பாதாள உலகம் கலிபோர்னியா

புராணங்களில் கூறப்பட்ட பாதாள உலகம் இன்றும் இருக்கிறது என்றால் நம்புவீர்களா? இதை படித்தால் உண்மை புரியும்.  அதற்கு முன்னதாக இந்த புராணக் கதையை படியுங்கள்.

தசரத சக்கரவர்த்திக்கு முன்பு அயோத்தியை ஆண்ட மன்னர்களில் ஒருவர் சகரன். ஒரு சமயம் இவர் அஸ்வமேத யாகம் நடத்தினார்  யாகத்தில் பங்கேற்ற குதிரை சம்பிராயதப்படி பூமியைச் சுற்றி வருவதற்காக அனுப்பப்பட்டது. இதியப் பற்றி கேள்விப்பட்ட இந்திரன் மனம் கலங்கினான்.  யாகம் வெற்றி பெற்றுவிட்டால் தன் பதவிக்கு ஆபத்து உண்டாகுமே என குதிரையைக் கடத்தினான்.  சகரனின் அறுபதினாயிரம் மகன்களும் குதிரையைத் தேடி அலைந்தனர்.  எங்கும் காணாததால். ஏமாற்றமடைந்த அவர்கள் பாதாள உலகிற்கு செல்ல முடிவெடுத்து பூமியைத் தோண்ட ஆரம்பித்தனர்.  பாதாள உலகத்தில் கபில முனிவர் தவம் செய்து கொண்டிருந்தார்.  அவரருகே யாக குதிரை மேய்ந்தபடி நின்றது.  யாராலும் கண்டுபிடிக்க முடியாது என்ற எண்ணத்தில் தான் இந்திரன் பாதாள உலகில் குதிரையை விட்டிருந்தான்.  ஆனால் சகரர்களோ குதிரையைத் திருடியவர் கபில முனிவர் என எண்னி தாக்க முற்பட்டனர்.  கண் விழித்த முனிவர் அனல் பறக்கும் கண்களால் ஆவேசமுடன் பார்த்தார்.  அவ்வளவுதான்  அவர்கள் எரிந்து சாம்பலாயினர்.  விஷயமறிந்த சகரன் தன் பேரனான அம்சுமானை அனுப்பி முனிவரிடம் மன்னிப்பு கேட்டான்.  அதன் பின் குதிரையை மீட்டு வர யாகம் நிறைவேறியது.

ஆனால் சாம்பலான சகரர்களின் ஆன்மா சாந்தியடைய வேண்டுமே  இதற்காக நீண்ட காலம் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. ஆமாம் அம்சுமானின் பேரன் பகீரதன் கடுந்தவம் செய்ததன் பலனாக வானுலகில் ஓடிய கங்கை பூமிக்கு வந்தது. அதில் சாம்பல் கரைக்கப்படவே சகரர்கள் நற்கதி அடைந்தனர்.

இப்போது பாதாள உலகற்குள் நுழைவோம்  வாருங்கள்

 பூமியைத் தோண்டிக்கொண்டே போனால் இருதியில் கீழே அமெரிக்காவைத் தொடலாம் என்பார்கள்.  நமக்கும் அமெரிக்காவுக்கும் காலக்கணக்கில் 12 மணி நேரம் வித்தியாசம் என்ற நடை முறையைப் பார்க்கும்போது இது சாத்தியமானதாக தோன்றுகிறது.  அப்படி இந்தியாவிலிருந்து நேர்க்கோடாக அடியிலுள்ள அமெரிக்கப்பகுதி தான் கலிபோர்னியா. இங்கு ஓசோன் பகுதியில் உள்ள ஒரு தீவின் பெயர் ஆஷ் ஐலன்ட்  அதாவது சாம்பல் தீவு  சகரர்கள் சாம்பலாகிப் போனார்களஒ அந்த பாதாள உலகமே இப்போதைய சாம்பல் தீவு என்கின்றனர் ஆராய்ச்சியாளர்கள். இந்த சாம்பலைக் கரைத்த கங்கையே இந்த தீவைச் சூழ்ந்துள்ள நீர்ப்பகுதி.  இங்குள்ள எரிமலைகள் க்க்கிய தீப்பிழம்பில் உருவான சாம்பல் படர்ந்த பகுதியே சாம்பல் தீவு எனப்பட்டதாக புவியியல் நிபுணர்கள் வாதாடுகின்றனர்.  பாதாள உலகில் இருந்த கபில முனிவரின் ஆற்றல் தான் பின்னாளில் எரிமலையாக மாறியது. மேலும் இந்திரன் திருடிக்கொண்டு வந்து கட்டி வைத்ததாக சொல்லப்படும் யாகக்குதிரை கட்டப்பட்ட இடமும் கலிபோர்னியாவில் உள்ளது அந்த இடம் தான் ஹார்ஸ் ஐலண்ட் என்னும் குதிரைத் தீவு என்கிறார்கள்.

இன்னொரு விஷயம்  ஆஷ் ஐலண்ட் பகுதியில் நீர் நிலை வற்றுவதில்லை  கங்கை என்றாவது வற்றுமா என்ன?  நம் புராண காலட்து கபில ஆரண்யா தான் இப்போது கலிபோர்னியா எனப்படுகிறதோ என காஞ்சி மகாபெரியவர் ஒரு முறை குறிப்பிட்டிருந்தார்.  கலிபோர்னியாவையும் இந்த புராணத்தையும் இணைத்துப்பார்த்தால் வியப்பாகத் தானே இருக்கிறது.

தகவல் நன்றி    ஆன்மீக மலர்.

பெண் கல்வியில் புரட்சி ஏற்படுத்திய தாய்

சாவித்ரிபாய் புலே இந்தியாவில் சிறுமியருக்கு கல்வி புகட்டிய முதல் பெண் ஆசிரியர். தற்போதைய மகாராஷ்டிர மானிலம் உள்ள பகுதியில் கல்வி வாய்ப்பற்ற குடும்பத்தில் ஜனவரி 3 1831ல் பிறந்தார்.  ஏழை எளிய மக்களுக்காகப் போராடிய தீரர். மகாத்மா ஜோதிபா கோவிந்த ராவ் புலேயை மண்ந்தார். அவர் கொடுத்த உற்சாகத்தால் கல்வி பயின்று சாதனைகள் படைத்தார்.

எளியவர்களுக்கு கல்வி புகட்ட ஒரு பள்ளியை துவங்கினார் ஜோதிபா அதில் கற்பிக்கும் பணியை \ஏற்றார் சாவித்ரி  அந்த பணிக்கு சென்ற போது ஏற்பட்ட கடும் எதிர்ப்பைப் பொருட்படுத்தவில்லை. மிகவும் கண்ணியமாக எதிர்ப்பாளர்களை வென்றார்.  சகிப்பும் கருணைமனமும் அவரது வெற்றிக்கு அடிப்படையாக அமைந்தன.  பெண்களுக்கு கல்வி புகட்ட ஒரு பள்ளியை மகாராஷ்டிரா மானிலம் புனே அருகே 1848ல் துவங்கினார்.  மிகவும் ஏழைக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்த ஒன்பது மாணவியர் அதில் சேர்க்கப்பட்டனர். அவர்களுக்கு கல்வி புகட்டினார்.  அப்போது ஏற்பட்ட முரட்டுத் தனமாக எதிர்ப்புக்களை சமாளித்தார்.  கற்பிக்க சென்ற சாவித்ரி மீது மலம் வீசப்பட்டது. அதை மிகவும் நுட்பமாக எதிர்கொண்டார்.  மாற்றுடை ஒன்றை எப்போதும் உடன் வைத்திருப்பார்.  எதிர்ர்ப்பாளர்கள் வீச்சால் நாசமாகும் உடையை வகுப்பறைக்கு சென்றதும் மாற்றி புதிய உடையை அணிந்து பாடம் நடத்துவார். எதிர்த்தவர் எண்ணத்தை இவ்வாறு தவிடு பொடியாக்கினார்.

மகாராஷ்டிராவில் 1876 ல் பெரும் பஞ்சம் நிலவியது.  உணவு கிடைக்காமல் அவதிப்பட்டனர் மக்கள்.  பட்டினியைப் போக்க கடுமையாக உழைத்தார் சாவித்ரி. துயரம் தீர்க்க அரசுக்கு பல ஆலோசனைகளை வழங்கினார். இலவச உணவுத் திட்டத்தை. அமல்படுத்தினார். பசிப்பிணியை போக்க அரும்பாடுபட்டார்.  விதவை பெண்களுக்கு உதவும் வகையில் பாலஹத்திய பிரதிபந்தக் கிருஹா என்ற இல்லத்தைத் துவக்கினார்.  அது வெற்றிகரமாக செயல்பட்டு பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்கு அடைக்கலம் தந்தது.

சாவித்ரியிடம் கற்ற மாணவி முக்தாபாய் ஒரு கவிதை எழுதினார்  அது தியானோதயா இதழில் மங்குகள் மகர்களின் துக்கம் என்ற தலைப்பில் பிரசுரமானது.  சாவித்ரிபாயின் பணி அந்த கால சமூகத்தில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை அந்த கவிதை வெளிப்படுத்தியது.  கொடிய தொற்றான பிளேக் நோய் தாக்கம் மகாராஷ்டிராவில் 1897ல் அதிகமாக இருந்தது. தொற்று பரவலைத் தடுக்க கடும் சட்டங்களை அமல்படுத்தியது ஆங்கிலேய அரசு.  பாதிக்கப்பட்டவர்களை தனிமைப்படுத்தப்பட்டனர். அவற்றி எல்லாம் தாண்டி மக்களுக்கு உதவினார் சாவித்ரி.

அவரது வளர்ப்பு மகன் டாக்டர் யெஸ்வந்த் ராணுவத்தில் பணியாற்றி வந்தார்.  விடுமுறையில் வீடு திரும்பியவரை ஒரு மருத்துவமனை துவங்க வைத்தார் சாவித்ரி.  நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அங்கு இலவசமாக சிகிச்சை அளித்தார்.  கொடிய பிளேக் நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தான் சிறுவன் பாண்டுரங் பாபாஜி. அவனை மருத்துவமனைக்கு தூக்கி வந்தபோது சாவித்ரிக்கு நோய் தொற்றியது. சிகிச்சை பலனின்றி மரணமடைந்தார். அவர் தூக்கி வந்த சிறுவன் பிழைத்தான்  வாழ்க்கையை  சேவையால் நிறைத்தவர் சாவித்ரிபாய். இந்திய பெண் கல்வியின் தடைகளை தகர்த்த தாய் என போற்றப்படுகிறார்.  சிறந்த ஆசிரியருக்கான விருதை 1852ல் ஆங்கிலேய அரசு இவருக்கு வழங்கி கௌரவித்தது. மத்திய அரசு இவர் நினைவாக 1998ல் தபால் தலை ஒன்றை வெளியிட்டுள்ளது. 

தகவல் நன்றி   சிறுவர் மலர்.

மகான் புரந்தரதாசர்

கி.பி. 1480-ல் அவர் ஒன்பது கோடிகளுக்கு அதிபதி.சுமார் ஐந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அவர் ஒன்பது கோடி சொத்துள்ள மிகப்பெரிய பணக்காரரின் மகன்.கடைசியில் 80 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதாவது கி.பி. 1560-ல் அவர் ஒரு ஓட்டாண்டி.நம்ப முடிகிறதா? கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தால் இன்று பல லட்சம் கோடிகளுக்கு அதிபதியாக அவர் குலம் வாழ்ந்திருக்கும்.ஆனால் இன்று பணமில்லை. மங்காத புகழ் இருக்கிறது. இதெல்லாம் இறைவன் திருவிளையாட்டு.செல்வம் செல்வம் என்று செருக்குடன் வாழ்ந்த அவரைவிட்டு லட்சுமியானவள் “செல்வோம்… செல்வோம்…’ என்று போய்விட்டாள்.ஆனால் அத்தனை பணமும் போனபின்புதான் அவருக்கு ஞானம் பிறந்தது.கையில் ஒரு காசுகூட இல்லாத நிலையில்தான் அவர் மகாலட்சுமியை அழைத்தார்.அதுவும் எப்படி? அற்புத மான ஸ்ரீராகத்தில் அழைத்தார். சிலர் அப்பாடலை மத்யமாவதி ராகத்திலும் பாடுவர்.அந்தப் பாடலைப் பாடும்போதே கண்களில் நீர் பெருகும்; மனம் மகிழ்ச்சியில் பொங்கிடும்; நெஞ்சில் ஆனந்தம் தாண்டவமாடும்; மெய் சிலிர்க்கும்.

“பாக்யாத லக்ஷ்மி பாரம்மா- நம்மம்ம நீ சௌ  பாக்யாத லக்ஷ்மி பாரம்மா….’மகாலட்சுமியை அவர் அழைக்கும் அழகே அழகு.”சலங்கை கட்டிய கால்களினால் மெதுவாக அடியெடுத்து வைத்து, அந்த இனிமையான சலங்கை ஒலியால், உன்னை தஞ்சமடைந்து பூஜை செய்யும் பக்தர்களுக்கு தயிரிலிருந்து வரும் நறுமணமான வெண்ணெயைப்போல் வருவாய் தாயே’ என்று கெஞ்சுகிறார் அந்த மகான்.அவருடைய இயற்பெயர் #ஸ்ரீனிவாச_நாயக்.அவர் வசித்த ஊரின் நாட்டாண்மையாகத் திகழ்ந்தார் அவர். மக்கள் அவரை செல்வத்தின் பொருட்டு #நவகோடி_நாராயணசெட்டி என்றும் அழைத்தார்கள்.அவ்வளவு பெரிய தனவந்தரான அவர் ஒரு கருமி. எச்சில் கையால்கூட காக்கையை விரட்டமாட்டார் என்பது அவருடைய விஷயத்தில் நிஜம்.ஸ்ரீனிவாச நாயக்கிற்கு பதினெட்டு வயதாகும்போது திருமணம் நடந்தது. #மனைவியின்_பெயர்_சரஸ்வதி.அவள் இவருக்கு நேர் எதிரானவள். தான- தர்மம் என்றால் கொள்ளைப் பிரியம். கடவுள் பக்தி மிகுந்தவள்.அவர் வாழ்ந்த ஊரில் பகவான் #ஸ்ரீகிருஷ்ணன் #பாண்டுரங்கனாகக் காட்சியளித்தான்.பெரிய கோவில். மக்கள் “பாண்டுரங்கா… பாண்டுரங்கா’ என்று பக்திப் பரவசத்தில் நாள்தோறும், வீதி தோறும் பஜனைப் பாடல்களைப் பாடிக் கொண்டே போவார்கள்.ஆனால் ஸ்ரீனிவாச நாயக் கண்டுகொள்ளவே மாட்டார்.

பார்த்தான் பாண்டுரங்கன். ஒரு முதிய ஏழை அந்தணன் உருவில், ஏழு வயதுச் சிறுவனோடு, ஸ்ரீனிவாச நாயக்கின் கடைமுன் வந்து நின்றான் இறைவன்.””ஐயா… தர்மப் பிரபுவே…”ஸ்ரீனிவாச நாயக் அந்தப் பிராமணனை திரும்பிக்கூட பார்க்கவில்லை. விடுவானா இறைவன்?””ஐயா… தர்மப் பிரபுவே… சுவாமி…”””டேய்! யாருடா நீ?” அதட்டினார் ஸ்ரீனிவாசன்.””ஐயா… நான் ஓர் ஏழைப் பிராமணன். இவன் என்னுடைய ஒரே மகன். ஏழு வயதாகிறது. உபநயனம் செய்ய வேண்டும். நீங்கள் உதவி செய்தால் இவனுக்கு பூணூல் போடலாம்…. பிரபு… ஏதாவது கொஞ்சம் பணம் கொடுங்கள்…. சாமி…”””போ… போ… வேறு எங்காவது போய் பிச்சை எடு. என்னிடம் பணமே இல்லை…” விரட்டினார் ஸ்ரீனிவாச நாயக். எவ்வளவு கெஞ்சிக் கேட்டும் நாயக்கின் மனம் இளகவில்லை. ஆனால் பகவான் அவரை விடுவதாயில்லை.தினந்தோறும் வந்து, நமக்கு படியளப் பவனே அவரிடம் பிச்சை கேட்டான். நாயக்கும் அலுக்காமல் விரட்டினார்.ஒருநாள், “”உங்களிடம் யாசகம் வாங் காமல் போகமாட்டேன் பிரபு…” என்று சொல்லி, இறைவன் நாயக்கின் கடை வாசலிலேயே உட்கார்ந்து விட்டான்.”இது ஏதடா வம்பாப் போச்சே…’ என்று அலுத்துக்கொண்ட ஸ்ரீனிவாச நாயக், கல்லாப் பெட்டியிலிருந்து ஒரு செல்லாக் காசை எடுத்து அந்தணன் மேல் தூக்கி எறிந்தார். “”இந்தா, இதை எடுத்துப் போ. இனிமேல் கடைப்பக்கம் வராதே…”அந்தக் காசைப் பார்த்துவிட்டு, “”பிரபு… இது தேய்ந்து போயிருக்கிறதே… எதற்கும் பிரயோஜனமில்லை. வேறு நல்ல காசு கொடுங்களேன்…” என்றான் இறைவன்.ஸ்ரீனிவாச நாயக் யோசித்தார்.””நல்ல காசா? ஏதாவது பொருள் கொண்டு வந்து என் கடையில் அடமானம் வை… நல்ல காசு தருகிறேன்” என்றார்.

அந்தணன் அந்தச் சிறுவனை அழைத்துக் கொண்டு நேராக ஸ்ரீனிவாச நாயக்கின் வீட்டிற்குச் சென்றான்.அங்கே- வெள்ளிக் கிழமையாதலால் துளசி பூஜையை முடித்துவிட்டு ஸ்ரீனிவாச நாயக்கின் மனைவி சரஸ்வதி ஊஞ்சலில் வந்து உட்கார்ந்தாள்.””பவதி… பிக்ஷாம் தேஹி…”ஓடோடிச் சென்று வாசலில் பார்த்தாள். பார்த்ததும் காலில் விழுந்து கும்பிட்டாள்.””என்ன வேண்டும் சுவாமி?”””அம்மா… நான் ஓர் ஏழை. வயதாகி விட்டது. இவன் என் பையன். இவனுக்கு பூணூல் போட வேண்டும். கையில் பணமில்லை.ஒரு கஞ்சனைக் கேட்டேன். அவன் மிகப் பெரிய பணக்காரன். ஆனால் சல்லிக்காசுகூட தரமாட்டேன் என்று என்னை அடிக்காத குறையாகத் துரத்திவிட்டான். அம்மா…உன்னைப் பார்த்தால் மகாலட்சுமி மாதிரி இருக்கிறாய். ஏதாவது உபகாரம் பண்ணம்மா…””பணம் நம்மிடம் கிடையாது. அப்படியே இருந்து, தர்மம் செய்தேன் என்று தெரிந்தால் புருஷன் அடித்தே கொன்றுவிடுவான். இவருக்கு நாம் எப்படி உதவுவது?’ என்று யோசித்த சரஸ்வதி முடிவில் தன்னுடைய பரிதாபமான நிலையை விளக்கினாள்.””அட… நீ என்னம்மா… புருஷன் உனக்குக் கொடுத்ததை தர்மம் செய்தால்தானே ஆபத்து? திருமணத்தின்போது உன் பெற்றோர் போட்ட நகைகள் உன்னுடையதுதானே?

அதைக் கொடுத்தால் அவர் என்ன செய்ய முடியும்?” என்று அவளை உசுப்பேற்றினான் பிராமணன்.”அட… உண்மைதானே? நம் வீட்டில் ஏராளமான நகைகளைப் போட்டார்களே எனக்கு? அவை அத்தனையும் என்னுடையவை தானே… அதில் ஒன்றை தர்மம் செய்தால் என்ன?’சட்டென்று தன்னுடைய வைர மூக்குத்தியைக் கழட்டி அந்த பிராமணனிடம் கொடுத்து விட்டாள் சரஸ்வதி.அவளை மனதார வாழ்த்தி விட்டு, அந்தச் சிறுவனுடன் நேரே ஸ்ரீனிவாச நாயக்கின் அடகுக் கடைக்கே வந்தான் அந்த பிராமணன். ஸ்ரீனிவாச நாயக்கிற்கோ, மறுபடியும் தொந்தரவு ஆரம்பித்து விட்டதோ என்று தோன்றியது.””இந்தாரும். இந்த மூக்குத்தியை எடுத்துக் கொண்டு ஏதாவது பணம் கொடும்” என்று மிரட்டினான் பிராமணன்.கையில் மூக்குத்தியை வாங்கி பரீட்சித்துப் பார்த்து, “இதை எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி இருக்கிறதே..’ என்று யோசித்தார் நாயக்.சிறிது நேரம் கழித்து, “”ஓய் பிராமணரே… இந்த மூக்குத்தி இங்கேயே இருக்கட்டும். இப்போது என்னிடம் காசு இல்லை. நாளை வந்து பணம் வாங்கிக்கொள்…” என்றார்.அதை ஒப்புக்கொண்ட அந்தணன் போய்விட்டான்.

உடனே ஸ்ரீனிவாச நாயக் தன் கடையைப் பூட்டிவிட்டு நேரே வீட்டிற்குப் போனார்.மனைவியைப் பார்த்தபோது அவள் முகத்தில் மூக்குத்தியைக் காணவில்லை.””சரஸ்வதி… மூக்குத்தி எங்கே? இன்று வெள்ளிக்கிழமை. முகம் மூளியாய் இருக்கலாமா? போய் மூக்குத்தி போட்டுக் கொண்டுவா…”சரஸ்வதி வெலவெலத்துப் போனாள். “ஐயய்யோ… இப்போது என்ன செய்வது? அந்தப் பிராமணனுக்கு தானம் கொடுத்தேன் என்றால் கொன்று விடுவாரே?’கடைசியில் சரஸ்வதி ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள். “இந்தத் துஷ்டனிடம் மூர்க்கத்தனமாக அடிபடு வதைவிட சாவதேமேல்…’ என்ற முடிவோடு, ஒரு பாத்திரத்தில் விஷத்தைக் கலந்து கையில் வைத்துக்கொண்டு துளசி மாடத்தை வலம் வந்தாள்.””தாயே துளசி… நான் உன்னிடம் வந்து விடுகிறேனம்மா” என்று சொல்லி விஷத்தைக் குடிக்க முற்படுகையில்-

விஷப் பாத்திரத்தில் ஏதோ விழும் ஓசை கேட்டது. சரஸ்வதி உள்ளே கைவிட்டுப் பார்த்த போது அவளின் மூக்குத்தி இருந்தது. அவளை ஆனந்தமும், வியப்பும் அணைத்துக் கொண்டது. “என்னைக் காப்பாற்றிவிட்டாய் தாயே’ என்று கண்களில் நீர் பெருக விழுந்து கும்பிட்டாள்… பிறகு, கணவனிடம் ஓடோடிச் சென்று, “”இந்தாருங்கள் மூக்குத்தி…” என்று கொடுத்தாள்.ஸ்ரீனிவாச நாயக்கிற்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. மூக்குத்தியை எடுத்துக்கொண்டு பித்துப் பிடித்தவர்போல மீண்டும் தனது அடகுக் கடைக் குச் சென்றார். கல்லாப் பெட்டியைத் திறந்து, உள்ளே பத்திரமாக வைத்திருந்த மூக்குத்தியைத் தேடினார்.

அங்கே அது இல்லை. கடை முழுவதும் தேடினார். மூக்குத்தி கிடைக்கவில்லை. நாளை அந்த பிராமணன் வந்து, “எனக்கு பணம் வேண்டாம்… என்னுடைய நகையைக் கொடுங் கள்…’ என்று கேட்டால் என்ன செய்வது?மனைவியினுடைய மூக்குத்தியையா அவனுக்குக் கொடுப்பது? பிரமை பிடித்தது அவனுக்கு. கூடவே பயமும் வந்தது.

மறுநாள் காலை!கடை திறந்த சில வினாடிகளிலேயே அந்தக் கிழவன் சிறுவனோடு வந்து விட்டான்.””ஐயா… பிரபுவே.. நான் கொடுத்த நகைக்கு பணம் தருவதாகச் சொன்னீர்களே. இன்றும் பணம் இல்லாவிட்டால் பரவாயில்லை. என்னுடைய நகையைக் கொடுங்கள். வேறு கடையில் அடமானம் வைத்துக் கொள்கிறேன்…” என்றான்.

ஸ்ரீனிவாச நாயக்கின் நிலை பரிதாபமானது. செருக்குடன் வாழ்ந்தவர் கிழவனிடம் கெஞ்சி னார்.””ஐயா… மன்னித்து விடுங்கள். வெளியிலிருந்து கொஞ்சம் பணம் வரவேண்டியிருக்கிறது. வந்தவுடன் தருகிறேன். முடிந்தால் மாலை வாருங்களேன். கண்டிப்பாக பணம் தருகிறேன்.”””சரி… சரி… சாயங்காலமும் என்னை ஏமாற்றி விடாதே. நான் வருவேன்…”கிழவன் போனபின்பு, தன் கடையில் பணிபுரியும் ஒரு வேலையாளை அனுப்பி, அந்தக் கிழவன் எங்கே போகிறான் என்று கண்காணிக்கச் சொன்னார்.அந்தக் கிழவனைப் பின்தொடர்ந்து சென்ற வேலையாள் சிறிது நேரம் கழித்து பதை பதைப்புடன் கடைக்கு ஓடி வந்தான்.

“”என்னடா… ஏன் இப்படி பயந்தாங்கொள்ளி மாதிரி ஓடி வருகிறாய்? கிழவன் உன்னை அடையாளம் தெரிந்துகொண்டு மிரட்டினானா?”

“”சுவாமி… என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்… கிழவர் இரண்டு மூன்று தெருக்கள் தாண்டி, பாண்டுரங்கன் கோவிலுக்குச் சென்றார்….

நேரே கர்ப்பக் கிரகத்துக்குள் புகுந்தார்… பின்னர் மறைந்து விட்டார்…”

ஸ்ரீனிவாச நாயக் திடுக்கிட்டார். என்ன இது? கடைக்கு வந்த முதியவர் யார்? என்ன அதிசயம் இது.!கடையைப் பூட்டிக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்து மனைவியிடம் நடந்த சம்பவத்தைச் சொன்னார். அவளும் மூக்குத்தியை அந்தக் கிழவருக்கு தானம் தந்ததையும், அவர் வாழ்த்தி விட்டுப் போனதையும் சொன்னாள்.ஸ்ரீனிவாச நாயக்கிற்கு புரிந்துவிட்டது. கடவுளே தன்னை பரீட்சித்து விட்டதை உணர்ந்தார்.

அப்போது ஓர் அசரீரி பூஜை அறையிலிருந்து கேட்டது.”இத்தனை செல்வங்களை வைத்துக்கொண்டு தான தருமம் செய்யாமல் வாழ்கிறாயே? உனக்கு எப்படி நற்கதி கிடைக்கும்?

போ… உன்னுடைய செல்வங்கள் அனைத்தையும் தானம் செய்துவிட்டு புண்ணியம் தேடிக் கொள்.இனி உன் பெயர் ஸ்ரீனிவாச நாயக் இல்லை. இந்த ஊரின் பெயரான புரந்தரகட என்கிற பெயரால் இனி உன் பெயர் புரந்தரதாசன்.பகவானைப் பாடு. நீ நாரதருடைய அம்சம். ஸ்ரீ கிருஷ்ண தேவராயருடைய குல குருவான ஸ்ரீ வியாசராயரை தஞ்சமடைவாயாக. அவர் உனக்கு குரு உபதேசம் செய்வார்….’புரந்தரதாசன்ஸ்ரீ னிவாச நாயக் தன்னுடைய அனைத்து சொத்துகளையும் ஏழை எளிய மக்களுக்கு தானம் செய்தார்.ஒரு நொடியில் ஒன்பது கோடி ரூபாய் போயிற்று. ஓட்டாண்டியானார்.தன் மனைவி, மக்களோடு இறைவன் நாமங்களைப் பாடியவாறே ஹம்பி சென்று ஸ்ரீ வியாசராயரை சரணடைந்தார்.அவர் ஸ்ரீநிவாச நாயக்கின் பிறப் பின் ரகசியத்தைச் சொல்லி அவருக்கு குரு உபதேசம் செய்தார்.

கால்நடையாகவே பாரத தேசத்தை மூன்று முறை வலம் வந்தார் புரந்தரதாசர்.சுமார் நான்கு லட்சம் பாடல்களை இறைவன்மீது பாடினார்.

நம்முடைய திருவையாறு சத்குரு ஸ்ரீ தியாகராஜ சுவாமிகளுக்கு, சிறுவயதில் அவருடைய அன்னை புரந்தரதாசரின் பதங்களையே சொல்லி க்கொடுத்தார்.ஸ்வர வரிசை என்று சொல்லப்படுகிற “ஸ, ரி, க, ம, ப, த, நீ..’ என்கிற ஆரோகண அவரோகணங்களை சங்கீத உலகிற்கு  தந்த பிதாமகர் #புரந்தரதாசரே.அவருடைய பதங்கள் இன்றும் நம் நாட்டுக் கச்சேரிகளில் பாடப்படுகின்றன.

அப்படிப்பட்ட மகான் புரந்தரதாசர் கி.பி. 1584-ல் இறைவனோடு இரண்டறக்கலந்தார்.

கல்வி ஒளி தந்த கர்சன்

ஆங்கிலேய கவர்னர் ஜெனரல் கர்சன்.  இந்தியாவை 1899 முதல் 1905 வரை ஆட்சி செய்தார்.  இவரது ஆட்சிக் காலத்தில் பிளேக் என்ற கொடூர நோய் தொற்றியது. இந்தியாவின் பல பகுதிகளை கடுமையாக பாதித்தது  கடும் பஞ்சமும் நிலவியது அதில் 10 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டோர் மடிந்தனர்.  இந்த நிலையிலும் உப்புக்கு விதித்திருந்த வரையை குறைத்தார் கர்சன். பஞ்சத்தை ஆய்வு செய்ய குழுவை ஏற்படுத்தினார்.  அந்த குழு வழங்கிய சிபாரிசு அடிப்படையில்…..பாதிப்புக்கு உள்ளான பகுதிகளில் நிலவரி வசூல் செய்யப்படவில்லை.  உழவர்களுக்கு கடனுதவி வழங்கப்பட்டது பாசன ஏரிகளில் மராமத்து பணிகள் செய்து இடைக்கால நிவாரணம் வழங்கப்பட்டது.  விவசாயிகளுக்கு உதவ வேளாண் வங்கிகள் நிறுவப்பட்டன.  கல்வித்துறையிலும் சீர்த்திருத்தங்களைச் செய்தார் கர்சன்.  இம்மாச்சல பிரதேசத்தில் உள்ள சிம்லாவில் கல்வி நிபுணர்கள் மாநாடு கூட்டினார். நிபுணர்கள் பரிந்துரைப்படி கல்வி குரித்து ஆராய குழுவை நியமித்தார்.  இது பல்கலைக்கழக ஆய்வுக்குழு எனப்பட்டது.

அந்த குழு ஆய்வு செய்து அறிக்கை அளித்தது. அதில் குறிப்பிட்டிருந்த சிபாரிசு அடிப்படையில் 1904 ல் இந்திய பல்கலைக்கழகச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. இச்சட்டப்படி உயர் கல்வி மீது அரசின் ஆதிக்கம் அதிகரித்தது. கல்லூரி கல்வி நிலையங்களை மேற்பார்வையிட்டு ஆய்வு அறிக்கையை வழங்கினர் அரசு அதிகாரிகள்  அதன் அடிப்படையில் சீர்திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.  நாடு முழுவதும் ரயில் தண்டவாளம் அமைக்கும் பணி விரைவு படுத்தப்பட்டது. இந்திய ரயில்வே வாரியத்தையும் நிறுவினார்.  இந்தியாவில் 30 ஆயிரம் கிமீ தூரத்துக்கு ரயில் பாதை அமைக்கப்பட்டது. ராணுவத்தில் ரயில் பாதை அமைக்கப்பட்டது. ராணுவத்தில் பல சீர்த்திருத்தங்களை கொண்டு வந்தார் கர்சன்.  வீர்ர்களுக்கு நவீன வகை ஆயுதங்களை தந்தார்.  படைத்திறன் வளர்ப்பில் தீவிர கவனம் செலுத்தினார்.  காவல்துறையில் உயர் அதிகாரிகளை நேரடியாக  நியமனம் செய்தார்.  உள் நாட்டு பாதுகாப்பில் காவலர் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கப்பட்டது. கவல் துறையின் திறன் வளர்க்க பயிற்சி மையங்கள் ஏற்படுத்தினார்.  நாடு முழுவதும் ரகசிய போலிவ்வ்சாரை நியமித்து கண்காணிப்பை பலப்படுத்தினார். 

உள் நாட்டு காவல் நிர்வாகத்தை பலப்படுத்தி கண்காணிக்க ஓர் ஆய்வு குழுவை நிறுவினார்.  விவசாய உற்பத்தியிலும் தனி கவனம் செலுத்தினார் கர்சன்.  விவசாயத்துக்கு வரி நிர்ணயித்து உற்பத்தி அடிப்படையில் வசூலிக்கும் கொள்கையை அமல்படுத்தினார்.

கூட்டுறவுச்சங்க சட்டம் கொண்டு வந்தார்.  அது உழவர் நலனைக் காக்கும் வகையில் அமைந்தது. விவசாயத்தில் உற்பத்தியை பெருக்க……………. விவசாய உயர் கண்காணிப்பாளர் என்ற பதவி உருவாக்கப்பட்டது. பீகார் மானிலம் பூசாவில் விவசாய ஆராய்ச்சிக் கழகம் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது.  சிந்து நதியில் பாசனக் கால்வாய்கள் வெட்டப்பட்டன.  சீனா கால்வாய் ஜீலம் கால்வாய் ரவி பியாஸ்  ஆறுகளில் கிளை கால்வாய்கள் அமைத்து பாசனம் விரிவுபடுத்தப்பட்டது.

இவ்வாறு நிலத்தை வளப்படுத்தி உற்பத்தியை பெருக்க கர்சன் ஆட்சி காலத்தில் தான் முயற்சி எடுக்கப்பட்டது.  வங்காள மாகாணத்தை நிர்வாக வசதிக்காக 1905ல் பிரிந்தார் கர்சன்.  மேற்கு வங்க தலை நகராக கொல்கத்தாவும் கிழக்கு வங்க தலை நகராக டாக்காவும் விளங்கின.  இதை எதிர்த்து நடந்த கிளர்ச்சிக்கு பணியவில்லை கர்சன்.  இந்த சீர்திருத்தத்தால் நிர்வாக ரீதியாக கடும் பின்னடைவை சந்தித்தார்.  ராணுவ உயர் அதிகாரியாக இருந்த கிட்சனருடன் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. அதிகாரப்பகிர்வு தொடர்பாக கடும் மோதல் ஏற்பட்டது. அதில் ஆங்கிலேய அரசு கிட்சனரை ஆதரித்தது. இதனால் மனம் வருந்தி பதவியை துறந்தார் கர்சன்.  இந்திய வரலாற்றில் இவரது ஆட்சி வளர்ச்சியின் காலமாக கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

தகவல் நன்றி    சிறுவர் மலர்.

சிவாலய ஓட்டம் வரலாறு

சூண்டோதரன் என்னும் பெயர் கொண்ட அசுரகுல தலைவன் சிவபெருமான் மீது மிகுந்த பக்தி கொண்டவனாக இருந்தான். தன் இளம் வயதிலேயே சிவபெருமானை காண வேண்டும் என முடிவெடுத்து  திருமலையின் மலை உச்சியில் (முதல் சிவாலயம்) கடும் தவம் புரிந்தான். அந்த காலகட்டத்தில் இந்த இடம் ஒரு அடர்ந்த காட்டுப் பகுதியாக இருந்தது. 

பல வருடங்களாக அவன் கடும் தவம் புரிந்து வந்தான். அவனது தவத்தை மெச்சிய சிவபெருமான் அவன் முன் தோன்றி வேண்டிய வரம் தருவதாக கூறினார். உடனே அந்த அசுரன், ‘நான் யாருடைய தலை உச்சியில் தொட்டாலும் அவன் அக்கணமே சாம்பலாகி விட வேண்டும்’ என்ற வரத்தைக் கேட்டான்.

சிவனும் அவன் கேட்ட வரத்தைக் கொடுத்தார். உடனே அரக்கன் வரம் உண்மையிலேயே தனக்கு தரப்பட்டதா? என்பதை அறிய ஆவலானான். அது ஒரு பெரிய அடர்ந்த காடு என்பதால் அங்கு எவரும் இருக்கமாட்டார்கள் என அறிந்து, தன் அருகில் இருக்கும் சிவபெருமானிடமே சோதிக்க முடிவெடுத்தான்.

இதை அறிந்த சிவபெருமான் அந்த இடத்தை விட்டு ஓட ஆரம்பித்தார். சூண்டோதரனும் சிவபெருமானை விரட்டியபடி பின் தொடர்ந்தான். ஓடி களைப்புற்ற சிவபெருமான் ஓய்வெடுக்க அமர்ந்த ஒவ்வொரு இடங்களே தற்போது பெரிய கோயில்களாக உருமாறியுள்ளன. அவை திருமலை, திக்குறிச்சி, திற்பரப்பு, திருநந்திக்கரை, பொன்மனை, திருப்பன்றிப்பாகம், கல்குளம், மேலாங்கோடு, திருவிடைக்கோடு, திருவிதாங்கோடு, திருப்பன்றிக்கோடு, திருநட்டாலம் என்னும் 12 தலங்களாகும்.

இறுதியில் திருநட்டாலத்தில் சிவபெருமான் “கோவிந்த கோபால” என அழைத்தவாறு மஹாவிஷ்ணுவின் உதவியை நாடினார். இதனால் மஹாவிஷ்ணு மோகினி அவதாரம் எடுத்து அந்த அசுரனின் முன் தோன்றினார். மோகினியின் அழகில் மயங்கிய அசுரன், தன்னை திருமணம் செய்யுமாறு மோகினியிடம் தன் விருப்பத்தை தெரிவிக்கிறான். 

மோகினி தான் ஒரு நாட்டியக்காரி என்றும், தன்னைப்போல் நாட்டியமாடுபவரை தான் திருமணம் செய்வதாகவும் கூறினாள். இதனால் இருவருக்கும் இடையே நாட்டிய போட்டி துவங்கியது. மோகினியை போலவே சுண்டோதரனும் ஆட ஆரம்பித்தான். நாட்டியத்தில் இறுதியில் மோகினி தன் வலதுகை சுண்டிவிரலால் தன் தலை உச்சியை தொட்டாள். இதைப்போலவே சுண்டோதரனும் ஆட எரிந்து சாம்பலானான். சிவன் ஓடி ஒளிந்த 12 இடங்களில் சிவன் கோவில் எழுப்பப்பட்டதாகவும், நட்டாலத்தில் சிவனை விஷ்ணு காத்ததால் அங்கு இருவருக்கும் கோவில் எழுப்பப்பட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. இவ்வாறு, சிவன் ஓடிய ஓட்டத்தை நினைவு கூறும் வகையில் தான் சிவாலய ஓட்டம் நடப்பதாக வரலாறு கூறுகிறது.

சிவாலய ஓட்டத்தில் கலந்துகொள்ளும் பக்தர்கள் அன்று முழுவதும் எத்தகைய உணவும் உண்ணாமலும், உறங்காமலும் விரதமிருந்து 12 கோயிலுக்கும் கால்பயணமாக ஓடியும், வாகனங்களிலும் சென்றும் வழிபடுகின்றனர்.

இவ்வாறு சிவாலய ஓட்டத்தில் ஓடுபவர்கள் கையில் ஒரு விசிறியும் கொண்டு ஒவ்வொரு ஆலயமாக சென்று சிவபெருமான் இளைப்பாறுவதற்காக கோவிந்தா கோபால என அழைத்தவாறு சிவலிங்கத்தின் மீது விசிறியால் வீசி கொடுக்கின்றனர். 12 கோயில்களிலும் திருநீறு பிரசாதம் வாங்கி நெற்றியில் அடித்துவிட்டு இறுதியில் திருநட்டாலத்தில் அமைந்துள்ள விஷ்ணு ஆலயத்திற்கு சென்று சந்தன பிரசாதம் வாங்கி நெற்றியில் அணிந்து தனது சிவாலய ஓட்டத்தை நிறைவு செய்கின்றனர்.

நன்றி. ஓம் நமசிவாய

சூரிய பகவானின் வரலாறு


சூரியனின் பிறப்பு குறித்து இரு வேறு கதைகளைப் புராணம் சொல்கிறது. மகாவிஷ்ணு தமது உந்தி கமலத்தில் இருந்து பிரம்மாவை படைத்தார். திருமாலின் ஆணை ப்படி பிரம்மா பல உலகங்களைப் படைத்தார். அவை அனைத்தும் இருள் மயமாக இருந்தது. அந்த இருளைப் போக்க ஓம் என்ற பேரொலியை உண்டாக்கினார் விஷ்ணு.அந்தஒலியில் இருந்து பிரகாசமான ஒளியுடன் சூரியன் தோன்றினார் என்பது ஒரு கதை. மார்க்கண்டேய புராணத்தில் இந்த கதை சொல்லப்பட்டுள்ளது. 

சூரியன் பற்றிமற்றொரு வரலாறு வருமாறு ..
பிரம்மா தன் படைப்புத் தொழிலை விரிவுப்படுத்த சப்தரிஷிகளை உண்டாக்கினார் அவர்க ளில் மரீசி என்பவரும் ஒருவர். அவருக்கு காசியபர் என்னும் மகன் பிறந்தார். அவருக்கு 13 மனைவிகள். அவர்களில் மூத்த மனைவி. யான அதிதி பெற்ற மகனே சூரியதேவன் என்பது மற்றொரு கதை. சூரிய புராணத்தில் இந்தக் கதை சொல்லப்பட்டுள்ளது.
உலகை பாதுகாக்கும் பொருட்டு நவக்கிரக குழு அமைக்கப்பட்டு, சூரியனுக்குத் தலைமை பதவி தரப்பட்டது. ஏழு குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ஒரு சக்கரமுள்ள ரதத்தில் சூரியன் மேருமலை யைச் சுற்றி வலம் வருகின்றார். அவருக்குச் சாரதி அருணன் ஆவான்.
சூரியனுக்கு சமுங்கை, பிரபை, ரைவத இளவ ரசி, சாயாதேவி ஆகிய நான்கு மனைவிகள் உள்ளனர். அவர்களுள், சுவர்கலா தேவிக்கு இரண்டு மகன்களும், ஒரு மகளும் பிறந்தனர். மகன்களுக்கு வைவஸ்தமனு, யம தர்மராசன் என்றும், மகளுக்கு யமுனை என்றும் பெயர் சூட்டினர்.


சூரியனுடன் சுவர்க்கலா தேவி இல்லறம் இனிது நடத்தினாலும் அவளுக்கு சூரியனுடன் தொடர்ந்து இல்லறம் நடத்த போதிய சக்தி இல்லை. அவளுக்கு சக்தி குறைந்து கொண் டே வந்தது. இதனால் அவள் தவம் செய்ய யோக கானகம் புறப்பட்டாள்.
சுவர்க்கலா தேவி தவம் செய்ய புறப்படுமுன்; தன்னிடம் இருந்த சிவசக்தியினால், தான் இல்லாத நேரத்தில் சூரியனுக்கு ஏற்படும் மோகத்தை தணிக்க, தன் நிழலையே தன்னை போன்ற ஒரு பெண்ணாக மாற்றி, அதற்கு “சாயாதேவி” என்று பெயர் சூட்டினாள்.
தான் இழந்த சக்தியை பெற தவம் மேற்கொ ள்ள தயாரான அவள், சாயாதேவியிடம், “நீ என்னை போன்றே சூரியனுக்கு மனைவியாக இருந்து என் மூன்று குழந்தைகளையும் கண் போல் வளர்க்க வேண்டும்“ என்று கூறினாள்.
அவளது வேண்டுகோளை ஏற்ற சாயாதேவி, “சூரியனுக்கு மனைவியாக தங்கள் சொற்ப  டியே நடக்கின்றேன். ஆனால் சூரிய பகவானு க்கு உண்மை தெரிய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால் நான் உண்மையை உரைப்பதை தவிர வேறு வழியில்லை” என்று கூறினாள். அதற்கு சுவர்க்கலா தேவி உடன்பட்டாள்.
தொடர்ந்து, அவள் தன்னை யார் என்று அறியாத வண்ணம் குதிரை வடிவம் கொண்டு தவம் செய்ய தொடங்கினாள். அதேநேரத்தில் சாயா தேவி, சுவர்க்கலா தேவி போன்று சூரியனுடன் இல்லறம் நடத்த தொடங்கினாள்.
அப்போது சூரியனுக்கு சாயாதேவி முலமாக மூன்று குழந்தைகள் பிறந்தனர். இவர்கள் கிருதத்வாசி, கிருதவர்மா ஆகிய இரண்டு மகன்களும், தபதி என்ற மகளும் ஆவார்கள். இதில் கிருதவர்மா என்ற பெயருடைய ஆண்மகன் பின்னாளில் சனீஸ்வரபகவானாக மாறினார். அவரது சகோதரி தபதி, நதியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாள்.சூரியன் மும்மூர்த்திகளின் அம்சமாக விளங்கு கிறார். பிருகுமுனிவர், வால்மீகி, அகத்தியர், வசிஷ்டர், கர்ணன், சுக்ரீவன் ஆகியோர் சூரிய தேவனின் அருளால் பிறந்தவர்கள் என்று ராமாயணமும், மகாபாரதமும் கூறுகின்றன.


நன்றி. ஓம் நமசிவாய

காசுக்கு எட்டு

தமிழில் முந்திரி மலையாளத்தில் அண்டிப்பருப்பு இந்தியில் காஜூ என்ற பெயர்களில் இது அழைக்கப்படுகிறது.  Acaju என்பது தூப்பி பழங்குடியினர் முந்திரியை அழைக்கும் சொல். அதற்கு தானாக விளையும் கொட்டை என்று அர்த்தம். அதைத்தான் போர்த்துக்கீசியர்கள் caju என்று பதிவு செய்து வைத்தார்கள்.    caju என்பதில் இருந்துதான்  cachou  என்ற வார்த்தை உருவாகி பின் காலபோக்கில்  cashew nut  என்ற ஆங்கில வார்த்தையாக மாறியிருக்க வேண்டும்.  ஆனால் Cashew nut என்ற வார்த்தை எப்படி உருவானது  என்பதற்கு நம் ஊரில் வாய்வழிப் பழங்கதை ஒன்று சொல்லப்படுவதுண்டு.

போர்ச்சுகிசியர்களால் இங்கே முந்திரி செழிப்பாக விளைய ஆரம்பித்தது. சாதாரண மக்களும் அதைச் சந்தையில் விற்க ஆரம்பித்தார்கள்  அப்போது அங்கே வந்த பிரிட்டிஷாருக்கு இந்த முந்திரிபருப்பு பற்றித் தெரியவில்லை. வெள்ளைக்காரன் ஒருவன் சந்தையில் முந்திரி விற்றுக்கொண்டிருந்த வியாபாரியிடம் அதை வாங்கிச் சுவை பார்த்திருக்கிறார். அவருக்கு அந்தச் சுவை பிடித்ஹ்டிருந்த்து. உடனே அதன்பெயர் என்ன என்று ஆங்கிலத்தில் கேட்டிருக்கிறார்  what is the name of this nut?

நம்ம ஊர் வியாபாரிக்கு ஆங்கிலம் புரியவில்லை  வெள்ளைக்காரன் விலையைத்தான் கேட்கிறார் என்று நினைத்துக்கொண்டு காசுக்கு எட்டு என்று பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிரார். அதை வெள்ளைக்காரன்    Cashew nut என்ரு புரிந்து கொண்டான்.  காசுக்கு எட்டு என்பதுதான்  Cashew nut என்ற ஆங்கில சொல்லானது என்பது வெள்ளைக்காரன் காலத்துக் கதை.

தகவல் நன்றி  அவள் விகடன்.

ஸ்ரீமஹாபெரியவா சித்தியான நாள்

ஸ்ரீமகாபெரியவா சித்தியான இடம் அவர் சித்தியாவதற்கு முன் நடந்த நெகிழ்ச்சி மிகுந்த நிகழ்ச்சி  கீழேஉள்ளது          நிகழ்ச்சி வாட்ஸ் ஆபில் வந்தது. மஹாபெரியவா ஸித்தி அடைந்த அன்று, அவரைத் தரிசித்தவர் திரு. மேச்சேரி பட்டு சாஸ்திரிகள். சுமார் பத்து வயதில் காஞ்சி மடத்துடன் இவருக்கு ஏற்பட்டப் பழக்கம் இன்றும் தொடர்கிறது ( இது எழுதப்பட்டது மே மாதம் 2000 ). 1994–ஆம் வருடம் ஜனவரி மாதம் எட்டாம் தேதி பிற்பகலில் பரமாச்சாரியார் ஸித்தியடைந்ததற்கு முன்பு, கடைசியாக அவருடன் பேசியவர் மேச்சேரி பட்டு சாஸ்திரிகள்தான். அதைப் பற்றி அவரே சொன்னது.   கல்கி பத்திரிகையின் 21–5–2000 ஆண்டு இதழுடன் ஒரு இணைப்பு வெளியிடப்பட்டது. அதன் தலைப்பு “எந்நேரமும் உன் சந்நிதியில்” என்பதாகும் மேலே சொன்ன நிகழ்ச்சி, அவ்விணைப்பில் வெளியானது. அதைக் கீழே தந்துள்ளேன்.   பட்டு சாஸ்திரிகள் சொல்கிறார்:   “பெரியவாள் ஸித்தியடைந்த தினமான 1994 ஜனவரி எட்டாம் தேதி நான் அவரை தரிசித்த அனுபவத்தைச் சொல்கிறேன். பெரியவாள் தமது அறையில் படுத்திருந்தார். கால் முதல் பாதி உடம்பு போர்த்தியிருந்தது. அன்று பெரியவாளின் ஜன்ம நக்ஷத்திரமான அனுஷம் என்பதால் வழக்கப்படி மடத்திலே ஹோமம் செய்துவிட்டுப் பிரஸாதத்தை எடுத்துக்கொண்டு அவரது அறை இருந்த பக்கம் போனேன். மணி பன்னிரெண்டே முக்கால் இருக்கும்.   “ஹோமம் எல்லாம் நல்லபடியா முடிஞ்சுது. இதோ பிரஸாதம். பெரியவாளிடம் சேர்த்துவிடுங்கள்” என்று அங்கிருந்தவர்களிடம் சொன்னபோது, ” நீங்களே உள்ளே போய் கொடுத்து விடுங்களேன்” என்று சொன்னார்கள். உள்ளே போய் பெரியவாள் அருகில் குனிந்து நின்றேன்.   “யாரு?” என்று அவர் கேட்க, உடனிருந்த வேதபுரி என்பவர், ” மேச்சேரி பட்டு சாஸ்திரிகள்” என்றார்.   “அப்படியா?” என்று கேட்டுக்கொண்டவர், என் பக்கமாய்த் திரும்பி, “சௌக்கியமா?” என்றார்.   :சௌக்கியமா இருக்கேன்” என்றேன்.   “எல்லாரும் க்ஷேமமா இருங்கோ! என்று சொல்லிவிட்டு உடனே அதையே இன்னொரு தடவையும் திருப்பிச் சொன்னார்.   இதற்குப் பல நாட்கள் முன்பிருந்தே யாருக்கும் பெரியவாள் தரிசனம் தரவில்லை. பேச்சும் மிகவும் குறைந்துவிட்டது. என்னிடம் பெரியவாள் சில வார்த்தைகள் பேசியது என்னை மெய்சிலிர்க்க வைத்தது. வெளியில் வருகிறபோது, நான் அழுதுவிட்டேன்..   அதன் பின்பு பெரியவாள் யாரிடமும் பேசவில்லையாம். சரியாக பிற்பகல் இரண்டு மணி ஐம்பத்துமூன்று நிமிடத்திற்கு ஸித்தியடைந்துவிட்டார்!

சாலைகளின் நாயகன்

ஐரோப்பிய கண்டம் ஸ்காட்லாந்து நாட்டில் உள்ள அயர் எனும் ஊரில்  நான்லூதரன் மெக் ஆடம் 1756 ல் பிறந்தார்.  பெரும் செல்வ குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்.  உள்ளூரில் மிகப் பிரபல பள்ளியில் படித்தவர். 16ம் வயதில் தந்தையை இழந்தார்.   பின் அவரது சிறிய தந்தையுடன் அமெரிக்காவில் உள்ள நியூயார்க் நகரில் வாழ்ந்தார். அங்குள்ள துறைமுகத்தில் 20ம் வயதில் வேலைக்குச் சேர்ந்தார்.  கப்பல்களை ஏலத்தில் விற்கும் பணியை செய்து வந்தார். நிறைய பணம் சேர்ந்தது. தந்தையின் பணமும் சேர பெரும் செல்வந்தர் ஆனார். 

குளோரியானா நிக்கல் என்ற அமெரிக்க பெண்ணை 1761ல் மணந்தார். இங்கிலாந்து நாட்டில் உள்ள சான்கியில் பெரிய பங்களா வாங்கி குடியேறி விவசாய பண்ணை ஒன்றையும் துவங்கினார்.  துறைமுகத்தில் சிறந்த நிர்வாகம் செய்ததால் அவ்வூர் பஞ்சாயத்து தலைவராகவும் ஊரை சீர்திருத்தும் பங்காளராகவும் அரசு அவரை நியமித்தது.  சிறுவயதிலிருந்தே கரடு முரடான குண்டும் குழியுமான பாதைகள் அவரை இம்சித்தன.  அவற்றை அரசு ஒழுங்காக பராமரிக்காதா என ஏங்கினார்.

பாதைகளின் கூழாங்கற்கள் போட்டிருந்ததால் மக்கள் நடமாட முடியாமலும் வண்டிகள் போக முடியாமலும் அவஸ்தையாக இருந்தது. இதை மாற்றி தரமான கற்களை போட்டு அதன்  மீது மேல் பூச்சு பூசி பாதையை சீராக்க யோசித்தார். பல ரக கற்களை போட்டு பார்த்தார்.  ஒரே வகை கற்களை ஒரே அளவில் நிரப்பி சரியாக மட்டம் தட்டி 1789ல் பாதை அமைத்தார்.  அது ஓரளவிற்கு சிரமத்தைக் குறைத்தது.  வண்டிகள் தடுமாற்றமின்றி வந்து போக ஏதுவாக இருந்தது. மற்ற ஊர்களிலும் இதே போன்ரு சாலை அமைக்க பிரசாரம் செய்தார். யாரும் கேட்கவில்லை. சொத்துக்களை விற்று தன் ஊரில் நல்ல பாதைகளை அமைத்தார். இதை பயன்படுத்தியவர்கள் அவரை புகழ்ந்தனர்.

விஞ்ஞான முறைப்படி சாலை அமைக்க ஒரு திட்டத்தை உருவாக்கி இங்கிலாந்து அரசுக்கு அனுப்பினார். அதாவது பாதைகளில் கற்களோடு ஒரு வித கலவையும் போட்டால் கற்கள் பெயராமல் தரமான சாலை அமையும்  ஆயுள் கூடும். என்பதே அவரது கொள்கை. இங்கிலாந்து அரசு 1816ல் அவரது திட்டத்தை ஏற்று செயல்படுத்தியது.  பல முக்கிய சாலைகள் குண்டு குழியுமில்லாமல் ஒரே அளவில் அழகாக போடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு இங்கிலாந்து மக்கள் பாராட்டினர்.

சாரட் வண்டியில் இரண்டு மணி நேரம் செய்த பயணம் அரை மணி நேரமாக குறைந்ததை எண்ணி வியந்தனர்.  அவரின் சாலை அமைக்கும் திட்டங்களுக்கு அரசு பரிபூரண அனுமதி அளித்தது. இங்கிலாந்து முழுவதும் 1829க்குள் பாதைகள் அருமையாக போடப்பட்டன. கற்கள் பெயராமல் ஆண்டுகணக்கில் இருக்கும்படி செம்மைப் படுத்தப்பட்டன. அவரின் சாதனையை அரசு பாராட்டி புகழ்ந்தது.

 தரமான பாதையை அமைத்ததால் தொழில்வளம் பெருகி தொழில் புரட்சி ஏற்பட்டது. அந்த திட்டத்தை ஜெர்மனி அமெரிக்கா இத்தாலி போன்ற நாடுகள் கேட்டு செயல்படுத்தின.  சாலை அமைப்பு முறைகளை பாராட்டி 1825ல் அவருக்கு  சாலை தொழிலாளர்கள் வெள்ளி மண்வெட்டியை பரிசளித்து பெருமைப்படுத்தினர்.

 சாலைகளின் பிதாமகன் 1836ல் 80ம் வயதில் மறைந்தார்.  சொத்து முழுவதையும் சாலைகள் அமைப்பதற்காக பயன்படுத்தினார்.  அவர் மறைந்த பின் 1860 ல் இங்கிலாந்து அரசு அவரது பிள்ளைகளிடம் வீர விருதையும் பெரும் பரிசு பணத்தையும் அளித்து கவுரவித்தது. சாலைகளின் மறு பெயர் மெக் ஆடம்  இதை மறக்கமுடியாது. 

தகவல் நன்றி    சிறுவர் மலர்

சென்னிமலைஆண்டவனுக்குகோயில் கட்டியசெங்கத்துறையான்!


சுமார் முந்நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன், கொங்கு நாட்டில் மக்கள் பஞ்சம் பிழைக்க ஊர் ஊராக அலைந்த காலம். பத்து வயதுப் குடியானப் பையன் ஒருவன் பசியினால் சோமனூர் அருகில் உள்ள செங்கத்துறை கிராமத்திலிருந்து சென்னிமலைக்கு வந்தான். சென்னிமலை அடிவாரத்தில் உள்ள அய்யம் பாளையம் என்ற கிராமத்துக்குச் சென்று அங்குள்ள பண்ணையார் ஒருவரிடம் வேலை கேட்டான். பண்ணையார், ‘‘நீ எந்த ஊர்? உங்கப்பன், ஆத்தா எங்கே இருக்கிறார்கள்?’’ என்று கேட்டார்.‘‘நான் செங்கத்துறைங்க. யாருமே எனக்கு இல்லீங்க!’’ என்று பதிலளித்தான்.‘‘ஓகோ… செங்கத்துறையானா!’’ என்று பண்ணையார் கேட்டார். பின்னாளில், செங் கத்துறையான் என்ற பெயர் அவனுக்கு நிலைத்து விட்டது. ‘‘ஊதியமாக மூணு வேளை சோறு மட்டும் போடுவோம்!’’ என்றார் பண்ணையார். அங்கு மாடு மேய்க்கும் வேலையில் சேர்ந்தான்.
காலம் கடந்தது. 25 வயதான செங்கத்துறையான், வெகுளியாக இருந்தான். ஒரு நாள் மாடு மேய்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது சுழல் காற்று ஒன்று பனை மர உயரத்துக்கு வீசி அடித்தது. அது அவனை ஒரு சுழற்றுச் சுழற்றியது. ‘‘ஐயோ, பேய் காத்து வீசுதே… சென்னியாண்டவா, காப்பாத்து!’’ என்றலறினான். அடுத்த கணமே காற்று ஓய்ந்தது. சற்று நேரத்தில் ஓர் அசரீரி: ‘‘ஏய் செங்கத்துறையா! நீ பசியாறிட்டே… இப்போ எனக்குப் பசிக்குது!’’
உடனே, ‘‘யார் பேசுறது, பேயா?’’ என்றான்.‘‘இல்லே. சென்னியாண்டவன்!’’ என்று பதில் வந்தது.


‘‘ஆமா, நீதானே என்னைக் காப்பாத்தினே. முந்தியே சோறு கேட்டிருக்கலாமில்லே… கொடுத் திருப்பேனே!’’ என்றான் செங்கத்துறையான்.‘ஐயோ பசிக்குதே… பசிக்குதே!’’ என்று அசரீரி மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தது.‘என்ன பண்றது?’ என்று யோசித்த செங்கத்துறையான் கண்ணில், அவன் மந்தையைச் சேர்ந்த காராம் பசு ஒன்று தென்பட்டது. காராம் பசுவை தெய்வீகப் பசு என்பார்கள். இதன் பாலையே தெய்வங்களுக்கு அபி ஷேகம் செய்வார்கள். செங்கத்துறையான் தனது கலயத்தை நன்றாகக் கழுவி, அந்த காராம்பசுவின் பாலைக் கலயம் நிறையக் கறந்தான். அதை எடுத்துச் சென்று, கிழக்கு திசை நோக்கி நீட்டி, ‘‘சென்னியாண் டவா, இந்தா பால். வாங்கிக் குடி. உம் பசியெல்லாம் பறந்து போயிடும்!’’ என்று கூறினான்.‘‘அந்தப் பாறை ஓரமா வெச்சுட்டுப் போ. குடிச்சுக்கறேன்!’’ என அசரீரி ஒலித்தது.பாறையின் ஓரம் கலயத்தை வைத்து விட்டு, சாமி எப்படி இருக்கும்னு பார்க்க ஒரு மரத்தின் பின்னால் ஒண்டி, நின்றான். சாமி வரவில்லை. செங்கத் துறையானுக்கு சலிப்பு ஏற்பட் டது. ‘இனி சாமி வராது!’ என்று தீர்மானித்து, கலயத்தை எடுக்கப் போனான். அப்போது கலயத்தில் பால் இல்லை. பதிலாக கமகமவென விபூதி மணத்தது. ‘‘ஹை, நா கொடுத்த பாலை சாமி குடிச்சுட்டுது!’’ என்று ஆடினான்; பாடினான்.
தினமும் சென்னியாண்டவனுக்கு செங்கத்துறையான் பால் கொடுப்பது தொடர்ந்தது. ஒரு நாள், ‘‘ஆமா சாமி… நாள் தவறாம உனக்கு பால் கொடுக்கறேன். ஆனா, நீ எங்கண்ணுக்குத் தெரிய மாட்டேங்கறியே!’’ என்று சலித்துக் கொண் டான். அப்போது, ஒரு மின்னல் மின்னியது. சுழற்காற்று அடித்தது. பாறை மேல் பனை மர உயரத்துக்கு ஓர் ஒளி தோன்றியது. அதில், கையில் வேலுடன் சென்னியாண்டவர் காட்சி தந்தார். செங்கத்துறையானின் உடம்பு சிலிர்த்தது. நெடுஞ்சாண் கிடையாகத் தரையில் விழுந்து வணங்கினான். ‘‘#நிலத்தம்பிரானே!’’ என்ற குரல் கேட்டு எழுந்து, சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான். ‘‘உன்னைத்தான் கூப்பிட்டேன்!’’ என்று சென்னியாண்டவர் திருவாய் மொழிந்தார்.
‘‘நான் நிலத்தம்பிரான் இல்லே… செங்கத் துறையான், செங்கத்துறையான்!’’ என்று மறுத்தான் அவன்.
சென்னியாண்டவர் தொடர்ந்தார்: ‘‘இன்று முதல் நீ நிலத்தம்பிரான் என்று அழைக்கப்படுவாய். தேவலோகத்தில் வீரபாகு போன்ற நவவீரர் எனக்குத் தொண்டு செய்து, என் தம்பியர் ஆனது போல, நீ பூலோகத்திலிருந்து எனக்குத் தொண்டு செய்ய வேண்டி உள்ளதால், உன்னையும் ஒரு தம்பியாக ஏற்றுக் கொண்டேன். அதனால்தான் உன்னை நிலத்தம்பிரான் என்றேன். இந்த சிரகிரி மலைமேலே எனக்கு நீ ஒரு கோயில் கட்டு!’’ என்றருளி மறைந்தார்.
செங்கத்துறையான் சிலையென நின்றான். ‘‘சாமி, நானே வயித்துச் சோத்துக்காகப் பாடு படுறேன். என்னால எப்படி உனக்குக் கோயில் கட்ட முடியும்?’’ என்று கேட்டான். அசரீரி சொன்னது. ‘‘செங்கத்துறையானே, நான் உன் பின்னாலே இருக்கிறேன்!’’ செங்கத்துறையானுக்கு எதுவும் புரியவில்லை. அன்றிரவு சாப்பிடாமல் படுத்தான். உறக்கம் வரவில்லை. கோயில் கட்டுவது பற்றியே யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
காலையில் எழுந்ததும், ‘‘நான் மாடு மேய்க்கப் போக மாட்டேன். சென்னி யாண்டவனுக்குக் கோயில் கட்டப் போறேன்!’’ என்று பண்ணையாரிடம் சொன்னான். அதைக் கேட்டு அனைவரும் சிரித்தனர். அப்போது, பண்ணையில் வேலை செய்யும் ஒருவனை நான்கு பேர் தூக்கிக் கொண்டு வந்தனர். அவர்கள் பண்ணையாரிடம், ‘‘இவனை நாகப் பாம்பு கடிச்சுட்டுது. வைத்தியர் ஊட்டுக்குப் போக வண்டி கேட்க வந்தோமுங்க!’’ என்றனர். ‘‘வண்டியைப் பூட்டிக்கிட்டு சீக்கிரமா கொண்டு போங்க!’’ என்றார் பண்ணையார்.
செங்கத்துறையான் கடகடவெனச் சிரித்தான். ‘‘வைத்தியரைப் பக்கத்திலே வெச்சுக்கிட்டு, பக்கத்து ஊருக்கு வண்டி கட்டிட்டுப் போறீங்களே!’’ என்று சொல்லி விட்டு வெளியே ஓடினான். சற்று நேரத்தில் பச்சிலை மற்றும் ஒரு கொத்து வேப்பிலையுடன் திரும்பி வந்தவனை அனைவரும் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தனர். பாம்புக் கடிபட்டவனை நெருங்கிய செங்கத்துறையான், பச்சிலையைக் கசக்கி அவன் மூக்கருகில் சிறிது நேரம் வைத்திருந்து, வேறு சில தழைகளைக் கசக்கி, அவன் வாயில் சாறை விட்டான். பின்பு வேப்பிலையால் அவன் உடல் முழுவதையும் நீவி விட்டான். சற்று நேரத்தில் பாம்புக் கடிபட்டவன் எழுந்து உட்கார்ந்தான். இந்தக் காட்சியை அனைவரும் ஆச்சரிய மாகப் பார்த்தனர். ‘‘இந்தப் பாம்புப் பாடத்தை, எங்கேடா செங்கத்துறையா படிச்சே?’’ என்றார் பண்ணையார்.


‘‘நான் படிக்கலே… எல்லாமே சென்னியின் செயல்!’’ என்று சொன்னான் செங்கத்துறையான். ‘சென்னியாண்டவர், செங்கத்துறையான் மீது வந்து தீராத நோயை எல்லாம் தீர்த்து வைக்கிறார்!’ என்ற செய்தி காட்டுத்தீ போல் பரவியது. ‘‘நானு சென்னி ஆண்டவனுக்குக் கோயில் கட்டப் போறேன்!’’ என்று கூறி விடைபெறுவதற்காகப் பண்ணையாரிடம் சென்றான் செங்கத்துறையான். உடனே வீட்டுக்குள் சென்ற பண்ணையார் பணப்பை ஒன்றுடன் திரும்பி வந்து அதை அவனிடம், சென்னியாண்டவனுக்குக் காணிக்கையாகக் கொடுத்தார். அதை வாங்கிக் கொண்ட செங்கத்துறையான், ‘‘என்னை சென்னியாண்டவன் ‘நிலத்தம்பிரான்’ என அழைத்தார். அதனால் மற்றவர்களும் அவ்வாறே அழைக்க வேண்டும்!’’ என்று கட்டளையிட்டான். அதன் பிறகு செங்கத்துறையானின் முகத்தில் ஓர் ஒளியும் கருணை யும் தென்பட்டன. அனைவரிடமும் விடைபெற்ற நிலத் தம்பிரான் அங்கிருந்து கிளம்பினார்.
‘சென்னிமலை மீது முருகனுக்குக் கோயில் கட்ட நிதி வேண்டி வருகிறார் நிலத்தம்பிரான்!’ என்ற செய்தி கேட்ட மக்கள், வழிநெடுக நின்று வரவேற்று, தங்களால் இயன்ற பணத்தைக் கொடுத்தனர். பணத்தையெல்லாம் தனது மேல் துண்டால் மூட்டையாகக் கட்டி மலைமேல் சென்னியாண்டவர் முன்னால் வைத்துவிட்டு, பக்கத்தில் உள்ள பாறை மேல் படுத்தார். ‘பணம் கெடச்சுப் போச்சு, மண்டபம் கட்டத் தோதான பாறை இந்த மலையில் இல் லையே?’ என தம்பிரான் பெருமூச்சுவிட்டார். அப்போது மின்னல் மின்னி, இடி இடித்தது. மழை பொழிந்து, வானம் அமைதியானது.
சென்னிமலைக்கு இரண்டு கல் தொலைவில் உள்ள ஒரு பெரிய பாறை மேல் இடி விழுந்து, பாறைகள் பிளந்தன. இந்த விஷயம் மறு நாள் காலையில் நிலத் தம்பிரானுக்குத் தெரிய வந்தது. அந்த இடம் தற்போது ‘ஒட்டப்பாறை’ என்ற பெயரில் கிராமமாக விளங்குகிறது. அங்கிருந்து எருமைக் கடா பூட்டிய வண்டியில் பாறைகளை ஏற்றிக் கொண்டு வந்து, மலை அடிவாரத்தில் குவித்தார். பிறகு அவற்றை மலைமேல் கொண்டு போக நிலத்தம்பிரான் ஏற்பாடு செய்தார். ஒரு சுபயோக சுப தினத்தில் மண்டபம் கட்டும் திருப்பணியை நிலத்தம்பிரான் துவக்கி னார். திருப்பணிகள் நடக்கும்போது தம்பி ரான் ஊர் ஊராகச் சென்று, மக்களது குறைகளைத் தன் ஆன்மிக சக்தியால் தீர்த்து வைப்பார். அதன் மூலம் கிடைத்த தொகையுடன் கட்டடப் பணியாட்களுக் குக் கூலி கொடுக்கக் குறிப்பிட்ட நாளன்று சென்னிமலைக்கு வந்து விடுவார். அவர் கூலி கொடுக்கும் முறை அலாதியானது. பொரி மூட்டைகளை அவிழ்த்துக் கொட்டி, கடலையை கலக்குவது போல, பணத்தை பொரி யுடன் கலக்கி, தன் இரு கைகளால் அள்ளிப் போடுவார். அந்தப் பணத்தை எண்ணிப் பார்த் தால் அவரவர் செய்த வேலைக்கான கூலி துல்லியமாக இருக்கும்.
நிலத்தம்பிரான் ஒரு நாள் இப்படி பணத்துடன் வரும்போது திருடர்கள் நான்கு பேர் அவரை மிரட்டி அவர் கையிலுள்ள பணத் தைப் பிடுங்கிக் கொண்டனர். அப்போது, ‘‘இது சென்னி ஆண்டவரது பணம்! இதைப் பிடுங்கிய உங்களுக்குக் கண் தெரியாமல் போயிடும்!’’ என்று நிலத்தம்பிரான் சாபம் கொடுத்தார். அவ்வளவுதான்! திருடர்களுக்குக் கண் தெரியவில்லை. அவர்கள் அலறி அடித்து தம்பிரான் காலில் விழுந்து, ‘‘தெரியாமல் செய்து விட்டோம்!’’ என்று மன்றாடினர்.
‘‘நாற்பத்தெட்டு நாட்களுக்கு சென்னியாண் டவர் மலைப் படியை பெருக்கி வாருங்கள். கருணை காட்டுவார்!’’ என்றார். அவர்கள் அவ்வாறே செய்ய 48-ஆம் நாள் அவர்களுக்குப் பார்வை திரும்பக் கிடைத்தது.
மலை மேல் மண்டபம் கட்டும்போதே மலை யடிவாரத்தில் உள்ள கயிலாசநாதர் கோயிலுக்கு மதில் எழுப்பும் பணியையும் செய்தார். கதவுக்கு மரம் தேடி பொள்ளாச்சி சென்றார். அப்போது கோவையும், மலபாரும் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்தது. ஆனைமலையில் ஒரு பெரிய மரத்தைப் பார்த்த நிலத்தம்பிரானும் அவர் சீடர்களும் அந்த மரத்தை வெட்ட ஆரம்பித்தனர்.
அப்போது, அங்கே வந்த வெள்ளைக்காரத் துரை, ‘‘யாரைக் கேட்டு மரத்தை வெட்டு கிறாய்?’’ என்று ஆங்கிலத்தில் அதட்டினார். அவரிடம், ‘‘சென்னியாண்டவன் வெட்டச் சொன்னார், வெட்டுகிறேன்!’’ என்று ஆங்கிலத் திலேயே பதில் சொல்லி, அனைவரையும் ஆச்சரியப்பட வைத்தார் நிலத்தம்பிரான்.
‘‘மரத்தை வெட்டறதுமில்லாம, திமிராவா பேசறே? இவனை மரத்திலே கட்டி வையுங்கடா!’’ என்று துரை உத்தரவு போட்டார்.
‘‘துரை… என்னைக் கட்டிப் போடறது இருக் கட்டும். உம் பொண்டாட்டிக்குப் பைத்தியம் புடுச்சி, கொள்ளிக் கட்டையை எடுத்துக்கிட்டு, ஊட்டைக் கொளுத்தப் போறேன்னு சுத்திச் சுத்தி வர்றா. அவளைப் போயி முதல்லே கட்டிப் போடு!’’ என்று தம்பிரான் சொன்னார்.
அப்போது துரையின் வேலையாள் வேகமாக ஓடிவந்து, நிலத்தம்பிரான் சொன்ன தகவலை ஊர்ஜிதம் செய்தார். துரை உடனே வீட்டுக்குக் கிளம்பினார். வேலைக்காரப் பெண்கள் துரையின் மனைவியை அமுக்கிப் பிடிக்க முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருந்தனர்.
அப்போது அவளுக்கு முன்னால் வந்து நின்ற தம்பிரான், தன்னிடமுள்ள விபூதியை எடுத்து அவள் தலையில் மூன்று முறை போட்டுவிட்டு, ‘‘சென்னியாண்டவா, இந்தக் குழந்தையைப் காப்பாத்து!’’ என வேண்டினார். என்னே ஆச்சரி யம்! அடுத்த கணமே துரையின் மனைவி, பழைய நிலைக்கு வந்தாள். இதைக் கண்டு வியந்து போன துரையும் அவர் மனைவியும், தம்பிரான் காலில் விழுந்து வணங்கினார். அடுத்த கட்டமாக, துரையே தன் ஆட்களைக் கொண்டு, அந்த மரத்தை வெட்டி சென்னிமலைக்கு அனுப்பி, தனது நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொண்டார். சென்னிமலை அடிவாரத்தில் கயிலாசநாதர் ஆலயத்தில் இப்போதும் இருக்கும் அந்த முன் கதவுதான் அது. ஒரே மரத்தால் செய்யப்பட்டது.
கோயில் வேலைகளை விரைந்து முடித்த தம்பிரான் கும்பாபிஷேகத்துக்கு நாள் குறித்தார். 
கும்பாபிஷேகத்துக்கு முதல் நாள் நிலத்தம்பிரான் கோயிலின் வேலைகளைப் பார்வையிட்டார். அப்போது மண்டபத் தூண் அருகில் நின்றிருந்த சிற்பி ஒருவர், தூணிலுள்ள சிற்பம் ஒன்றை நிலத்தம்பிரானிடம் சுட்டிக் காட்டினார். அதைப் பார்த்த தம்பிரான் கலகலவெனச் சிரித்தார். நிலத்தம்பிரானது சிலையை சிற்பி தத்ரூபமாகச் செதுக்கியிருந்தான்.


தம்பிரான், சென்னியாண்டவன் பக்கம் திரும்பி, ‘‘சென்னியாண்டவா… உன் திருவடியை அடையும் நேரம் நெருங்கி விட்டதைச் சிற்பியின் மூலம் உணர்த்துகிறாயா?’’ என்று கேட்டார். பிறகு, ‘கற்பூசாரி வந்து விட்டான். இனி இந்த தோல் பூசாரிக்கு இங்கு வேலை இல்லை!’ என்று தீர்மானித்து, சென்னிமலை அடிவாரத்தில் தனக் காக அமைத்த சமாதியில் போய் அமர்ந்தார். அந்த நிலையிலேயே 15-ஆம் நாள் சமாதியானார்.
மலைப்படி அருகே செங்கத்துறை பூசாரியார் மடம் ஒன்று இருக்கிறது. அங்கு அவர் சமாதிக்கு மேலே முருக விக்கிரகத்தை பிரதிஷ்டை செய்து, சிறு கோயில் கட்டி பக்தர்கள் வழிபடுகின்றனர். மகா மண்டபத் தூணில் நிலத் தம்பிரானது சிலை இன்றும் உள்ளது. நிலத்தம்பிரான், சென்னியாண்டவனுக்குக் கோயில் கட்டுவதற்கு முன்னால், நான்கு கால் மண்டபத்தில் நின்ற கோலத்துடன் ஆண்டவர் காட்சி தந்தார். அருகில் உள்ள ஊரிலிருந்து சிவாச்சார்யார் ஒருவர் வந்து பூஜை செய்து, வில்வ மரப் பாலால் ஆண்டவன் நெற்றியில் பொட்டு வைப்பார். ஒரு நாள் சிவாச்சார்யார் வராததால் நிலத் தம்பிரானே பூஜை செய்தார். அப்போது குள்ளமான தம்பிரானுக்கு ஆண்டவர் நெற்றி எட்டாததால், ஆண்டவர் தலையைக் கொஞ்சம் தாழ்த்தினாராம். அதனால் இன்றும் சென்னியாண்டவரின் தலை தாழ்ந்தபடியே இருக்கிறதாம்!
ஈரோட்டில் இருந்து பெருந்துறை வழியாகச் சென்றால் 33 கி.மீ. பெருந்துறையில் இருந்து 14 கி.மீ. தொலைவில் சென்னிமலை அமைந்துள்ளது. மலைக்கு மேல் செல்ல வாகன வசதிகள் உண்டு.
செங்கத்துறை அய்யன், வேட்டுவம்பாளையத்து அய்யன் என முருகனருள் பெற்ற பல குடியானவர்கள் சென்னியாண்டவர் கோயிலுக்கு ஏராளமான திருப்பணிகளும் அருட்பணிகளும் செய்துள்ளனர்

.நன்றி. சித்ரமேழி தர்ம. சபை