *ஸ்ரீ சிவ* *பெருமானின்* பட்டாபிஷேகம் படத்தை  அனேகம் பேர் பார்த்து இருக்க வாய்ப்பு இல்லை.சிவபெருமான் தன்னுடைய திருவிளையாடல்கள் அனைத்தையும் நிகழ்த்திய இடம், மதுரை. மூர்த்தி, தலம், தீர்த்தம் ஆகிய மூன்றாலும் புகழ் மிக்க தலம் மதுரை. இங்கு சிவபெருமான் தன் அடியார்களுக்கு அருள்புரிய 64 திருவிளையாடல்களை நிகழ்த்தினார். பக்தர்களைக் காப்பதற்காக தமிழ்ப் புலவராக, சித்தராக, பிட்டுக்கு மண் சுமக்கும் தொழிலாளியாக, விறகு விற்பவராக பல வேடங்களைத் தாங்கி வந்தார். அவரே பாண்டிய நாட்டின் மன்னராகவும் வீற்றிருந்து ஆட்சி புரிந்தார்.இங்கு மீனாட்சியாக அவதரித்திருந்த பார்வதி தேவியைக் கூட, அவர் திருவிளையாடல் புரிந்தே திருமணம் செய்து கொண்டார். 

பின்னர் அவர் தன்னுடைய மனைவி மீனாட்சியோடு மதுரையம்பதியின் அரசராக முடிசூடிக் கொண்டதாகவும் புராணங்கள் சொல்கின்றன. மதுரையில் சித்திரை முதல் ஆவணி வரை மீனாட்சி அம்மன் ஆட்சி. சித்திரைத் திருவிழாவின் 8ம்நாள் விழாவில் மீனாட்சியம்மனுக்கு பட்டாபிஷேகம் நடக்கிறது. ஆவணி மூலத்திருவிழாவின் 7ம் நாளில், அம்மனிடமிருந்து சுவாமிக்கு ஆட்சி அதிகாரம் மாறும் வகையில்அம்மனிடமிருந்து செங்கோலை வாங்கி சுந்தரேசுவரருக்கு பட்டாபிஷேகம் நடத்தப்பட்டு, அதுவரையான அம்மன் ஆட்சி நிறைவுற, சுவாமியின் ஆட்சி அரங்கேறுவதாக பட்டாபிஷேக விழா நடைபெறுகிறது. ஆவணி முதல் சித்திரை மாதம் வரை எட்டு மாதத்துக்கு சுந்தரேசுவரரின் ஆட்சி நடக்கும் என்பது ஐதீகம். ஆணும், பெண்ணும் சமம் என்பதையும், அவர்கள் சேர்ந்து வாழ்ந்தால் தான் உலகத்தில் நற்பலன்கள் நடக்கும் என்பதையும் உணர்த்தும் விதத்தில் இந்த நடைமுறை பின்பற்றப்படுகிறது.*ஸ்ரீசிவ பெருமானின்* *பட்டாபிஷேக. திருக்கோலம்*

சிம்மாசனத்தில் நான்கு கரங்களுடன் வீற்றிருக்கும் சிவபெருமான், இரு கரங்களில் மழு,மான் தாங்கியும், ஒரு கரத்தால் அருளாசி வழங்கியபடியும், ஒரு கரத்தால் தனது இடது பக்கம் மடி மீது வீற்றிருக்கும் மீனாட்சி தேவியை அணைத்தபடியும் அருள்கிறார். இடது காலை மடக்கி, வலது காலை தொங்க விட்டிருக்கிறார். வலது காலை, சிம்மாசனத்தின் கீழே வீற்றிருந்து நந்தியம்பெருமானும், காரைக்கால் அம்மையாரும் தாங்குகின்றனர். சிம்மாசனத்தைச் சுற்றிலும் விநாயகர், ஆறுமுகப்பெருமான் மற்றும் முனிவர்களும், ரிஷிகளும் வீற்றிருப்பதே, ‘சிவ பட்டாபிஷேக’ திருக்கோலம் ஆகும்.

ஜேஷ்டா தேவி

முதலில் பிறந்தது மூத்தது என்று அழைக்கப்படும். போட்டி தேர்வுகளில் முதலில் வருபவர்களுக்கே வெற்றி என்ற மரியாதை பரிசு கிடைக்கும். அரச குடும்பத்தில் மூத்த மகனாக பிறந்தவருக்கு மட்டுமே அரியணை ஏறும் தகுதி அளிக்கப்பட்டது.

தேவர்களும் அசுரர்களும் அமுதம் வேண்டி திருப்பாற்கடலை கடைந்த போது முதலில் வெளிவந்த விஷத்தை, மும்மூர்த்திகளில் மூத்தவரும் முதல்வருமான சிவ பெருமானே எடுத்து உண்டு எல்லோரையும் காப்பாற்றினார்.

அதே திருப்பாற்கடலில் இருந்து மஹாலட்சுமிக்கு முன்பாக முதலில் வெளிவந்த தேவியே மூத்த தேவி என்ற ஜேஷ்டா தேவி ஆகிறார்.

வடமொழியில் ஜேஷ்ட என்ற மூத்த என்று பொருள். ஜேஷ்ட புத்ரன் என்றால் மூத்த மகன் ஜேஷ்ட புத்ரி என்றால் மூத்த மகள் என்று பொருள்.

மூத்த தேவி என்ற தவ்வை தாயின் கைகளில்  இருப்பது முறமும் துடைப்பமும் தாயின் தேரில் பறக்கும் கொடியில் இருப்பது காகம்.

அன்றும் இன்றும் என்றும் ஒரு வீட்டில் காலை வேளையிலும் மாலை வேளையிலும் வீட்டில் உள்ள குப்பைகளை வெளியேற்றி முதல் மரியாதையை பெறுவது அங்குள்ள துடைப்பமும் முறமும் மட்டுமே!

அது மட்டுமல்லாமல்  எல்லா வீடுகளிலும் நெல் மணிகளில் உள்ள பதர்களை (வெற்று நெல்) முறத்தில் இட்டு நீக்கிய பிறகே களஞ்சியத்தில் சேர்ப்பார்கள். உணவுக்கு தேவையான அரிசியை சமைப்பதற்கு முன்பு முதலில் முறத்தில் இட்டு புடைத்து அதில் உள்ள கற்கள், குருணைகளை நீக்கிய பிறகே  உலையில் இட்டு சமைப்பார்கள். அப்படி சமைத்த உணவை உண்பதற்கு முன்பு அதில் ஒரு பிடி உணவை காகத்திற்கு வைத்து விட்டுதான் எல்லோரும் உண்பார்கள்.

காகங்கள் என்பது முன்னோர்கள் என்ற மூத்தோர்களின் தூதுவர்களாக செயல்படுகின்றவை. மூத்தவரான சனி பகவானின் வாகனமும் இவையே.

இப்படி துடைப்பம், முறம், காகம் இவை அனைத்தும் ஒரு வீட்டின் சுத்தம் சுகாதாரம் ஆரோக்யம் அனைத்திலும் முதல் மரியாதை பெறுவது என்பதன் மூலமாக இவைற்றை தன் அடையாளமாக கொண்ட மூத்த தேவி என்ற ஜேஷ்டா தேவிதான் முதல் மரியாதை பெறுகிறாள் என்பதை தெளிவாக  காணலாம்.

எனவே எந்த வீட்டில் துடைப்பம்,முறம், காகம்,இவற்றிற்கு முதல் மரியாதை கிடைக்கவில்லையோ அந்த வீட்டில் மூத்தவள் என்ற தவ்வை தாய்க்கு ஜேஷ்ட தேவிக்கு மதிப்பில்லாமல் போய்விடும். மூத்தவளுக்கு மதிப்பில்லாத இடத்தில் இளையவள் என்ற லட்சுமி தேவி நுழைய மாட்டாள்.

உறைவிடம் என்ற வீட்டில் சுத்தமும் ஆரோக்யமும் இருந்தால் மட்டுமே தனமும் தான்யமும் நிறைந்து விளங்கும். ஏனென்றால் தூய்மை இல்லாத தானியத்தை உண்டால் உடல் ஆரோக்யம் நன்றாக இருக்காது.உடல் ஆரோக்யம் கெட்டால் நோயின் காரணமாக தனத்தை இழந்து வறுமை கடனுக்கு ஆளாகும் நிலை வரும்.மூத்தோர்களின் தூதுவரான காகத்திற்கு முதல் மரியாதை கொடுத்து உண்ணும் வீட்டில் முன்னோர்கள் ஆசி குடிகொள்ளும்.

எனவே ஜேஷ்டா தேவி என்ற தவ்வை தாயின் உண்மை பொருளை உணர்ந்து ஒவ்வொரு வீட்டிலும் மூத்தவள் என்ற மூதேவி அன்னைக்கு உரிய மரியாதையை கொடுத்தால் அந்த வீட்டில் இளையவள் என்ற லட்சுமி தேவி வாசம் செய்வாள்.

கை விரல்களில் உயர்ந்து நிற்பது அதாவது மூத்து நிற்பது நடுவிரல் மட்டுமே. அந்த மூத்தவிரல் என்பது மூத்தவரான சனிகிரகத்திற்கு உரியது. சனிக்கு நீதி தேவன் என்ற தகுதியும் உண்டு. நீதியை வழங்குவதற்கு நடுநிலை என்பது முதன்மையானது. அதன் அடையாளமாகவே 5 விரல்களில் சனி தேவனின் விரல்  நடுவில்  இடம்பெறுகிறது. அது மட்டுமல்லாமல் மஹா லட்சுமியை குறிக்கும் சுக்ரனின் துலாம் என்ற தராசு இராசியில்  தான் நீதிதேவன் சனி பகவான் உச்சம் பெற்று அமர்கிறார். அதாவது சனி எங்கே உச்சமோ அங்கே தவ்வை என்ற ஜேஷ்டா தேவியும் உச்சம்.

அது மட்டுமல்லாமல் மனித உடலில் கால் பாதங்களை குறிப்பது  மீன ராசி ஆகும் அதிலும் சூட்சுமமாக கால் பாதங்களை குறிக்கும் நட்சத்திரமாக இடம்பெறுவது ரேவதி நட்சத்திரமாகும். அந்த ரேவதி நட்சத்திர தேவதையாக வீற்றிருப்பது சனி பகவான் தான். அதே ரேவதி நட்சத்திரத்தில் தான் மஹாலட்சுமியை குறிக்கும் சுக்ரனும் உச்ச பலத்தை அடைகிறார். எந்த ஒரு மனிதனும் வீட்டை விட்டு வெளியில் சென்று வீடு திரும்பும் போது தன் கால்பாதங்களை தண்ணீரால் கழுவி சுத்தம் செய்த பிறகே வீட்டின் உள்ளே நுழைகிறான். அப்படி கால்களை கழுவும் போது அங்கே முதல் மரியாதை பெறுவது சனிபகவானும் ஜேஷ்டா தேவியும் தான். இதை ஆழ்ந்து கவனித்தால் இங்கேயும் மூத்தவள் என்ற ஜேஷ்டா தேவி முதல் மரியாதை பெறும் இடத்தில் தான் இளையவள் என்ற லட்சுமியும் தன் அக்காளை தொடந்து அங்கே நுழைகிறாள் என்பதை புரிந்து கொள்ள இயலும்.

ௐ  உதாரதியே நமஹ

ஒரு மனிதன் வாழ்வு முழுவதும் உண்மையே பேசாமல், பொய் சொல்லிக் கொண்டே வாழ்ந்து வந்தான். ஒருநிலையில் அவன் மனம் திருந்தி, தனது தவறை உணர்ந்து, இனி பொய் கூற மாட்டேன் என்று சபதம் செய்துவிட்டு, திருமகளின் திருவடிகளிலும் திருமாலின் திருவடிகளிலும் தஞ்சமடைந்தான்.

பரந்தாமா…. நான் இதுவரை செய்த தவறுகளில் இருந்து  காத்து, தனக்கு முக்தியளிக்குமாறு திருமாலிடம் வேண்டினான்.அப்போது திருமால், “நீ நிறைய பொய் பேசி இருக்கிறாய். அதனால் அதற்குத் தண்டனையாக ஏழு பிறவிகள் மீனாகப் பிறக்க வேண்டும். அதன்பின் உனக்கு முக்தி அளிக்கிறேன்!” என்றார்.ஆனால் மகாலட்சுமியோ, “சுவாமி! இவன் இதுவரை தவறு செய்திருந்தாலும், இப்போது திருந்தி நீங்களே கதி என்று வந்துவிட்டான். இனி இவனைத் தண்டிப்பது முறையல்ல! உடனடியாக இவனுக்கு முக்தியளித்து விடுங்கள்!” என்று கருணையோடு கூறினாள்.

“இப்போதே இவனுக்கு முக்தியளித்தால், இவன் செய்த தவறுக்கென்று சாஸ்திரம் விதித்துள்ள தண்டனையை யார் அனுபவிப்பது?” என்று கேட்டார் திருமால்.அதற்கு மகாலட்சுமி, “இவன் ஏழு பிறவிகள் மீனாய்ப் பிறப்பதற்குப் பதிலாக நீங்களே ஒரு பெரிய மீனாக ஒரு அவதாரம் எடுத்து விட்டால், இவனது பாபத்துக்கான தண்டனை நிறைவேறி விடும். எனவே தாமதிக்காமல் இப்போதே இவனுக்கு முக்தியளியுங்கள்!” என்று தாய்ப்பாசத்தோடு கூறினாள்.அதனால் திருமால் மத்ஸ்யாவதாரம் எடுத்து அந்த பக்தனின் பாபங்களைத் தீர்த்தார். அந்த பக்தனும் விரைவில் முக்தியடைந்தான்.இவ்வாறு பக்தர்களின் பாபங்களைக் போக்குவதற்காகத் திருமாலையே மிருக வடிவங்களில் அவதரிக்க வைக்கிறாள் மகாலட்சுமி என்று புதிய கோணத்தில் விளக்கம் அளித்தார் வேதாந்த தேசிகன்.  

 பக்தர்களின் பாபங்களைத் தீர்ப்பதற்காகவும், பக்தர்கள் இனி பிறவாமல் காப்பதற்காகவும், திருமால் கருணையோடு பூமிக்கு இறங்கி வந்து மீன் போன்ற வடிவங்களில் அவதாரங்கள் எடுக்கிறார்.இத்தகைய அவதாரங்கள் செய்ய வேண்டுமென்றால், அந்த இறைவனுக்கு எவ்வளவு பரந்து விரிந்த கருணை இருக்க வேண்டும்? அதனால் தான் மத்ஸ்யமூர்த்தி ‘உதாரதீ:’  என்றழைக்கப்படுகிறார். அதுவே விஷ்ணு ஸஹஸ்ரநாமத்தின் 219-வது திருநாமம்.

 ** ”