மனதில்தான் இருக்கிறது மகிழ்ச்சி

மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்குக் காரணங்கள் தேவையே இல்லை!அரண்மனையை ஒட்டி வசித்த பிச்சைக்காரன் ஒருவன், அந்த அரண்மனைக் கதவில் ஒட்டப்பட்டிருந்த அறிவிப்பைக் கண்டான். அதில், மன்னர் விருந்தளிக்கப் போவதாகவும், அரச உடை அணிந்து வருவோர் மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுவர் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.பிச்சைக்காரன், தான் அணிந்திருந்த கந்தல் உடைகளை ஒருமுறை ஏற இறங்கப் பார்த்துக்கொண்டான். நிச்சயமாக அரசரும், அவருடைய குடும்பத்தினரும் மட்டுமே ராஜ உடை உடுத்தியிருக்க முடியும் என எண்ணினான்.திடீரென அவனுக்குள் ஓர் எண்ணம்… அந்த மாதிரி எண்ணுகிற அளவுக்குத் தனக்குள் ஏற்பட்ட துணிச்சலைப் பற்றி யோசித்த போதே, அவனுக்குள் நடுக்கம் ஏற்பட்டது. இருந்தாலும், தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு, அரண்மனை வாசலை அடைந்தான்.வாயிற்காவலனிடம், ”ராஜாவைப் பார்க்க வேண்டும்” என்றான். அந்தக் காவலன், அரசரிடம் அனுமதி வாங்கி வந்தான். உள்ளே வந்த பிச்சைக்காரனிடம், ”என்னைப் பார்க்கவேண்டும் என்றாயாமே?” என்றார் அரசர். 

”ஆமாம்! நீங்கள் அளிக்கும் விருந்தில் கலந்து கொள்ள எனக்கும் ஆசை. ஆனால், என்னிடம் ராஜ உடைகள் இல்லை. என்னை அதிகப்பிரசங்கி என நினைக்காவிட்டால், உங்களது பழைய ஆடையை அளித்து உதவினால், அதனை அணிந்துகொண்டு விருந்துக்கு வருவேன்” என்றான் மிகவும் பவ்வியமாக.அதே நேரம், மன்னர் என்ன சொல்வாரோ என நடுங்கியபடி, அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் மன்னர், அவனுக்கு ராஜ உடை ஒன்றை வழங்கினார். அந்த உடையை உடுத்திக்கொண்டவன், கண்ணாடி முன் நின்று கவனித்தான்; தோற்றத்தில் கம்பீரம் மிளிர்வதைக் கண்டு வியந்தான்!அப்போது மன்னர் அவனிடம், ”விருந்தில் கலந்து கொள்வதற்குத் தகுதி உடையவனாகி விட்டாய். அதைவிட, முக்கியமான ஒன்று… இனி உனக்கு வேறெந்த உடையும் தேவைப் படாது. உன் ஆயுள் முழுவதும் இந்த உடை அப்படியே இருக்கும். துவைக்கவோ தூய்மைப் படுத்தவோ அவசியம் இருக்காது” என்றார். கண்ணீர்மல்க, மன்னருக்கு நன்றி கூறி விட்டுக் கிளம்ப யத்தனித்தவன்,மூலையில் கிடந்த தனது பழைய ஆடைகளைக் கவனித்தான். அவனது மனம் சற்றே சலனப்பட்டது. ‘ஒருவேளை, அரசர் கூறியது தவறாக இருந்து, இந்த உடைகள் கிழிந்துவிட்டால்… அப்போது நமக்குப் பழைய உடைகள் தேவைப்படுமே?!’ என யோசித்தவன், சட்டெனச் சென்று தன் பழைய உடைகளை வாரிக்கொண்டான்.

வீடு வாசல் இல்லாத அவனால், பழைய துணிகளை எங்கேயும் வைக்கமுடியவில்லை; எங்கே போனாலும் பழைய ஆடைகளையும் சுமந்தே திரிந்தான். மன்னர் அளித்த இரவு விருந்தையும் அவனால் மகிழ்ச்சியாக ஏற்க முடியவில்லை. அடிக்கடி கீழே விழுந்துவிடும் பழைய துணிகளைச் சேகரிக்கும் மும்முரத்தில், பரிமாறப்பட்ட பதார்த்தங்களைச் சரிவர ருசிக்க முடியவில்லை. அரசர் சொன்னது உண்மை என்பது நாளடைவில் அவனுக்குப் புரிந்தது.அவர் கொடுத்த ஆடை அழுக்காகவோ, கிழியவோ இல்லை. ஆனாலும், அந்த யாசகனுக்குப் பழைய உடைகள் மீது நாளுக்கு நாள் பிடிப்பு அதிகமானது.மக்களும் அவனது ராஜ உடையைக் கவனிக்காமல், அந்த கந்தல் மூட்டையையே பார்த்தனர். அவனைக் ‘கந்தல் பொதி கிழவன்’ என்றே அழைத்தனர்.இறக்கும் தருணத்தில் இருந்த அவனைப் பார்க்க, அரசர் வந்தார். அவனது தலைமாட்டில் இருந்த கந்தல் மூட்டையைப் பார்த்து, அரசரின் முகம் சோகமாவதைக் கண்டான்.ஆரம்பத்திலேயே அரசர் சொன்ன செய்தி நினைவுக்கு வந்தது. பழைய துணி மூட்டை, அவனது வாழ்நாளின் மொத்த மகிழ்ச்சியையுமே பறித்து விட்டது. அந்த யாசகனிடம் மட்டுமல்ல, நம் எல்லோரிடமும் அப்படியொரு மூட்டை இருக்கிறது.

அதனுள் விரோதம், கோபம், கவலை, சோகம், பகைமை… எனப் பல பெயர்களில் வேண்டாத பொருட்கள் இருக்கின்றன. அவற்றைப் பாதுகாப்பதிலேயே கவனம் செலுத்துவதால், நமது வாழ்வில் வீசுகின்ற மகிழ்ச்சித் தென்றலை நுகர முடியாமல் இருக்கிறோம். நம்முடைய தீராத கோபம், எத்தனை இன்பம் வந்தாலும், அதை ஏற்றுக் கொண்டு ஆனந்தப்பட முடியாமல் செய்துவிடுகிறது.நமது மகிழ்ச்சிக்கு மாபெரும் தடையாக இருப்பது நமது கடந்த காலம் பற்றிய சிந்தனைகளே! அவற்றை மூட்டையாகக் கட்டி நம் மேல் ஏற்றிக் கொண்டு, இறக்கி வைக்கமுடியாமல் இம்சைக்கு உள்ளாகிறோம்.நண்பர் ஒருவர் நம்மைப் பார்த்துப் புன்னகைக்கும் போது கூட, ‘நேற்று இவர் நம்மிடம் எரிச்சலுடன் நடந்து கொண்டாரே?’ என்ற கடந்த கால நினைவு, கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வருகிறது. அவரோடு நம்மால் சகஜமாகப் பழகமுடிவதில்லை. செயற்கையான பிளாஸ்டிக் புன்னகையுடன் மனிதர்கள் வாழ ஆரம்பித்தால், வாழ்க்கை வறண்டு விடும்.*வாழ்க்கை தினமும் நமக்கு புதுத் துணிகளை நெய்து தருகிறது.* நமக்கோ, பழைய துணிகளில் ஒரு நூலைத் தூக்கி எறியவும் மனமில்லை. நம் வீடுகளில், என்றோ வாங்கிய பல பொருள்கள் நிரம்பி இருக்கின்றன. அவற்றால் எந்தப் பயனும் இல்லை

*மனதில்தான்  இருக்கிறது மகிழ்ச்சி*

துளசி இலை

*நான் அகங்காரத்தை* *விட்டேன்… அதனால்தான்  அந்த பகவானின் பாதம் சேர்ந்தேன்- துளசி இலை* *சொல்லும் பக்தி கதை* 


ஒரு நாள் இலைகள் கூடி பேசினவாம் —- அப்போது “வாழை இலை சொன்னதாம்…”நான்  தான் எல்லோரையும் விட ‘சிரேஷ்டம்’ (சிறப்பு) யார் வீட்டில், எங்கு ,எந்த சாப்பாடு இருந்தாலும் எல்லாவிதமான ருசியான பதார்த்தங்களை முதலில் எனக்கு போட்டு,  என் மூலம் தான் சாப்பிடுகிறார்கள் அதனால் நான் தான் சிரேஷ்டம் என்றதாம் .*


வாழை இலையின்  பக்கத்திலிருந்த  வெற்றிலை குபீரென்று சிரித்து ….’ அட பைத்தியமே , ‘நீ என்ன ஸ்ரேஷ்டம்? நன்றாக சாப்பிட்டு முடித்ததும் உன்னை ‘குப்பைத் தொட்டியில் ‘அல்லவா வீசி எறிகிறார்கள், என கிண்டல் அடித்தது .*  உன்னை விட நான் தான் சிரேஷ்டம், தெரியுமா? ‘மடத்து’ சமையல்  ருசியில் அனைவரும் வயிறு நிறைய..ஏன்  அதற்கு மேலும்  நிறைய சாப்பிட்டு விடுவார்கள்….. மடத்து சாப்பாட்டின் ருசி அப்படிப்பட்டது,  நெஞ்சு நிறைய சாப்பிட்டவர்கள் அடுத்து , அது ஜீரணமாக தேடுவது என்னைத்தான் வயிற்றிலிருக்கும் சாப்பாடு ஜீரணமாக நான் மிக, மிகத் தேவை அதனால் நான் தான் மிகச் சிரேஷ்டம் என  பதிலளித்ததாம்  வெற்றிலை.!*


இதைக் கேட்ட கருவேப்பிலை சொன்னதாம்….. என்ன? நீ தான் சிரேஷ்டமா?  என்ன ஒரு முட்டாள் தனமாக பேசுகிறாய்….. ஜீரணமாக உன்னை உபயோகித்துவிட்டு சக்கையாக்கி!!  உன்னை “தூ’ என துப்பி விட்டு போகிறார்கள்…..ரோடெல்லாம் உன்னால் அசுத்தம்….’நீ என்ன சிரேஷ்டம் ?….என கூறிய கருவேப்பிலை, ‘ நான் தான் மிக மிக முக்கியமானவன்,  எங்கு சாப்பாடு நடந்தாலும், எந்த சமையல் ஆனாலும், நான் இல்லாமல் ருசிக்குமா? அனைத்து சமையலிலும் என் தாளிப்பு இல்லாமல் ருசிக்காது,  அதனால் நான் தான் ஒசத்தி, சிரேஷ்டம்  என்றதாம்  கருவேப்பிலை……..*


வாழை இலையும் ,வெற்றிலையும் குபீரெனச் சிரித்ததாம்….. சமையல் ஆகும் வரைத் தான் உன் ஆட்டமெல்லாம்,…இலைக்கு வந்ததும் ,முதலில் உன்னை சாப்பாட்டில் இருந்து ஒதுக்கி வைத்து தானே சாப்பிடுகிறார்கள்….ஒதுக்கப்பட்ட  நீ என்ன சிரேஷ்டம்? எனச் சொல்லி  கேலி செய்ததாம் இரண்டும்.*
*இதையெல்லாம் கேட்டும் மவுனமாக இருந்த  ஒரு இலையை,  பக்தர் எடுத்து தெய்வத்தின் மேல் சூட்டினார் , தெய்வத்தின் மார்பில் அமர்ந்த அந்த இலை சொன்னதாம்……”நான் துளசி”*


வாழை இலையே!!!!  நீ தான் ஒசத்தி ,சிரேஷ்டம் என பேசினாய், அகங்காரப்பட்டாய்……. அதனால் நீ குப்பை தொட்டிக்கு போனாய்.*
வெற்றிலையே!! உன் கர்வப் பேச்சால் நீயும் அகங்காரம் கொண்டாய் அதனால் நீ தெருவிற்கு போனாய்…*
கருவேப்பிலையே!!! ”நான்’ தான் சிரேஷ்டம் என அகங்காரப் பட்டாய், அதனால்  இலையின் வெளியில் தள்ளப்பட்டாய்…..*
நான் அகங்காரத்தை விட்டேன்… அதனால் அந்த பகவானின் பாதம் சேர்ந்தேன் ‘ நான் துளசி’ என்றதாம்.*
 *”அகங்காரத்தை விட்டதால்தான் என்றும்  அந்த ஆண்டவனை அலங்கரிக்கிறேன்…. துளசி இல்லாத  ஹரி பூஜையே  முழுமையாகாது, அவனுள் ஐக்கியமானேன்  என பணிவாக சொன்னதாம் துளசி.*
பெருமாள் சந்நிதியில், துளசி தீர்த்தம் தரும் போது, அதைப் பெறுகிற வேளையில், இந்த ஸ்லோகத்தைச் சொல்லி தீர்த்தம் பருகுவது, மகா புண்ணியம் என்கிறார்கள் ஆச்சார்யர்கள். சகல தோஷங்களையும் நோய்களையும் தீர்த்தருளும் என்கிறார்கள்.
துளசி தீர்த்தம் பெறும் போது…


 *அகால* *ம்ருத்யு ஹரணம்*  *ஸர்வ வியாதி நிவாரணம்*  *ஸமஸ்த பாப ஸமனம்*  *விஷ்ணு பாதோதகம் சுபம்* …
என்று சொல்லிவிட்டு, துளசி தீர்த்தம் பருகுங்கள். பருகி முடித்ததும் ‘நாராயணா’ என்று மூன்று முறை சொல்லுங்கள். அனைத்து கடாட்சங்களும் கிடைக்கப் பெறுவீர்கள்.
” நான்” எனும் அகங்காரத்தை(அகந்தை) ஒழிந்தால் தான் , நாம் அந்த இறைவனின் திருவடியை அடைவோம் இறைவனின் அன்புக்கு பாத்திரமாவோம்.*

– *சர்வம் கிருஷ்ணார்ப்பணம்* ️

பெருமாளின் சயன திருக்கோலங்கள்

பெருமாளின் சயன திருக்கோலங்கள் தலங்கள்
பாற்கடலில் பள்ளிகொண்டிருக்கும் பரந்தாமன், தன் திரு உருவத்தைப் பூவுலக மாந்தர்கள் அனைவரும் தரிசிக்க வேண்டுமென்று திருவுள்ளம் கொண்டு, அர்ச்சா மூர்த்தியாகப் பூவுலகில் பல திவ்யதேசங்க ளில் எழுந்தருளியிருக்கிறார். 



அவற்றுள்ளும் பல தலங்களில் பாற்கடலைப்போலவே சயனக் கோலத்தில் காட்சிதருகிறார். உலக மக்களில், பெருமாளை வழிபடும் அன்பர்கள் அனைவரும் வாழ்க்கையின் நிறைவில் வைகுண்டத்திலிருக்கும் பரந்தாமனின் திருவடிகளை அடைய வேண்டுமென்றே விரும்புவார்கள். அதன் பொருட்டே பூவுலகின் 108 திவ்ய தேசங்களில் எழுந்தருளியிருக்கும் பெருமாளை தரிசித்து வழிபடுகிறார்கள். திவ்ய தேசங்களில் பெருமாள் ஸ்தாபனா (நின்ற திருக்கோலம்) ; அஸ்தாபனா (அமர்ந்த கோலம்); ஸமஸ்தாபனா (படுத்திருக்கும் கோலம்); பரஸ்தாபனா (வாகனத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் கோலம்) போன்ற பல்வேறு சயனத் திருக்கோலங்கள் மூலம் காட்சிதருகிறார். 108 திவ்ய தேசங்களையும் தரிசிப்பவர்களுக்கு, வைகுண்ட பதவி கிடைக்கும்’ என்பது வைஷ்ணவர்களின் நம்பிக்கை.  இங்கே, சயனக் கோலத்தில் பெருமாள் காட்சிதரும் திருத்தலங்களையும், பெருமாளின் சயன வகைகளையும் பார்ப்போம்.

ஜல சயனம்

-மனிதனாகப் பிறப்பெடுத்தவர்கள் அனைவரும் காண விரும்பும் அற்புதக் காட்சி இது. திருப்பாற்கடலில் ஆதிசேஷன் மீது பள்ளிகொண்டிருக்கும் திருமாலின் சயனக் கோலமே, ஜல சயனம். ஜல சயனத்தில் பெருமாள் கடல் மகள் நாச்சியார், பூமி தேவி மற்றும் திருமகளுடன் காட்சிதருவார். மண்ணில் பிறந்தவர்கள், தங்கள் பூத உடலுடன் சென்று தரிசிக்க முடியாத பெருமாளின் சயனக் காட்சி இது ஒன்று மட்டுமே.  


அனந்த சயனம் – பத்மநாபசாமி, திருவனந்தபுரம்
*அனந்த சயனம்*
அனந்தன்’ எனும் இந்திர உலகத்தின் தேவன் ஆதிசேஷன். ஆயிரம் தலைகொண்ட ஆதிசேஷ நாகத்தின்மீது, பெருமாள் பாற்கடலில் யோக நித்திரை கொள்வதையே அனந்த சயனம்’ என்பார்கள்.   திருவனந்தபுரம் பத்மநாப சுவாமி, அனந்த சயனக் கோலத்தில்தான் பக்தர்களுக்குக் காட்சிதருகிறார்.  தூய்மையான பக்தியுடன் அனந்த பத்மநாபரை வணங்கினால் பாவம் நீங்கி, செல்வம் பெருகும் என்பது நம்பிக்கை.


தல சயனம் – மாமல்லை*
திருமால், உபதேச முத்திரையுடன் வலது கையை மார்பின்மீது வைத்தபடி ஆதிசேஷன்மீது கடல் மல்லையில் பள்ளிகொண்டிருக்கும் காட்சியை தல சயனம்’ என்பார்கள். இங்கு, மூலவரே ஸ்தல சயனப் பெருமாள்’ என்றுதான் அழைக்கப்படுகிறார். புண்டரீக மகரிஷிக்குக் காட்சியளித்ததைப்போலவே தரையில் படுத்து, பக்தர்களுக்கும் காட்சியளிக்கி றார். ஸ்தல சயனப் பெருமாளை வணங்கினால் முற்பிறப்பில் செய்த பாவங்கள் விலகும் என்பது நம்பிக்கை.

*புஜங்க சயனம் – திருவரங்கம்*
‘அரங்கனைக் கண்டதும் பண்ணிய பாவமெல்லாம் என்னைவிட்டுப் பறந்தோடிவிட்டது’ என்று திருமங்கையாழ்வாரால் பாடப்பட்ட பெருமாளின் சயனம்தான், திருவரங்கம் புஜங்க சயனம். இதை, சேஷ சயனம்’ என்றும் கூறுகிறார்கள். `பூலோக வைகுண்டம்’ எனப் போற்றப்படும் திருவரங்கநாதனைத் தரிசித்தால், பாற்கடலில் பள்ளிகொண்டிருக்கும் ஜல சயனப் பெருமாளை வணங்கிய புண்ணியம் கிடைக்கும். 


உத்தியோக சயனம் – சாரங்கபாணிப் பெருமாள் கோயில்
*சாரங்கபாணி கோயில்*
சாரங்கபாணிப் பெருமாள் திருமழிசையாழ்வாருக்காக சயனத்திலிருந்து எழுந்து பேசுவதுபோலவே, உத்தியோக சயனத்தில் காட்சி தருகிறார். வேறெங்கும் காண முடியாத இந்த அற்புதக் காட்சியை திருக்குடந்தை சாரங்கபாணிப் பெருமாள் கோயிலில் மட்டுமே தரிசிக்க முடியும்.


வீர சயனம் – வீரராகவப் பெருமாள் கோயில், திருவள்ளூர்
*வீரராகவப் பெருமாள்*
உண்ட மயக்கத்தில் ‘எங்கு உறங்கலாம்?’ என்று  சாலிஹோத்ர முனிவரிடம் பெருமாள் கேட்க, முனிவர் சுட்டிக்காட்டிய இடத்தில் தெற்கு நோக்கி ஆதிசேஷன் மீது பள்ளிகொண்டார் பெருமாள். ‘ராவணனைக் கொன்ற ராமன்தான் பெருமாளாகக் காட்சியளிக்கி றார்’ என்று பாடிய திருமங்கை ஆழ்வாருக்கு, வீரராகவப் பெருமாளாகவே திருவள்ளூரில் காட்சி யளிக்கிறார். வீரராகவப் பெருமாளின் சயனம் ‘வீர சயனம்’ எனப்படுகிறது. இங்கு, வீர சயனத்தில் பள்ளிகொண்டிருக்கும் பெருமாளை வணங்கி, தானம் செய்தால், பலன் பன்மடங்காகப் பெருகும் என்பது நம்பிக்கை.

யோக சயனம் – கோவிந்தராஜப் பெருமாள், திருச்சித்திரக் கூடம்
*ஆதிஜகந்தார்*
சிதம்பரம் திருச்சித்திரக்கூடத்தில், கோவிந்தராஜப் பெருமாள் யோக சயனத்தில், தாயார் புண்டரீக வல்லியுடன் காட்சியளிக்கிறார். ஆதிசேஷன்மீது பள்ளிகொண்டிருக்கும் கோவிந்தராஜப் பெருமாள் யோக நிலையில் காணப்படுவதால், இவரது சயனத்தை ‘யோக சயனம்’ என்று கூறுகிறார்கள். யோக சயனப் பெருமாளை வணங்கினால், அனைத்துப் பாவங்களும் விலகும் என்று கூறுகிறார்கள். 


தர்ப்ப சயனம் – ஆதிஜகந்நாதர், திருப்புல்லாணி
*ஆதிஜகந்நாதர்*
மற்ற தலங்களில், பெருமாள்தான் பல்வேறு சயனக் கோலங்களில் அருள்கிறார். ஆனால், திருப்புல்லாணி திருத்தலத்தில் மகாவிஷ்ணுவின் அவதாரமான ஶ்ரீராமபிரான் சயனக் கோலத்தில் அருள்கிறார். ஆதிசேஷன் லட்சுமணனாக அவதரித்திருந்தபடியால், ராமபிரான் இந்தத் தலத்தில் தர்ப்பைப் பாயில் சயனக் கோலம் கொண்டிருக்கிறார். இந்தத் தலத்து ஆதிஜகந்நாத பெருமாளை வழிபட்ட பிறகே, தசரதர் புத்திரகாமேஷ்டி யாகம் செய்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.


பத்ர சயனம் (ஆலிலை சயனம்) – வடபத்ர சாயி, ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூர்
பத்ர’ என்றால் ஆலமர இலை என்று பொருள். பெயருக்கு ஏற்ப பெருமாள் வடபத்ர சயனத்தில் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் காட்சியளிக்கிறார். அதனால், மூலவரும் ‘வடபத்ர சாயி’ என்றே வணங்கப்படுகிறார். பக்தர்களின் பாவத்தைப் போக்கவே வடபத்ரசாயி பெருமாள் சுதபா முனிவரின் வேண்டுகோளின்படி காட்சியளித்தார் என்கின்றன புராணங்கள். இவரை வழிபட்டால், கல்யாண வரம் கூடும் என்பது ஐதீகம்


மாணிக்க சயனம் –  நீர் வண்ணன், திருநீர்மலை
*திருநீர்மலை*
நீர் வண்ணன்’, `நீலமுகில் கண்ணன்’ என பக்தர்களால் அழைக்கப்படும் பெருமாள், நான்கு கரங்களுடன் மாணிக்க சயனத்தில் திருநீர்மலையில் காட்சியளிக்கிறார். பூலோக அவதாரத்தை முடித்த பிறகு வைகுண்டம் செல்லும் பெருமாள் இங்கு நின்றான், இருந்தான், கிடந்தான், நடந்தான் என்று அனைத்து நிலைகளிலும் காட்சிதருவதைத் தரிசிக்கலாம். மாணிக்க சயனப் பெருமாளை வணங்கினால் ஆயுள் விருத்தி கிடைக்கும் என்பது நம்பிக்கை.


எங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் பெருமாளின் சயனக் காட்சிகளை வணங்கி, அவனது பேரருளைப் பெற்று, பெறற்கரிய பதவியான வைகுண்டப் பதவியை அடைவோமாக!
ஓம் நமோ நாராயணாய

நன்றி. *ஓம் நமசிவாய*

வாழ்க்கை ஓர் அற்புதம்


ஓய்வு விடுதியில், ஒரு நாள் இரவுஒரு முனிவரும் மாநிலஅமைச்சர் ஒருவரும் அடுத்தடுத்த அறைகளில் தங்கி இருந்தனர். இரவு முழுவதும் முப்பது அல்லது நாற்பது நாய்கள் அந்த விடுதியைச் சுற்றி குரைத்துக் கொண்டே இருந்தன. 
அமைச்சரால் தூங்கவேமுடியவில்லை.
அவர், அன்று காலை முழுவதும் பயணம் செய்திருந்தார்.
மறுநாளும் அலைச்சல்இருக்கிறது.
அதை நினைக்க நினைக்க அமைச்சருக்குக் கோபம் அதிகமானது.
நாய்களோ வெறித்தனமாகக் குரைத்து, இரவின் அமைதியைக் கெடுத்தன.ஆனால், இத்தனைக்கும் மத்தியில் முனிவர் அடுத்த அறையில் நிம்மதியாக உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்.
அவரை எழுப்பிய அமைச்சர், ”என்ன மனிதர் நீங்கள்… இவ்வளவு சத்தத்துக்கு மத்தியில் உங்களால் எப்படி உறங்க முடிகிறது…???” என்று புலம்பினார்.


முனிவரோ, தனது வழக்கமான கிண்டலுடன் கூறினார்: 
”அந்த நாய்கள், உங்களுக்கு ஆதரவாகவோ அல்லது எதிராகவோ இங்கு கூடவில்லை; கோஷமிடவில்லைஅந்த நாய்களுக்குஇங்கு ஒரு மந்திரி தங்கி இருப்பது தெரியாது.அவைகள் பத்திரிகை படிப்பதில்லை.அவற்றுக்கு அறிவும் கிடையாது. அந்த நாய்களுக்கும் உங்களுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை.அவை, தங்களுக்கே உரிய குரைக்கும் வேலையைப் பார்க்கின்றன. நீங்கள், தூங்குகிற வேலையைப் பாருங்கள்…!!!” என்றார்.
”நாய்கள் இப்படி ஓயாமல் குரைத்தால், நான் எப்படி தூங்க முடியும்…???” என்றார் அமைச்சர்.உடனே முனிவர், ”நீங்கள், அவை குரைப்பதை எதிர்த்துப் போராடுகிறீர்கள்.அப்படிப் போராடாதீர்கள்.பிரச்னை குரைப்பொலி அல்ல, உங்கள் எதிர்ப்பு உணர்வு. நீங்கள், சத்தத்துக்கு எதிராக இருக்கிறீர்கள்; இந்த நாய்கள் குரைப்பதை நிறுத்தினால் தான் தூங்க முடியும் என்று ஒரு நிபந்தனை ஏற்படுத்தி விட்டீர்கள். நாய்கள் உங்களது நிபந்தனையைக் கவனிக்கப் போவது இல்லை. நீங்களும் உங்கள் நிபந்தனையை விலக்கப் போவது இல்லை. ஆனால், நிபந்தனையை விலக்கினால் மட்டுமே நிம்மதி பெற முடியும். நடைமுறைக்குச் சாத்தியமானதும் அதுதான். நாய்களின் குரைப்பை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். இந்த இரவிலும் எவ்வளவு சக்தியுடன் அவை குரைக்கின்றன பார்த்தீர்களா….??? ஏற்பு உணர்ச்சியுடன் கவனித்தால், குரைப்புச் சத்தமும் ஒருவகை மந்திரம்தான்…!!!” என்றார் முனிவர்.

‘உதவாக்கரை யோசனை’ என்று மனதுக்குள் பழித்தபடி போனார் மந்திரி.ஆனால் காலையில், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் வந்து முனிவரைச் சந்தித்தார் அமைச்சர்…!!!”ஆச்சரியம்தான்….!!! எனது எதிர்ப்பு உணர்ச்சியை விலக்கிக் கொண்டு, நாய்கள் குரைப்பதைக் கவனித்தேன். ஆழ்ந்து ரசிக்கவும் தொடங்கினேன். அப்படியே உறங்கிப் போனேன்” என்றார் அமைச்சர்.முனிவர் நமக்குச் சொல்கிறார்:”இதை, நீ ஞாபகத்தில் வைத்துக் கொள். உன்னைச் சுற்றி இருப்பவற்றால் நீ எரிச்சல் அடைந்தால், உன் கவனத்தை உள்முகமாகத் திருப்பு. எரிச்சலுக்கான காரணம் நீயாகத்தான் இருப்பாய். உனது எதிர்பார்ப்பு அல்லது ஆசை வேறாக இருந்திருக்கும்; அல்லது ஏதோ ஒரு நிபந்தனையை உனக்குள் நீ விதித்திருப்பாய். அதுதான் உனது எரிச்சலுக்குக் காரணம்.. உலகத்தை நமக்கேற்ப நிர்ப்பந்தப்படுத்த முடியாது..அதை எதிர்த்துப் போராடும்போது நீ வெறுப்படைகிறாய்” என்கிறார்.
*யாரையும்  நம்மால் திருத்த முடியாது ஆனால் அவர்களோடு வாழ்வதற்கு நாம் மாற்றிக்கொண்டால் பார்க்கும் காட்சிகள் அனைத்தும் அழகுதான்.*

படித்ததில் பகிர்ந்தது


*வாழ்க வளமுடன்*

சரணாகதி

பராசர பட்டர், ஸ்ரீராமாநுஜரின் முதன்மைச் சீடரான ஸ்ரீகூரத்தாழ்வானின் திருமகன் ஆவார். ரங்கநாயகித் தாயாரும் திருவரங்கநாதனும் அவரைத் தங்கள் மகனாகவே பாவித்து வளர்த்தார்கள். அவர் ஒருமுறை காட்டுப் பாதையில் சென்று கொண்டிருந்தார். திடீரென்று அங்கே ஏதோ ஒரு காட்சியைக் கண்டு மயங்கி விழுந்து விட்டார். நெடுநேரம் ஆகியும் பட்டர் வீடு திரும்பாமையால், அவரைத் தேடிச் சென்ற சீடர்கள் காட்டில் அவர் மயங்கிக் கிடப்பதைக் கண்டார்கள். அவரைத் தேற்றி மெதுவாக வீட்டுக்கு அழைத்து வந்தார்கள். மயக்கம் தெளிந்து பட்டர் எழுந்தவுடன், “காட்டில் என்ன ஆயிற்று? கொடிய மிருகங்கள் ஏதாவது உங்களைத் தாக்க வந்தனவா? காட்டுவாசிகளால் உங்களுக்கு ஏதேனும் ஆபத்து உண்டானதா? இயற்கைச் சீற்றங்கள் ஏதேனும் ஏற்பட்டனவா?” என்றெல்லாம் வினவினார்கள் சீடர்கள்.*

ஒன்றுமே இல்லை! நான் ஒரு காட்சியைக் கண்டேன் அதனால் மயங்கி விழுந்துவிட்டேன்!” என்றார் பட்டர். “என்ன காட்சி?” என்று பதற்றத்துடன் சிஷ்யர்கள் கேட்டார்கள். “ஒரு வேடன் ஒரு முயல் குட்டியைப் பிடித்தான். அதை ஒரு சாக்குப் பையில் மூட்டை கட்டி எடுத்துச் சென்றான். இதைக் கண்ட அந்த முயல்குட்டியின் தாய்முயல், அந்த வேடனைத் துரத்திச் சென்று அவன் கால்களைப் பிடித்துக் கொண்டு மன்றாடியது. தனது குட்டியை விட்டுவிடும் படிக் கெஞ்சியது. அதைக் கண்டு மனம் இரங்கிய அந்த வேடன் முயல் குட்டியைச் சாக்கு மூட்டையிலிருந்து விடுவித்தான்.*

இக்காட்சியைக் கண்டதும் நான் மயங்கி விழுந்துவிட்டேன்!” என்றார் பட்டர். “இந்தக் காட்சியில் மயங்கி விழும் அளவுக்கு என்ன இருக்கிறது?” என்று கேட்டார்கள் சீடர்கள். “என்ன இப்படிச் சொல்லி விட்டீர்கள்? சரணாகதியை எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்று அந்த முயலுக்கு யாராவது சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார்களா? இல்லை. சரணாகதி செய்தால் அவர்களைக் காப்பாற்றியே தீர வேண்டும் என்ற நீதியை அந்த வேடனுக்கு யாரேனும் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார்களா? அதற்கும் வாய்ப்பில்லை. ஆனாலும், அந்த முயல் செய்த சரணாகதியை அந்த வேடன் அங்கீகரித்து, அது கேட்டதைத் தந்து விட்டான் அல்லவா?*

*சரணாகதி என்றால் என்னவென்றே அறியாத ஒரு முயலுக்கு, ஒரு சாமானிய வேடன் இப்படிக் கருணை காட்டுகிறான் என்றால், சரணாகத வத்சலனான எம்பெருமான், அவனே கதி என்ற உறுதியுடன் அவன் திருவடிகளைச் சரணடைந்த நமக்கு எவ்வளவு அனுக்கிரகம் செய்வான்? அவனே கதி என்று அவனைப்பற்றிய நம்மைக் கைவிடுவானா? எம்பெருமானின் அத்தகைய ஒப்பற்ற கருணையை உணராமல் இத்தனை காலம் வீணாகக் கழித்து விட்டேனே என்று வருந்தினேன். இறைவன் நம்மைக் கைவிடவே மாட்டான், காப்பாற்றியே தீருவான் என்ற உறுதி இன்னும் என் மனத்தில் உதிக்கவில்லையே என ஏங்கினேன்.**அதனால்தான் மயங்கி விழுந்து விட்டேன்!” என்று விடையளித்தார் பட்டர். பட்டரின் விளக்கத்தைக் கேட்ட சீடர்கள் வியந்து போனார்கள். வடமொழியில் ‘ச்யுத’ என்றால் நழுவ விடுதல் என்று பொருள். ‘அச்யுத:’ என்றால் நழுவ விடாதவன் என்று பொருள். சரணம் என்று தன்னை அண்டியவர்களை நழுவ விடாமல் கைவிடாமல் காத்தருளுவதால் திருமால் ‘அச்யுத:’ என்றழைக்கப்படுகிறார்.*

இந்தத் திருநாமத்தின் பொருளை விளக்கும் விதமாகவே திருமலையப்பன் எழுந்தருளியுள்ளார். அவர் தனது வலது திருக்கையைத் திருவடிகளை நோக்கிக் காட்டி, அந்தத் திருவடிகளில் சரணாகதி செய்யச் சொல்கிறார். இடது திருக்கையைத் தொடையில் வைத்துக் கொண்டு, “நீ அவ்வாறு சரணாகதி செய்தால் பிறவிப் பெருங்கடலையே தொடையளவு வற்றச் செய்வேன். உன்னைக் கைவிடாமல் காப்பேன்!” என உறுதி அளிக்கிறார்.  அடியார்களை  எந்நிலையிலும் திருமால் கைவிடாமல் காத்தருளுவார்.*

 

தொடர்பு”* மற்றும் *”இணைப்பு”*

ஒரு துறவியிடம் நியூயார்க் பத்திரிக்கையாளர் ஒருவா் பேட்டி எடுக்க ஆரம்பித்தார்.
*#நிருபர்* : #ஐயா! உங்களுடைய முந்தைய சொற்பொழிவில் *”தொடர்பு”* மற்றும் *”இணைப்பு”* என்பது பற்றிப் பேசினீர்கள்! அது உண்மையிலேயே மிகவும் குழப்பமாக இருந்தது. சற்று விளக்கிச் சொல்ல முடியுமா? என்றார்.
துறவி புன்முறுவலோடு நிருபர் கேட்ட கேள்வியிலிருந்து விஷயத்தைத்  திசை திருப்புகின்ற விதமாக, அந்த நிருபரிடம் கேள்வி கேட்டார்.
நீங்கள் நியூயார்க்கில்தான் வசிக்கிறீர்களா? *#நிருபர்* : ஆம்.
*#துறவி* : வீட்டில் யாரெல்லாம் இருக்கிறார்கள்?
இந்தத் துறவி  என் சொந்த வாழ்வைப் பற்றியும், தேவையற்ற கேள்விகளையும் கேட்டு தன்னுடைய கேள்விக்குப் பதில் தருவதைத் தவிர்க்க முயற்சிக்கிறார் என்று நிருபர் நினைத்தார்.    இருந்தாலும் துறவியின் கேள்விக்கு “என் தாயார் இறந்து விட்டார்.,தந்தையார் இருக்கிறார். மூன்று சகோதரர்கள் மற்றும் ஒரு சகோதரி இருக்கின்றனர். அனைவருக்கும் திருமணம் ஆகி விட்டது என்று பதிலளித்தார்.
#துறவி… முகத்திலே புன்னகையுடன், நீங்கள் உங்கள் தந்தையுடன் பேசுகிறீர்களா? என்று மீண்டும் கேட்டார்.
இப்போது நிருபர் சற்று எரிச்சலடைந்து விட்டார்.*#துறவி* : கடைசியாக எப்போது அவரிடம் பேசினீகள்?
*#நிருபர்* : எரிச்சலை அடக்கிக் கொண்டு, “ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு இருக்கலாம்” என்றார்.
 *#துறவி* :உங்களுடைய சகோதர சகோதரிகளை அடிக்கடி சந்திப்பதுண்டா?  குடும்பமாக சந்தித்தது கடைசியாக எப்போது?
 என்றார். இப்போது அந்த நிருபர் நெற்றியில் வியர்வை தெரிந்தது.இதைப் பார்த்தால் துறவிதான் நிருபரைப் பேட்டி காண்பது போல இருந்தது. நீண்ட பெருமூச்சுடன் நிருபர் சொன்னார்: “இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் கிருஸ்துமஸ் சமயத்தில் சந்தித்தோம்” என்று.
 *#துறவி* : எல்லோரும் சேர்ந்து எத்தனை நாட்கள் இருந்தீர்கள்?புருவத்தின் மீது வடிந்த வியர்வையை துடைத்தவாறே நிருபர்
“மூன்று நாட்கள்” என்றார்.*#துறவி* :உங்களுடைய அப்பாவின் அருகில் அமர்ந்து, அவரோடு  எவ்வளவு நேரம் கழித்தீர்கள்?
இப்போது நிருபர் பதட்டத்துடனும் சங்கடத்துடனும் ஒரு  காகிதத்தில் ஏதோ கிறுக்க ஆரம்பித்தார்…..
*#துறவி* : எல்லோரும் ஒன்றாக அமர்ந்து காலை உணவு, மதிய உணவு அல்லது இரவு உணவைச் சாப்பிட்டீர்களா?
அம்மா இறந்த பிறகு நாட்களை எப்படிக் கழிக்கிறீர்கள் என்று அப்பாவிடம் கேட்டீர்களா?இப்போது நிருபர் கண்களில் இருந்து
கண்ணீர்த் துளிகள் கீழே விழத் தொடங்கியது.#துறவி அந்த நிருபரின் கைகளைப் பற்றியவாறு கூறினார்….
 “சங்கடப்படாதீர்கள், மனம் உடைந்து போகாதீர்கள், கவலையும் கொள்ளாதீர்கள். தெரியாமல் உங்கள் மனதை நான் புண்படுத்தி இருந்தால் என்னை மன்னியுங்கள். ஆனால் இதுதான் நீங்கள் “தொடர்பு மற்றும் இணைப்பு” பற்றி கேட்ட கேள்விக்கான பதில்.
நீங்கள் உங்களுடைய அப்பாவுடன் தொடர்பில் இருக்கிறீர்கள். ஆனால் அவரோடு நீங்கள் இணைப்பில் இல்லை. நீங்கள் அவரோடு இணைக்கப் படவில்லை. *இணைப்பு என்பது இதயத்துக்கும் இதயத்துக்கும் இடையே இருப்பது…….*
ஒன்றாய் அமர்ந்து, உணவைப் பகிர்ந்து, ஒருவர் மீது ஒருவர் அக்கறை கொண்டு, தொட்டுக் கொண்டு, கை குலுக்கி,
கண்களை நேருக்கு நேர் பார்த்து, ஒன்றாகச் சேர்ந்து நேரத்தை செலவிடுவதுதான்….. இணைப்பு(connection). .
நீங்கள், உங்கள் சகோதர சகோதரிகளுடன் தொடர்பில் (contact) இருக்கிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் யாரும் இணைப்பில் இல்லை என்றார்.இப்போது நிருபர் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு, “எனக்கு அருமையான மற்றும் மறக்க முடியாத பாடத்தை சொல்லித் தந்ததற்கு மிக்க நன்றி ஐயா” என்றார்…..
இதுதான் இன்றைய வாழ்வின் நிஜமாக இருக்கிறது. வீட்டில் ஆகட்டும் அல்லது சமுதாயத்தில் ஆகட்டும் ஒவ்வொருவரும்
நிறையத் தொடர்பை வைத்திருக்கின்றனர்.ஆனால் இணைப்பில் இருப்பதில்லை. எல்லோருமே அவரவர் சொந்த உலகில்
மிகவும் பரபரப்பாக இருக்கின்றனர்……நாம் இதுபோல வெறும் “தொடா்பை” பராமரிக்காமல்,  “இணைப்பில்” வாழ்வோமாக.
நம்முடைய அன்புக்கு உரிய அனைவரோடும் அக்கரையோடும், அன்பை பகிா்ந்து கொள்வதற்காக நேரத்தைச் செலவழித்தும் வாழ்வோமாக…..
*அந்தத் துறவி வேறு யாருமல்ல, சுவாமி விவேகானந்தர்.*
தகவல் நன்றி       வாட்ஸ் அப்

குரு – சீடனின் சரணாகதி

உங்கள் வேதனைகளை நீங்கள் ஏன் குரு உங்களைப் புடம்போடக் கொடுத்ததாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது? உங்களுக்கு கிடைத்த தண்டனையாக ஏன் நினைத்துக்கொள்ளக்கூடாது? உங்களை வழிநடத்தும் விஷயமாக, ஒரு பாடமாக ஏன் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது?
உங்களுக்கு துக்கம் வந்ததும் ஏன் கைவிட்டீர்கள் என்று உங்களை ஏன் அதிகமாக நினைத்துக்கொள்கிறீர்கள்? நீங்கள் எந்த துக்கத்திலிருந்தாலும் யோகிராம்சுரத்குமார் காப்பாற்றியே ஆகவேண்டும் என்று ஏன் நினைக்கிறீர்கள்? உங்களை துக்கத்தில் தள்ளுவதும், காப்பாற்றுவதும் அவருடைய விருப்பம். நீங்கள் ஏங்கிக் கையேந்தி இருக்கவேண்டுமே தவிர இதற்குமேல் வேறு எந்த அருகதையும் இல்லை.
கஜேந்திரன் என்ற யானை துன்பம் வந்தபோதும் முதலை காலைக் கவ்வியபோதும் வசைமாறி பொழியவில்லை. “நாராயணா… நாராயணா” என்று மட்டும்தான் கதறியது. முதலையின் பிடி இறுகிக்கொண்டிருந்தது. இரத்தம் ஒழுகிக்கொண்டிருந்தது. சேற்றுக்குள் இழுபட்டுக்கொண்டிருந்தது. அந்த நாராயணாவை இடையறாது சொல்லிக்கொண்டிருக்க வைகுந்தவாசன் வந்தார்.
அப்போது சேற்றில் இருந்த ஒரு தாமரையைப் பறித்து யானை, “வருக” என்று தந்தது. அந்த நேரத்திலும், அந்த வலியிலும், அந்த துக்கத்திலும், அந்த அலறலிலும், “வருக” எனப் பூவைப் பறித்து நீட்டியது. இதுதான் சீடனுக்கு உண்டான தெளிவு.
நான், “நாராயணா” என்று அழைத்தேன் அவர் வந்துவிட்டார். அவரை ஏதேனும் ஒரு வகையில் வரவேற்கும் வகையில் நானிருக்கிறேன். அவரை மண்டியிட்டு வணங்கமுடியவில்லை. அவர்முன் ஆடிப்பாட முடியவில்லை. என்னால் முடித்தது இந்தத் தாமரையைப் பறித்து அவர்முன் நீட்டுவது.
இந்த யானையைப் போல் அல்லவா ஒரு சீடன் இருக்க வேண்டும். துன்பத்திலும் இடையறாது “நாராயணா… நாராயணா” என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்கவேண்டும்.
# கஜேந்திரமோட்சம்
எழுத்துச் சித்தர்” − “பாலகுமாரன் பதில்”
உங்கள் மகள் ஸ்ரீ கௌரி கஜேந்திர மோட்சம் கதையை நீங்கள் சொன்னவுடன் ‘எதற்கு ஸ்வாமி முதலையை வெட்டிக் கொன்றார்? இரண்டு பேரையும் சண்டை போடவேண்டாம் என்று விலக்கி விட்டிருக்கலாமே?’ என்று தன் சிறு வயதில் சொன்னதாக எழுதியதைப் படித்திருக்கிறேன். உண்மையில் கஜேந்திர மோட்சத்தின் தத்துவம் என்ன?
கஜேந்திர மோட்சத்தைப் பற்றி வெகுநாள் முன்பே நான் யோசித்து தெளிவாக ஒரு விடையை மனதில் வைத்திருந்தேன். எவரிடமும் அதைப்பற்றி பகிர்ந்து கொள்வதில்லை.
அதைப் பகிர்ந்து கொள்கிற மாதிரி எனக்கு எவரும் கிடைக்கவில்லை. நீங்கள் கேட்டதும் எனக்கு இதை வெளியே சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.
உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? உடம்பில் மூலாதாரம், சுவாதிஷ்டானம், மணிபூரகம், அனாஹதம், விசுத்தி, ஆஞ்ஞை அதற்கு மேலாக சகஸ்ரஹாரம் என்ற நிலை தலைக்கு மேலே இருக்கிறது. அது கடவுளுடைய நெருக்கத்திற்குப் போன நிலை. அதை விட்டுவிடுவோம்.
கீழே மூலாதாரம், சுவாதிஷ்டானம், மணிபூரகம் என்ற மூன்றும் மனிதனுடைய உடம்போடு சம்பந்தப்பட்டவை. மூலாதாரத்தின் சக்தி உங்களை, உங்கள் நாடிகளை இழுத்துப் பிடித்து வைத்து உங்களை உயிர்ப்போடு இருக்க வைக்கிறது. நீங்கள் நடமாடவும், பேசவும், புரிந்துகொள்ளவும் உண்டான பலத்தின் மூலம் அங்குதான் இருக்கிறது.
அடுத்தது சுவாதிஷ்டானம். இது உங்கள் குறி உள்ள இடத்தில் இருக்கிறது. வம்ச விருத்திக்காக, உங்களுக்கு குழந்தைகள் பிறப்பதற்காக, போகத்தை அனுபவிக்க பலம் தரும் இடம் அது.
அதற்கு மேல் இருப்பது மணிபூரகம். உணவு நன்கு உண்டு செரிமானம் ஆனால்தான் நீங்கள் போகத்தை அனுபவிக்க முடியும். உணவு மலக்குடலில் தங்கி வெளியே போனால்தான் உங்களால் நன்றாக பேசிச் சிரித்து, ஜீவித்து இருக்க முடியும்.
மணிபூரகத்தின் வேலை ஒரு அக்னியியை ஏற்படுத்தி வருகின்ற உணவுகளை தகித்து, அதனுடைய ஜீரண சக்தியை உடம்புக்குள் அனுப்பி சக்கையை வெளியேற்றும். இந்த மூன்றும் ஒரு தனிக் குழுவாக இருக்கின்றன.
அனாகதம், கடவுள் என்ற, பிரபஞ்சம் என்ற, அல்லது இயற்கை என்ற, அல்லது தான் என்கின்ற ஒரு நிலையை கண்டுபிடிக்கின்ற, தேடுகின்ற இடமாக, மனமாக இருக்கிறது. அதற்கு மேல் இருப்பது விசுத்தி.
அந்த விசுத்தியில்தான் மனம் இழுபட்டு ஒரு புள்ளியில் நின்று ‘அதோ அதோ’ என்று கதறியபடி கடவுளை நோக்கிப் போகவேண்டிய சத்தத்தை உண்டு பண்ணுகிறது. வேதங்கள் அங்கிருந்துதான் கிளம்பின. பரவச நிலையில் அங்கிருந்துதான் எல்லாவித சொற்களும் வெளியே வந்தன.
ஆஞ்ஞை என்பது அந்த சத்தம் தாண்டி இருக்கின்ற அமைதியை உள்வாங்கிக்கொண்டு மிக உறுதியாக கடவுளுக்கு நெருக்கமாக, கடவுளைக் காணுகின்ற ஆவலோடு கம்பீரமாக இருக்கின்ற இடம். அதிலிருந்து கிளம்பி சகஸ்ரஹாரம் தொடுகிறபோது கடவுளோடு தொடர்பு ஏற்படுகிறது.
கடவுள், இயற்கை, பிரபஞ்சம், ஆத்மா என்கிற எல்லா விஷயங்களும் ஒன்றே. கீழே இருக்கிற சுவாதிஷ்டானம், மணிபூரகம், மூலாதாரம் இந்த மூன்றும் உங்களை இந்த பூமியிலிருக்கும் சுகங்களை நோக்கி இழுக்க முயற்சிக்கின்றன.
இந்த மூன்றும் முதலை என்று உருவகப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. சேற்றில் இருக்கின்ற முதலை, மிகப் பலம் பொருந்திய முதலை. நீரில் இருக்கின்ற முதலைக்கு வலு அதிகம். அது பெரிய யானையை புரட்டிப் போட்டு அடித்துக் கொன்றுவிடும்.
யானை அதிலிருந்து விடுபடவே முடியாது. யானை என்பது இங்கே அனாகதம், விசுத்தி, ஆஞ்ஞை. இவையெல்லாம் கடவுளைத் தேடுகின்ற உயர்நிலையாக உருவகப்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது.
உயர்நிலையில் இருக்கின்ற ஞானியை கீழ் நிலையில் இருக்கின்ற ஆசாபாசங்கள், பெண் ஆசை, இது வேண்டும் அது வேண்டும் என்ற எண்ணங்கள், சொத்து சேர்க்கின்ற மனோ பாவங்கள், அதற்குண்டான துரோகச் செயல்களை, கேவலங்களை, உத்தியை அந்த முதலை ஏற்படுத்துகிறது.
வயிற்றுக்குச் செல்லும் உணவு, உணவால் ஏற்படுகின்ற திமிர், அந்தத் திமிரால் ஏற்படுகின்ற அகங்காரம் இவையெல்லாம் இந்த மூன்று விஷயங்களோடு தொடர்புடையவை.
நான் என்று மூலாதாரம் நிற்க வைக்க, அதை செயலாக்குகின்ற திமிராக சுவாதிஷ்டானம் இயங்க, மணிபூரகம் அதற்குண்டான சக்தியை அவற்றுக்குக் கொடுக்க, அந்தத் திமிர் உச்சகட்ட நிலையை அடைகிறது.
இந்தத் திமிரோடு உள்ள மனிதர்கள் அனைவரும் அந்த மூன்று சக்கரங்களிலும் மிக உன்னதமாக இருக்கிறார்கள். அவை முதலையாகி அவர்களிடம் இருக்கின்றன.
மனம் அனாகதம் தொட்டவுடன், அனாகதம் மலர்ந்தவுடன் உங்களுக்குள் இருக்கின்ற மனோநிலை இது சரியில்லையே நாம் வேறுபக்கம் போகவேண்டுமே என்று நிமிர்கிறது.
எத்தனை பொய்கள் சொல்கிறோம், எத்தனை அபத்தங்கள் செய்கிறோம், எத்தனை துரோகங்கள் செய்கிறோம், எவ்வளவு பொறாமை கொள்கிறோம் என்ற எண்ணங்கள் வர, மனம் குவிந்து கடவுளை நோக்கி ஆடுகிறது, பாடுகிறது, பேசுகிறது, உள்ளுக்குள்ளே ஏங்கி ஏங்கித் தவிக்கிறது.
தவிப்பின் உச்சியில் தொண்டைக்குழியில் அதாவது விசுத்தியில் பலமான சத்தம், சொற்களற்ற சப்தம் எழுகிறது. அலறலாயும் ஏற்படுகிறது. விக்கி விக்கி அழுகிறது. அந்த அழுகை தாண்டி ஆஞ்ஞையில் அதாவது நெற்றியின் நடுவில் மனம் வியக்க அமைதிப்படுகிறது.
யானை என்ற இந்த மூன்றையும் காப்பாற்றுவதற்காக, முதலை என்ற அடுத்த மூன்றையும் கட்டி வைப்பதற்காக, கீழே உள்ள மூன்றும் இழுப்பின் மேலே உள்ள மூன்றும் சரியாகச் செயல்படாது என்று சகஸ்ரஹாரத்தின் மேல் இருந்த அந்த பிரபஞ்ச சக்தி, அந்தக் கடவுள் சக்தி, விஷ்ணு என்கிறவர் தன்னுடைய சக்கரத்தால் அந்த முதலையை அழிக்கிறார்.
கீழ் மூன்று விஷயங்களையும் தகர்க்கிறார். காமத்தை அழிக்கிறார். கோபத்தை அழிக்கிறார். பொறாமை பொய்யை அழிக்கிறார். நான் என்ற அகங்காரத்தை அழிக்கிறார். முதலை இறந்துபோக யானை கடவுளை வாழ்த்திக்கொண்டு போகிறது.
அந்தத் தாமரை என்ன? அதுதான் சகஸ்ரஹாரம். ஆயிரம் இதழ்கள் கொண்ட அந்தத் தாமரை மலர்ந்து இறைவனை நோக்கி, பிரபஞ்சத்தை நோக்கி, சக்தியை நோக்கி நிற்க, அந்த சக்தியினுடைய தொடல், அந்த சக்கரத்தினுடைய தொடல், கடவுளுடைய தொடல் திடீரென்று ஏற்பட்டு உங்களை புனிதமாக்கி விடுகிறது. உங்களை மனித ரூபத்திலிருந்து விலக்கி விடுகிறது
நீங்கள் உணவிலிருந்தும், பல ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு விடுகிறீர்கள். இதுதான் முதலையும், யானையும் கொண்ட விஷயம். கடவுளுடைய தொடுதலைத்தான், ஏங்கினால் கடவுள் வருவார் என்ற நம்பிக்கையைத்தான் இந்த குண்டலினி அடுக்கு மூலம் சொல்கிறது.
குண்டலினி நகர நகர, சகஸ்ரஹாரம் தொட, இந்தக் கடவுளுடைய நெருக்கம், அண்மை, தெளிவு ஏற்பட்டுவிடும். அதற்கு மற்றவற்றைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டிய இந்த மூன்றும் செயல்பட வேண்டியது அவசியம். அனாகதத்தில் மனம் லயிக்க வேண்டியது அவசியம். இது மிக மிகப் பெரிய விஷயம். இவ்வளவுதான் இப்போதைக்குச் சொல்ல முடியும்.
இந்த வரிகளை உள்வாங்கிகொள்ளுங்கள்.
ஓம் நமோ நாராயணா !

மாடுகள் எப்போது உறங்கும்

(படித்ததில் பிடித்த ஒரு தத்துவ சிறு கதை)

“பரபரப்பான வாழ்க்கையில் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறேன்…பல பிரச்சனைகள்…வீட்டில், தெருவில், ஊரில், உறவில், நண்பர்களிடத்தில், வேலை செய்யும் இடத்தில் என பிரச்சினை, பிரச்சினை, பிரச்சனை… ஏதாவது ஒன்று இருந்து கொண்டே இருக்கிறது…தூங்கமுடியவில்லை…எனக்கு ஏதாவது ஒரு தீர்வு சொல்லுங்கள் சாமி”என்றவாறே அந்த முனிவரின் முன்பாக நின்றிருந்தான் அவன்.

அப்போது மாலை நேரம்.முனிவர் அவனிடம் “பின்னால் இருக்கும் தோட்டத்திற்கு சென்று எத்தனை மாடுகள் இருக்கின்றன? அவை என்ன செய்து கொண்டு இருக்கின்றன?என பார்த்துவிட்டு வா” என்றார்.சென்றவன் திரும்பி வந்து… “100 மாடுகள் இருக்கும் சாமி… எல்லா மாடுகளும் நின்றுகொண்டு இருக்கின்றன” என்றான்.”நல்லது. உனக்கு இன்னிக்கு ஒரு சின்ன வேலை தர்றேன்… நீ அந்த 100 மாடுகளையும் தூங்க வைக்கணும். அந்த 100 மாடுகளும் தரையில் படுத்து ஓய்வானவுடன் அங்கே பக்கத்துலயே இருக்கிற சின்ன ஓய்வறையில் நீ போய் படுத்து தூங்கிக்கலாம்.100 மாடுகளும் படுத்து தூங்கவேண்டும்,அதுதான் முக்கியம். சரியா? இந்த வேலைய முடிச்சுட்டு காலையில் திரும்பி வா…” என்றார்.

“சரி அய்யா” என்றவாறு தோட்டத்திற்கு போனவன் இரவெல்லாம் இருந்துவிட்டு… கண்களில் தூக்கமின்றி காலையில் களைப்புடன் திரும்பி வந்து “அய்யா.. இரவு முழுவதும் தூங்கவே இல்லை …” என்றான்.”ஏன்?என்ன ஆச்சு?” என்றார் முனிவர்.”100 மாடுகளையும் படுக்க வைக்க படாதபாடுகள் பட்டும் முடியவில்லை…!!சில மாடுகள் தானாகவே தரையில் படுத்துவிட்டன…!!சில மாட்டை நான் மெனக்கெட்டு படுக்கவைத்தேன்…!!ஆனால் அனைத்து மாட்டையும் என்னால் ஒரே நேரத்தில் என்னால் படுக்கவைக்க முடியவில்லை….!!!சிலது படுத்தால் சிலது எழுந்து கொள்கின்றன…!!அனைத்து மாட்டையும் ஒட்டுமொத்தமாக படுக்கவைக்க முடியவில்லை… சாமி!அதனால நான் தூங்குவதற்கு போகவே இல்லை. இரவு முழுவதும் தூங்கவும் இல்லை!” என்றான்…!முனிவர் சிரித்தபடியே…

*இதுதான் வாழ்க்கை.!*வாழ்க்கையில் பிரச்சனையை முடிப்பது என்பது மாடுகளை படுக்க வைப்பது போன்றது…!*சில பிரச்சனைகள் தானாக முடிந்துவிடும்.சிலவற்றை நாம் மெனக்கெட்டு முடித்துவிடலாம்…!!ஆனால் சில பிரச்சனைகள் முடிந்தால் வேறு சில பிரச்சனைகள் புதிதாக எழலாம்…!! *அனைத்து பிரச்சனைகளும் முடிந்தால்தான் நிம்மதியாக தூங்குவேன் என்றால் இந்த உலகத்தில் யாராலும் தூங்கமுடியாது…*பிரச்சனைகள் அனைத்தும் எப்போது முடியும் என கவலைப்பட்டுக் கொண்டே இருக்காதே..!தீர்க்கமுடிந்தவற்றை தீர்த்துவிட்டு, மற்றவற்றை கடவுளின் கைகளில் அல்லது காலத்தின் ஓட்டத்தில் ஒப்படைத்துவிட்டுஉனக்கான ஓய்வறையில் நிம்மதியாக இருக்க கற்றுக்கொள்!” என்றார்…!முனிவரை வணங்கிவிட்டு சென்றவன் சிலநாள் கழித்துவந்து முனிவரிடம் என்னால் தீர்க்க முடிந்த “சில பிரச்சினைகளை தீர்த்து விட்டேன்,தீர்க்க முடியாத சில பிரச்சினைகளை கடவுளிடம் ஒப்படைத்து விட்டேன்…!இப்போதும் எனக்கு சில பிரச்சினைகள் இருக்கிறது என்றாலும் நான் நிம்மதியாக படுத்து உறங்குகிறேன்..” என்றான்…!

*கதை சொல்லும் நீதி!*

*வாழ்வில் பிரச்சனைகள் என்பது நூறு மாடுகள் போன்றது…*  *அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் படுப்பதற்கான வாய்ப்பு குறைவே.* *ஒவ்வொன்றும் படுப்பதற்கான காலம் உள்ளது.* *அப்படியே நமக்கான பிரச்சனைகள் தீர்வதற்கான காலமும் உள்ளது.* *ஆகவே சிலவற்றை இறைவனை பிரார்த்தித்து… அவற்றை காலத்தின் கரங்களில் ஒப்படைத்துவிட்டு, வாழ்வை அமைதியாக அனுபவிப்போம்..*வாழ்வு பிரச்சனையாக இருப்பதற்கும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்கும் மனம்தான் காரணம்…!

*இந்த சூட்சுமத்தை புரிந்து கொண்டால் சுகமாய் வாழலாம்…!*

 

குருவே சரணம்.

*சிந்தனை கதை…**”மன நிம்மதி மன நிறைவு”..!!*

கடவுள் வந்தார்…!
“என்ன வேண்டும் கேளுங்கள், தருகிறேன்..!” என்றார்..
அவரிடம் பத்து மனிதர்கள் தம் தேவைகளைக் கேட்டனர்..
முதல் மனிதன் :
“எனக்கு கணக்கிலடங்கா காசும்,
பெரிய தொழிலும் வேண்டும்..!”
இரண்டாம் மனிதன்:
“நான் உலகில் சிறந்தோங்கி
பெரிய பதவியை அடைய வேண்டும்..!”
மூன்றாம் மனிதன் :
“உலப்புகழ் பெற்ற நடிகர் போல்
மிகப் பெரிய புகழ் வெளிச்சம் வேண்டும்..!”
நான்காம் மனுஷி:
“உலக அழகியைப் போல பேரழகு வேண்டும்..!
உலகமே அதில் மயங்க வேண்டும்..!”
இப்படி..
இன்னும் ஐந்து பேரும்
தமக்கு வேண்டியதைக் கேட்டனர்..!
கடவுள் அவர்கள் கேட்ட ஒவ்வொன்றையும்
டக் டக்கென்று கொடுத்து விட்டார்..!
பத்தாவது மனிதன் கேட்டான்:
“உலகத்தில்
ஒரு மனிதன் உச்சகட்டமாய் எந்த அளவு
மன நிம்மதியோடும் மன நிறைவோடும்
வாழ முடியுமோ, அந்த நிலை எனக்கு வேண்டும்..!”
ஒன்பது பேரும்
அவனை திரும்பிப் பார்த்தனர்.. சிரித்தனர்..!
*”மனநிம்மதி, மன நிறைவு…”*
நாங்களும் அதுக்கு தானே
இதையெல்லாம் கேட்டோம்..?
விரும்பியது கிடைத்தால்
மனநிறைவு கிடைத்து விடுமே..?”
கடவுள் அந்த ஒன்பது பேரிடமும் :
“நீங்கள் கேட்டதைக் கொடுத்து விட்டேன்..!
நீங்கள் போகலாம்..!” என்று கூறிவிட்டு,
பத்தாவது மனிதனைப் பார்த்து :
“நீ இரு..!
நான் உன்னிடம் கொஞ்சம் பேச வேண்டும்..
சிறிது நேரம் கழித்து வருகிறேன்..”
என்று சொல்லிவிட்டு எங்கோ போனார்..!
இப்போது,
அந்த ஒன்பது பேரும் போகாமல்
அங்கேயே தயங்கி நின்றனர்..!
கடவுள் அந்த பத்தாவது மனிதனிடம்
என்ன சொல்லப் போகிறார்;
என்ன தரப் போகிறார் என்பது
தெரிந்தே ஆக வேண்டும்
என்று அவர்கள் மனம் அலைபாய்ந்தது..!
துடித்தது..!
அவர்கள் விரும்பியது எதுவோ
அது கையில் கிடைத்த பின்னும்,
இன்னும் எதுவுமே கிடைக்காத
அந்த பத்தாவது மனிதன் மேல்
பொறாமை கொண்டு மனம் வெதும்பினர்..!
நேரம் ஆக ஆக, வெறுப்பில் வெந்தனர்..!
தாம் விரும்பியது கையில் இருப்பதை மறந்தனர்..!
அதை அனுபவிக்க மறந்தனர்..! அப்போதே,
அந்த இடத்திலேயே,
அவர்கள் நிம்மதி குலைந்தது..!
மனநிறைவு இல்லாமல் போனது..!
பத்தாவது மனிதன்,
கடவுள் சொல்லுக்காக எந்த பதட்டமும்
இல்லாமல் காத்து நின்றான்..!
கடவுள் தன்னிடம் பேசப் போகிறார்
என்பதிலேயே அவனுக்கு அவன் கேட்ட
முழு மனநிறைவு கிடைத்து விட்டது..!
நாம்
*பத்தாவது* மனிதனா..?
இல்லை
*பத்தாது* என்கிற மனிதனா..?
முடிவு எடுங்கள்..
*எண்ணும் எண்ணங்களே..*
*உங்களைத் தீர்மானிக்கும்..!!*
இனிமையான எண்ணங்களுடன்
இவ்வுலகில் மகிழ்ச்சியுற்று வாழ
பேராசை என்பதை ஒழித்து
மனநிம்மதி என்ற
விலைமதிப்பற்ற செல்வம்
பெற முயலுங்கள்..!!
*வளமும் நலமும் பெற்று வாழ்வோம்*
 *_நல்லதே_* *_நடக்கும்_* .

உன்னை உயர்த்த நீ தான்  . . . நம்பு

ஒரு தவளையை பிடித்து தண்ணீரில் போட்டு கொதிக்க வையுங்கள்,

*தண்ணீரின் வெப்பம் அதிகரிக்கும் போது, தவளை தன் உடலை அந்த வெப்ப நிலைக்கு ஏற்ப மாற்றி கொண்டே வரும்……

வெப்பம் ஏற ஏற தவளையும் அந்த வெப்பநிலைக்கு ஏற்ப தன் உடலை அந்த வெப்பத்துக்கு ஏற்ப மாற்றி கொள்ளும்.*

தண்ணீர் கொதிநிலையை அடையும் போது, வெப்பத்தை தாங்க முடியாமல் தவளை பாத்திரத்தில் இருந்து வெளியே குதிக்க முயற்சி செய்யும்.

ஆனால், எவ்வளவு முயற்சி செய்தாலும் தவளையால் வெளியேற முடியாது.*

ஏன் என்றால்….. வெப்பத்துக்கு ஏற்ப தன் உடலை மாற்றி கொண்டே வந்ததால் அது வலுவிழந்து போய் இருக்கும். சிறிது நேரத்தில் அந்த தவளை இறந்து விடும்.*

எது அந்த தவளையை கொன்றது…?*பெரும்பாலானோர் கொதிக்கும் நீர் தான் அந்த தவளையை கொன்றது என்று சொல்வீர்கள்.

*ஆனால், உண்மை என்னவென்றால், “எப்போது தப்பித்து வெளியேற வேண்டும் என்று சரியாக முடிவெடுக்காத அந்த தவளையின் இயலாமை தான் அதை கொன்றது”……நாமும் அப்படித்தான் எல்லோரிடமும் சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப அனுசரித்து போகிறோம்.ஆனால்….. நாம் எப்போது அனுசரித்து போக வேண்டும், எப்போது எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதை தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும்.மன ரீதியாக, உடல் ரீதியாக, பண ரீதியாக மற்றவர்கள் நம்மை நசுக்க ஆரம்பிக்கும் போது, நாமும் சுதாரிக்காமல் போனால் மீண்டும் அதையே தொடர்ச்சியாக செய்ய ஆரம்பிப்பார்கள்.

*உடலில் வலிமை இருக்கும் போதே, அவர்களிடமிருந்து தப்பித்து விடுதல் நன்று. “நாம் அனுமதிக்காமல் நம்மை அழிக்க எவராலும் முடியாது”…  🏿விழுந்தால் அழாதே . . .எழுந்திரு  🏿

 

தோற்றால் புலம்பாதே . . .போராடு  🏿        கிண்டலடித்தால் கலங்காதே . . .மன்னித்துவிடு

தள்ளினால் தளராதே . . .துள்ளியெழு  🏿நஷ்டப்பட்டால் நடுங்காதே . நிதானமாய் யோசி 🏿

ஏமாந்துவிட்டால் ஏங்காதே . . எதிர்த்து நில்  🏿

நோய் வந்தால் நொந்துபோகாதே . நம்பிக்கை வை  🏿

கஷ்டப்படுத்தினால் கதறாதே . . .கலங்காமலிரு  🏿

உதாசீனப்படுத்தினால் உளறாதே . .உயர்ந்து காட்டு  🏿

கிடைக்காவிட்டால் குதிக்காதே . . .அடைந்து காட்டு  🏿

மொத்தத்தில் நீ பலமாவாய்           சித்தத்தில் நீ பக்குவமாவாய்  🏿

உன்னால் முடியும் .உயர முடியும் . . .

உதவ முடியும் . . .  உனக்கு உதவ நீ தான் உண்டு ⚜

 

🏿