இராமானுஜர்

யாரொருவர் பெருமாளுக்கு சேவை செய்யும் பக்தர்களுக்கு தேவையான வசதிகளை ஏற்படுத்தி கொடுக்கிறாரோ, அந்த சேவையே  சிறந்த பெருமாள் சேவையாகும்  ஆயிரம் வருடம் முன்பு, மலை வாழ்வு கடினம், தொற்றுநோய், காட்டு விலங்குகள் பயத்தால், திருப்பதி மலையில் வசித்தவர்கள் மிகக் குறைவு.ஒருநாள் இராமானுஜர் தமது சீடர்களை அழைத்து அவர்களில் யாரால் தினந்தோறும் திருப்பதி பெருமாளுக்கு சேவை செய்ய அந்த ஊருக்குச் செல்ல முடியும் எனக் கேட்டார்.

அப்போது அனந்த ஆச்சாரியர் எழுந்து, இந்த அடியேன் திருப்பதி பெருமாளுக்கு தினந்தோறும் சேவை செய்வதற்கு அருள் புரியுங்கள். உங்கள் கருணையினால் நான் இந்த சேவையை இன்முகத்துடன் ஏற்கிறேன்,” எனத் தெரிவித்தார்.குருவின் கட்டளையை ஏற்ற உண்மையான ஆண்பிள்ளை என இராமானுஜர் அங்கு கூடியிருந்த வைஷ்ணவ பக்தர்களிடம் அனந்த ஆச்சாரியரின் துணிச்சலை வெகுவாகப் பாராட்டினார்.அனந்த ஆச்சாரியரும் திருப்பதி மலைக்குச் சென்று, நந்தவனம், குளம் போன்றவற்றை உருவாக்கி பொதுமக்களின் தரிசனத்திற்கான வசதிகளை உருவாக்கிக் கொடுத்தார். பக்தித் தொண்டின் முக்கிய கோட்பாடுகளில் ஒன்று,

யாரொருவர் பெருமாளுக்கு சேவை செய்யும் பக்தர்களுக்கு தேவையான வசதிகளை ஏற்படுத்தி கொடுக்கிறாரோ, அந்த சேவையே  சிறந்த பெருமாள் சேவையாகும்.”பக்தித் தொண்டில் பகவானைப் புகழ்ந்து நம்மை தாழ்த்திக்கொள்ளும்போது சிறந்த முறையில் சேவை மனப்பான்மையை நம்மால் வெளிப்படுத்த முடியும்.இராமானுஜரின் வைஷ்ணவ சேவை கோட்பாடுகளை ஒருவர் தினந்தோறும் தியானித்து நடைமுறை வாழ்க்கையில் படிப்படியாக நடைமுறைப்படுத்தினால் பரம புருஷ பகவானை எளிதாக அடைய முடியும். 

உத்தமன் நீயே கோவிந்தா

ராமானுஜர் கீழ்திருப்பதியில் தங்கி திருமலை நம்பியிடம் ராமாயணத்தின் தத்துவார்த்த ரகசியங்களை கற்றுக் கொண்டிருந்தார்.  கோவிந்தன் என்னும் சீடர் திருமலை நம்பிக்கு பணிவிடை செய்து வந்தார்.  இவர் ராமானுஜரின் உறவினரும் கூட.  பூஜைக்காக கோவிந்தன் காலையில் பூப்பறிக்கச் செல்வது வழக்கம்.  ஒரு நாள்  நந்தவன் சென்ற கோவிந்தன் நீண்ட நேரமாக வரவில்லை.  ராமானுஜர் அவரைத் தேடி புறப்பட்டார்.  அங்கே கண்ட காட்சி அதிர்ச்சி அளித்தது.    விஷப்பாம்பு ஒன்றைப் பிடித்து அதன் வாயில் கை வைத்துக் கொண்டிருந்தார்.  கோவிந்தா என்று கத்தியபடி ஓடி வந்தார் ராமானுஜர்.  அவர் வருவதற்கும் கோவிந்தன் பாம்பை கீழே விடுவதற்கும் சரியாக இருந்தது.   கோவிந்தா   பாம்போடு ஏன் இந்த விபரீத விளையாட்டு எனக் கேட்டார்.  அவரோ சிறிதும் அஞ்சாமல் ஊர்ந்து சென்ற பாம்பைப் பார்த்தபடி நின்றார்.  பின்னர் ராமானுஜரே சற்று நேரத்திற்கு முன்பு இந்த பாம்பு நாக்கை நீட்டியபடி நின்றது.   என்னவென அரிய முயன்ற போது முள் அதன் நாக்கில் குத்தியிருக்கக் கண்டேன்.   அதற்கு உதவி செய்த போது தான் தாங்கள் இங்கு வந்தீர்கள் என்றார்.  எல்லா உயிர்களிடமும் அன்பு காட்டும் நீயே உத்தமன்.  சிறந்த வைஷ்ணவன் என்பதையும் நிரூபித்து விட்டாய்.  உன்னைக் கண்டு பெருமை கொள்கிறேன் எனத் தழுவிக்கொண்டார் ராமானுஜர்.  

ஜயவந்தர்

விட்டலா* …. *நாள்தோறும் நான் மரண தண்டனையை ஏற்க சித்தமாயிருக்கிறேன் என்ற பக்தன்

இருண்ட சிறையிலே தன்னந்தனியாய் உட்கார்ந்திருந்தார் ஜயவந்தர். சிறையில் அசுத்தமும், நாற்றமும் கலந்த அந்த சூழ்நிலை அவருக்கு அருவருப்பு உண்டாக்கவில்லை. சிறையை கண்டவுடனேயே, நீதி நெறியற்ற இந்த செயல்கள் இன்று புதிதல்லவே.ஆகவே எஞ்சியுள்ள இந்த நேரத்திலே இறைவனுடைய திருநாமத்தை ஓதுவோம். இப்பிறவி போனால் மறுபடியும் எப்பிறவி வாய்க்குமோ?

இந்த நிலையில்லாத சரீரத்தினால் எவ்வளவு நன்மைகள் செய்ய முடியுமோ செய்தாயிற்று. இனி அவருடைய திருவடிகளை அடைவது ஒன்றுதான் பாக்கி.ஆனால் இதற்கு ராஜ தண்டனை என்ற பழி வேண்டாம் என்று நினைத்தவராய், தியானத்தில் ஆழ்ந்தார். எவ்வளவு நேரம் தியானம் செய்தார் என்பதே அவருக்கு தெரியாது. சிறைச்சாலையில் பெரிய இரும்பு கதவுகள் திறக்கப்படும் ஓசையினால் அவரது தியானம் கலைந்தது.

மிகப் பெரியதோர் குளம். அதிலேதான் இவரைப் போட வேண்டும் என்று உத்தரவு. விஷயம் தெரிந்த ஊரார் அரசனை தூற்றினர். இப்படிப்பட்ட மகானுக்கு தண்டனையா? என்று துடிதுடித்தனர். அருமையான மைந்தர்கள் அறுவறும்கூட அங்கே வந்திருந்தனர். வீரர்கள் ஜயவந்தரை கட்டி வைத்த பையைத் தடால் என்று குளத்தில் வீசினர். அப்பொழுதும் அவர் மனம் தளரவில்லை.

மீண்டும் பிறந்தாலும் உன் பொன்னடியை மறவாதிருக்க வரம் தருவாயென்று வேண்டியவராய், தசாவதார ஸ்தோத்திரத்தை முணுமுணுக்கலானார்.அப்பொழுதுதான் அந்த அற்புதம் நிகழ்ந்தது. வீழ்ந்த கோணி ஒரு முறை மூழ்கியது, மேலே வந்தது. அது மீண்டும் ஒருமுறை மூழ்கியது. அப்பொழுது குளத்து நீரிடையே ஒரு மின்னல் எழுந்தது.அப்போது  அந்த பை, ஜயவந்தரோடு மிதந்தது. மிக மிக பெரிய ஒரு  பொன்னிறமான ஆமை ஒன்று அதை முதுகிலே தாங்கி வர, மெல்ல மெல்ல அந்த கோணியானது குளத்தின் நடு மையத்திலிருந்து கரையை நோக்கி வந்தது.வீரர்களும், கூட்டமும் திகைத்தன. அழகிய தெப்பம்போல் அந்த மூட்டை மிதந்து வரும் செய்தி அரசனுக்கு சென்றது. உடனே குதிரையின்மேல் ஏறி ஓடோடி வந்தான்.அவன் வந்து சேருவதற்கும், ஆமை மூட்டையை சுமந்து கரையில் ஒதுக்கவும் சரியாக இருந்தது. ஜயவந்தரது மெய்யடியார்கள் பலர் வெற்றி கோஷம் எழுப்பினர். அரசன் ஓடோடி சென்று மூட்டையை தூக்க மற்றவர்கள் பிரிக்க, அதனுள் பத்மாசனத்தின் நிஷ்டையில் ஆழ்ந்திருந்தார் ஜயவந்தர். மூட்டையை சுமந்த கூர்மாவதார மூர்த்தியை பலரும் நன்றாக கண்டார்கள். ஆனால் மூட்டை கரை சேர்ந்தவுடன் ஒருமுறை புரண்டு தனது பொன் நிறத்தை காட்டி மூழ்கி விட்டது அந்த ஆமை.

அரசனும், புதல்வர்களும் இவர் திருவடிகளிலே வீழ்ந்து வணங்கி மன்னிக்கும்படி வேண்டினர். ஜயவந்தரோ அப்பொழுதும் மலர்ந்த முகத்தோடு, இறைவன் உங்களுக்கு பக்தியை போதிக்கவே இப்படிப்பட்ட ஒரு கடும் தண்டனையை எனக்கு அளித்தான். உண்மையில் இப்படிப்பட்ட மிகப்பெரிய மாறுதல்கள் ஏற்படுமானால், விட்டலா…. நாள்தோறும் நான் மரண தண்டனையை ஏற்க சித்தமாயிருக்கிறேன் என்றார்.

மனந்திருந்திய அரசன் இவரையே தனக்கு ஞானாசிரியராக கொண்டான். அன்று முதல் அந்த பிரதேசம் முழுவதும் ஸ்ரீ விட்டலன்  பக்தி சிறந்தோங்கி வளரலாயிற்று. ஜயவந்தரோ கூர்மமாக வந்து தம்மை காத்த இறைவனது புகழை வியந்து ஆனந்த கண்ணீர் சொரிந்தார்.

மச்சமுனி_சித்தர்

மச்சேந்திரநாதர் என்ற பெயரில் உள்ள ‘நாதர்’ என்ற பெயரைக் கொண்டு, இவர் நவநாதச் சித்தர்கள் எனும் நாதச் சித்தர் மரபைச் சேர்ந்தவர் என அறிய முடிகிறது. இவர் அகத்தியர் காலத்தவர் எனவும், அவரிடம் உபதேசம் பெற்றவர் எனவும், வாத நிகண்டு, மச்சமுனி வைப்பு ஆகிய நூல்களை இயற்றியவர் எனவும் ‘புலவர் சரித்திர தீபகம்’ தெரிவிக்கிறது. ‘அபிதான சிந்தாமணி’யோ இவரை போகரின் மாணவர் எனக் குறிக்கின்றது.

                      மச்சமுனியும் சரி, கோரக்கரும் சரி சிவாம்சத்துடனும் முழுமையான சிவனருளோடும் பிறந்தவர்கள்! அதிலும் மச்சமுனியின்  பிறப்பு மிக விசேஷமானது. தடாகம் ஒன்றின் கரையில் சிவபெருமான் உமாதேவியாருடன் பிறப்பு மற்றும் இறப்பு பற்றியும் உயிர்களின் தோற்றம் மாற்றம் பற்றியும் பலவாறாக பேசியபடி இருக்க, அதைக் கேட்டபடி இருந்த உமா தேவிக்குக் கண்ணயர்ச்சி ஏற்பட்டு உறக்கம் வந்து விட்டது. ஆனால், தடாகத்தில் நீந்திக் கொண்டிருந்த தாய் மீன் ஒன்று, அதைக் கேட்டபடி இருந்தது. மீனுக்கு ஏது காது?அதற்கு ஏது மொழியறிவு? அதனால் எப்படிக் கேட்க முடியும்? _ என்ற கேள்விகள் எல்லாம் இன்றைய விஞ்ஞான பாதிப்பு நமக்குள் மூட்டுபவை. ஆனால் இந்த சம்பவங்களை அன்றைய நாளில் எழுதி வைத்தவர்கள், இப்படிப்பட்ட கேள்விகளை எல்லாம் கேட்கத் தெரியாதவர்கள் அல்லர். ஆனால், அவர்களுக்கெல்லாம் பிறர் கூற வேண்டிய அவசியமே இன்றி இதற்கெல்லாம் விடைகள் தெரிந்திருந்தன. எங்காவது பட்சிகள் பேசினால், நாகங்கள் காவல் பணிகளில் இருந்தால் அவை, பட்சி வடிவம் கொண்ட ஒரு தேவன் என்றோ தேவதை என்றோதான் கருதினார்கள். அவர்கள் வரையில் அவ்வாறு பட்சியாகவும் நாகமாகவும் தேவர்கள் இருக்க நிச்சயம் ஒரு காரணம் இருந்தது. அந்தத் திருக்குளத்து மீனும் கூட மீன் வடிவத்தில் இருந்த ஒரு தேவதை போலும்… அந்த தேவதை மீனின் வயிற்றில் ஒரு குஞ்சு மீன்! அந்த மீன், கொடுத்து வைத்த மீன். 

                          கருவில் திருகொண்ட மீன். உலக நாயகன், உலகநாயகிக்குக் கூறிய உபதேச மொழிகளை முழுவதுமாகக் கேட்க கொடுத்து வைத்திருந்த மீன் அது. ‘என்று ஒரு தேவ குரலை அது செவி மடுக்கிறதோ, அன்று அதற்கு சாபவிமோசனம்’ என்று இருந்திருக்க வேண்டும். அந்தக் குஞ்சு மீன், ஒரு பாலகனாய் மாறி உமாதேவன் முன்னால் காலை உதைத்துக் கொண்டு அழுதது. தாய்மீனும் மானிட வடிவம் கொண்டு ஓடிவந்து அணைத்துக் கொண்டு, அப்படியே உலக நாயகன் நாயகி காலில் விழுந்தாள். மச்சமாய் இருந்து, இறை உபதேசம் கேட்டு பிறந்ததால் மச்சேந்திரநாதன் என்ற திருப்பெயரும் ஏற்பட்டது. கூடவே, அந்த ஈஸ்வரனின் பரிபூர்ண கிருபா கடாஷமும் மச்சேந்திரனுக்குக் கிட்டியது! இப்படி பிறக்கும் போதே சித்த நிலை கொண்டு பிறந்தவர் மச்சேந்திரர் என்கிற மச்சமுனி. இவரால் கோரப் பெற்றவர்தான், கோரக்கர். எப்படி? மச்சமுனி ஒருநாள், பிட்சை கேட்டு வந்தபடி இருந்தார். உடம்பை வளர்த்தால்தானே உயிரைப் பேண முடியும்? உடம்பு வளர உணவு வேண்டுமே..? பசியும் தாகமும் உடம்போடு ஒட்டிப் பிறந்ததாயிற்றே… அல்ப வித்தைகளால், காற்றை மட்டுமே ஆகாரமாகக் கொண்டு உயிர் வாழ முடியும்தான்… மச்சமுனியோ, அதைப்பிறகு பார்த்துக் கொள்ளலாம். சிறிது காலம் பிட்சை கொண்டு உடம்பைப் பேணுவோம் என்று முடிவு செய்து விட்டார். இப்படி சித்த புருஷர்கள் மனதில் பிட்சை கேட்கவேண்டும் என்று தோன்றுவதற்குப் பின்னால் ஒரு கணக்கு உள்ளது. அவர்கள் அப்படிப் பிட்சை கேட்டு வரும் போது, பிட்சையிடும் வாய்ப்பு ஒருவருக்குக் கிடைக்கிறது என்றால், அதற்குப் பின்னாலும் ஒரு கணக்கு உள்ளது. நல்ல சாஸ்த்ர ஞானம் உள்ளவர்கள் குரு தரிசனத்தை இருள் விலகப்போகிறது என்பதற்கான முன்னோட்டமாகவே பார்ப்பார்கள். 

                                     அதேபோல அவர்களுக்குப் பணிவிடை செய்யும் வாய்ப்பை, கர்மத்துயரத்தை விலக்கக் கிடைத்த ஒரு மறைமுக சந்தர்ப்பமாகவே கருதுவார்கள். ஆனால் சராசரிகளோ, சித்த புருஷர்களை பிச்சைக்காரர்களாகவே பார்ப்பார்கள். மச்சமுனி பிச்சை கேட்டு வரும்போது, ஒரு மாதரசி கூட அப்படித்தான் பார்த்தாள். அவளுக்கோ பிள்ளைப் பேறு இல்லை. அவள் ஜாதகம் அப்படி… அதனால் அவள் முகத்தில் சதா சர்வ காலமும் ஒரு துக்கம். இந்த நிலையில்தான் மச்சமுனி அவள் எதிரில் நின்றபடி பிச்சை கேட்டார். அவளும் அலுப்புடனேயே பிட்சை இட்டாள். பிட்சை இட்டால் காலில் விழுந்து வணங்க வேண்டும். வணங்கும்போது சித்த சன்யாசிகள் ஆசிர்வதிப்பார்கள். அவள் மனம் துயரத்தில் இருந்ததால், அவளுக்கு வணங்கத் தோன்றவில்லை. பேசாமல் திரும்பி நடந்தாள். ‘‘நில் தாயே..’’ _ தடுத்தார், மச்சமுனி. அவளும் திரும்பினாள். ‘‘பிட்சையிட்ட நீ வணங்க வேண்டாமா?’’ _ மச்சமுனிதான் கேட்டார். ‘‘நான் வணங்க நீர் என்ன தெய்வமா?’’ _ அவள் கேள்வியில் அஞ்ஞானம் கொடி கட்டிப் பறந்தது. மச்சமுனியின் முக்கால ஞானத்திற்கோ நொடியில் அவள் நிலைப்பாடு விளங்கி விட்டது. ‘‘தாயே… என்போன்ற சித்த சன்யாசிகளும் கடவுள் தானம்மா..’’ என்றார். ‘‘அப்படியானால், எனக்குப் புத்திரபாக்யமில்லை. உம்மால் தர இயலுமோ?’’_அவளிடம் இருந்து கோரிக்கை துள்ளி வந்து விழுந்தது. உடனேயே புன்னகையுடன் சிவநாமத்தை ஜெபித்து, ஒரு சிட்டிகை விபூதியை அவளுக்குத் தந்தார் மச்சமுனி. ‘‘இதை சிவநாமம் கூறி நீ உண்பாயானால் உனக்கு பிள்ளைப் பேறு உண்டாகும்…’’ ‘‘இது சாம்பல்.. இது எப்படி எனக்குப் பிள்ளைப்பேறு தரும்?’’ ‘‘சாம்பல் தானம்மா… இருந்தாலும் ‘இதை நீ உண்டால் பிள்ளைபேறு பெற்றிடுவாய்.. ஒருநாள், நான் அந்த பாலகனைக் காண நிச்சயம் திரும்பவும் வருவேன்’’ என்று கூறியபடியே பிட்சைப் பொருளுடன் திரும்பி நடந்தார். பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தாள், பக்கத்து வீட்டுக்காரி, ஓடி வந்தாள். ‘‘கையில் என்ன?’’ கேட்டாள். ‘‘விபூதி..’’ கோ சாலை நோக்கி நடந்தபடியே பதில் சொன்னாள் அந்தப் பெண். ‘‘இது விபூதியல்ல. அவனும் ஒரு மாயாவி. இதை நீ உண்டால் மயங்கக் கூடும். திரும்பவந்து உன்னை அவன் அபகரிக்க கூடும்.

                                       இதை வீசி எறி..’’ _அவள் கூறிட, அந்த பெண்ணும் உடனே கோசாலையாகிய மாட்டுத் தொழுவத்தில் எருமுட்டைகள் கொண்டு மூட்டப்பட்ட வென்னீர் அடுப்பில் அந்த விபூதியைப் போட்டுவிட்டு, கைகளையும் தட்டி உதறிக்கொண்டாள். அவள் விதி அந்த விபூதியின் வழியை மாற்றி விட்டது. கிட்டுவதே கிட்டும், ஒட்டுவதே ஒட்டும் என்று ஆன்றோர்களும் காரணமில்லாமலா கூறிச் சென்றனர்? சில காலம் சென்றது. மச்சமுனி, முன் சொன்னது போல திரும்பி வந்தார். அந்தப் பெண்ணிடம், ‘‘விபூதியால் பாலகன் பிறந்தானா, எங்கே அவன்?’’ என்று கேட்க, அவளிடம் தடுமாற்றம். திக்கினாள், திணறினாள். ‘‘உங்களை மாயாவியாக நான் எண்ணி விட்டதால், கோவகத்து அடுப்பில் அந்த விபூதியை வீசி விட்டேன். அதுவும் சாம்பலோடு சாம்பலாகி விட்டது..’’ என்றாள். உடனே அந்த அடுப்பின் முன் சென்று நின்றவர் மனம் வருந்தினார். ‘‘தாங்கள் கடவுள் என்றால், அந்த அடுப்புச் சாம்பலில் இருந்து கூட ஒரு உயிரை உருவாக்க இயலுமே’’_என்று சந்தேகத்தையே முன் நிறுத்தினாள். மச்சமுனி அதைக்கேட்டு சினமுற்றார். சித்தன் வாக்கு பொய்க்கக் கூடாது. எந்த விபூதியால் ஒரு பிள்ளை பிறக்கும் என்றேனோ அந்த விபூதியால் நிச்சயம் பிள்ளை பிறக்கும். உன் கருப்பைக்குள் வளரத்தான் உன் கர்மம் இடம் தரவில்லை. ஆனால், கோசாலையாகிய இந்த கோவகம் அதற்கு இடமளித்துவிட்டது. நான் சிவசித்தன் என்பது சத்யமானால், இந்த கோவகம் ஒரு கோவகனைத்தரட்டும். நான் கோருவதால் வரப்போகும் பிள்ளை, கோவகன் மட்டுமல்ல, கோரகனும் கூட. கோவாகிய பசுவுக்கு உள்ள இரக்கம் இவனிடமும் இருக்கப் போவது சத்யம். அதனால், இவன் கோ இரக்கனும்கூட. முக்கண்ணன் அருளால் நான் மச்சத்தில் இருந்து உதித்து மச்சமுனியானது போல, என்னுள்ளில் இருக்கும் அந்த முக்கண்ணனே மூன்று நாமங்களை இவனுக்குப் பிறக்கும் முன்பே அளித்துவிட்டான். அந்த நாமங்களைக் கூறி அழைக்கிறேன்… கோவகனே… கோரகனே… கோ இரக்கனே… சிவமுனி அழைக்கிறேன் வா…’’ என்று உணர்ச்சி மிகுதியோடு அழைத்திட, கோரக்கரும் அந்த சாம்பலுக்குள் இருந்து ஒரு பாலகனாய் வெளிப்பட்டார். பழனியம்பதியின் சித்த விலாச கணக்குப்படி, கோரக்கன் இப்படி எழுந்து வந்த நாள், ஒரு கார்த்திகை மாதத்து அவிட்ட நட்சத்திர நாளாகும்… இச்சம்பவம் நிகழ்ந்த ஊர், வடபொய்கை நல்லூர். 

                                        அதன்பின் கோரக்கர், மச்சமுனியின் திருச்சீடராக அவர் செல்லும் இடமெல்லாம் சென்றார். குருசேவையை தன் வாழ்வின் கடப்பாடாய் கொண்டார். இப்படி அவர் சேவை செய்த நாளில் எவ்வளவோ சோதனைகள்.. அவைகளை சாதனைகளாக ஆக்கிக் காட்டினார். அதில் ஒன்று, குருவுக்காக கண்ணையே இழந்த படலம். ஒருநாள், குருவுக்கும் சேர்த்து பிட்சை கேட்கச் சென்றபோது, ஒரு பார்ப்பனப் பெண் நெய்யில் பொரித்த வடையை பிட்சையாக இட்டனள். வாசம் மணக்கும் அந்த வடை, புலன்களை அடக்கி ஆள வேண்டிய கோரக்கர் நாவில் நீர் ஊறச் செய்தது. இருந்தும் அடக்கிக்கொண்டு, அதை குருபிரசாதமாக்கினார். மச்சமுனியும் அந்த வடையை உண்டு, அதன் ருசியில் மயங்கி விட்டார். வந்தது ஆபத்து.. பண்ட ருசி என்பதும் உலக மாயையில் ஒன்று. ஒரு ருசி ஒருமுறை ஒருவருக்குள் புகுந்தால் பலமுறை அதற்காக ஏங்க வைத்துவிடும். நம்பேச்சை உடல் கேட்டது போக அதன் பேச்சை நாம் கேட்கும் நிலை தோன்றி விடும். மகாஞானியான மச்சமுனிக்கு மீண்டும் வடைதின்னும் ஆசை தோன்றிவிட்டது. சீடன் கோரக்கனிடம் ‘எனக்கு மேலும் வடை தேவை’ என்றார். கோரக்கரும் பார்ப்பனப் பெண்ணிடம் சென்று வடை கேட்டார். அவளோ அனைத்தும் தின்று தீர்ந்தாகிவிட்டது என்றாள். ‘சுட்டுத்தாருங்கள் தாயே’ என்று மன்றாடினார். ‘‘ஏலாதப்பா…! எனக்கு களைப்பாக உள்ளது. உரிய பொருட்களும் இல்லை..’’ என்றாள், அவள். ‘‘இது குருவின் விருப்பம். உயிரைத் தந்தாகினும் நான் ஈடேற்ற வேண்டும்’’ என்றார், கோரக்கர். ‘‘உன் குருவுக்கு ஏன் இப்படி ஓர் அற்ப ஆசை. நான் முன்பே வடை பொரிக்கும்போது எண்ணெய் தெரித்து கண்ணில்பட்டு கண்போகத் தெரிந்தது. நல்லவேளை தப்பித்தேன். இனியருமுறை வடைபொரிக்கும்போது, எனக்கு கண் போனால், நீ என்ன உன் கண்களை பிடுங்கியா தருவாய்?’’ _ எகத்தாளமாய் கேட்டாள். ‘‘அதற்கென்ன தந்தால் போச்சு..’’ என்ற கோரக்கர், அடுத்த நொடியே நெய்வடைக்காக தன் மெய்க்கண்கள் இரண்டையுமே பறித்து, தந்துவிட, அந்தப் பெண்மணி அரண்டுபோனாள். அடுத்த நொடி, கோரக்கரின் குருபக்திக்காகவே சுடச்சுட நெய்வடை பொரித்துத் தந்தாள். 

                                      கோரக்கரும் முகத்தை மூடியபடி வந்து வடையைத்தர மச்சமுனியும் உண்டுவிட்டு, கோரக்கர் முகத்தை மறைத்திருப்பதன் காரணம் அறியமுயல பகீரென்றது. ‘‘கோரக்கா.. எனக்காக.. அற்பவடைக்காக உன் கண்களையா தந்தாய்?’’ ‘‘ஆம் ஸ்வாமி. வேறுவழி அப்போது தெரியவில்லை.’’ ‘‘அடப்பாவி.. இப்படி ஒரு குருபக்தியா?’’_என்று கேட்டு, கோரக்கனை ஆரத்தழுவி ஆலிங்கனம் புரிந்த மச்சமுனி தன் தவ ஆற்றலால் மீண்டும் கண்களை தருவித்தார். கோரக்கரும் பார்வை பெற்றார். அதன் பின்னும் குருசேவை கோரக்கர் வரை தொடர்ந்தபடிதான் இருந்தது. மெல்ல மெல்ல மச்சமுனி மூலமாகவே சிவஞானபோதம் அறிந்தார். காயகற்ப முறைகளை கற்றார். தன் உடம்பை உருக்கு போல ஆக்கிக் கொண்டார். இவரை ஒரு வாள் கொண்டு வெட்ட முனைந்தால் வாளே முனை மழுங்கும். இதனை உணர்த்தும் ஒரு சம்பவம் இவருக்கும் அல்லமத்தேவர் என்னும் சிவஞானிக்கும் இடையே நிகழ்ந்தது. அல்லமத்தேவர் ஓர் அபூர்வ ஞானி. மரங்கள் இவரைக் கண்டால் அசைந்து கொடுத்து மகிழ்ச்சி தெரிவிக்கும். பட்சிகள் இவரோடு பேசும். மொத்தத்தில் இயற்கையின் பல பரிமாணங்களில் அல்லமத்தேவர் அரசனாக விளங்கியவர். அல்லமத் தேவர் உடலோ வாளால் வெட்டுப்பட்டாலும் திரும்பவும் உடனே சீரானது. கோரக்கரே இவரை வெட்டியவர். தன்னிலும் விஞ்சிய ஞானி அல்லமர் என்று அறிந்து அவரைப் பணிந்து, அல்லமரின் வழிகாட்டுதலையும் பின் பெற்றார். இதை பிரபுலிங்கலீலை எனும் வரலாற்றில் விரிவாகவே அறியலாம். இப்படி சாம்பலில் தோன்றியவர் ஓங்கி வளர்ந்தார். பின்னாளில் பிரம்ம முனியின் நட்பு கிட்டியது. இருவரும் ஒன்றாகவே எங்கும் சென்றனர்… ஒட்டியே இருக்கும் இரட்டைச் சித்தர்கள் என்கிற பெயர் இதனால் ஏற்பட்டது. 

  ஒரு சமயம் மச்சநாதர் இராமேஸ்வரத்தில் அமர்ந்து தவம் செய்து கொண்டிருப்பதை ஸ்ரீஅனுமன் கண்டார். தன்னை கவனிக்காது தொடர்ந்து தவம் செய்து கொண்டிருக்கும் மச்சநாதரின் தவத்தை கலைத்து அவர் கவனத்தைத் தன்னிடம் திருப்ப வேண்டும் என எண்ணிய ஸ்ரீஅனுமன் கர ஓசை எழுப்பினார், அவர் தொடந்து தவத்தில் இருப்பதை கண்ட ஸ்ரீஅனுமான், பெருமழையை பொழியச் செய்தார். அப்போதும் அவர் தவத்திலிருந்து கலையாதைக் கண்ட ஸ்ரீஅனுமன் மலைகளை இடித்து குகை ஒன்றை உருவாக்க முயன்றார். தவம் கலைந்து கண்விழித்து மச்சநாதர் ஸ்ரீஅனுமனை நோக்கி ஏன் இந்தத் தவறான காரியத்தைச் செய்கிறாய் எனக் கேட்டார். மழையில் நனையாமல் இருக்க பாதுகாப்பான இடைத்திற்கு செல்லவேண்டுமே தவிர உமது சக்தியால் இதுபோன்ற காரியத்தைச் செய்வது தவறு. “தாகம் ஏற்படும் போது மட்டும் யாரும் கிணறு ஒன்றை தோண்டுவதில்லை” என்பதை உதாரணமாக எடுத்துரைத்தார்.

அதனை கேட்ட ஸ்ரீஅனுமன் நான் வாயுபுத்திரன் அதிக சக்தி உடையவன், ஸ்ரீஇராமபிரானிடம் அருளாசிப் பெற்றவன். நீ யார்? உன்னிடம் என்ன சக்தியிருக்கிறது எனக் கேட்டார். அதற்கு தாம் மந்திரங்களை அறிந்த ஒரு சித்தன் என்றார் மச்சநாதர்.

அவரது மந்திர சக்தியை சோதிக்க எண்ணிய ஸ்ரீஅனுமன் மூன்று மலைகளை தோண்டி எடுத்து தூக்கி வந்தார். மச்சநாதர் தம் மந்திர சக்தியால் அம்மூன்று மலைகளையும் மீட்டு அவை இருந்த இடத்திலே வைத்தார். அவரின் மந்திர சக்தியை கண்ட ஸ்ரீஅனுமன் அம்மூன்று மலைகளை விட பெரியமலை ஒன்றை தூக்கி வந்தார். மச்சநாதர் தம் மந்திர சக்தியால் அந்த பெரியமலையையும் மழைநீரால் கரையைச் செய்தார். மச்சநாதரிடம் தோல்வி அடைந்த ஸ்ரீஅனுமன் தனது சக்திகள் அனைத்தையும் இழந்தார்.

தனது புத்திரனான ஸ்ரீஅனுமன் அனைத்து சக்தியையும் இழந்ததைக் கண்ட வாயு பகவான் அங்கு தோன்றி ஸ்ரீஅனுமனுடைய சக்தி அனைத்தையும் மீண்டும் பெற அருளுமாறு மச்சநாதரிடம் வேண்டினார். மச்சநாதர் ஸ்ரீஅனுமனுக்கு அவரது அனைத்து சக்திகளும் திரும்பப் பெறும்படி அருளினார். தமது அனைத்து சக்திகளைத் திரும்பப் பெற்ற அனுமான் மச்சநாதரை இருகரம் குவித்து வணங்கினார்.இராமநாதபுரம், உத்திரகோசமங்கையில் ஸ்ரீஅனுமன், மச்சநாதர் ஆகிய இருவருடைய திருவுருங்கள் புடைப்புச்சிற்பங்களாக சிற்பிகளால் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது.

மச்சநாதரின் திருவுருவங்கள் புதுச்சேரி வில்லனூர் அருள்மிகு திருகாமேசுவரர் திருக்கோவில், சேலம், பேளூர் அருள்மிகு தான்தோன்றீசுவரர் திருக்கோவில் போன்ற தமிழகத்திலுள்ள சில சிவாலயங்களில் காணக்கிடப்பதாகவும், மச்சநாதர் அருளிய “மச்சமுனி 800” என்ற நூலின் பிரதி ஒன்று தஞ்சை சரஸ்வதி நூலகத்தில் உள்ளதாகவும், தென்தேசத்திலிருந்து வடதேசம் சென்று, மச்சநாதர், மச்சமுனி, மச்சேந்திர நாதர், மச்சேந்திரா என்றப் பல பெயர்களால் அழைக்கப்பட்டு, சிவபெருமனை வழிப்பட்டு தமது தவ வலிமையால் பல சாதனைகள் புரிந்து, இறுதியில் திருப்பரங்குன்றத்தில் சீவசமாதி அடைந்தார் எனவும் மச்சமுனி சித்தர் பற்றிய வரலாறு கூறுவதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

ஜீவ சமாதி:

மச்சமுனி சித்தர் விசாலாட்சி சமேதராக மதுரை திருப்பரங்குன்றம் மலையில் உள்ள காசிவிஸ்வநாதர் கோயிலில் காசிவிஸ்வநாதரிடம் தன் ஆன்மாவையும், தன் உடலை முருகன் உருவாக்கிய கங்கை தீர்த்தத்தில் மீனாகவும் ஜீவசமாதி அடைந்துள்ளார். மச்சமுனி ஐயாவை காண பக்தர்கள், தயிர் வாங்கி சுனை நீரில் விடும்பொழுது ஐயா மீன் வடிவத்தில் வந்து தயிரை உண்டு நம் பாவங்களை களைவர் என்பது நம்பிக்கை…

 இவர் சமாதி குறித்து முரணான கருத்துக்கள் சொல்லப் படுகின்றன, திருப்பரங்குன்றத்தில்  சாமாதியடைந்ததாக ஒரு குறிப்பும், மற்றயது திருவானைக்காவில் சமாதியடைந்ததாகவும்  கூறப் படுகின்றது….

இவர் மகிமை பொருந்திய தலங்களாக நாகை வடக்குப் பொய்கை நல்லூர், இமயமலை, ஹரித்வார், ருத்ரப்பிராயகை, சதுரகிரி மற்றும் கொல்லிமலை ஆகிய இடங்களும் குறிக்கப்படுகின்றன. மேலும், நேபாளத்தின் காட்மண்டுவில் ‘பாக்மதி’ என்ற இடத்தில் அமைந்துள்ள மச்சேந்திரநாதர் கோயிலில் இவர் ஜீவ சமாதி கொண்டுள்ளார் என்ற கருத்தும் உண்டு.

 திருச்சிற்றம்பலம் 

 நன்றிகள் திரு தமிழ் பிரியன் ஐயா அவர்கள்

சாது ஸ்ரீ கிருஷ்ணவேணி அம்மா

பக்தர்களால் “வனதேவதை” என்று அன்புடன் அழைக்கப்பட்டகிருஷ்ணவேணி அம்மா திருநெல்வேலி மாவட்டம், பாபநாசம் மலைக் குகைகளில் வாழ்ந்த பெண் துறவி. பொதிகை மலையில் 75 வருடங்களுக்கு மேலாக தன்னந்தனியாக வசித்து வந்தார். பலமுறை ஸ்ரீ அகத்திய முனிவர் உள்ளிட்ட சித்தர்கள் கிருஷ்ணவேணி அம்மாளுக்கு காட்சி கொடுத்துள்ளனர்.120 ஆவது வயதில் சித்ரா பௌர்ணமி அன்று இந்த ஸ்தூல தேகத்தை துறந்தார். இறைவனுடன் இரண்டறக் கலந்தார்.

இறைவன் கருணைக் கடல் – அனைவருக்கும் பொதுவானவர். அவரை உள்ளுணர்ந்து அனுபவிப்பவர்களுக்கே சாகரத்தின் தன்மை புலப்படும். வெளியே இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு இறை அனுபவம் ஒரு பிரமிப்பான விஷயம் மட்டுமே. இறைநிலையை ஒரு சிலருக்கு சிறு வயதிலேயே அடையும் பாக்கியம் ஏற்படுகிறது. சிலருக்கோ மத்திம வயதை தாண்டி, அடைய முடிகிறது.இன்று நான் உங்களுக்கு சாது ஸ்ரீ கிருஷ்ணவேணி அம்மாளைப் பற்றிய அபூர்வ செய்திகளை சித்தர்களின் குரல் வாயிலாக சொல்ல போகிறேன்….

கருணை பொங்கும் முகத்தோடு தன்னை நாடி வரும் அன்பர்களின் தேவையை அறிந்து அருள் செய்தவர். கடலூர் முதுநகரை சேர்ந்த லட்சுமி அம்மாள்- அரங்கசுவாமி என்பவருக்கு மகளாகப் பிறந்தவர் கிருஷ்ணவேணி. சிறுவயதிலேயே உறவினருக்கு திருமணம் செய்து வைக்கப்பட்டார். கணவரின் வேலை நிமித்தமாக வட இந்தியாவிற்கு பயணமான கிருஷ்ணவேணி அம்மாள், பாட்னா, ஹரித்வார் போன்ற இடங்களுக்கு சென்றுள்ளார். அதுவே அவரின் ஆன்மீக தேடலுக்கு ஆரம்ப புள்ளி. வாழ்க்கைப் பயணம் சுமூகமாக சென்று கொண்டிருக்கும்போது திடீரென அவரின் கணவர் இறந்துவிட, அவரின் துறவற வாழ்க்கை ஆரம்பமானது. அவரின் பழக்கவழக்கங்கள் மற்றவர்களுக்கு பித்தர் போல் இருக்கவே அவர் வீட்டை விட்டு வெளியேறி விட்டார். திருச்செந்தூர் சென்ற கிருஷ்ணவேணி அம்மாள் ஒரு சித்தர் தன் பின்னே தொடர்ந்து வரும் படி ஆணையிட, அவரைத் தொடர்ந்து பாபநாசம் – பொதிகை மலைக்கு சென்றார். சித்தர் அங்கிருக்கும் ஒரு குகையை சுட்டிக்காட்டி அங்கு இருக்கும்படி கூறினார். அங்கு ஒரு சிவலிங்கமும் இருக்கின்றது. அதுவே கிருஷ்ணவேணி அம்மாளின் இருப்பிடமாக மாறியது. அக்குகையில் ஏறத்தாழ 40 ஆண்டுகளுக்கு மேல தவம் செய்திருக்கிறார். இந்த குகை புலஸ்தியர் தவம் செய்த இடம் என நம்பப்படுகிறது.துறவரம் பூண்ட ஸ்ரீ கிருஷ்ணவேணி அம்மா பொதிகை மலையில் 75 வருடங்களுக்கு மேலாக தன்னந்தனியாக வசித்து வந்தார். பலமுறை ஸ்ரீ அகத்திய முனிவர் உள்ளிட்ட சித்தர்கள் கிருஷ்ணவேணி அம்மாளுக்கு காட்சி கொடுத்துள்ளனர். ஸ்ரீதுர்க்கை அடிக்கடி காட்சி கொடுத்து வழி நடத்தியதாக கிருஷ்ணவேணி அம்மாள் கூறியிருக்கிறார்.பொதிகை மலையில் அகத்தியர் அருவிக்கு மேலே கல்யாண தீர்த்தத்திற்கு மிக அருகில் கிருஷ்ணவேணி அம்மாள் வசித்த இடம் இருக்கிறது. சிவன் – பார்வதி திருமண கோலத்தை காண உலகமே திரண்டிருந்த காலகட்டத்தில் வடதிசை மக்களின் சுமை தாங்காமல் தாழ்ந்த விட அதை சமன் செய்வதற்காக அகத்தியர் தென்திசைக்கு அனுப்பப்பட்டார். தென்னிந்தியாவில்  திருநெல்வேலி மாவட்டத்திலுள்ள பொதிகை மலைக்கு வந்த ஸ்ரீ அகத்திய முனிவர் மலையில் தவம் மேற்கொண்டதற்கு புராண சான்று இருக்கின்றன . இங்கு அகத்தியருக்கு சிவன் – பார்வதி திருமண கோலத்தில் காட்சி கொடுத்த இடமே கல்யாண தீர்த்தம்.

தனி பெண்மணியாக யாருமே அதிகம் நடமாடாத இடத்தில் வசித்த கிருஷ்ணவேணி அம்மாளுக்கு பல நேரங்களில் குகைக்கு வெளியே கரடியும் உள்ளே பாம்பும் காவல் காத்து கொண்டிருந்தன. வனதேவதை போல் வாழ்ந்த கிருஷ்ணதேவி அம்மாளை சில சமயம் பார்க்க வரும் அன்பர்கள் பழம் உணவு கொடுத்துள்ளார்கள். அவ்வாறு கொடுத்தவர்களின் வாழ்வில் ஏற்றங்கள் வர ஆரம்பித்தது. அதிலிருந்து சாது கிருஷ்ணவேணி அம்மாள் புகழ் பரவ ஆரம்பித்தது. அவரைக் காண மக்கள் கூட்டம் வர ஆரம்பித்தது.பக்தர்களின் நலன் பொருட்டு கிருஷ்ணவேணி அம்மாள் கீழிருந்து மேல் கல்யாண தீர்த்தம் வரை படிக்கட்டுகள் தானே அமைத்து வசதி செய்து கொடுத்தார். அங்கே ஒரு மடமும் அமைத்தார்.கிருஷ்ணவேணி அம்மாளின் தவ ஆற்றல் அளப்பரியது. மிகவும் வறட்சியான காலத்தில் வருண ஜெபம் செய்து மழையை பொழியச் செய்துள்ளார். ஒரு சமயம் வெள்ளம் கரைபுரண்டு ஓடிக் கொண்டிருந்தது. வெள்ளக்காடாக காட்சி அமைத்த கல்யாண தீர்த்தம், அகத்தியர் அருவி எங்கேயும் கிருஷ்ணவேணி அம்மாவின் நடமாட்டம் தெரியவில்லை. என்ன ஆனாரோ அனைவரும் பயந்தனர். நான்கு நாட்கள் கழித்து குகையிலிருந்து எந்த பாதிப்பும் இல்லாமல், மிகவும் மலர்ச்சியாக வெளியே வந்தார் சாது கிருஷ்ணவேணி அம்மாள் .

அவர் காலத்தில் இருந்த சித்தர்களான மாயம்மா, பூண்டிசித்தர் போன்ற மகான்களால் பெரிதும் மதிக்கப்பட்டவர் கிருஷ்ணவேணி அம்மாள். 2011 ஆம் ஆண்டு, தன்னுடைய 120 ஆவது வயதில் சித்ரா பௌர்ணமி அன்று இந்த ஸ்தூல தேகத்தை துறந்தார். இறைவனுடன் இரண்டறக் கலந்தார். இன்றும் அவரின் அஸ்தி அவர் கட்டிய மடத்தில் வைத்து பூஜிக்கப்படுகிறது. அவரை எண்ணி வேண்டிய செயல்கள் யாவும் இன்றும் அவர்கள் பக்தர்களுக்கு நடந்தேறுகிறது.அகத்தியரின் அருள் பெற்ற சித்திரை, அவிட்டம், மிருகசீரிஷம் அன்பர்கள் சாது கிருஷ்ணவேணி அம்மாளை வணங்கி வர அவர்களுக்கு மனோபலம் அதிகரிக்கும்.மேலும் ஜாதகத்தில் குரு/சந்திரன்/ சனிக்கு 1,2,5,9ல் கேது இருக்கபெற்றவர்களுக்கு எளிதாக சித்தர்களின் தரிசனமும், அருளும், ஆசியும் கிடைக்கும். இவர்கள் கிருஷ்ணவேணி அம்மாளை தியானித்து வர நன்மை பயக்கும். இந்த அமைப்பு இல்லாமல் இருந்தாலும் மேற்கூறிய கிரகங்களுக்கு 1,2,5,9ல் கோட்சார கேது வரும் காலங்களிலும் சித்தர்களின் தரிசனம் கிடைக்கப் பெறும்.

சாது ஸ்ரீ கிருஷ்ணவேணி அம்மாள் மடம்:

திருநெல்வேலி மாவட்டம் பாபநாசத்தில் இருந்து 4 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அகத்தியர் அருவிக்கு மேலே சாது கிருஷ்ணவேணி அம்மாள் மடம் உள்ளது.திருநெல்வேலியில் இருந்து, 50 கி.மீ., தொலைவில் உள்ளது. பாபநாசம். இங்கிருந்து, 4 கி.மீ. துாரத்திலுள்ள அகத்தியர் அருவிக்கு ஆட்டோ, கார்களில் சென்று, படிக்கட்டுகளில் ஏறினால், கல்யாணி தீர்த்தத்தை தரிசிக்கலாம். இதன் அருகில்தான் கிருஷ்ணவேணி அம்மாவின் ஆசிரமம் அமைந்துள்ளது.அவர்  பக்தர்களால் “வனதேவதை” என்று அன்புடன் அழைக்கப்பட்டார் . சிறு வயதிலிருந்தே குகைகளில் தனிமையில் வாழ்ந்து வந்தார் அவர்  யாருக்கும் பயப்படாதவள், தன்னை சித்தர்களின் குழந்தையாக கருதப்பட்டார் . பழங்கள், பால், பிஸ்கட் போன்ற எளிய உணவுகளை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, தன் உணவில் ஒரு பகுதியை காகங்களுக்கும் நாய்களுக்கும் கொடுப்பார். பெரும்பாலும் அவள் ஆழ்ந்த தியானத்தில் அமர்ந்து, சிவபெருமானின் மந்திரங்களை உச்சரிப்பார். பெரிய துறவியை சந்தித்த பிறகு ஏராளமான பக்தர்கள் தங்கள் மகிழ்ச்சியான தருணங்களை பகிர்ந்து கொண்டனர்.அவர் ஒரு உன்னதமான மற்றும் அன்பான இதயம் கொண்ட பெண்மணி, அவர் தனது பக்தர்களின் பிரச்சினைகளை உன்னிப்பாக தீர்க்கிறார் மற்றும் அமைதியான மற்றும் வளமான வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கு அவர்களுக்கு நல்ல ஆலோசனைகளை வழங்கினார். பல்வேறு நோய்களால் பாதிக்கப்பட்ட பக்தர்களுக்கு மூலிகை மருந்துகளை அளித்து, அந்த மருந்துகளை உட்கொண்ட சில வாரங்களில் நோய்களிலிருந்து விடுபட்டார்.அவர்  2011 ஆம் ஆண்டு ஸ்தூல தேகத்தை துறந்தார். இறைவனுடன் இரண்டறக் கலந்தார்இவரது மடம் திருநெல்வேலி மாவட்டம் பாபநாசத்தில் உள்ளது, தினமும் ஏராளமான பக்தர்கள் புனித மடத்திற்கு சென்று பயனடைகின்றனர்.

தெய்வீக அன்னையை வணங்கி அருள் பெறுவோம்.”ஓம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணவேணி அம்மாவே நமஹ””ஓம் நம சிவாயா”“ஓம் தேவி பரமேஸ்வரியே நமஹ”.

புரந்தரதாஸர் 

எண்ணற்ற துன்பங்கள் மற்றும் கஷ்டங்களைப் போக்க வேண்டி க்ருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா?. என்ற புரந்தரதாஸர் 

கிருஷ்ணா என்று சொல்லுங்கள்! கிருஷ்ணனை நினைத்தாலே அனைத்து கஷ்டங்களுக்கும் பரிகாரம் கிடைக்கும். பிறவிகளிலேயே உயர்ந்ததாகிய மானிட ஜன்மத்தையும் நாக்கையும் கொடுத்திருக்கும்போது கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா?”காலையில் தூங்கி எழுந்து சோம்பல் முறிக்கும்போது ஒரு தடவை கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா? தினமும் வீட்டிற்குள்ளே சுற்றிச்சுற்றி வரும் போது கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா?

எல்லையின்றி (தேவையில்லாமல்) பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது ஒரு தடவை கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா?நீண்ட பாதையில் பாரத்தைச் சுமந்து சென்று கொண்டிருக்கும்போது ஒரு தடவை கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா?சந்தனத்தைப் பூசிக்கொண்டு, தாம்பூலத்தைமென்று கொண்டு இருக்கும் போது கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா? மாளவியுடன் கூடி சந்தோஷமாக இருக்கும்போது கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா?

கேலியாகச் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது ஒரு தடவை கிருஷ்ணா என்று செல்லக்கூடாதா?மும்முரமாக வேலை செய்து கொண்டிருக்கும்போது இதையும் ஒரு வேலையாகக் கருதி கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா?குழந்தையைக் கட்டிப்பிடித்து வாரியணைத்து முத்தமிடும்போது ஒரு தடவை கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா? மிக அழகான படுக்கையில் உட்கார்ந்திருக்கும் போது கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா?தீர்வு காண முடியாத ப்ரச்னைகளைப்பற்றி எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் போது ஒரு தடவை கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா?

சுகபோகம் மற்றும் மகிழ்ச்சியில் திளைத்துக் கொண்டிருக்கும் போது ஒரு தடவை கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா?எண்ணற்ற துன்பங்கள் மற்றும் கஷ்டங்களைப் போக்க வேண்டி க்ருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா? கருடவாகனனான ஸ்ரீபுரந்தர விட்டலனை ஸ்ரீ கிருஷ்ணா என்று சொல்லக்கூடாதா?

 *புரந்தரதாஸர் கீர்த்தனை பாடல்* 

க்ருஷ்ணா என பாரதெ க்ருஷ்ணன நெனெதரெ கஷ்ட ஒந்திஷ்டில்ல நரஜன்ம பந்தாக நாலிகெ இருவாக க்ருஷ்ணா எனபாரதெ மலகித்து மை முரிது ஏளுத்தலொம்மெ க்ருஷ்ணா என பாரதெ நித்ய ஸுளிதாடுத மனெயொளகாதரு ஒம்மெ

க்ருஷ்ணா என பாரதெ ……

ஜகத்குரு ஆதி சங்கரர்

ஜகத்குரு ஆதி சங்கரர் வாழ்க்கை வரலாறு படிக்க படிக்கச் திகட்டாத ஒன்று. அவர் தன் மிகக்குறுகிய வாழ்நாளில் பல அற்புதங்களை நிகழ்த்தி உள்ளார்.மிகவும் நலிவுற்று இருந்த  இந்து மதத்தையும் வேதங்களையும் காத்து அருளினார். பல நூல்களை இயற்றியுள்ளார். நம் அகண்ட பாரத தேசத்தின் நான்கு திசைகளிலும் அத்வைத மடங்களை நிறுவி இந்து மதத்தை பரப்பினார். இனி ஶ்ரீசங்கர பகவத் பாதாள் அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றை காணலாம்.

கி.பி. 7ம் நூற்றாண்டில், கேரள மாநிலம் எர்ணாகுளம் அருகே உள்ள காலடி என்னும் ஊரில்  கடவுள் பக்தி கொண்ட சிவகுரு, ஆர்யாம்பாள் என்ற அந்தண தம்பதியினர் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் இறைவன் மீது மிகுந்த பக்தி கொண்டு, ஏழை எளிய மக்களுக்கு தங்களால் முடிந்த உதவிகளை செய்து வந்தனர். ஆனால் தங்களுக்கு குழந்தை இல்லை என்ற மனக்குறை இருந்து வந்தது.இதை பார்த்த பெரியோர்கள் அவர்களுக்கு உகந்த ஒரு ஆலோசனை கூறினர். திருச்சூர் என்னும் ஊரில் வடக்குநாதன் என்ற பெயருடன் சிவபெருமான் எழுந்தருளி உள்ளார். அவரை தொடர்ந்து ஒரு மண்டலம் பூஜை செய்யுமாறு அறிவுறுத்தினர்.

ஆகவே சிவகுரு ஆர்யாம்பாள் தம்பதியினரும் பெரியோர்கள் அறிவுரைப்படி மிகுந்த பக்தி கொண்டு பூஜை செய்தனர்.தங்களுக்கு புத்திர பாக்கியம் வேண்டும் எனபதற்காக திருச்சூர் வடக்குநாதரை வேண்டி மிகவும் கடுமையான விரதங்களை அவர்களிருவரும்  மேற்கொண்டனர். அவர்களின் தூய்மையான பக்தியை கண்டு மகிழ்ந்தார் வடக்குநாதர். சிவகுருவின்  கனவில் தோன்றி உங்களுக்கு  புத்திர பாக்கியம் உண்டாகும். ஆனால் ஒரு நிபந்தனை. குறைந்த ஆயுளுடன் எல்லா நற்குணங்களும், ஞானமும்,அறிவும் மற்றும் ஒழுக்கமும் கொண்ட புத்திசாலிப் பிள்ளை வேண்டுமா அல்லது அறிவற்ற நீண்ட ஆயுளை உடைய சாதாரண மகன் வேண்டுமா? என்று கேட்டார்.

இந்த இரண்டு வரங்களில் ஏதேனும் ஒன்றை தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்றார். ஆனால் பக்தியில் சிறந்த சிவகுரு,  எதை குடுக்க வேண்டும் என்று தங்களுக்கு தெரியும். தாங்கள் எதை குடுத்தாலும் நாங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு அதை ஏற்று கொள்வோம் என்றார்.இந்த பதிலால் உள்ளம் மகிழ்ந்த ஈசன், நானே உங்களுக்கு மகனாக பிறப்பேன் என்று ஆசி கூறினார். சிவகுருவின் கனவைக் கேட்ட ஆர்யாம்பாள் மனமகிழ்ந்து தங்களுக்கு ஒரு ஞானக்குழந்தை  மகனாகப் பிறப்பான் என்று எண்ணி ஆனந்தம் அடைந்தாள். உள்ளம் மகிழ்ந்த தம்பதியினர் தங்கள் ஊரான காலடிக்கு திரும்பினர்.இறைவன் அளித்த வரத்தின் படி காலடியில் வைகாசி மாதம், வளர்பிறை  பஞ்சமியன்று சூரியன், செவ்வாய், சனி, குரு ஆகிய நான்கு கிரஹங்கள் உச்சத்தில் இருக்கும் சுபவேளையில் திருவாதிரை நட்சத்திரத்தில் இறைவனின் அருளால் தெய்வீகக் குழந்தை இந்த பூமியில் அவதரித்தது. 

சிவபெருமானே தெய்வத்தாய் ஆர்யாம்பாளுக்கு மகனாக பிறந்தார். பிள்ளையில்லா தசரதனுக்கு மகாவிஷ்ணுவே ராமராக அவதரித்தது போல, சிவகுரு-ஆர்யாம்பாள் தம்பதியினருக்கு ஈசுவரனே குழந்தையாகப் பிறந்தது பெரும் பாக்கியமே.பிள்ளை பிறந்த மகிழ்ச்சியில் சிவகுரு தான தருமங்கள் செய்து சான்றோர்களுக்கு விருந்து அளித்து கொண்டாடினார்.  சோதிடர்கள் இவன் ஒரு பெரிய ஞானியாவான் என்று கணித்து கூறினார்கள். அந்த இளம் குழந்தையைச் சுற்றி நாகம் ஒன்று சிறிதுநேரம் விளையாடி அதன் பின்னர், விபூதியாகவும் மறறும் ருத்ராட்சமாகவும்  மாறியது கண்டும், உடலில் சிவச் சின்னங்கள் இருந்ததாலும் குழந்தைக்கு சங்கரன் என்று பெயர் சூட்டப்பட்டது.

 அந்தக் குழந்தையின் தெய்வீக அழகை கண்ட மக்கள் இது சாதாரண குழந்தை இல்லை. இது தெய்வீக குழந்தை என்பதை உணர்ந்தனர்.குறும்புக் கண்ணனைப் போலவே, குட்டிச் சங்கரனும் குழந்தை பருவத்தில் நிகழ்த்திய அற்புதங்கள் ஏராளம்,

இந்தியாவே இளைஞர்கள் கையில்

இன்று தேசிய இளைஞர் தினம்!

12 – 01 – 2023.

அனைவருக்கும் தேசிய இளைஞர் தின நல் வாழ்த்துகள்!

இந்திய கலாசாரம், பண்பாட்டை உலகுக்கு எடுத்துக்காட்டிய சுவாமி விவேகானந்தரின் பிறந்த நாள் (ஜன.12), தேசிய இளைஞர் தினமாக கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது. ஒரு நாட்டின் எதிர்காலமே இளைஞர்கள் கையில் தான் உள்ளது. இளைஞர்களின் வளர்ச்சிக்கு ஏற்ப தான் நாட்டின் வளர்ச்சியும் அமைகிறது.

“ஒரு இளைஞன் தேசப்பற்று, வீரம், ஒழுக்கம், மனிதநேய பண்புகள், தளர்ந்து போகாத நெஞ்சம், உத்வேகம், பெரியவர்கள் மீது அன்பு மற்றும் மரியாதை போன்றவற்றைக் கொண்டிருந்தால் அந்த நாடும் முன்னேறும்’ என்று விவேகானந்தர் கூறினார். நாட்டுப்பற்று மிக்க நூறு இளைஞர்களை தாருங்கள்… இந்தியாவையே உயர்த்திக் காட்டுகிறேன்’ என்றார். இதிலிருந்து விவேகானந்தர் எந்த அளவிற்கு இளைஞர்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறார் என்பது தெளிவாகிறது.

பாடகச்சேரி ராமலிங்க சுவாமிகள்

மகான்களின் அவதார நோக்கமே பலருடைய பிணிகளைத் தீர்ப்பதற்காகத்தான். இதற்காகத் தங்களின் நலம் கருதாமல், செயல்படுபவர்கள் மகான்கள். மனிதன் என்பவன் மகான் ஆவதற்கு நல்ல குரு வேண்டும். அவரது உபதேசம் சிறக்க வேண்டும். மகான் ஆவதற்குரிய குணங்கள் இவனுக்கு இருக்கிறதா என்பதை நல்ல குருவானவர் ஆய்ந்து அறிவார். அப்படித்தான் பாடகச்சேரி சுவாமிகளுக்கு நல்ல குரு வாய்த்தார். ஆந்திராவில் இருந்தபோது எரிதாதா சுவாமிகள் இவரை ஆட்கொண்டார். யோக ரகசியங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்து, சுவாமிகளுக்குப் புடம் போட்டார். கும்பகோணம் வந்த பிறகு வடலூர் வள்ளலார் சுவாமிகள் சூட்சுமமாக இவரை ஆட்கொண்டார், அருட்பா பாடிய ராமலிங்க ஸ்வாமி அவர்களே இவ்வுருமாகி திருப்பணி செய்யும் விருப்பமுற்றாரோ என்கிறது பாடகச்சேரியாரின் துதிப் பாடல்.

பாடகச்சேரி சுவாமிகள் யோகங்களைக் கற்றவர். இறைப் பணிகளை மேற்கொண்டவர், பலருடைய பிணிகளைத் துரத்தியவர். இறந்ததாக் கருதப்பட்ட சிலரை உயிர்ப்பித்துப் பிறரை ஆச்சரியப்பட வைத்தவர், இவரது ஜீவன் இன்று சென்னை திருவொற்றியூரிலே ஐக்கியம் ஆகி இருந்தாலும், கும்பகோணம் முத்துப்பிள்ளை மண்டபத்தில் இவர் உருவாக்கிய பாதாள அறையிலும் ஜீவன் இருப்பதாக சுவாமிகளே அருளி இருக்கிறார்கள் என்கிறார்கள் அவரின் பக்தர்கள். ஜீவ சமாதி என்பது ஓர் அடையாளம்தான்! மானுட ஜீவனா அது ஓர் இடத்தில் மட்டும் அடங்கிக் கிடப்பதற்கு? எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார் பாடகச்சேரி சுவாமிகள். இன்றைக்கும் தன் பக்தர்கள் எவருக்கு ஒரு துயர் வந்தாலும், விரைந்தோடி வந்து அதைக் களைகிறார்.

கும்பகோணத்தில் இருந்து நீடாமங்கலம், மன்னார்குடி செல்லும் சாலையில் வலங்கைமானை அடுத்து. குரு ஸ்தலமான ஆலங்குடிக்கு இரண்டு கி.மீ. முன்னால் வரும் ஊர்-பாடகச்சேரி. மெயின்ரோட்டில் இறங்கிக்கொண்டு, வலப் புறம் செல்லும் சாலையில் காலார இரண்டு கி.மீ. தொலைவு நடந்து சென்றால் பாடகச்சேரி சுவாமிகளின் திருக்கோயில் வரும். கும்பகோணத்தில் இருந்து சுமார் 16 கி.மீ தொலைவு. வலங்கைமானில் இருந்து சுமார் 5 கி.மீ. தொலைவு. ஆலங்குடியில் இருந்து சுமார் 3 கி.மீ. தொலைவு. இந்த ஆலயத்தில் வள்ளலார் சுவாமிகள், பாடகச்சேரி சுவாமிகளின் குருவான எரிதாதா சுவாமிகள் மற்றும் நேபாள் மன்னரும் பைரவ உபாசகருமான ராஜாராம் சுவாமிகள், சுவாமிகளின் சம காலத்தவரான சரவணாநந்த பவ, அப்புடு சுவாமிகள் ஆகியோருக்குத் திருவுருவங்கள் உண்டு. பாடகச்சேரி சுவாமிகள் தான் வாழ்ந்த காலத்தில் பயன்படுத்திய சில பொருட்கள் இங்கே இருக்கின்றன.

பாடகச்சேரி ராமலிங்க சுவாமிகள் வீரசைவ ஜங்கமர் பிரிவில் அவதரித்தவர், சுவாமிகளின் தந்தையார் பெயர் – கந்தசாமி ஐயா. தாயாரின் பெயர் – அர்த்தநாரி அம்மை. ஆந்திர மாநிலத்தில் அனந்தபூர் மாவட்டத்தில் உள்ள உறவுகொண்டா (உருவிகொண்டா) இவர்களது சொந்த ஊர் பிற்பாடு இவர்கள் அங்கிருந்த கோவை மாவட்டத்தில் உள்ள மஞ்சம்பாளையத்துக்குக் குடிபெயர்ந்து அங்கே வசிக்கத் தொடங்கினர். கிராமத்தில் வசித்து வருபவர்கள் வீட்டில் சுப காரியங்கள் தொடங்கினர். கிராமத்தில் வசித்து வருபவர்கள் வீட்டில் சுப காரியங்கள் நடத்தி வைத்தாகவும் திண்ணைப் பள்ளிக்கூடம் நடத்தி, பலருக்கும் கல்வி அறிவைப் புகுத்தியதாகவும் சுவாமிகளின் குடும்பம் பற்றிச் சொல்லப்படுகிறது. சிறு வயதிலேயே சுவாமிகள். தன் தாய்-தந்தையரை இழந்துவிட்டதால். அந்தப் பருவத்திலேயே துறவை மேற்கொண்டு விட்டார்.

பெல்லாரியில் செள்ளகுரிக்கி என்கிற இடத்தில் வசித்து வந்த எரிதாதா சுவாமிகளின் சீடராக சில காலம் இருந்து அவரது உத்தரவுப் படி தென்னாடு (கும்பகோணம்) வந்தவர் பாடகச்சேரி சுவாமிகள், பாடகச்சேரியில் பல ஆண்டுகள் இருந்தமையால் பாடகச்சேரி சுவாமிகள் ஆனார். நேபாள மன்னரும் பைரவ உபாசகருமான ராஜா ராம் சுவாமிகள். இவருக்கு பைரவ உபதேசம் செய்து வைத்தார். பாடகச்சேரியில் தான் இருந்த காலத்தில் பைரவ வழிபாட்டைத் தினமும் நடத்தி மகிழ்வாராம். சுவாமிகள். பைரவ வழிபாடு என்பது ஏதோ பூஜை, புனஸ்காரம் என்று நினைத்துக் கொள்ளக் கூடாது தினமும் ஏராளமான நாய்களைக் கூப்பிட்டு சாப்பாடு போடுவது. சுவாமிகளின் கருத்துப்படி இவை எல்லாம் நாய்கள் அல்ல…. நாய் உருவில் இருக்கும் தேவர்கள் என்பாராம். பைரவ வழிபாட்டுக்கு முதல் நாள் மாலை பாடகச்சேரிக்கு அருகில் இருக்கும் ஆலங்குடி, செம்மங்குடி, புளியங்குடி, அம்ருதவல்லி போன்ற கிராமங்களுக்குச் சென்று அங்கு இருக்கும் நாய்களுக்குத் தகவல் சொல்லிவிட்டு வருவாராம் சுவாமிகள்.

மறுநாள் மதியம் சுமார் முந்நூறு பேருக்கு ஆகும்படி சமைக்கச் சொல்வார். வடை, பாயசம் என்று சமையல் திமிலோகப்படும். இவ்வளவு பேருக்கு சாப்பாடு சொல்கிறாரே? யார் வந்து சாப்பிடப் போகிறார்? இந்தப் பகுதியே பொட்டல்காடாயிற்றே! என்று சமையல் செய்யும் அன்பர்கள் ஆரம்பத்தில் குழம்பினார்களாம். பின்னர்தான், விவரம் அறிந்து வியந்தார்கள். சமையல் முடிந்ததும். அந்த இடத்தில் வாழை இலையை விரித்து. மனிதர்களுக்குப் பரிமாறுவது போல் அனைத்து அயிட்டங்களும் வைக்கப்படும். தன் கையில் வைத்திருக்கும் ஒரு கோலால் தரையைத் திடீரென்று சுவாமிகள் தட்டிய மாத்திரத்தில், எங்கிருந்துதான் வருமோ தெரியாது…. சுமார் நூற்றுக்கணக்கில் நாய்கள் வந்து இலையின் முன்பாக சமர்த்தாக அமர்ந்து கொள்ளும். இதை வேடிக்கை பார்க்க வந்திருக்கும் கிராமவாசிகளுக்கு இவை எல்லாம் நாயாகத் தெரியுமே தவிர, சுவாமிகளுக்கு மட்டும் அனைத்தும் மனிதர்களாகவே தெரியவார்களாம்.

சுவாமிகளின் சொன்ன பேச்சுக்கு அனைத்து நாய்களும் கட்டுப்படுமாம். சுத்தமாக அனைத்து பதார்த்தங்களையும் சாப்பிட்டு முடித்த பின், சுவாமிகளிடம் உத்தரவு வாங்கிக் கொண்டு. நாய்கள் புறப்பட்டுவிடுமாம். இப்போதும் பல நாய்கள், பாடகச்சேரியின் இந்தத் திருக்கோயில் பக்கம் உலவி வருகின்றன. இங்கு வரும் பக்தர்களும் இந்த நாய்களை மிகவும் மதித்து, அவற்றுக்கு ஏதேனும் உணவளித்து மகிழ்கிறார்கள். தங்களது பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு வேண்டியும் வியாதிகள் அகல வேண்டியும் சுவாமிகளிடம் ஏராளமான பக்தர்கள் வருவார்கள். ஆபத்சகாயம் என்று சொல்லி அவர்களது நெற்றியில் திருநீறு பூசுவார். அவ்வளவுதான்…. அடுத்த நொடியே அவர்களை பீடித்திருந்த பிணிகள் பஞ்சாகப் பறந்துவிடும்.

தனது 12 வயதில் சுவாமிகள் பாடகச்சேரிக்கு வந்தார் என்று சொல்லப்படுகிறது. எரிதாதா சுவாமிகளின் அறிவுரைப்படி இங்கே வந்ததும் பட்டம் என்கிற கிராமத்தில் மாடுகளை மேய்க்கும் வேலையில் சேர்ந்தார். பாடகச்சேரியில் இருந்து சுமார் 3 கி.மீ. தொலைவில் இருக்கும் கிராம-பட்டம் இந்தக் கிராமத்தில் இருக்கும்போதுதான் சூட்சும ரூபமாக வடலூர் வள்ளலார் சுவாமிகள் வந்து ஞான உபதேசம் செய்து வைத்தாக பாடகச்சேரி சுவாமிகளின் பக்தர்கள் சொல்கிறார்கள். நவகண்ட யோகம் சுவாமிகளுக்கு அப்போதுதான் சித்தி ஆகி இருந்தது. அதாவது உடலை ஒன்பது பாகங்களாக – துண்டு துண்டுகளாக்கி செய்யப்படுகிற ஒரு சித்து வேலை அது. மாடு மேய்க்கும் பணி முடிந்ததும். உடனே இருப்பிடத்துக்குத் திரும்பாமல் ஒரு நாள் நவகண்ட யோகத்தில் இருந்திருக்கிறார் சுவாமிகள். மாடுகளுக்குச் சொந்தக்காரரான பண்ணையார் இருள் நெருங்கிற வேளை வந்தும் தன்னிடம் வேலை பார்க்கும் சிறுவன் (சுவாமிகள்) இன்னும் மாடுகளுடன் திரும்பவில்லையே என்று கவலைப்பட்டு வேலைக்காரர்களை அனுப்பித் தேடச் சொல்லி இருக்கிறார். அதன்படி, மாடுகளை மேய்க்கும் இடத்துக்குப் போன வேலைக்கார ஆட்கள், சுவாமிகள் கண்டம் துண்டமாக இருக்கும் நிலையை பார்த்து அலறிப் போய். சிறுவனை யாரோ வெட்டிப் போட்டுவிட்டார்கள் என்று பதைபதைத்துப் பண்ணையாரிடம் விஷயம் சொல்வதற்காக அரக்கப் பரக்கத் திரும்பி இருக்கிறார்கள்.

வேலைக்கார ஆட்கள் வீடு திரும்பி பண்ணையாரிடம் நடந்ததைச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போது மாடுகளுடன் அங்கே வந்து விட்டார் சுவாமிகள். அதன் பிறகுதான், தன்னிடம் வேலை பார்க்கும் சிறுவன் சாதராண ஆள் இல்லை… ஒரு மகான் என்பதை பண்ணையார் உணர்ந்தார். பெரிய கும்பிடு போட்டு, தம்பி…. நீ யாரென்று தெரிந்த பிறகும் உன்னை வேலையில் வைத்துக்கொண்டால், எனக்குப் பெரிய பாவம் வந்துவிடும் என்று மரியாதை செய்து அனுப்பி வைத்து விட்டார். அதன் பிறகு, பாடகச்சேரியிலேயே வெட்டாறுக்கு எதிர்த் திசையில் ஓரிடத்தில் வேல் நட்டு, முருகன் கோயில் கட்டி வழிபட ஆரம்பித்தார். சுவாமிகள். அப்போது அந்த ஊரில் தவறான காரியங்களில் பலரும் ஈடுபட்டு வந்தனர். அவர்களை எல்லாம் அவ்வப்போது கூப்பிட்டுக் கண்டிக்க ஆரம்பித்தார் சுவாமிகள். சுவாமிகளின் இந்த நடவடிக்கை அவர்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. நம்மைக் கண்டிக்க இவன் யார்? என்று வெகுண்டெழுந்த எதிரிகள் அனைவரும் ஒன்று கூடிப் பேசினர். அவர்களில் ஒருவன், அவனை நாம் வெட்டிச் சாய்த்துவிடலாம் என்று கூற.. கைக்கூலிகள் அனைவரும் இதற்கு உடன்பட்டனர். அதன்படி ஒரு நாள் சுவாமிகள் இருக்கும் இடத்துக்கு ஆயுதங்களுடன் வந்து சேர்ந்தனர். அந்த நேரம் பார்த்து சுவாமிகள் நவகண்ட யோகத்தில் இருந்தார். வெட்டிப் போடுவதற்காக வந்த ஆசாமிகள் இதைக்கண்டு மிரண்டனர். டேய்…. யாரோ ஒருத்தன் நம்மளையும் முந்திட்டான் போலிருக்கு. பையன் காலி ஆயிட்டான். நம்ம பாடு இனி கொண்டாட்டம்தான் என்று சொல்லி அந்த இடத்தை விட்டுக் கிளம்பினர். சற்று தூரம் அவர்கள் போன பின் அவர்களுக்கு எதிரே வந்த சுவாமிகள், என்னடா…. என்னை எவனோ வெட்டிப் போட்டுட்டதா சந்தோஷப்படறீங்களா? என்று பெரும் சிரிப்புடன் கேட்டபோது ஆடிப் போனார்கள்.

இதன்_பிறகு. சுவாமிகளுக்கு பாடகச்சேரியில் இருக்கப் பிடிக்கவில்லை. கும்பகோணத்துக்கு கிளம்பி வந்துவிட்டார். அங்கே காரைக்கால் சாலையில் இருக்கும் முத்துப்பிள்ளை மண்டபம் என்னும் இடத்தில் தங்கினார். யோகம், தலம் போன்றவற்றை மேற்கொண்டார். அப்போது பஞ்சம் தலைவிரித்தாடியது. எனவே கூழ் சாலை ஒன்றைத் துவக்கினார். பசியுடன் வந்தவர்களின் துயரம் தீர்த்தார் ராமநாதபுரத்தில் விஜயபுரம் பகுதியில் வசித்து வந்தவர் – ஆதப்ப செட்டியார். குன்ம (குஷ்டம்) நோயால் இவர் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். எவ்வளவோ சிகிச்சைகள் செய்து பார்த்தார். பலன் இல்லை. இறுதியில், தான் வணங்கும் முருகப் பெருமானிடம் மன்றாடி வேண்டிக்கொண்டார். அன்றைய தினம்இரவு முருகுப் பெருமான் அவரது கனவில் தோன்றி, பாடகச்சேரியில் ராமலிங்கம் என்கிற சித்தன் ஒருவன் இருக்கிறான். அவன் என் பக்தன். அவனிடம் போய் உன் குறையைச் சொல் என்று சொல்லி மறைந்தார். கனவு கண்டு குதூகலமான ஆதப்ப செட்டியார், பாடகச்சேரி இருக்கும் இடத்தை விசாரித்து இங்கே வந்து சேர்ந்தார். சுவாமிகள் கும்பகோணத்தில் இருக்கும் விஷயத்தை அறிந்து அங்கு வந்து சந்தித்தார். ஒரு குளிகையை செட்டியாரிடம் கொடுத்துச் சாப்பிடச் சொன்னார். முருகப் பெருமானையும் சுவாமிகளையும் பிரார்த்தித்துக்கொண்டே அதை உட்கொண்டார் செட்டியார். என்ன ஆச்சிரியம்! அவரது உடலில் குன்ம நோய் இருந்ததற்கான அடையாளங்களே இல்லை. அத்தனையும் மறைந்து போய், ஜொலிக்கும் தேகத்துடன் காட்சி தந்தார் செட்டியார்.

இதில் மனம் மகிழ்ந்த செட்டியாரின் மகன்களான ராமன் மற்றும் லட்சுமணன் ஆகிய இருவரும் சுவாமிகளிடம் வந்து. உங்களுக்கு ஏதாவது செய்யவேண்டும். என்ன தேவை. கேளுங்கள் என்றனர். பாடகச்சேரியில் தான் பூஜித்த இடத்தில் ஒரு மடம் கட்டித் தரும்படி கேட்டுக்கொண்டார். அதன்படி பாடகச்சேரியின் சுவாமிகள் இருந்தற்கான நினைவுகளைச் சொல்லும் முதல் கட்டடம் அப்போதுதான் எழும்பியது. அதன் பிறகு சுவாமிகளின் உத்தரவின் பேரில் கும்பகோணம் நாகேஸ்வரன் கோயிலில் நடராஜர் சந்நிதியைக் கட்டிக் கொடுத்தனர். சுவாமிகளின் தன் காலத்தில் பல திருத்தலங்களுக்குக் கும்பாபிஷேகம் செய்து வைத்துள்ளார். இதில் குறிப்பிட்டுச் சொல்வதென்றால் தஞ்சை கீழ வாசல் வெள்ளை விநாயகர், சென்னை கிண்டி ஸ்ரீமுனீஸ்வரர், திருச்சி உச்சிப்பிள்ளையார், புன்னநல்லூர் மாரியம்மன். கும்பகோணம் நாகேஸ்வரன் ஆகிய திருத்தலங்களைச் சொல்லலாம்.

இவற்றில் கும்பகோணம் நாகேஸ்வரன் கோயிலுக்கு சுவாமிகள் திருப்பணி செய்த விதம் மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. கும்பகோணத்தில் இவர் தங்கி இருந்த நாட்களில் ஒரு நாள் தேவராப் பாடல் பெற்ற திருத்தலமான நாகேஸ்வரன் ஆலயத்துக்குச் சென்றார். செடி கொடிகள் மண்டிப் போய், ஆலயப் பிரதேசமே ஒரு காடாகக் காட்சி தந்தது. மனம் வெதும்பினார் சுவாமிகள் . எப்படியாவது இந்த ஆலயத்துக்குத் திருப்பணிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று சபதம் ஏற்றார். திருப்பணிக்காக பக்தர்களிடம் இருந்தே பணம் வசூலிக்கத் தீர்மானித்தார். தும்பைப்பூ மாதிரி இருக்கும் வெள்ளை வேஷ்டி ஒன்றை இடுப்பில் சுற்றிக்கொண்டு ஒரு மேல்துண்டை உடல் மேல் போர்த்திக்கொண்டும்

இடுப்பில் ஒரு பித்தளைச் சொம்பைக் கயிற்றால் கட்டிக்கொண்டும். நமசிவாய நாமம் சொல்லி வீதி வீதியாக அலைவாராம். சுவாமிகளைப் பற்றி ஏற்கனவே அறிந்திருந்த ஆன்மிக அன்பர்களும் வியாபாரிகளும் சில்லறை நாணயங்களைச் சொம்பில் போடுவார்கள். யாரிடமும் இவ்வளவு கொடுங்கள் என்று சுவாமிகளாக எதுவும் கேட்டதில்லை.

வள்ளலாரின் ஆசி பெற்றவர் என்பதால், சுவாமிகளுக்குப் பல வித்தைகள் தெரியும். இவர் நினைத்திருந்தால் ஓர் இரும்புக் கம்பியைத் தங்கமாக்கி, அதை விற்று ஆலய கும்பாபிஷேகத்தைச் சிறப்பாக நடத்திருக்க முடியும். ஆனால் இறைவனுக்குச் செய்யும் தொண்டு, பக்தர்கள் கைங்கர்யமாக இருக்கவேண்டும் என்பதற்காகவும் இதில் பலரையும் ஈடுபடுத்த வேண்டும் என்பதற்காகவும் இப்படி அலைந்து திரிந்து பணம் சேர்த்துக் கும்பாபிஷேகம் செய்தார். 1928-ஆம் ஆண்டில் இந்த வைபவம் நடந்தது.

இந்தக் கும்பாபிஷேகத்தின்போது ஒரு குழப்பமும் வந்தது. ஆலயப் பணிகளைச் செய்த விஸ்வகர்மா இனத்தவர் நாங்கள்தான் முதலில் கும்பாபிஷேகம் செய்வோம் என்றனர். ஆலயத்தில் இறைப் பணிகளைச் செய்து வரும் அர்ச்சகர் பெருமக்கள், நாங்கள்தான் கும்பாபிஷேகம் செய்வோம் என்றனர். இந்த நிலையில் கும்பகோணம் பகுதிக்கு காஞ்சி மகா ஸ்வாமிகள் வந்திருந்தார். அவரை சந்தித்து, இந்தப் பிரச்னைக்கு ஒரு தீர்வு சொல்லுமாறு கேட்டுக் கொண்டார் பாடகச்சேரி சுவாமிகள். இரு தரப்பினரையும் கலந்து ஆலோசித்த காஞ்சி மகா ஸ்வாமிகள், விஸ்வகர்மா இனத்தவரே முதலில் கும்பாபிஷேகம் செய்யுட்டும்…. அர்ச்சகர்கள் அடுத்து செய்யட்டும் என்று சொன்னார். இதை அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

இந்தக் குழப்பம் ஒரு பக்கம் இருக்க, வழக்கு உயர்நீதிமன்றம் வரை சென்றதால், கும்பாபிஷேகத்துக்கு நாள் குறிக்க முடியாமல் நாகேஸ்வரன் கோயிலில் அமர்ந்து அவஸ்தைப்பட்டார் சுவாமிகள். சென்னையில் நீதிபதியிடம் இருந்து தீர்ப்பு வந்தால்தான் கும்பாபிஷேகம் நடத்த முடியும். அப்போது ஒரு மதிய வேளையில் திடீரென சில பக்தர்களை அழைத்தார். பெரியநாயகி அம்மன் சந்நிதிக்கு அருகில் இருக்கும் ஆடிப்பூர அம்மன் சந்நிதியில் தன்னை வைத்து பூட்டச் சொன்னாராம் சுவாமிகள். காரணம் புரியாத பக்தர்களும் அதை மறுக்க முடியாமல் அப்படியே செய்தார்கள். மாலை வேளையில் பூட்டைத் திறக்கச் சொன்னார் சுவாமிகள். அப்போது சுவாமிகளின் கையில் அவருக்கு சாதகமாகக் கும்பாபிஷேக நாள் குறிக்கப்பட்ட நீதிமன்ற உத்தரவு நீதிபதியின் கையெழுத்தோடு இருந்தாம். பக்தர்கள் அனைவரும் பிரமித்துப் போயினர். அதாவது, தான் அறைக்குள் பூட்டப்பட்டிருந்த வேளையில் அங்கிருந்து ஆகாய மார்க்கமாக சென்னைக்குச் சென்று நீதிபதியைச் சந்தித்து இந்த உத்தரவைப் பெற்று வந்தாராம் சுவாமிகள்.

சுவாமிகள், கடைசி காலத்தில் தான் இருந்த கும்பகோணம் முத்துப்பிள்ளை மண்டபத்திலேயே சமாதி ஆகவேண்டும் என்று விரும்பினாராம். ஆனால், அவரின் சென்னை பக்தர்கள் சிலர் வற்புறுத்தலாகக் கேட்டுக்கொண்டதற்கு இணங்க, 1949-ஆம் வருடம் அம்பாளுக்கு உரிய ஆடிப் பூர தினத்தில் திருவொற்றியூரில் ஜீவ சமாதி ஆனார்.

சமாதி ஆவதற்கு ஒரு வாரம் முன் சென்னையில் இருந்து கும்பகோணம் வந்தார் சுவாமிகள். அப்போது சுவாமிகள் பக்தரும் கும்பகோணத்தின் முன்னாள் சேர்மனுமான ராமநாத ஐயரின் மனைவி இறந்துபோயிருந்தார். அவரது வீடே சோகமாக இருந்தது. இந்த வேளையில் விஷயம் கேள்விபட்டு சுவாமிகளும் அங்கு வந்தார். சுவாமிகளின் திருக்கரத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு ராமநாத ஐயர் கதற, ஏன் அழறே? அவ சாகலைடா… இன்னும் அவளுக்கு ஆயுள் இருக்கு என்று சுவாமிகள் சொல்ல…. ஐயர் உட்பட அனைவரும் பிரமை பிடித்தது போல் சுவாமிகளையே பார்த்தனர். இது கயிலாய மலை விபூதிடா என்று சொல்லி பாடையில் பிணமாக இருக்கும் ஐயரின் மனைவி நெற்றியில் பூச…. அடுத்த நொடியே அந்த மாது எழுந்து உட்கார்ந்தார். சவ வீடு சந்தோஷ வீடானது. பின்னர் வந்த பல வருடங்களுக்குப் பிறகு ராமநாத ஐயர் இறந்து போக, இந்த அம்மாள் 1982-ல்தான் இறந்துபோனாராம். சுவாமிகளின் ஆசியால் அந்த அம்மாளுக்கு ஆயுள் விருத்தி ஏற்பட்டது.தனக்கு சமையல் செய்த வந்த அம்மாள் ஒருவர் இறந்துபோனபோதும் வடலூரில் ஒரு தைப்பூசத்தின்போது கூட்ட நெரிசலில் சிக்கி இறந்துபோன ஒரு பக்தரையும் தன் சித்து திறமையால் மீண்டும் அவர்களை உயிர்ப்பித்து அனைவரையும் ஆச்சரியப்படுத்தி இருக்கிறார் பாடகச்சேரி சுவாமிகள். வடலூர் வள்ளலாரின் சிஷ்ய பரம்பரை நான் என்று சொல்லிக்கொள்ளும் பாடகச்சேரி ராமலிங்க சுவாமிகள் தன் பக்தர்களுக்கு அருளிய மொழி என்ன தெரியுமா?நான் மறைந்தாலும், என்னை நம்பி இருப்பவர்களுக்கு நான் என்றும் துணையாக இருப்பேன். என்னை நம்பாதவர்களுக்கும் நம்பிக்கை வரும் பொருட்டு உதவிகள் செய்து வருவேன்!

இன்றுவரை தன் பக்தர்களுக்கு ஆசியும் அருளும் வழங்கித் கொண்டுதான் இருக்கிறார் பாடகச்சேரி சுவாமிகள். அந்த மகானின் திருவடி தொழுவோம்! தரிசனம் பெறுவோம்!..

கோபண்ணா

கோவிலைப் புதுப்பிக்கவே இந்தப் பணம் தங்களிடம் சேர்ந்திருக்கிறது என நினைத்து மகிழ்ந்த கோபண்ணா..

மனமே ராமநாம ஜபத்தை விட உயர்ந்து எது. அவன் புகழ் தவிர மற்றதை பாடி என்ன பயன். ஏதுமரியா கிளிக்கு ராம நாமத்தை போதித்தாலும் அது திரும்பச் சொல்லும்போது ரம்மியமாக உள்ளதே என்று பாடியுள்ளார் கோபண்ணா என்கிற ராமதாஸர் வருமானமே இல்லாமல் தானதர்மங்கள் செய்தால் அது எவ்வளவு நாள்தான் தள்ளும் ? இதில் அதிதி உபசாரம் வேறு .

நிரந்தர வருமானம் இன்றி எந்தவிதமான தான தர்மங்கள் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்ந்த கோபண்ணா, ஹைதராபாதில் இருந்த தன் மாமா வீட்டிற்கு சென்றார் . அவரது மாமன்களான அக்கண்ணா,  மாதண்ணா என்னும் இருவரும் தங்கள் மருமகனை அன்போடு வரவேற்று, உபசரித்து நவாப் தானிஷாவிடம் சொல்லி அவன் வேலைக்கு ஏற்பாடு செய்தனர் .

நவாப் நல்ல குணான் எனினும் பண விஷயத்தில் மகா கஞ்சன் வரி வசூலில் எந்தவிதமான தவறை யார் செய்தாலும் தண்டிப்பான். மாமாக்களின் தீவிரமான சிபாரிஸினால் கோபண்ணாவுக்கு பத்ராசல தாலுகாவிற்கு தாசில்தார் உத்தியோகம் அளித்தார் .. நவாப் வரி வசூலில் மிகுந்த அக்கறை காட்ட வேண்டும் என்பதே அவருக்க இடப்பட்ட கடுமையான உத்தரவு .

வசூலாகும் தொகை ஒழுங்காக அரசாங்கத்திற்கு வர வேண்டும்.  பத்ராஜலத்திற்கு கோபண்ணா தாசில்தாராக மிக்க மரியாதையுடன் பல்லக்கில் அழைத்து வரப்பட்டார் . அங்கு வந்ததும் முதலில் கிரிப்பிரதட்க்ஷிணம் செய்தபின் கோவிலுக்குள் சென்று ஸ்ரீராமபினை வலம் வந்து வணங்கினார் .நவாபுக்கும் மாதாமாதம் செல்ல வேண்டிய பணம் ஒழுங்காகச் சென்றது. அதே சமயத்தில் தன் பகவத் கைங்கர்யங்கள் யாவையும் ஒழுங்காக வே செய்து வந்தார் நம் கோபண்ணா . ” உன் அருள் இல்லாமல் எனக்கு ஏது இந்த உத்தியோகம் ?

உனக்கு தொடர்ந்து பணி செய்யவே எனக்கு இவ்வூரில் வேலை தரப்பட்டிருக்கிறது. அதை நன்கு உபயோகப்படுத்திக் கொள்வேன்” என தனக்குள் சொல்லிக் கொண்ட கோபண்ணா, மக்களிடம் சில நிமிடங்கள் மட்டுமே பேசினார் அதிலிருந்து தாசில்தார் தங்களுக்கு ஏற்றவர் என்று மக்களும் புரிந்து கொண்டனர்.பதவி ஏற்ற நாள் முதல் மக்கள் குறைகளை அவ்வப்போது தீர்த்து வைத்து அவர்களை மனங்களில் வைத்தார். நிர்வாகம் நன்றாக நடந்தது 

எல்லாம் நல்லபடியாக நடந்து கொண்டு இருந்தபோது பத்ராஜல ஸ்ரீராமர் கோவில் மிக மோசமான நிலையில் இருந்தது. ஒரு காலத்தில் தம்மக்கா என்னும் அந்தப் பெண், தனக்கு கடவுள் கட்டளை இட்ட பிரகாரம் இந்த கோவிலை கட்டினாள் . மலைக்கும் இப்படி ஒரு கோயில் கட்ட ஊரார் ஒத்துழைக்க கோயில் பூரணத்துவம் அடைந்தது. பின் சிலநாட்கள் கழிந்ததும் அவள் இறைவன் திருவடி அடைந்தாள் .அதன்பின் இக்கோவிலின் மீது எவரும் பூரண அக்கரை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை .  மன்னன் செய்யப் போவதில்லை, அதனால் இந்த பகவத் கைங்கர்யத்தை தானே செய்தால் என்ன என்ற எண்ணம் கோபண்ணாவின் மனதில் தோன்றியது.

அதே சமயம் ஊர் பெருதனக்காரர்களும் அதையே தங்கள் விருப்பமாக சொல், கோவிலைக்கட்டி கும்பாபிஷேகம் செய்ய கோபண்ணா முடிவெடுத்தார் .செலவு எவ்வளவு ஆகும் என்று கணக்கெடுத்தபோது, ஆறு லட்சம் பொன் தேவை எனத் தெரிந்தது .. கோபண்ணா தம் கஜானா அதிகாரியைக் கேட்க அவர் கையில் இருப்பது ஆறு லட்சம் பொன் என்றார் .கோவிலைப் புதுப்பிக்கவே இந்தப் பணம் தங்களிடம் சேர்ந்திருக்கிறது என நினைத்து மகிழ்ந்த கோபண்ணா , எதைப் பற்றியும் கவலை படாமல் கோவிலைப் புதுப்பிக்கும் பணியில் இறங்கினார் .

பெரும் கல்தூண்கள், அழகிய சிற்பங்கள் போன்ற பல சிற்ப வேலைகளிலும், ஒழுங்காக செய்யப்பட்ட அலங்கார மண்டபம், கர்ப்பக்கிரஹம், மூலவர், பலிபீடங்கள் எல்லாமே கல்லிலேயே உருவாயின ..உயரத் தெரிந்த கோபுரம் விண்ணைத் தொடுவதாக இருந்தது. எல்லோரும் மூக்கில் விரலை வைக்கும் அளவிற்கு வியந்து பார்க்கும் அளவிற்கு கோவில் சிறப்பாக அமைந்துவிட்டது. மூலஸ்தானத்தில் இருந்த ஸ்ரீராமர் தமக்குள் புன்னகை பூத்தார் . ஒருவருட காலத்தில் எல்லாமே ஒழுங்காக நடந்து முடிந்தது . ஆனால் மன்னன் கடுமையான தண்டனை கொடுத்து சிறையில் அடைத்தான், ஸ்ரீ ராம நாமம் சொல்லி விடுதலை பெற்றார்