நீங்கள் நம்பிக்கை உள்ளவரா?

 

எல்லாம் ஒழுங்காக நடக்க…

நீங்கள் நம்பிக்கையோடு இருந்தால் அதன் பெயர் நம்பிக்கையில்லை…

எதுவுமே ஒழுங்காக நடக்காதிருக்கும் போதும், நீங்கள் தைரியமாக வாழ்ந்தால் அதன் பெயரே நம்பிக்கை  

நீங்கள் நினைப்பதெல்லாம் உங்களுக்கு நடக்க நீங்கள் பலமானவராக உணர்ந்தால் அதன் பெயர் நம்பிக்கையில்லை…

நீங்கள் நினைக்காத சோகங்கள் உங்களுக்கு நடந்தாலும்…நீங்கள் அசராமலிருந்தால் அதன் பெயரே நம்பிக்கை

.

உற்றாரும், உறவினரும் உங்களுக்கு உதவி செய்ய…நீங்கள் நிதானமாக இருந்தால்

அதன் பெயர் நம்பிக்கையில்லை…

உங்களுக்கு உதவ யாருமே தயாராக இல்லாத சமயத்திலும்…நீங்க பக்குவத்தோடிருந்தால் அதன் பெயரே நம்பிக்கை…

எல்லோரும் உங்களைக்கொண்டாட, நீங்கள் சந்தோஷமாக இருந்தால் அதன் பெயர் நம்பிக்கையில்லை…

எல்லோரும் உங்களை அவமதித்து ஒதுக்கித் தள்ள…அவர்கள் முன் ஜெயிக்கப் போராடினால் அதன் பெயரே நம்பிக்கை

உங்கள்l முயற்சிகளெல்லாம் வெற்றியடைய நீங்கள் அழகாகதிட்டமிட்டால் அதன் பெயர் நம்பிக்கையில்லை…

உங்களுடைய எல்லா முயற்சிகளும் தோல்வியடைய, அதிலிருந்து பாடம் கற்று நீங்கள் முயன்று கொண்டேயிருந்தால் அதன் பெயரே நம்பிக்கை…

எல்லோரும் உங்களுக்கு நம்பகமாக நடக்க, நீங்கள் தெளிவாய் முடிவெடுத்தால் அதன் பெயர் நம்பிக்கையில்லை…

உங்களுக்கு வேண்டியவரெல்லாம் உங்கள் முதுகில் குத்திக் கொண்டேயிருக்க, நீங்கள் தெளிவான வழியில் சென்றால், அதன் பெயரே நம்பிக்கை…

உங்களிடத்தில் எல்லாம் இருக்க, நீங்கள் எதிர்காலத்தைப் பற்றிக்கவலையில்லாமல் இருந்தால்,  அதன் பெயர் நம்பிக்கையில்லை…

உங்களிடத்தில் எதுவுமே இல்லாத பச்சத்தில், நீங்கள் எதிர்காலத்தை நினைத்துப் பயப்படாமல் இருந்தால் அதன் பெயரே நம்பிக்கை…

இந்த நம்பிக்கை தான் வாழ்க்கை…

 

Advertisements

பிரச்சினையா?  அசௌகரியமா?

அமெரிக்க கப்பற்படையில் மிகப் பெரிய பதவி வகித்து ஓய்வு பெற்ற ஒருவர்,  ’நான் கற்ற பாடம்’  என்ற தலைப்பில் அவர் வாழ்க்கையில் கற்ற பாடத்தைப் பற்றி எழுதியுள்ளார்.    அவர் கப்பற்படையில் சிறிய பதவியில் இருந்த காலம் அது. நடுக்கடலில் இருந்த கப்பலில் ஏதோ சிரமமான வேலை அவருக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது.  வேலைப்பளு அதிகம்  இருந்த ஒரு நாள், வேறு சில கூடுதல் பணியும் அவர் தலையில் விழ… அவருக்கு கோபம் தாளவில்லை. நேராக தன்  உயரதிகாரியான கப்பலின் கேப்டனிடம் சென்று கோபத்தில் கத்தியிருக்கிறார்.

‘முதலிலேயே என் பணிக்கு உதவியாளரை தரவில்லை. இப்போது கூடுதல் வேலை வேறு தருகிறீர்கள்.  எனக்கு பிரச்சினைக்கு மேல் பிரச்சினை (problem) தருகிறீர்களே? எப்படி என்னால் வேலை பார்க்க முடியும்?’  என்கிற ரீதியில் சுமார் கால் மணி நேரம் விடாமல் பொரிந்து தள்ளியிருக்கிறார்.   அவர் பேசியதில்  ’பிரச்சினை’  என்ற சொல் பல முறை உபயோகப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.   எல்லாவற்றையும் பொறுமையாகக் கேட்ட கப்பலின் வயதான கேப்டன் அமைதியாகச் சொன்னாராம்:

‘நீ பேசும்போது பிரச்சினை’ என்ற வார்த்தையை அதிகம் பயன்படுத்தினாய்.  பிரச்சினை என்றால் என்ன என்று உனக்குத் தெரியுமா?   உனக்கு முதுகுத்தண்டு முறிந்து போய் படுத்த படுக்கையாய் இருக்கிறாய். அது குணமாக வருடக்கணக்காகும் என்றால் அது  பிரச்சினை.  உன் வீடு எரிந்துபோய், இருக்கின்ற எல்லாவற்றையும் இழந்து நீ நடுத்தெருவில் நின்றால் அது  பிரச்சினை…  ஆண்டாண்டு காலம் முயன்றால் மட்டுமே சரி செய்ய முடியும் அல்லது சரி செய்யவே முடியாது என்கிற வகையில் வருவது மட்டுமே பிரச்சினை.  இதுபோன்ற பிரச்சினைகள் மனிதனின் வாழ்க்கையில் ஓரிரண்டு வரலாம். வராமலும் இருக்கலாம்.

மற்றபடி நீ  பிரச்சினை என்ற பெயரில் சொல்கின்ற எல்லாமே அசௌகரியங்கள்   (inconveniences)  இதுபோன்ற  அசௌகரியங்கள்  வாழ்க்கையில் நிறைய வரும்.  அந்தந்தச் சமயத்தில் இவை பெரிதாகத் தோன்றும்.  ஆனால் மணிக்கணக்கிலோ, நாட்கணக்கிலோ இவை சமாளிக்கப்பட்டு மறக்கப்படக் கூடியவை. பின்னாளில் யோசித்துப் பார்த்தால் அவை,  அற்ப விஷயங்களாகத் தோன்றும்.   இப்போது ஆத்திரப்படும் உனக்கே ஆறு மாதம் கழித்து நினைத்துப் பார்க்கையில் இது அவ்வளவு பெரிய விஷயமாய் தோன்றாது. நான் சொல்வதை நன்றாக நினைவு வைத்துக் கொள்.

நமது வாழ்க்கை முழுவதும் எல்லா கட்டங்களிலும் இதுபோன்ற அசௌகரியங்கள் நிறையவே இருக்கும். இதற்கெல்லாம் பிரச்சினை என்ற பெயரிட்டு வாழ்க்கையைப் பார்த்தால் நீ என்றுமே மகிழ்ச்சியாய் இருக்க முடியாது‘  என்று மிகவும் அமைதியாக அறிவுரை கூறியிருக்கிறார்.   அவர் சொன்னது மிகப் பெரிய பாடமாக எனக்கு இருந்தது.

அன்றிலிருந்து நான் எனக்கு சிக்கலை ஏற்படுத்தும் சூழ்நிலைகள் வரும்போதெல்லாம் அது  உண்மையான பிரச்சினையா, இல்லை அப்போதைய அசௌகரியமா  என்று என்னையே கேட்டுக்கொள்ள ஆரம்பித்தேன். நம் வாழ்க்கையில் அசௌகரியங்களைத் தான் அதிகம் சந்திக்கிறோம் என்றும் உண்மையில் அவை அவ்வளவு பெரிய விஷயங்கள் அல்ல என்றும் புரிய ஆரம்பித்தது.    கோபம், வருத்தம் எல்லாம் குறைய ஆரம்பித்து பொறுமையும், அமைதியும் என்னில் பெருக ஆரம்பித்தது”  என்று அனுபவப் பூர்வமாகச் சொல்லியிருந்தார்..

நாமும் நிதானமாக யோசிப்போம்:    நமது பிரச்சினை உண்மையில் பிரச்சினை தானா,   இல்லை தற்போதைய அசௌகரியமா என்று!

 

– படித்ததில் பிடித்தது.

 

தனித்துப் போகிறான் மனிதன் ………….தவிக்கப் போகிறான்.

காலையில்  எழுப்பிட அப்பா
வேண்டாம் – Alarm app -இருக்கு!
நடைபயிற்சிக்கு நண்பன்
வேண்டாம் – step counter இருக்கு!
சமைத்து தந்திட அம்மா
வேண்டாம்  – zomato, swiggy app இருக்கு!
பயணம் செய்ய பேருந்து
வேண்டாம் – Uber,OLA app இருக்கு!
விலாசம் அறிய டீ – கடைக்காரரும்,
ஆட்டோ ஓட்டுனரும் வேண்டாம்
Google Map இருக்கு!
மளிகை வாங்க
செட்டியார் தாத்தா கடைக்கும்,
அண்ணாச்சி கடைக்கும்
போக வேண்டாம் – Big Basket இருக்கு!
துணி, மணிகள் வாங்க
கடைத்தெரு போக வேண்டாம் –
Amazon , Flipkart app இருக்கு!
நேரில் சிரித்து பேசிட
நண்பன் வேண்டாம் –
What’s up, facebook இருக்கு!
கைமாறாக பணம் வாங்க
பங்காளியும்,அங்காளியும்
தேவையில்லை – Paytm app இருக்கு!
மற்றும் பல தகவலுக்கு நம்ம
Google டமாரம் இருக்கு!
இப்படி தனித்து வாழ்ந்திட
அனைத்தும் இருக்கு…..
App என்னும் ஆப்பு!!!
உள்ளங்கை நெல்லிக்கனியென
நீ நினைக்க !
விரித்திருப்பதோ மீள முடியாத
வலைதளம்.!
சிக்கிக்கொண்டோம் பூச்சிகளாய்!
விழித்தெழந்து விடை கொடு..!
செல்லின அடிமைகயாய் இல்லாமல்
உறவுகளோடும் சேர்ந்து ஓர்
வலை பின்னுவோம்…..!
என்றும் அன்புடன் …
படித்ததில் பிடித்தது ..🙂

முயல், ஆமை கதையின் லேட்டஸ்ட் வெர்ஷன்.!

முயலும் ஆமையும் ஓட்டப் பந்தயம் வைக்கின்றன. முயல் வேகமாக ஓடினாலும், வழியில் தூங்கிவிட, ஆமை மெதுவாகச் சென்றாலும் தூங்கும் முயலைத் தாண்டிச் சென்று பந்தயத்தில் ஜெயித்துவிடுகிறது.

நீதி: தலைக்கனம் கூடாது. வேகத்தைவிட, நிதானம் முக்கியம் ஜெயிக்க!

வெயிட்… இனிதான் கதையே ஆரம்பம்!   தோல்வியை நினைத்து மனவேதனை அடைந்த முயல், ‘நாம ஓவர் கான்ஃபிடன்ட்டா இருந்ததாலதான் தோத்துட்டோம்’ என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, மீண்டும் ஆமையைப் பந்தயத்திற்கு அழைக்கிறது. ஆமையும் ஒப்புக்கொள்ள, பந்தயம் ஆரம்பிக்கிறது. முயல், இடையில் எங்கேயும் தூங்காமல் ஓடிச் சென்று, ஜெயிக்கிறது.

நீதி2: நிதானம் முக்கியம் தான், ஆனால் வேகம் அதை விட சிறப்பானது!

கதை முடிந்துவிட்டது என்று நினைத்தால்… அதுதான் இல்லை!   காலங்காலமாக ஜெயித்து வந்த ஆமையால் இந்தத் தோல்வியை தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. இம்முறை அது முயலை பந்தயத்துக்கு அழைக்கிறது. இங்குதான் ஒரு ட்விஸ்ட்! பந்தயம் வழக்கமான பாதையில் இல்லை என்று ஆமை சொல்ல, முயலும் அந்த ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திடுகிறது (!).ஒன்… டூ… த்ரீ… முயல் இடையில் எங்கேயும் இளைப்பாறாமல் ஓட, ஆமை மெதுவாகச் சென்றது. முயல் ஒரு இடத்தில் சடன் பிரேக் போட்டாற்போல நிற்கிறது. பார்த்தால் அங்கே ஒரு ஆறு!  அதைக் கடந்தால் தான் பந்தய இலக்கை அடைய முடியும். ஆற அமர வந்து சேர்ந்த ஆமை அசால்ட்டாக ஆற்றை நீந்தி கோட்டைத் தொட்டு பந்தயத்தில் ஜெயிக்கிறது!

நீதி3: நாம் போட்டியிடும் போது எதிரியின் பலம் அறிந்து, ஆடுகளத்தை நம் பலத்துக்கு சாதகமாக மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

இன்னும் கதை முடியவில்லை மக்களே.! ஒரு வழியாக ஆமையும் முயலும் நண்பர்கள் ஆகி, இருவரும் சேர்ந்து பேசி, ஒரு பந்தயம் வைக்க முடிவு செய்கிறார்கள். ஆமை டிவிஸ்ட் வைத்த அதே பாதையில்தான் இம்முறையும் பந்தயம். முயல் வேகமாக ஓட, ஆமை மெதுவாக நகர்கிறது… ஆற்றின் கரை வரை. அதற்குப் பின்..?  ஆமை ஆற்றில் நீந்துகிறது. அப்படியென்றால் முயல்? ஆமையின் முதுகில். கரை சேர்ந்ததும், மீதம் உள்ள தூரத்தை, ஆமையை தன் முதுகில் வைத்தவாறு முயல் ஓடிக் கடக்கிறது. இருவரும் ஒரே நேரத்தில் பந்தயக் கோட்டை அடைகிறார்கள்; இருவரும் வெல்கிறார்கள்!

நீதி4: டீம் வொர்க் வின்ஸ்!

டீம்_வொர்க்

‘‘கணிதத்தில் 1+1 = 2. ஆனால், வாழ்வில் 1+1 = 3. அதாவது, இருவரின் பலம் சேரும்போது, அது ஒரு புது பலத்தை உருவாக்கும். அதனால்தான் நிறுவனங்களில் பணியாட்களைத் தேர்வு செய்யும்போது, அவர்களின் டீம் வொர்க் திறனை முக்கியமாகச் சோதிக்கிறார்கள்.அலுவலக வேலைகளுக்கு மட்டும் இல்லை, வீடுகளிலும் டீம் லிவ்ங் இருந்தால்தான், ஒரு குடும்பம் சிறப்பாகச் செயல்படும். எல்லோரின் பங்களிப்பும் தேவை குடும்பத்தில். எனவே, டீம் வொர்க் வளர்ச்சிக்கு மட்டும் இல்ல, வாழ்வதற்கும் மிக முக்கியம்.  இந்த லேட்டஸ்ட் முயல், ஆமை கதையில் வரும் எல்லா கருத்துக்களுமே ஜெயிக்க முக்கியமானவை. நிதானம் முக்கியம், வேகம் முக்கியம், புதுப்புது வழிகளைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டியது முக்கியம், இந்த கதை இறுதியாக உணர்த்தும் ‘யூ வின், ஐ வின்!’ அப்ரோச் முக்கியம். மொத்தத்தில், இதுபோல மல்டி ஸ்கில் முக்கியம். அதை கற்றுக் கொடுப்பதும் டீம் வொர்க்கே!

வாழ்க்கையில் முயலும் ஜெயிக்கும், ஆமையும் ஜெயிக்கும்.     முயலாமை மட்டுமே ஜெயிக்காது.

முயன்று தோற்றால் அனுபவம்.  முயலாமல் தோற்றால் அவமானம்.

வெற்றி நிலையல்ல,தோல்வி முடிவல்ல..  முயற்சியை பொறுத்து தான் வெற்றி, தோல்வி..!!

 

ஆனந்தமாக இருப்பது எப்படி?

*எந்தவொரு சூழ்நிலையிலும் ஆனந்தமாக இருக்க ஓஷோ சொல்லும் வழிமுறை :*

அந்தக் கிராமத்தின் ஓய்வு விடுதியில், ஒரு நாள் இரவு ஓஷோவும் மாநில அமைச்சர் ஒருவரும் அடுத்தடுத்த அறைகளில் தங்கி இருந்தனர்.   இரவு முழுவதும் முப்பது அல்லது நாற்பது நாய்கள் அந்த விடுதியைச் சுற்றி குரைத்துக் கொண்டே இருந்தன. அமைச்சரால் தூங்கவே முடியவில்லை. அவர், அன்று காலை முழுவதும் பயணம் செய்திருந்தார்.  மறுநாளும் அலைச்சல் இருக்கிறது. அதை நினைக்க நினைக்க அமைச்சருக்குக் கோபம் அதிகமானது.  நாய்களோ வெறித் தனமாகக் குரைத்து, இரவின் அமைதியைக் கெடுத்தன.

ஆனால், இத்தனைக்கும் மத்தியில் ஓஷோ அடுத்த அறையில் நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்.  ஓஷோவை எழுப்பிய அமைச்சர்,  ”என்ன மனிதர் நீங்கள்… இவ்வளவு சத்தத்துக்கு மத்தியில் உங்களால் எப்படி உறங்க முடிகிறது…???” என்று புலம்பினார்.  ஓஷோ, தனது வழக்கமான கிண்டலுடன் கூறினார்:  ”அந்த நாய்கள், உங்களுக்கு ஆதரவாகவோ அல்லது எதிராகவோ இங்கு கூடவில்லை; கோஷமிடவில்லை  பாவம், அந்த நாய்களுக்கு… இங்கு ஒரு மந்திரி தங்கி இருப்பது தெரியாது.  அவை, பத்திரிகை படிப்பதில்லை.  அவற்றுக்கு அறிவும் கிடையாது.  அந்த நாய்களுக்கும் உங்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை.  அவை, தங்களுக்கே உரிய குரைக்கும் வேலையைப் பார்க்கின்றன.

நீங்கள், தூங்குகிற வேலையைப் பாருங்கள்…!!!” என்றார்.  ”நாய்கள் இப்படி ஓயாமல் குரைத்தால், நான் எப்படி தூங்க முடியும்…???” என்றார் அமைச்சர்.  உடனே ஓஷோ, ”நீங்கள், அவை குரைப்பதை எதிர்த்துப் போராடுகிறீர்கள்.  அப்படிப் போராடாதீர்கள்.  பிரச்னை குரைப்பொலி அல்ல…  உங்கள் எதிர்ப்பு உணர்வு.. நீங்கள், சத்தத்துக்கு எதிராக இருக்கிறீர்கள்; இந்த நாய்கள் குரைப்பதை நிறுத்தினால் தான் தூங்க முடியும் என்று ஒரு நிபந்தனை ஏற்படுத்தி விட்டீர்கள்.   நாய்கள் உங்களது நிபந்தனையைக் கவனிக்கப் போவது இல்லை.  நீங்களும் உங்கள் நிபந்தனையை விலக்கப் போவது இல்லை.  ஆனால், நிபந்தனையை விலக்கினால் மட்டுமே நிம்மதி பெற முடியும்..

நடைமுறைக்குச் சாத்தியமானதும் அதுதான்  நாய்களின் குரைப்பை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள்.  இந்த இரவிலும் எவ்வளவு சக்தியுடன் அவை குரைக்கின்றன… பார்த்தீர்களா….??? ஏற்பு உணர்ச்சியுடன் கவனித்தால், குரைப்புச் சத்தமும் ஒருவகை மந்திரம்தான்…!!!” என்றார் ஓஷோ  ‘உதவாக்கரை யோசனை’ என்று மனதுக்குள் பழித்தபடி போனார் மந்திரி.   ஆனால் காலையில், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வந்து ஓஷோவைச் சந்தித்தார் அமைச்சர்…!!!  ”ஆச்சரியம்தான்….!!! எனது எதிர்ப்பு உணர்ச்சியை விலக்கிக் கொண்டு, நாய்கள் குரைப்பதைக் கவனித்தேன்.  ஆழ்ந்து ரசிக்கவும் தொடங்கினேன். அப்படியே உறங்கிப் போனேன்” என்றார் அமைச்சர்.

*ஓஷோ நமக்குச் சொல்கிறார்:*

*”இதை, நீ ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள்.* *உன்னைச் சுற்றி இருப்பவற்றால் நீ எரிச்சல் அடைந்தால், உன் முகத்தை  உள்முகமாகத் திருப்பு..*  *எரிச்சலுக்கான காரணம் நீயாகத்தான் இருப்பாய்..**உனது எதிர்பார்ப்பு அல்லது ஆசை வேறாக இருந்திருக்கும்;*  *அல்லது ஏதோ ஒரு நிபந்தனையை உனக்குள் நீ விதித்திருப்பாய்.*  *அதுதான் உனது எரிச்சலுக்குக் காரணம்..**உலகத்தை நமக்கேற்ப நிர்ப்பந்தப்படுத்த முடியாது..**அதை எதிர்த்துப் போராடும்போது நீ வெறுப்படைகிறாய்” என்கிறார்.*

 

வாழ்ந்து காட்டுவோம்

பூமியில் விழுந்த  விதை கூட எதிர்ப்பைச் சமாளித்து  முளைத்துக் காட்டுகிறது !

ஒவ்வொரு நாளும்  காட்டில் சிங்கத்தால்   கொல்லப்படுகின்ற நிலையில்  உயிர் வாழும் மான் கூட பிரச்சனைகளை சமாளிக்கின்றது !

பெரிய மீன்களால் ஆகாரத்திற்காக  விழுங்கப்படும் நிலையிலிருக்கும்  சிறிய மீன்களும் கடலில் புலம்பாமல் வாழ்கின்றன !

மனிதர்களால் எப்பொழுது  வேண்டுமானாலும்  வெட்டப்படுகின்ற வாழ்க்கையை அனுபவிக்கின்ற மரங்களும்

நிமிர்ந்து நிற்கின்றன !

ஒவ்வொரு நாளும் ஆகாரத்திற்காக பல மைல்கள் தூரம் பறந்தாக வேண்டிய பறவைகளும் மனம் சலிப்படையாமல்

முயற்சி செய்கின்றன !

சிறியதான உடலையும், பல கஷ்டங்களையும் சமாளிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலிருக்கும் எறும்புகள் கூட துவண்டு போகாமல்  வாழ்ந்து காட்டுகின்றன !

தண்ணீரே இல்லாத பாலைவனத்தில் உயிர் தரிக்க வேண்டிய நிலையிலிருக்கும் ஒட்டகங்களும், எங்கும் ஓடிப்போகாமல்

அதில் வாழ்ந்து காட்டுகின்றன !

ஒரு நாள் மட்டுமே வாழ்க்கை  என்ற நிலையிலிருக்கும் பலவகை  பூச்சிகளும், அந்த ஒரு நாளில்

உருப்படியாக வாழ்கின்றன !

இப்படி பலகோடி உயிரினங்கள்  உலகில் வாழ முடியுமென்றால் உன்னால்  வாழ முடியாதோ ? ! ?

எப்படியும் வாழ்ந்தே ஆகவேண்டிய   வாழ்க்கை . . .அதை ஏன் புலம்பிக்கொண்டு  வாழ்கின்றாய் !

அதை ஏன் நொந்துபோய்  வாழ்கின்றாய் ! அதை ஏன் வெறுத்துக்கொண்டு வாழ்கின்றாய் !

அதை ஏன் தப்பிக்கப் பார்க்கிறாய் !அதை ஏன் அழுதுகொண்டு  வாழ்கின்றாய் !சந்தோஷமாகத்தான் வாழ்ந்து பாரேன் !

எனது அஹம்பாவங்களை தவிடுபொடியாக்கி எனக்குப் பணிவைத் தந்த என் கஷ்டங்களுக்கு  மனதார நன்றி !

என்னை அவமரியாதை செய்து   எனக்கு வைராக்கியம் வரக்காரணமான    என்னைத் தன் விரோதியாய் பார்ப்பவருக்கு

மனதார நன்றி !

எனக்கு வலியைத்தந்து  அடுத்தவரின் வலியை எனக்குப்  புரியவைத்த புரியாத நோய்களுக்கு

மனதார நன்றி !

எனக்கு ஆரோக்கியத்தின் அவசியத்தை  உள்ளபடிச் சொல்லிக்கொடுத்த,  என் பலவீனத்திற்கும்,உடலுக்கும்

மனதார நன்றி !

என்னை ஆழமாக சிந்திக்கவைக்க  எனக்கு மிகுந்த துயரத்தைத் தந்த என்னுடைய பிரச்சனைகளுக்கு

மனதார நன்றி !

என் பலத்தை நான் உணர்ந்து  என் வாழ்வை நானே நடத்தக் காரணமான  என்னை ஒதுக்கித் தள்ளியவர்களுக்கு

மனதார நன்றி !

என் உடல் உறுப்புகளின் மதிப்பை  எனக்கு தெளிவாய் சொல்லிக்கொடுத்த  உடல் ஊனமுற்றோருக்கு  என் மனதார நன்றி !

மனித வாழ்க்கை நிலையில்லாதது  என்பதை எனக்குத் தெளிவாகப்  புரியவைத்த மரணத்திற்கு  மனதார நன்றி !

Oldpeople-2

என் பெற்றோரின் பெருமையை,  என் புத்தியில் அழுத்தமாய் பதித்த  பராமரிப்பு இல்லங்களில் வாழ்வோருக்கு

மனதார நன்றி !

ஒரு சிரிப்பினால் உலகையே வசப்படுத்தமுடியும் என்பதை எனக்குச் சுலபமாய் புரியவைத்த குழந்தைகளுக்கு

மனதார நன்றி !

பணத்தினால் மட்டுமே வாழ்வில்  எல்லா சுகமும் கிடைத்துவிடாது  என்பதைக் காட்டிய நிம்மதியில்லாத

பணக்காரர்களுக்கு மனதார நன்றி !

*#*ஒவ்வொரு முறையும் சக மனிதரிடம்  ஏமாந்து கொண்டிருந்த என்னை,  அவர்களின் சுயரூபத்தை எனக்கு உணர்த்திய

என் இறைவனுக்கு மனதார நன்றி !

 

நன்றி    வாட்ஸ் அப்

 

பக்குவம்…

 

 

பக்குவம் என்ற தலைப்பில் கவியரசர் கண்ணதாசன் அசத்தலாகச் சொன்னது!!!!!

கல்லூரியில் படிக்கும்போது, ஒரு இளைஞனுக்கு எல்லாமே வேடிக்கையாகத் தெரிகிறது.  கல்யாணமாகிக் குழந்தை குட்டிகளோடு அவன் வாழ்க்கை நடத்தும்போது, ஒவ்வொரு வேடிக்கைக்குள்ளும் வேதனை   இருப்பது அவனுக்குப் புரிகிறது.   இளமைக் காலத்து ஆரவாரம், முதுமை அடைய அடையக் குறைந்து வருகிறது.   ஒவ்வொரு துறையிலும், நிதானம் வருகிறது.  இளம் பருவத்தில் இறைவனைப்பற்றிய சிந்தனை அர்த்த புஷ்டியற்றதாகத் தோன்றும்.   வாழ்வில் அடிபட்டு வெந்து, நொந்து ஆண்டவனைச் சரணடைய வரும்போது, அவனது மாபெரும் இயக்கம் ஒன்று பூமியில் நடைபெறுவது புத்தியில் படும். பக்குவமற்றவனுக்கு நாத்திகம், அராஜகம் எல்லாமே குஷியான தத்துவங்கள்.   பக்குவம் வர வர, ரத்தம் வற்ற வற்ற இந்தத் தத்துவங்கள் எல்லாம் மறுபரிசீலனைக்கு வரும்.  நடைமுறைக்கு ஒத்த சிந்தனை, பக்குவப்பட்ட பிறகே தோன்றும்.  இருபது வயது இளைஞனைப் பெண் பார்க்கச் சொன்னால் எல்லாப் பெண்களுமே அவன் கண்களுக்கு அழகாய்த்தான் தெரிவார்கள். நாற்பது வயதிற்கு மேலேதான், நல்ல பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுக்கும் தெளிவு அவனுக்கு வரும்.கல்லூரி மாணவனைப் படிக்கச் சொன்னால் காதல் கதையையும், மர்மக் கதையையும் படிப்பதில்தான் அவன் கவனம் செலுத்துவான்.காதலித்துத் தோற்றபின்தான், அவனுக்குப் பகவத் கீதையைப் படிக்கும் எண்ணம் வரும்.  விளையாட்டுத்தனமான மனோபாவம் பிடிவாதத்திற்குப் பெயர் போனது.  எதையும் சுலபத்தில் ஏற்றுக்கொண்டு `அதைவிட உலகமே கிடையாது’ என்று வாதாடும்.

எதிர்த்தால் வேரோடு பிடுங்க முயலும்.  பக்குவமற்ற நிலை என்பது இரண்டு `எக்ஸ்ட்ரீம்’ நிலை.   ஒன்று, இந்த மூலையில் நின்று குதிக்கும், அல்லது அந்த மூலையில் இருந்து குதிக்கும்.   பக்குவ நிலைக்குப் பெயரே நடு நிலை.  மேலை நாட்டில் ஒரு பழமொழி உண்டு.  `இருபது வயதிற்குள் ஒருவன் கம்யூனிஸ்ட் ஆகவில்லை என்றால் அவன் அப்பாவி; முப்பது வயதிற்கு மேலும் அவன் கம்யூனிஸ்டாக இருந்தால் அவன் மடையன்!’   இதுதான் அந்தப் பழமொழி.  பரபரப்பான பருவ காலத்தில் கோயிலுக்குப் போனால் தெய்வம் தெரியாது என்பது மட்டுமல்ல, அங்கே சிலையில் இருக்கும் அழகுகூடத் தெரியாது.ஐம்பது வயதில் கோயிலுக்குப் போனால், சிலையில் இருக்கும் ஜீவனும் தெரியும்.  இதில் வெறும் பருவங்களின் வித்தியாசம் மட்டுமில்லை. பக்குவத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியும் அடங்கியிருக்கிறது.  ஏன், உடம்பேகூட இருபது வயதில் எந்த உணவையும் ஜீரணிக்கிறது.  நாற்பதிற்கு மேலேதானே `இது வாய்வு’, `இது பித்தம்’, என்கிற புத்தி வருகிறது.  `டென்ஷன்’ என்ற ஆங்கில வார்த்தைக்குச் சரியான தமிழ் வார்த்தை எனக்குப் புரியவில்லை.`முறுக்கான நிலை’ என்று அதைக் கூறலாம்.   அந்த நிலையில் `எதையும் செய்யலாம், எப்படியும் செய்யலாம்’ என்கிற `திமிர்’ வருகிறது.   அதில் நன்கு அனுபவப்பட்ட பிறகு, `இதைத்தான் செய்யலாம்’, `இப்படித்தான் செய்யலாம்’ என்ற புத்தி வருகிறது. இனி விஷயத்திற்கு வருகிறேன்.   `ஞான மார்க்கப் பக்குவமும் அப்படிப்பட்டது தான்’ என்பதைக் கூறவே இவற்றைக் கூறினேன்.

உள்ளம் உடலுக்குத் தாவி, உடல் ஆன்மாவுக்குத் தாவிய நிலையே, பக்குவப்பட்ட நிலை.  தேளைப் பிடிக்கப் போகும் குழந்தை, அதையே அடிக்கப் போகும் மனிதனாக வளர்ச்சியடைகிறது.   அதற்குப் பிறகு, அந்தத் தேளிடமேகூட அனுதாபம் காட்டும் ஞானியாக அந்த மனிதன் மாறி விடுகிறான்.   இன்றைய பக்குவம் இருபதாண்டுகளுக்கு முன் எனக்கு இருந்திருந்தால், எனது அரசியலில்கூட முரண்பாடு தோன்றியிருக்காது.   வெறும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில், நன்மை தீமைகளை உணரும் நிதானம் அடிபட்டுப் போகிறது.   ஆரம்பத்தில் `இதுதான் சரி’ என்று ஒன்றை முடிவு கட்டிவிட்டு, பின்னால் `இது தவறு’ என நாமே சொல்ல வேண்டிய நிலை வருகிறது.  சரியாகக் கணக்கிட்டால், மனித வாழ்க்கைக்கு மூன்று கட்டங்கள்.

முதற் கட்டம் ஒன்றுமே புரியாத உணர்ச்சிக் கூத்து.  இரண்டாவது கட்டம் ஏதோ இருப்பதாக, ஆனால் தெளிவாகத் தெரியாத, மயங்கிய நிலை.  மூன்றாவது கட்டம் பிரபஞ்சம் எவ்வளவு பெரியது என்றும், நமக்கும் மேலே ஒரு நாயகன் இருக்கிறான் என்றும் முழு  நம்பிக்கை கொண்ட ஞானநிலை.  இந்த மூன்றாவது நிலையை முதற் கட்டத்திலேயே எய்தியவர்கள் பலர் உண்டு.  சுவாமி விவேகானந்தரைப் போல, வளைந்து கொண்டே வளர்ந்த மரங்கள் உண்டு.  அவர்கள் எல்லாம் பூர்வ ஜென்ம புண்ணியத்தால் அந்த நிலையை எய்தியவர்கள்.  மற்றவர்கள், அனுபவத்தின் மூலமாகத்தானே பக்குவ நிலையை அடைய வேண்டியிருக்கிறது!

 

எகிப்து மன்னன் பாரூக், பட்டம் துறந்து பாரிஸ் நகரில் சீரழிந்த போதுதான் `மனிதாபிமானம்’ என்றால் என்ன என்பதை உணர முடிந்தது.ஆனால், அரண்மனை வாசத்திலேயே அதனை உணர்ந்து கொண்ட சித்தார்த்தன், கெளதம புத்தரான வரலாறும்நம்முடைய நாட்டிலே உண்டு.தூக்கத்திற்கும் விழிப்பிற்கும் நடுவே தடுமாறும் மனிதர்கள் நம்முடைய நாட்டிலே மிக அதிகம்.ஒன்று, தூங்குவதென்றால் நிம்மதியாகத் தூங்கி விடவேண்டும்.   விழிப்பதென்றால் சுறுசுறுப்பாக விழித்துக் கொள்ள வேண்டும். தூக்கமும் விழிப்புமாக இருப்பதால் தூக்கத்தின் பலனும் கிட்டாது, விழிப்பின் பலனும் கிட்டாது. `மனப்பக்குவம்’ என்பது அனுபவங்கள் முற்றிப் பழுத்த நிலை. அந்த நிலையில் எதையுமே `இல்லை’ என்று மறுக்கின்ற எண்ணம் வராது.   `இருக்கக்கூடும்’ என்றே சொல்லத் தோன்றும்.  எனது நண்பரும் முன்னாள் அமைச்சருமான தோழர் நெடுஞ்செழியன் அவர்கள், ஒரு கட்டுரையில்  “நாஸ்திகன் தன் கொள்கையில் தெளிவாகவே இருக்கிறான்” என்றும், “ஆஸ்திகன் தான் தடுமாறுகிறான்” என்றும், “கடவுள் இல்லை என்பதை நாஸ்திகன் உறுதியாகச் சொல்லுகிறான்”என்றும், “உண்டு என்பதற்கு ஆஸ்திகன் ஒழுங்காக விளக்கம்  தர முடியவில்லை” என்றும் எழுதியிருக்கிறார்.  நல்லது.

`இல்லை’ என்று சொல்பவனுக்கு எந்தப் புத்தியும் தேவையில்லை.எதைக் கேட்டாலும் `இல்லை’ என்று சொல்ல முட்டாளாலும் முடியும்.ஆனால் `உண்டு’ என்று சொல்பவனுக்குத்தான் அதை நிலைநாட்டப் போதுமான அறிவு தேவைப்படும்.  “பூமிக்குக் கீழே என்ன இருக்கிறது” என்று கேட்டால் எதுவுமே இல்லை, என்று குழந்தைகூடப் பதில் சொல்லிவிட முடியும்.  ஆனால், “அடியிலே நீர்; அதன் கீழே நெருப்பு” என்று சொல்ல விஞ்ஞான அறிவு வேண்டும்.  பாத்திரம் செய்பவனுக்குப் பல நாள் வேலை; போட்டு உடைப்பவனுக்கு ஒரு நாள் வேலை. நாஸ்திகன் எப்போதுமே தெளிவாக இருக்க முடியும்.  காரணம் எதைக் கேட்டாலும், எந்திரம் போல் `இல்லை இல்லை’ என்று மட்டுமே அவன் பதில் சொல்லப் போகிறான்.   நன்றாகத் தலையாட்டத் தெரிந்த அழகர் கோயில் மாட்டை  விடவா அவன் உயர்ந்து விட்டான். ஆனால், ஆஸ்திகனோ, விபூதிக்கு ஒரு காரணம், குங்குமத்திற்கு ஒரு காரணம், திருமண்ணுக்கு ஒரு காரணம் சொல்லியாக வேண்டும்.சொல்வது மட்டுமல்ல, எதிரியையும் ஒப்புக் கொள்ள வைக்க வேண்டும்.   ஒன்றை ஒப்புக்கொண்டு, அதன் உட்கீற்றுகளை விவரிப்பதற்குத் தகுந்த பக்குவம் தேவை.

ஆஸ்திகன், பிரபஞ்சத்தின் தோற்றம் முதல் இயக்கம் வரையில் கண்டுபிடிக்க முயலுகிறான்.  ஜனனம், மரணம் இரண்டையும் அவன்தான் ஆராய்கிறான்.  அப்படி ஆராய்ந்து, இந்து வேதாந்திகள் செய்த முடிவை இதுவரை விஞ்ஞானம் தாண்டியதில்லை.  வேதங்களின் முடிவையே, விஞ்ஞானம் தன் முடிவாக ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறது.   ஆனால், விஞ்ஞானமும் அறியாமல், மெய்ஞ்ஞானமும் அறியாமல், அஞ்ஞானத்தைக் கொண்டு உழலும் நாஸ்திகனுக்கு, எல்லாம் இயற்கையாக நடக்கின்றன’ என்று சொல்லத் தெரிகிறதே தவிர,அந்த இயற்கை என்பது என்னவென்று சொல்லத் தெரியவில்லை.பக்குவ நிலைக்கும், பக்குவமற்ற நிலைக்கும் வேறுபாடு இதுதான். “கோயிலுக்குப் போய் ஏன் தேங்காய் உடைக்க வேண்டும்?”  “அப்படிக் கோயிலிலே என்ன இருக்கிறது?” என்று நாஸ்திகன் கேட்கிறான்.  அந்தத் தேங்காயை உடைக்கும் வரையில், `அந்தத் தேங்காய்க்குள் என்ன இருக்கிறது?’ என்பது  அவனுக்குத் தெரியுமா?அதில் வழுக்கையும் இருக்கலாம், முற்றிய காயும் இருக்கலாம். ஆகவே, உடைத்த பின்பே காயைக் கண்டு கொள்ளும் மனிதன், உணர்ந்த பின்பு தெய்வத்தைக் காண முடியும் என்பது உறுதி.

`கடவுளே இல்லை’ என்று வாதாடியவன் எவனும் `எனக்கு மரணமே இல்லை’ என்று வாதாட முடியவில்லையே!  `மரணம்’ என்று உணரப்படும்போதே சிலருக்குப் பக்குவம் வருகிறது.  எனக்குத் தெரிந்த மிகப் பெரிய நாஸ்திகர் கூட தமது அந்திம காலத்தில் யார் கொடுத்த விபூதிகளையும் பூசிக் கொண்டார்கள்.  மரணத்தின் பின் எங்கே போகப் போகிறோம் என்று நிச்சயமாகத் தெரியும் வரை ஈசுவரன் ஒருவன் இருப்பது உறுதி.  நன்கு பக்குவப்பட்டவர்கள், தம் வாழ்நாளிலேயே காணமுடிகிறது.  இப்போதெல்லாம், `போலித்தனம் எது? பொய் எது?’ என்பதைக் கண்டுகொள்ளக்கூடிய தெளிவு எனக்கு வந்து விட்டது. காரணம், வயது மட்டுமல்ல, பக்குவம்.

செருப்புப் போடாத காலத்தில், மலத்தை மிதித்திருக்கிறேன். அதனால், இப்போது செருப்புப் போடுகிறேன். கடலை மாவில் செய்த பலகாரத்தைச் சிறுவயதில் விரும்பிச் சாப்பிட்டேன். இப்போது அது தவறு என்பதை உணருகிறேன்.  என் முன்னால் ஒரு வாதியையும், பிரதிவாதியையும் கொண்டு வந்து நிறுத்தி, `யார் நிரபராதி’ என்று சொல்லச் சொன்னால் அவர்களது வாக்குமூலங்கள் இல்லாமலேயே, நான் அவர்களைக்  கண்டுபிடிப்பேன்.   என்னுடைய தீர்க்கதரிசனத்துக்கு முதல் அடிப்படை அறிவல்ல; அனுபவம்.தலைப்பை மீண்டும் நினைவுபடுத்தினால், அதன் பெயரே `பக்குவம்’.

பக்குவமாய் வாழுங்கள்;

வாழ்வதன் பயனை உணருங்கள்;

வாழ்வின் பலனை அனுபவியுங்கள்….

பதிவுலக அன்பர்கள் அனைவருக்கும் இந்திய சுதந்திர தின நல்வாழ்த்துக்கள்