உலகில் மிகவும் தாழ்வானவர்கள் 

பீஷ்மர் சொன்னார்: யுதிஷ்டிரா, முன்னொரு காலத்தில் பல ரிஷிகள் புண்ணிய தீர்த்தங்களுக்கு யாத்திரை செய்தபோது, நடந்த நிகழ்ச்சியைக் கூறுகிறேன், கேள்…

பல ரிஷிகளும், புகழ் பெற்ற  மன்னர்களும், இந்திரனை அடுத்து புண்ணிய தீர்த்தங்களுக்கு யாத்திரை சென்றார்கள். பல புண்ணிய நதிகளில் நீராடிய பிறகு, மிகச்சிறந்த ‘பிரம்மஸிரஸ்’ என்ற நதியை அடைந்தார்கள். அங்கே அகஸ்தியரால் பறித்து வைக்கப்பட்ட தாமரை மலர் காணாமற் போயிற்று….காலப்போக்கில் தர்மம் குறைந்து வருவதால் இம்மாதிரி நிகழ்ச்சி நடக்கத் தொடங்கியிருப்பதாகக் கருதிய அகஸ்தியர், இனி பூவுலகில் இருப்பது தனக்கு உகந்ததல்ல என்றும், தர்மம் நசித்துப் போவதையே தாமரை மலரின் களவு நிரூபிப்பதாகவும் கூறி வருத்தப்பட்டார்.அகஸ்தியர் மனம் நொந்து பேசியதைக் கேட்ட மகரிஷிகளுக்கும், மன்னர்களுக்கும் மனவருத்தம் ஏற்பட்டது. அப்போது அவர்கள், யார் அந்த மலரை எடுத்திருந்தாலும், அவன் பெரும் பாவம் செய்தவன் என்று கூறி, பெரும் பாவங்கள் எவை என்பதைப் பட்டியலிட்டார்கள்.

1. தன்னைத் திட்டியவனைப் பதிலுக்குத் திட்டுகிறவனும், தன்னை அடித்தவனைப் பதிலுக்கு அடிக்கிறவனும் எவ்வளவு தாழ்ந்தவர்களோ, அவ்வளவு தாழ்ந்தவன்-இந்த மலரை எடுத்தவன், என்று ப்ருகு மகரிஷி கூறினார்.

2. நகரங்களில் திரிந்து பிச்சை எடுத்து வாழ்பவனுக்கு நிகரானவன் – அம்மலரை எடுத்தவன், என்று வசிஷ்டர் சொன்னார்.

3. தன்னிடம் பாதுகாப்பிற்காகப் பிறரால் கொடுத்து வைக்கப்பட்ட பொருளின் மீது ஆசை வைப்பவனுக்கு நிகரானவன்-அம்மலரை எடுத்தவன் என்று கச்யபர் சொன்னார்.

4. துந்து மகாராஜா, நண்பர்களிடம் நன்றி மறந்தவன், தான் மட்டும் தனியாக உணவு உட்கொள்பவன், ஆகியோருக்கு நிகரானவன் – அந்த மலரை எடுத்தவன் என்று சொன்னான்.

5. புரூரவன், மனைவியின் தயவிலும், மாமனார் தயவிலும் வாழ்கிறவனுக்கு நிகரானவன்-அம்மலரை எடுத்தவன் என்று சொன்னார்.

6. சுக்கிரன் கூறினார்: பகலில் மனைவியுடன் சேர்பவனுக்கு நிகரானவன் – அம்மலரை எடுத்தவன், என்றார்.

7. நாபாகன் என்னும் அரசன் சொன்னது:

பணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு பெண்ணைக் கல்யாணம் செய்து கொடுப்பவனுக்கு நிகரானவன் – மலரை எடுத்தவன், என்றார்.

8. பரத்வாஜர் என்ற ரிஷி, பொய் பேசுபவனும், கொலை செய்பவனும் அடைகின்ற பாவங்களைப் பெறுவான்- அந்த மலரை எடுத்தவன், என்று சொன்னார்.

9. அநியாயமாக மனம் போன போக்கில் ஆட்சி நடத்தும் அரசன் பெறுகின்ற மோசமான கதியைப் பெறுவான், இந்த மலரை எடுத்தவன் என்று சொன்னார், அஷ்டகர் என்ற ரிஷி.

10. காவலர் என்பவர் சொன்னார்: தான் கொடுத்த தானத்தைப் பற்றி வெளியே பறை சாற்றிக் கொள்பவன் பெறுகின்ற பாவத்தை, அம்மலரை எடுத்தவன் பெறுவான்.

11. அருந்ததி கூறினாள்: மாமியாரை அவமதித்தும், கணவனை வெறுத்தும் நடந்து கொண்டும், நல்ல ஆகாரங்களைத் தான் மட்டும் உண்டும் வாழ்கிற பெண் அடைகிற பாவத்தை அடைவான் – அந்த மலரை எடுத்தவன்.

12. பசுஸகன் என்ற மன்னன் கூறினான்: வேதம் ஓதுவதை விட்டுச் சுகமாக வாழ நினைக்கும் பிராமணனும், இந்திரியங்களை அடக்காத சந்நியாசியும் என்ன உலகைப் பெறுவார்களோ, அதைப் பெறுவான் அம்மலரை எடுத்தவன்.

இப்படிப் பெரும் பாவம் செய்தவர்களுக்கு நிகராக அம்மலரை எடுத்தவனை அங்கு கூடியிருந்த ரிஷிகளும், மன்னர்களும் வர்ணித்தபோது இந்திரன் பேசினான்:….அம்மலரை எடுத்தவன் புண்ணிய லோகங்களை அடைவான் என்று ஆசீர்வாதம் செய்யுங்கள். ஏனென்றால் அம்மலரை எடுத்தவன் நான்தான். மலர் வேண்டுமென்றோ, அதன் மீது ஆசைப்பட்டோ, அதை நான் எடுக்கவில்லை…….உங்களுக்கெல்லாம் கோபம் வரவழைத்து, தர்மத்தை மீறி நடப்பவர்கள் பற்றி நீங்கள் கூறும் வாக்கியங்களைக் கேட்க நான் விரும்பினேன். என்றும் அழியாத வாக்கியங்களை இப்போது கேட்டேன். பாவம் செய்தவர்களின் பட்டியலை உங்கள் கோபத்தினால் நீங்கள் இப்போது வெளியிட்டீர்கள். இது என்றும் அழியாத தர்ம சாத்திரமாகட்டும்,’ என்றான் இந்திரன்.

இப்படிக் கூறிய இந்திரன், அந்த மலரை அகஸ்தியரிடம்  கொடுத்து, ‘இதைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். தர்மத்தை மீறுபவர்கள் பற்றிய விவரங்களை அறிந்து கொள்வதற்காக, நான் செய்த காரியத்தை பொறுத்துக் கொண்டு என்னை மன்னித்து விடுங்கள்.’ என்று கேட்டுக் கொண்டான். அகஸ்தியரும், மற்ற முனிவர்களும், மன்னர்களும் கோபம் நீங்கியவர்களானார்கள்.யுதிஷ்டிரா, இந்த வரலாற்றைப் படிப்பவன் நல்ல பிள்ளைகளைப் பெறுவான். புகழ் பெறுவான். ரிஷிகளால் கூறப்பட்ட இந்த உபதேசம் கேட்கிறவனுக்கு நல்ல கதியைக் கொடுக்கும், என்றார் பீஷ்மர்

முப்புரம் எரித்த முதல்வன்

சிவபெருமானுக்கு பல திருநாமங்கள் உண்டு. அவற்றில் திரிபுரம் எரித்தவர் அல்லது முப்புரம் எரித்தவர் என்ற பெயர் பிரசித்தம். வடமொழியில் த்ரிபுர ஸம்ஹாரி அல்லது புராரி என்று அழைப்பர். தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் அடிக்கடி போர் நடப்பது வழக்கம். ஒருமுறை தேவர்கள், அசுரர்களுக்குப் பயந்து ஓடி அக்னிக்குள் ஒளிந்து கொண்டனர். பின்பு அக்னியை தங்களது பாதுகாப்பு அரணாக அமைத்துக்கொண்டு அசுரர்களுடன் போர்புரிந்து வென்று வந்தனர். அசுரர்கள் தொடர்ந்து தோல்வியே அடைந்து வந்தனர். இதனால் அசுரர்கள் ஒன்றுகூடி ஆலோசித்தனர். தங்களுக்கும் ஒரு பாதுகாப்பு அரண் அமைத்துக்கொள்ள முடிவுசெய்து மூன்று புரங்களை (மூன்று கோட்டைகளை) அமைக்கத் திட்டமிட்டனர். அவைதான் திரிபுரம் ஆகும். மயன் என்ற சிற்பி இந்த மூன்று கோட்டைகளையும் கட்டிக் கொடுத்தான். ஒவ்வொரு கோட்டையையும் ஒரு பெரிய நகரம் போன்றது. இந்த மூன்று கோட்டைகளும் அடுத்தடுத்து பக்கவாட்டில் அமையாமல், ஒன்றின்மேல் ஒன்றாக அமைந்திருந்தது. பூமிக்குக் கீழே இரும்புக் கோட்டையும், அதற்கு மேல் வெள்ளிக் கோட்டையும், அதற்குமேல் தங்கக்கோட்டையும் அமைந்திருந்தது. இந்த மூன்று கோட்டைக்குள் பாதுகாப்பாக இருந்துகொண்டு தேவர்களை எதிர்த்துப் போர் செய்தனர் அசுரர்கள். இப்போது தேவர்களால் அசுரர்களை வெல்ல முடியவில்லை.

தேவர்கள் ஒன்றுகூடி ஆலோசித்தனர். அசுரர்களுக்கு பெரிய பலமாக உள்ள அந்த மூன்று கோட்டைகளைத் தகர்க்க சக்திமிக்க தேவர்கள் அந்த அம்பின் அடிப்பாகமாக சோமனையும், நடுப்பாகமாக அக்னியையும். நுனிப்பாகமாக வலிமைமிக்க தனி வீரன் என்ற பெயரில் விஷ்ணுவையும் வைத்து அம்பை உருவாக்கினர். மேலும், போர்புரிய வில்லும் ரதமும் தயார் நிலையில் வைக்கப்பட்டது. சக்திமிக்க அந்த அம்பை எடுத்து வில்லில் பொருத்திப் பிரயோகம் செய்வது சிவபெருமான்தான் (ருத்ரன்) என்று முடிவுசெய்து தேவர்கள் அவரிடம் சென்று வேண்டினர். அதற்கு சிவபெருமான், நீங்கள் என்னைப் பசுக்களின் (சகல ஜீவராசிகள் – மனிதர்கள்) தலைவனாக்குவதாக வாக்களித்தால், அந்த அம்பை அசுரர்கள்மீது நான் பிரயோகம் செய்கிறேன் என்று கூற, தேவர்களும் அதற்குச் சம்மதித்தனர். இதனால் சிவபெருமானுக்கு பசுபதி என்று பெயர் வந்தது. பின்பு, சிவபெருமான் ரதத்தில் ஏறி அந்த சக்திமிக்க அம்பை வில்லில் பொருத்தி முப்புரக் கோட்டைகள் மீது பிரயோகம் செய்தார். இதனால் அக்கோட்டைகள் தீப்பற்றி எரிந்தன. அசுரர்கள் அழிந்தனர். உயிர்களைப் பற்றியிருக்கும் ஆணவம், கன்மம், மாயை என்னும் மும்மலங்களைச் சுட்டெரிப்பவன் சிவபெருமான் ஒருவனே என்னும் தத்துவத்தை விளக்குவதே இக்கதை, தைத்திரீய ஸம்ஹிதையில் இக்கதை உள்ளது

முப்புரமெரித்தல்:

மனிதருக்கு மூன்று சரீரங்கள் உண்டு. அவை ஸ்தூலம், சூக்குமம், காரணம் எனப்படும். அம்மூன்று உடலங்களுக்கும் மூன்று மலங்கள்காரணமாயிருப்பவை அவைகளே ஆணவம், கன்மம், மாயை எனப்படும். இம்மூன்று மலங்களையும் அழிப்பதற்காகவே ஆண்டவன் மும்மல காரியத்தை மேற்கொண்டார். எனவே, ‘முப்புரமாவது மும்மல காரியம்’ என்று திருமந்திரம் கூறுகிறது. மும்மலங்களுக்கு மோகம் முதலிய பதின்மூன்று காரியங்கள் உண்டு. 

தேரூர்ந்த திரிபுராந்தகன், புன் சிரிப்பாலேயே முப்புரங்களையும் எரித்தான்.

அஷ்ட சிரஞ்சீவிகள்

.

ஒரு சிற்பமும் சில தேடல்களும் ……இணையத்தில் நேபாள நாட்டின் திருக்கோயில்களைப் பற்றிய தகவல்களை நுனிப்புல் மேய்ந்து கொண்டிருந்தேன்.காத்மண்டு அருங்காட்சியக இணையதளத்தில்,ஒரு வித்யாசமான சிற்பம் கண்ணில் பட்டது அதில் கீழ்வரும் குறிப்பினை இணைத்திருந்தனர்.

“Shri Ashta Ciranjiva,   Sri Bhagwati Bahal Temple,Naxal, Kathmandu, Nepal”

அடியேனின்,  காத்மண்டு,நக்சல, ஸ்ரீ பகவதி திருக்கோயில் பற்றிய பதிவு:ஸ்ரீ பகவதி திருக்கோயில், நக்சல,காத்மண்டு நவதுர்க்கா தேவியர் தரிசனம். 

இணையத்தில் முயன்று தேடியதில், ” ஸ்வாமி” அவர்கள் அஷ்ட சிரஞ்சீவிகள் பற்றி எழுதிய கட்டுரையொன்று கண்களில் பட்டது. அதனை அப்படியே அன்பர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதில் மகிழ்வடைகின்றேன்.

சிரஞ்சீவி என்ற சமஸ்கிருதச் சொல்லுக்கு ‘நீண்ட ஆயுளை உடைய’ அல்லது ‘நிரந்தரமாக வாழும்’ ஒருவர் என்று அர்த்தம் கூறலாம். சனாதன தர்மம் என்னும் இந்தத் தொன்மையான கலாச்சாரத்திலுள்ள பல புராணங்கள் மற்றும் இதிஹாசங்களிலிருந்து, எட்டு சிரஞ்சீவிகள் இருப்பதாக அறிகிறோம். அவர்கள் மார்க்கண்டேயர், மஹாபலி, ஹனுமான், விபீஷணன், பரசுராமர், க்ருபாச்சாரியார், அஸ்வத்தாமன் மற்றும் வேத வியாசர் ஆகியோர். இவர்களில் மார்கண்டேயரைத் தவிர மற்ற அனைவருமே மஹாவிஷ்ணுவோடு தொடர்புடையவர்களாக இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

மார்க்கண்டேயர் சிவபெருமானால் யமனிடமிருந்து காக்கப்பட்டதால் மரணமில்லாப் பெறுவாழ்வைப் பெற்றார். இது பக்தி யோகத்தின் உயர்ந்த நிலையான முழுமையான சரணாகதியின் விளைவு. சிரஞ்சீவி நிலையை அவர் வரமாகக் கேட்டுப் பெறவில்லை. சூழ்நிலை காரணமாக அவருக்கு அந்த நிலை தவிர்க்கமுடியாமல் ஏற்பட்டது என்றே தோன்றுகின்றது. இது காலாந்தகன் என்று போற்றப்படும் எந்தை ஈசனின் மற்றொரு திருவிளையாடலாக இருக்கவும் வாய்ப்புள்ளது.

பரசுராமர் மஹாவிஷ்ணுவின் தசாவதாரம் எனும் பத்து அவதாரங்களில் ஒன்று. பத்தில் உயர்ந்தது அந்த அவதாரமா எனில் நிச்சயமாக இல்லை. ராமரும், கிருஷ்ணரும் அவரை விடவும் அதிகப் புகழ் வாய்ந்த அவதாரங்கள் மட்டுமல்லாமல், இன்றளவும் கடவுளாக கோடிக்கணக்கான பக்தர்களால் வழிபடப்படுபவர்கள். நரசிம்மரும் அவ்வாறு வழிபடப்படுபவரே. ஆனால் பரசுராமரின் வாழ்க்கை தனித்துவம் வாய்ந்தது. அவர் முனிவரின் மகனாக இருந்தாலும் (பிறப்பு மற்றும் வளர்ப்பால் அந்தணர்), க்ஷத்ரிய குலத்தை வேரோடு அழிக்க மிக நீண்ட காலம் தனியொருவனாகப் போர் தொடுத்து வந்த அவர் க்ஷத்ரியனாகவே வாழ்ந்தார். தந்தையின் கட்டளையைை ஏற்றுத் தனது தாயாரின் தலையைக் கொய்தவர் (பின்னர் தாயை உயிர்ப்பிக்க வரம் பெற்றார்). கார்த்தவீர்யார்ஜுனனை அழித்தது தொடங்கி, கர்ணனின் குருவாக இருந்தது, தர்மம் சாஸ்தாவின் ஏழு திருக்கோவில்களை (சபரிமலை இதில் ஆறாவதாகும்) ஏழு சக்கரங்களுடன் தொடர்புடைய சக்தி மையங்களாகப் பிராணாப் பிரதிஷ்டை மூலம் நிறுவியது என்று இவரது அசாதாரணமான செயல்கள் புராணம் மற்றும் இதிகாசங்களில் பல இடங்களிலும் இருப்பது இவரது நீண்ட வாழ்வுக்குச் சான்று. ஆயின், ஏன் ராமபிரானோ, கிருஷ்ண பரமாத்மாவோ இன்றி பரசுராமர் மட்டும் சிரஞ்சீவி என்ற கேள்விக்கு விடை அறிவது அரிது. ‘மெய்வருத்தம் பாரார், பசிநோக்கார், கண்துஞ்சார், கருமமே கண்ணாயினார்’ என்ற முதுமொழிக்கு முன்னுதாரணமான கர்மயோகி பரசுராமர்.

மஹாபலி ஒரு அசுரர் குலப் பேரரசன். வாமன அவதாரத்தில் மஹாவிஷ்ணு மூன்றடி நிலம் தானம் கேட்டபோது, நிலம் மற்றும் வான் போக மூன்றாவதற்குத் தனது தலையையே சமர்ப்பித்து அதன் மூலம் தர்மத்தை நிலை நாட்டிய பெருமை உடையவர். பாதாள லோகத்தை என்றும் ஆள்வதாகக் கருதப்படும் இவரது புற உலக வருகை (வருடம் ஒரு நாள் மட்டும்) ஓணம் பண்டிகையாக இன்றளவும் கொண்டாடப்படுகின்றது. புராணங்களில் தீயோராகச் சித்தரிக்கப்படும் அசுரர்களிலிருந்து இவர் நிச்சயம் மாறுபட்டவர்.

ஹனுமானும், விபீஷணனும் இராமாயண காலத்தவர். இருவருமே ராமபிரானுக்குத் தன்னலமின்றி உதவியதன் மூலம் சிரஞ்சீவி ஆனவர்கள். ஹனுமான் தன்னிகரற்ற வலிமை மற்றும் திறனுடையவராக இருந்தாலும், சுக்ரீவனுக்கு அமைச்சராகவும், ராமபிரானுக்கு அடியவராகவும் இருந்ததன் மூலம் ‘நான்’ என்ற அகந்தையை முற்றிலும் கடந்த, பணிவின் பெருமையை உலகிற்கு உணர்த்திய பெருமான். இன்றளவிலும் திருக்கோயில்களில் இறைவனாக வழிபடப்படுபவர். ராமாயண காலத்தவரான ஹனுமான் மஹாபாரதத்திலும் ஓரிரு இடங்களில் வருகிறார். பீமன் (வாயுவின் மகன் ஆதலால் ஹனுமானுடைய சகோதரன் முறை) மற்றும் அர்ஜுனன் ஆகியோர் இவரைச் சந்தித்து ஆசி பெறுகின்றனர். உண்மையான பக்தி என்றால் என்ன என்பதற்கு உதாரண புருஷராக விளங்கும் ஹனுமான், ராமாயண உபன்யாசம் நிகழும் இடங்களில் எல்லாம் இன்றும் இருந்து ராம பக்தியில் திளைப்பதாக ஒரு நம்பிக்கை.

விபீஷணன் அசுரனாக இருந்தாலும், பராக்கிரமம் வாய்ந்தவனாக அறியப்படாமல், நீதி, தருமம் ஆகியவற்றைக் கடைப்பிடித்து நெறியுடன் வாழ்ந்து, ராமபிரானின் அருளைப் பெறுகிறார்.

வேத வியாசர், க்ருபாச்சாரியார், அஸ்வத்தாமன் ஆகியோர் மஹாபாரத காலத்தவர்.

வியாசர் மாமேதை. நான்கு வேதங்களைத் தொகுத்ததோடு, மஹாபாரதம், பாகவதம், பதினெண் புராணங்கள் ஆகியவற்றை இயற்றி உலகிற்கு அளித்தவர் (இவர் ராமாயண காலத்திற்குப் பிந்தையவர், ஆகையால் அதை மட்டும் இவர் இயற்றவில்லை). பாண்டவர் மற்றும் கௌரவர் ஆகியோருக்கு மூதாதையர். வெறும் பிறப்பு (அந்தணராகிய முனிவருக்கும் மீனவப் பெண்ணிற்கும் பிறந்தவர் அவர்) மட்டுமே ஒருவரது வாழ்வை நிர்ணயிப்பதில்லை என்பதற்குச் சிறந்த உதாரணம் அவருடைய வாழ்வு.

க்ருபாச்சாரியார் துரோணாச்சாரியாரைப் போன்ற குலகுரு. ஏட்டுக் கல்வி மற்றும் போர்த்திறனைப் பாண்டவர் மற்றும் கௌரவர்களுக்கு கற்பித்தவர். மஹாபாரதப் போரில் கௌரவ சேனையிலிருந்து போரிட்டாலும், நடுநிலை தவறாதவர் என்று அறியப்பட்டவர். அதைத் தாண்டி சிரஞ்சீவி ஆகும் அளவிற்கு இவருடைய சிறப்பென்ன என்பது கேள்விக்குறியே.

இறுதியாக உள்ள அஸ்வத்தாமன் மட்டுமே, முன்பு குறிப்பிடப்பட்ட ஏழு பேரிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட சிரஞ்சீவியாக உள்ளார். துரோணாச்சாரியாரின் மகனான இவர், பிறப்பிலேயே மிகுந்த வலிமையைப் பெற்றிருந்தார் (சிரஞ்சீவியாகவே இவர் பிறந்தார் என்றும் குறிப்பிடுவர்). ஆனால், கண்மூடித்தனமான கோபத்தால் போர் முடிந்த பின்னர் செய்த பழிச்செயல் (பாண்டவர்களின் குழந்தைகளை, இரவில் அவர்கள் உறங்கும்போது கொன்றது) காரணமாக, கிருஷ்ணரால் சபிக்கப்பட்டு, தனியாகத் திரிந்து நீங்காத துன்பம் அனுபவிக்கும் பொருட்டு சிரஞ்சீவித்துவம் ஒரு சாபமாக அளிக்கப்பட்ட இழுக்கை உடையவர் இவர் ஒருவரே.

சிரஞ்சீவித்துவம் எனும் நீண்ட ஆயுள் என்பது, படைப்பில் (big bang எனும் பெருவெடிப்பு) தொடங்கி, ஊழிக்காலம் எனும் பேரழிவு (extinction) வரையுள்ள காலங்களான நான்கு யுகங்களிலும், எடுத்த பிறவியிலேயே மரணமின்றித் தொடர்ந்து வாழ்வதைக் குறிக்கின்றது. இந்த நான்கு யுகச் சுழற்சியானது தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றது. தற்போது நாம் 84வது படைப்புச் சுழற்சியில் உள்ளோம் என்று யோக வழிமுறையில் குறிப்பிடுவதுண்டு. இச்சுழற்சி 114 முறை நிகழும் என்பர். அதன் பின்னர் என்னவாகும் என்று யோகிகளே அறியார். நமது உடலிலுள்ள 114 சக்கரங்கள் (112 உடலுக்குள், 2 உடலுக்கு வெளியே, 112ல் 108 மட்டுமே யோகத்தின் மூலம் ஆளுமைக்கு உட்படுபவை) இதன் குறியீடே ஆகும். அகத்தியர், பதஞ்சலி போன்ற உயர்ந்த யோகிகள் பல யுகங்கள் வாழ்ந்தால், அவர்களையும் சிரஞ்சீவியாகக் கருதலாாமா கூடாதா என்று கேள்வி கேட்போரும் உளர்.

சிரஞ்சீவி என்ற ஒரே பிறவியாக நீண்ட காலம் வாழும் நிலையானது அவ்வாறு உள்ள அனைவருக்கும் இறையருளால் வழங்கப்பட்டது. ஆனால், மார்க்கண்டேயர், ஹனுமான் மற்றும் பரசுராமர் போன்று பிரம்மச்சாரியாக (இல்லற வாழ்வைத் துறந்தோர்) இல்லாதோர், தமது சந்ததியினர் அனைவரும் தொடர்ந்து பிறந்து மடிவதைக் காண்பது இந்நிலையில் தவிர்க்க முடியாதது. ஞானோதயம் அடையாத மனிதர்களுக்கு இவ்வாறு வாழ்வது என்பது மிகக் கொடுமையான நிலையே.

அமரத்துவம் என்ற நிலையை அடையப் பல செல்வந்தர்கள் பல்வேறு காலங்களிலும் முயன்று வந்தது மற்றும் வருவதைப் பற்றிக் கேள்விப்படுகிறோம். மரபணுவில் மாற்றம் ஏற்படுத்துவதன் (gene editing) மூலம் நோயற்ற தன்மையை ஏற்படுத்தி ஒருவரது ஆயுளை நீட்டிக்க நிகழும் முயற்சிகள் இவ்வகையானவையே. இவை சரியா, தவறா என்ற விவாதங்கள் எப்போதும் தொடரும். ஆனால் இத்தகைய முயற்சிகள் உடலின் வாழ்நாளை நீட்டிக்க முயல்வதாகவே உள்ளன.

முக்தி அல்லது வீடுபேறு என்ற நிலை, பிறப்பு-இறப்பு என்ற சுழலிலிருந்து முற்றிலுமாக விடுபட்ட மரணமில்லாப் பெருவாழ்வு என்று ஆன்மீகத்தில் அறியப்படுகின்றது. இதுவும் ஒருவகையில் சிரஞ்சீவித்துவமே. ஆனால், இந்நிலையை அடையும் யோகி மற்றும் ஞானியர், ‘நான் உடல் அல்ல, நான் மனமும் அல்ல,’ என்பதை அனுபவபூர்வமாக உணர்ந்து, அழியக்கூடிய தங்களது உடல் மற்றும் மனத்திலிருந்து விலகியிருக்கும் வித்தையை அறிந்தோர். எனவே, ஞானோதயம் அடைந்தோர், படைப்பு மற்றும் படைத்தவன் தனி என்ற இருமை நிலையைக் கடந்து, தங்களது உடல் (மற்றும் மனம்) ஆகிய தளைகளைக் கடந்து, நிர்குண பிரம்மாகிய இறையுடன் ஒன்றி, சிரஞ்சீவியாகவே வாழ்கின்றனர். எனவே, யோகியர் மற்றும் சித்தர்களின் ஜீவ சமாதிகள் சிரஞ்சீவிகளின் இருப்பிடங்களே. பிறப்பு-இறப்பு அற்ற இப்பேரானந்த நிலையானது, மனிதராகப் பிறந்த எல்லோருக்குமே சாத்தியம்.எனவே, ஒருவர் சிரஞ்சீவி ஆவதற்கான காரண காரியங்களை ஆராய்வதை விட, சிரஞ்சீவிகளின் செயல்கள் மற்றும் அவற்றின் விளைவுகள் என்ன என்பதை அறிவது, செம்மையான வாழ்விற்கு வழிகாட்டலாம்!

மாங்காடு காமாட்சி அம்மன்

சென்னைக்குப் பெருமை சேர்க்கும் அம்மன் கோவில்கள் பல இருந்தாலும், சொல்லும்போதே மனதில் வைராக்கியத்தையும், உற்சாகத்தையும், தைரியத்தையும்,ஆறுதலையும் அளிக்கும் அம்பாள் என்று சொன்னால்,”மாங்காடு காமாட்சி” அம்மனை தான் சொல்வார்கள்.”பஞ்சாக்னி மீது நின்று தவம்”

பனி படர்ந்து கிடக்கும் கயிலாலய மலையில் உலக நன்மையை நினைத்திருந்த ஈசனின் கண்களை உமையவள் தன் செந்தாமரைக் கரங்களால் பொத்தி மகிழ்ந்தாள்.ஒரு விநாடிதான்.ஆனால், இறைவனின் இரண்டு கண்களும் சூரியன்,சந்திரன் ஆயிற்றே! மூவுலகின் உயிர்களெல்லாம் இருள் சூழ்ந்த உலகில் தடுமாறிப் போயின. ஈசனுக்கு ஒரு விநாடி நமக்கு பல ஆண்டுகளாயிற்றே.உலகத்து உயிர்களெல்லாம் படும் துயர் கண்டு பொறுக்காத ஈசன் கோபம் கொண்டார்.

அவரது கோபம் தாளாத தேவி பூவுலகில்,மாஞ்சோலைகள் நிறைந்திருந்த இந்தப் பகுதியைத் தேர்ந்தெடுத்து நெருப்பின் மீது நின்ற நிலையில் தவமிருந்து ஈசனை அடைந்தார். என்பதே கோவிலின் தல வரலாறு.

மாஞ்சோலைகள் நிறைந்த பகுதியாக இருந்ததால்,இந்த இடம் மாங்காடு என்றும், அம்மனை மாங்காடு காமாட்சி அம்மன் என்றும் அழைத்தனர்.அம்பாள் காமாட்சியாக தியான நிலையில் மோனத்தவம் புரிவதை கோவிலில்  காட்சியாகக் காணலாம்.தேவியின் தவத்தால் உண்டான வெப்பம் அந்தப் பகுதி முழுவதையுமே வறட்சியான பகுதியாக்கியது.இந்த நிலையில் ஆதிசங்கரர் தேவியின் உக்கிரத்தைக் குறைக்க, அர்த்தமேரு ஶ்ரீசக்கரத்தை பிரதிஷ்டை செய்யவே மீண்டும் செழுமை பெற்று மாஞ்சோலையும் பூஞ்சோலையும் உள்ள பகுதியானது.

செவ்வாய், வெள்ளி மற்றும் ஞாயிறு ஆகிய கிழமைகள் இந்தக் கோவிலில் விசேஷ நாட்கள் ஆகும்.சுக்கிரன் வழிபட்ட தலம் என்பதால்,திருமணத்தடை, குழந்தைப் பேறு ஆகியவற்றுக்கு வந்து வழிபடும் பக்தர்கள் ஏராளம்.

“ஆறு வார வழிபாடு”:மாங்காடு காமாட்சி அம்மனுக்கு “ஆறுவாரங்கள்” தொடர்ந்து இரண்டு எலுமிச்சைப் பழங்கள் வாங்கி வந்து வழிபட்டால்,நினைத்த காரியம் நிறைவேறும்.நேர்த்திக்கடனாக பக்தர்கள் அம்பாளுக்கு புடவை சாத்தி வழிபடுகிறார்கள். காமாட்சி அம்மன் காஞ்சிபுரம் செல்வதற்கு முன் இங்கு தவம் இயற்றியதாக ஐதீகம்.இங்குள்ள அம்பாள் கிழக்கு நோக்கி தனி சந்நிதியில் காட்சி தருகின்றார்.சப்தக்கன்னிகள், விநாயகர்,வள்ளி தெய்வானையுடன் இருக்கும் முருகன் என பக்தர்களுக்கு அருள் பாலிக்கின்றனர்.

“வளையல் சாத்தி வழிபாடு”அம்பாளின் ஆலயத்தில் எல்லா நாளும் நல்ல நாள் என்றாலும் ஆடி மாதம் பிறந்து விட்டால் இங்கு திருவிழாக் கோலம்தான்.ஆடிப் பூரத்தன்று அம்மனுக்கு வளையல் சாத்தி,வழிபாடுகள் செய்வது இங்கு மிகவும் விசேஷமாகும்.ஒவ்வொரு வாரமும் வெள்ளிக்கிழமை மற்றும் பிரதி மாதம் பௌர்ணமி நாளில் அம்மனுக்கு ஊஞ்சல் உற்சவம் நடைபெறுகிறது.

அமர்நீதிநாயனார்

சோழநாட்டிலே, பழையாறை என்னும் ஊரிலே, வைசியர் குலத்திலே, பெருஞ்செல்வமுடையவரும் சிவனடியார்களைத் திருவமுது, செய்வித்து அவரவர் குறிப்பறிந்து கந்தை கீள்கோவணம் என்பவைகளைக் கொடுப்பவருமாகிய அமர்நீதிநாயனார் என்பவர் ஒருவர் இருந்தார். அவர் திருநல்லூர் என்னுஞ் சிவஸ்தலத்திலே மகோற்சவதரிசனஞ் செய்ய வருஞ் சிவனடியார்கள் திருவமுது செய்யும் பொருட்டு ஒரு திருமடம் கட்டுவித்துக்கொண்டு, தம்முடைய சுற்றத்தார்களோடும் அவ்விடத்திற் போய்ச் சேர்ந்து, மகோற்சவ தரிசனஞ்செய்து, தம்முடைய மடத்திலே சிவனடியார்களைத் திருவமுது செய்வித்துகொண்டு, மன மகிழ்ச்சியோடும் இருந்தார்.

இருக்கும் நாட்களிலே, ஒருநாள், சிவபெருமான் பிராமண வருணத்துப் பிரமசாரி வடிவங்கொண்டு, இரண்டு கெளபீனங்களையும் விபூதிப்பையையும் கட்டியிருக்கின்ற ஒரு தண்டைக் கையிலே பிடித்துக்கொண்டு அந்தத் திருமடத்திற்கு எழுந்தருளி வந்தார். அதுகண்ட அமர்நீதிநாயனார் மனமகிழ்ச்சியோடும் முகமலர்ச்சியோடும் அவரை எதிர்கொண்டு வணங்கி, “சுவாமீ! தேவரீர் இங்கே எழுந்தருளிவருவதற்கு அடியேன் பூர்வத்தில் யாது தவஞ்செய்தேனோ” என்று இன்சொற் சொல்ல; பிரமசாரியானவர் அவரை நோக்கி, “நீர் அடியார்களைத் திருவமுது செய்வித்து அவர்களுக்கு வஸ்திரங்களும் கந்தைகளும் கீள் கெளபீனங்களும் கொடுக்கின்றீர் என்பதைக் கேள்வியுற்று, உம்மைக் காணுதற்கு விரும்பி வந்தோம்” என்றார். 

அதுகேட்ட அமர்நீதிநாயனார் “இந்தத் திருமடத்திலே பிராமணர்கள் போசனம் பண்ணும்பொருட்டுப் பிராமணர்கள் பாகம் பண்ணுவதும் உண்டு. தேவரீரும் இங்கே திருவமுது செய்தருளல் வேண்டும்” என்று பிரார்த்தித்தார். பிரமசாரியானவர் அதற்கு உடன்பட்டு, நாம் காவேரியிலே ஸ்நானம் பண்ணிக்கொண்டு வருவோம். ‘ஒருபோது மழைவரினும் தரித்துக்கொள்ளும் பொருட்டு நீர் இந்த உலர்ந்த கெளபீனத்தை வைத்திருந்து தாரும்” என்று சொல்லி, தண்டிலே கட்டப்பட்டிருக்கின்ற இரண்டு கெளபீனங்களில் ஒன்றை அவிழ்த்து, “இந்தக் கெளபீனத்தின் மகிமையை உமக்கு நான் சொல்லவேண்டுவதில்லை. 

நான் ஸ்நானம்பண்ணிக் கொண்டு வரும்வரைக்கும் நீர் இதை வைத்திருந்து தாரும்” என்று அவர்கையிலே கொடுத்து விட்டு, காவேரியிலே ஸ்நானம்பண்ணுதற்குப் போக; அமர்நீதிநாயனார் அந்தக் கெளபீனத்தை ஒரு தகுந்த இடத்திலே சேமித்து வைத்தார்.

ஸ்நானம்பண்ணப் போன பிரமசாரியானவர் அமர்நீதிநாயனார் சேமித்து வைத்த கெளபீனத்தை அது வைக்கப்பட்ட ஸ்தானத்தினின்றும் நீக்கும்படி செய்து, ஸ்நானஞ்செய்து கொண்டு, மழை பொழிய நனைந்து திருமடத்தை அடைந்தார். அமர்நீதிநாயனார் அது கண்டு எதிர்கொண்டு, “சமையலாயிற்று”, என்று சொல்லி வணங்க; பிரமசாரியார், இனி அந்நாயனாருடைய அன்பாகிய ஜலத்திலே முழுக வேண்டி, அவரை நோக்கி, “ஈரம் மாற்றவேண்டும்; தண்டிலே கட்டப்பட்டிருக்கிற கெளபீனமோ ஈரமாயிருக்கின்றது. உம்மிடத்திலே தந்த கெளபீனத்தைக் கொண்டு வாரும்” என்றார். 

அமர்நீதி நாயனார் சீக்கிரம் உள்ளே போய்ப் பார்த்து. கெளபீனத்தைக் காணாதவராகி, திகைத்து மற்றையிடங்களிலுந் தேடிக் காணாமையால் மிகுந்த துக்கங்கொண்டு, வேறொரு கெளபீனத்தை எடுத்துக்கொண்டு புறப்பட்டு, பிரமசாரியார் முன் சென்று, “சுவாமீ! தேவரீர் தந்த கெளபீனத்தை வைத்த இடத்திலும் பிறவிடங்களிலும் தேடிக் கண்டிலேன். அது போனவிதம் இன்னதென்று அறியேன். வேறொரு நல்ல கெளபீனம் கொண்டு வந்தேன். இது கிழிக்கப்பட்ட கோவணமன்று, நெய்யப்பட்ட கோவணமே. தேவரீர் நனைந்த கெளபீனத்தைக் களைந்து இந்தக் கெளபீனத்தைச் சாத்தி, அடியேன் செய்த குற்றத்தைப் பொறுத்தருளும்” என்று பிராத்தித்தார். 

அதைக் கேட்ட பிரமசாரியார் மிகக்கோபித்து, “உம்முடைய நிலைமை நன்றாயிருக்கின்றது. நெடுநாட்கழிந்ததுமன்று; இன்றைக்கே தான் உம்மிடத்தில் வைத்த கெளபீனத்தைக் கவர்ந்து கொண்டு, அதற்குப் பிரதியாக வேறொரு கெளபீனத்தை ஏற்றுக் கொள்ளுமென்று நீர் சொலவது என்னை! சிவனடியார்களுக்கு நல்ல கெளபீனம் கொடுப்பேன் என்று நீர் ஊரிலே பரவச்செய்தது என்னுடைய கெளபீனத்தைக் கவர்தற்கோ! நீர் செய்கின்ற இவ்வாணிகம் நன்றாயிருக்கின்றது” என்று சொல்ல; அமர்நீதிநாயனார் பயந்து முகம் வாடி நடுநடுங்கி, “சுவாமீ! அடியேன் இக்குற்றத்தை அறிந்து செய்தேனல்லேன். 

இதைப் பொறுத்தருளும், தேவரீருக்குச் செய்யவேண்டிய பணிவிடைகளெல்லாம் செய்கின்றேன். இந்தக்கோவணமன்றி வெகுபொன்களையும் பட்டாடைகளையும் இரத்தினங்களையும் தருகிறேன்; ஏற்றுக்கொள்ளும்” என்றார். அதற்குப் பிரமசாரியார் கோபந்தணிந்தவர்போலத்தோன்றி, “பொன்களும் பட்டாடைகளும் இரத்தினங்களும் எனக்கு ஏன்? நான் தரிப்பதற்கு உபயோகியாகிய கெளபீனத்துக்கு ஒத்த நிறையுள்ள கெளபீனம் தந்தாற் போதும்” என்று சொல்ல; அமர்நீதிநாயனார் மனமகிழ்ந்து, “எதனுடைய நிறைக்குச் சமமாகிய கெளபீனத்தைத் தரல் வேண்டும்” என்று கேட்டார். 

பிரமசாரியார் “நீர் இழந்த கெளபீனத்தின் நிறைக்கு ஒத்த நிறையையுடைய கெளபீனம் இது” என்று சொல்லி, தமது தண்டிலே கட்டப்பட்டிருந்த கெளபீனத்தை அவிழ்த்து, “இதற்கு ஒத்த நிறையுள்ளதாகக் கெளபீனத்தை நிறுத்துத் தாரும்” என்றார். அமர்நீதிநாயனார் “மிகநன்று” என்று சொல்லி, ஒரு தராசைக் கொண்டுவந்து நாட்ட; பிரமசாரியார் அந்தக் கெளபீனத்தை ஒரு தட்டிலே வைத்தார். அமர்நீதிநாயனார் தம்முடைய கையிலிருந்த நெய்யப்பட்ட கெளபீனத்தை மற்றத்தட்டிலே வைத்தார். அது ஒத்தநிறையிலே நில்லாமல் மேலெழுந்தது. 

அதைக்கண்டு, அடியார்களுக்குக் கொடுக்கும்படி தாம் வைத்திருந்த கோவணங்களெல்லாவற்றையும் கொண்டுவந்து ஒவ்வொன்றாக இட இட; பின்னும் தூக்கிகொண்டு எழும்பியது. அதைப் பார்த்து, ஆச்சரியம் அடைந்து, பலவஸ்திரங்களையும் பட்டுக்களையும் கொண்டுவந்து இட இட; பின்னும் உயர்ந்தது. அது கண்டு அநேக வஸ்திரப்பொதிகளைக் கொண்டுவந்து இட்டார். இட்டும், அத்தட்டு மேலே எழும்ப; கெளபீனத்தட்டுக் கீழே தாழ்ந்தது. அமர்நீதிநாயனார் அதைக் கண்டு மிக அஞ்சி பிரமசாரியாரை வணங்கி, “எண்ணிறந்த வஸ்திரப்பொதிகளையும் நூற்கட்டுகளையும் குவிக்கவும், தட்டு உயர்கின்றது. 

தமியேனுடைய மற்றத்திரவியங்களையும் இத்தட்டிலே இடுதற்கு அனுமதி தந்தருளும்” என்றார். அதற்குப் பிரமசாரியார் “இனி நாம் வேறென்ன சொல்லுவோம்! மற்றத்திரவியங்களையும் இட்டுப் பாரும். எப்படியும் நம்முடைய கோவணத்துக்கு ஒத்த நிறையில் நிற்கவேண்டும்’. என்றார். அமர்நீதிநாயனார் நவரத்தினங்களையும் பொன் வெள்ளி முதலிய உலோகங்களையும் சுமைசுமையாக எடுத்து வந்து இட இட; தட்டு எழுந்தபடியே மேலே நின்றது. அமர்நீதிநாயனார் அதைக்கண்டு பிரமசாரியாரை வணங்கி, “என்னுடைய” திரவியங்களில் ஒன்றும் சேஷியாமல் இந்தத் தட்டிலே இட்டேன். 

நானும் என் மனைவியும் புத்திரனும் மாத்திரம் சேஷித்து நிற்கின்றோம். தேவரீருக்குப் பிரீதியாகில் இனி, அடியேங்களும் இத்தட்டில் ஏறுதற்கு அனுமதி தந்தருளும்” என்றார். பிரமசாரியாரும் அதற்கு உடன்பட்டார்.

அது கண்டு, அமர்நீதிநாயனார் மனமகிழ்ந்து, பிரமசாரியாரை வணங்கி, தம்முடைய மனைவியாரோடும் புத்திரரோடும் தராசை வலஞ்செய்து “சிவனடியார்களுக்குச் செய்யுந் திருத்தொண்டிலே அடியேங்கள் தவறாமல் இருந்தோமாகில், அடியேங்கள் ஏறினமாத்திரத்தே இந்தத்தட்டு மற்றத்தட்டுக்கு ஒத்து நிற்கக்கடவது” என்று சொல்லி, திருநல்லூரில் வீற்றிருக்கின்ற பரமசிவனை வணங்கி ஸ்ரீபஞ்சாக்ஷரத்தை ஓதிக்கொண்டு மகிழ்ச்சியோடு தட்டிலே ஏறினார். ஏறினவுடனே, பரமசிவனுடைய திருவரையிலே சாத்தப்படும் கெளபீனமும் பத்தியிலே சிறிதுங் குறைவில்லாத அமர்நீதிநாயனாருடைய அடிமைத்திறமும் பெருமையில் ஒத்திருந்தபடியால், துலாக் கோலின் இரண்டு தட்டுக்களும் ஒத்து நின்றன. 

அவ்வற்புதத்தைக் கண்டவர்களெல்லாரும் அமர்நீதிநாயனாரை வணங்கி ஸ்தோத்திரஞ் செய்தார்கள். தேவர்கள் ஆகாயத்தினின்றும் கற்பகவிருக்ஷங்களின் புஷ்பங்களை மழைப்போலப் பொழிந்தார்கள். திருகைலாசபதி தாங்கொண்டு வந்த பிரமசாரி வடிவத்தை ஒழித்து, ஆகாயத்திலே பார்வதிதேவியாரோடு இடபாரூடராய்த் தோன்றி;

தம்மைத் தரிசித்து அந்தத் தராசுத் தட்டிலே தானே நின்றுகொண்டு ஸ்தோத்திரஞ் செய்கின்ற அமர்நீதிநாயனார் அவர் மனைவியார் புத்திரர் என்னு மூவர் மேலும் திருவருணோக்கஞ்செய்து, “நீங்கள் மூவிரும் நம்முடைய அருளைப் பெற்று, நம்முடைய சந்நிதானத்திலே நம்மை வணங்கிக்கொண்டிருங்கள்” என்று அருளிச்செய்து மறைந்தருளினார். அமர்நீதிநாயனாரும், அவர் மனைவியாரும், புத்திரரும், அக்கடவுளுடைய திருவருளினால் அந்தத்தராசுதானே தேவவிமானமாகி மேலே செல்ல, அவரோடு சிவலோகத்தை அடைந்தார்கள்.

திருச்சிற்றம்பலம்

அருணகிரிநாதர்  வரலாறு சுருக்கம்

அருணகிரிநாதர் குருபூஜை ஆனிமாதம் மூலம் நட்சத்திரம் அருணகிரிநாதர், தெற்கிந்திய மாநிலமான தமிழ் நாட்டில் கி.பி. 15 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்து முருகக் கடவுள் மீது பாடல்கள் எழுதி புகழ் பெற்ற அருளாளர். இவர் திருவண்ணாமலையில் பிறந்தார். இவர் தமிழ் மொழி, வடமொழி ஆகிய இரு மொழிகளிலும் புலமை பெற்றவர். இவர் ஆயிரக்கணக்கான பல்வேறு இசைச் சந்தங்களில் பாடினார். கருத்தாழமும், சொல்லழகும், இசைத்தாளச் செறிவும் நிறைந்தது இவர் பாடல்கள். இவர் எழுதிய திருப்புகழில் 1307 இசைப்பாடல்கள் உள்ளன. இவற்றுள் 1088க்கும் மேற்பட்ட சந்த வேறுபாடுகள் உள்ளன என்று கணித்து இருக்கிறார்கள்.இவருடைய நூல்கள் தேவாரம், திருவாசகம் போல் மந்திர நூலாகவும், நாள்தோறும் இறைவனைப் போற்றிப்பாடும் நூலாகவும் பக்தி வழி பின்பற்றுவோர் கொள்ளுகின்றனர்.

உருவ அமைப்பு

அருணகிரிநாதர் கைகளில் ஆறு விரல் இருந்தன. அதனால் முருகப் பெருமானின் ஆறு தலைகளையும், அவருக்குரிய “சரவணபவ” எனும் ஆறெழுத்து மந்திரத்தினையும் நினைவுறுத்துவது போல இருப்பதாகக் கூறுவர்.

அருணகிரிநாதர்  வரலாறு

திருவண்ணாமலை என்று சிலரும், காவிரிப்பூம்பட்டினம் என்று சிலரும் அருணகிரிநாதர் பிறந்த இடம் என்று சொல்கின்றனர். தந்தையார் பெயர் திருவெங்கட்டார் என்றும் தாயார் பெயர் முத்தம்மை என்றும் சொல்கின்றனர். திருவண்ணாமலைக்கு எப்போது வந்தார் என்பது சரிவரத் தெரியவில்லை. சிலர் இவருடைய தாயார் ஒரு பரத்தை என்றும் சொல்கின்றனர். இவருக்கு ஒரு மூத்த சகோதரி இருந்தாள். திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் தம்பியின் வாழ்க்கையையே நினைத்துத் தம்பிக்குச் சேவை செய்து வந்ததாய்ச் சொல்லுவதுண்டு.

அருணகிரிநாதரின் தமக்கையார் அருணகிரிநாதரைச் சிறு வயதில் இருந்து மிகவும் செல்லம் கொடுத்து வளர்த்து வந்தார். இவர் தீய செயல்களைச் செய்கின்றார், சிறு வயதில் இருந்தே பெண்ணாசை கொண்டவராய் இருக்கிறார் என்பது தெரிந்தும் அந்த அம்மையார் நாளாவட்டத்தில் இவர் திருந்துவார் என எதிர்பார்த்தார். ஏனெனில் அருணகிரி இளமையிலே நல்ல கல்வி கற்றுத் தமிழில் உள்ள இலக்கிய, இலக்கணங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்திருந்தார். உரிய வயதில் திருமணமும் ஆகியது. ஆனாலும் இவருக்கு முற்பிறவியின் பயனாலோ என்னவோ, பெண்களின் தொடர்பு அதிகமாய் இருந்தது. வீட்டில் கட்டிய மனைவி அழகியாய் இருந்தும், வெளியில் விலை மாதரிடமே உள்ளத்தைப் பறி கொடுத்ததோடு அல்லாமல், கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்ச் சொத்தையும் இழந்து வந்தார். எந்நேரமும் காமத்திலே மூழ்கித் திளைத்ததன் விளைவாய் சொத்தை இழந்ததோடு அல்லாமல், பெருநோயும் வந்து சேர்ந்தது இவருக்கு.

என்றாலும் அந்நிலையிலும் இவருக்குப் பெண்ணின் அண்மை தேவைப்பட, கட்டிய மனைவியைக் கட்டி அணைக்க முற்பட்டவரை மனைவி வெறுத்து ஒதுக்க, இவர் சகோதரி தன்னைப் பெண்டாளுமாறு கோபத்துடனும், வருத்தத்துடனும் இவரிடம் சொல்ல தன் தீய செயல்களால் ஏற்பட்ட விளைவு குடும்பத்தையே உருக்குலைத்ததை எண்ணி இவர் வீட்டை விட்டே வெளியேறிக் கால் போன போக்கில் சென்றார். அப்போது ஒரு பெரியவர் இவரைக் கண்ணுற்றார். அவர் தான் அருணாசலேஸ்வரர் என்றும் சொல்லுகின்றனர். குமரக் கடவுள் என்றும் சொல்லுவதுண்டு.எது எப்படி இருந்தாலும் அருணகிரிநாதருக்கு அருட்பேராற்றல் சித்திக்கும் நேரம் நெருங்கி விட்டது. அந்தப் பெரியவர் அவருக்கு, “குன்றுதோறாடும் குமரக் கடவுளைப் பற்றிச் சொல்லி, அந்த ஆறெழுத்து மந்திரத்தையும், அதன் உட்பொருளையும், சரவணபவ என்னும் சொல்லின் தத்துவத்தையும் விளக்கி, குமரனைப் போற்றிப் பெருவாழ்வு வாழச் சொல்லி ஆசீர்வாதம் செய்தார். என்றாலும் குழப்பத்தோடு இருந்த அருணகிரி சரியாகச் செவி சாய்த்தாரில்லை.

ஒருபக்கம் பெரியவரின் பேச்சு. மறுபக்கம் குழப்பமான மனது. சற்றுத் தெளிவடைகிறது மனம் என நினைத்தால் மீண்டும், மீண்டும் குழப்பம். முருகனை நினைத்து தியானத்தில் அமர்ந்தால் மனம் ஈடுபட மறுக்கிறது. அமைதி வரவில்லை. என்ன செய்யலாம்? குழப்பத்திலும், கவலையிலும் செய்வதறியாது தவித்த அருணகிரி கடைசியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார். திருவண்ணாமலைக் கோபுர வாயிலில் தவம் இருந்த அருணகிரியார் அந்தக் கோபுரத்தின் மேலே ஏறி அதிலிருந்து கீழே குதித்து தம் உயிரை விட முற்பட்டார். அவர் கீழே குதித்தபோது இரு கரங்கள் அவரைத் தாங்கின. அந்தக் கரங்களுக்குச் சொந்தக்காரர் வேறு யாரும் இல்லை. குன்றுதோறாடும் குமரனே ஆகும். தன் கைகளால் அவரைத் தாங்கி, “அருணகிரி !நில்!” என்றும் சொன்னார்.

திகைத்த அருணகிரி தம்மைக் காப்பாற்றியது யாரோ எனப் பார்க்க வடிவேலவன் தன் திருக்கோலத்தைக் காட்டி அருளினான். மயில்வாகனனின் தரிசனம் கிடைத்த அருணகிரி வியப்பின் உச்சியிலிருந்து மீளாமல் தவிக்க, முருகன் அவரை, “அருணகிரிநாதரே! “ என அழைத்துத் தம் வேலால் அவர் நாவிலே “சரவணபவ” என்னும் ஆறெழுத்து மந்திரத்தைப் பொறித்து, யோக மார்க்கங்களும், மெய்ஞ்ஞானமும் அவருக்குக் கைவரும்படியாக அருளினார். சித்தம் கலங்கிய நிலையில் இருந்த அருணகிரியாரின் சித்தம் தெளிந்தது.

பிரணவ மந்திர உபதேசத்தை நேரடியாக முருகனிடமிருந்தே பெற்ற இவர் வள்ளி மணாளனை இரு கரம் கூப்பித் தொழுதார். அவனோ, “அருணகிரி, இந்தப் பிறவியில் இன்னும் செய்யவேண்டியவை நிறைய உள்ளன உனக்கு. ஆகையால் இம்மையில் எம்மைப் பாடுவாயாக. பாடிப் பணிந்து பின்னர் எம்மிடம் வந்து சேருவாய்.” என்று சொல்ல, கந்தனின் கட்டளையால் மனம் மகிழ்ந்தாலும், பாடல் புனையும் வழியே அறியாத தாம் எவ்விதம் கந்தனைப் பாடுவது எனக் கலங்கினார். கந்தவேளோ, “யாமிருக்க பயமேன்? அஞ்சேல்!” என்று சொல்லிவிட்டு, “முத்தைத் தரு பத்தித் திருநகை” என எடுத்துக் கொடுத்துவிட்டு மறைந்தான். ஆஹா, தமிழ் கூறும் நல்லுலகுக்கு அன்று பிறந்தது தமிழில் சந்தக் கவிகள். சந்தக் கவிகளுக்கு ஆதிகர்த்த என அருணகிரிநாதரைச் சொல்லலாமோ?

கந்தன்_வந்து உபதேசம் செய்து சென்றபின்னரும் அருணகிரியாரைச் சோதனை விடவில்லை. திருவண்ணாமலை ஆலயத்தின் இளையனார் சந்நிதியில் பெரும்பாலும் மோனத் தவம் செய்து வந்தார் அருணகிரி. தவம் கலைந்த வேளைகளில் சந்தப் பாடல்களை மனம் உருகிப் பாடிவந்தார். இவரின் இந்தப் பாடல்கள் யோகக் கலையை ஒட்டி அமைந்தவை. பரிபூரண யோக ஞானம் கைவரப் பெற்றவர்களுக்கு மட்டுமே இந்தப் பாடல்களின் உட்பொருள் புரியும். அப்போது திருவண்ணாமலையை ஆண்டு வந்தவன் விஜயநகர வம்சத்தைச் சேர்ந்த பிரபுடதேவராயன் என்னும் மன்னன். தெய்வ பக்தி மிகுந்த அவன் அருணகிரியாரைப் பற்றியும் அவர்க்கு நேர்ந்த அனுபவங்கள் பற்றியும் அறிந்து கொண்டான். அருணகிரியாரைப் பணிந்து தனக்கும் அவருக்குக் கிடைத்த பாக்கியங்கள் கிடைக்குமாறு செய்யவேண்டும் என வேண்டிக் கேட்க, அருணகிரிக்கும், அரசனுக்கும் நட்பு முகிழ்ந்து மணம் வீசிப் பரவலாயிற்று.

அந்த நட்பின் மணமானது மன்னனிடம் ஆஸ்தான பண்டிதன் ஆன சம்பந்தாண்டானைப் போய்ச் சேர்ந்தது. தேவி பக்தன் ஆன அவன் தேவிகுமாரனைப் பணிந்து வந்த அருணகிரியிடம் ஏற்கனவே பொறாமை கொண்டிருந்தான். இப்போது மன்னனும் அருணகிரியைப் பணிந்து அவர் சீடர் ஆக முயல்வதைக் கண்டதும் மன்னனைத் தடுக்க எண்ணம் கொண்டான். “மன்னா, யாம் உம் நெருங்கிய நண்பன். உம் நன்மையே நாடுபவர். உமக்கு நல்லதே செய்ய நினைக்கிறோம். அருணகிரி பற்றி நீர் சரிவர அறியாமல் அவனிடம் நட்புக் கொண்டுள்ளீர். வேண்டாம் இந்த நட்பு. பரத்தையரிடமே தஞ்சம் எனக் கிடந்தான் அருணகிரி. உற்றார், உறவினர் கைவிட்டனர். அத்தகைய பெருநோய் வந்திருந்தது அவனுக்கு. ஏதோ மாயவித்தையால் இப்போது மறைந்திருக்கலாம். சித்துவேலைகளை எவ்வாறோ கற்றுக் கொண்டு, முருகன் நேரில் வந்தான், எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தான், நான் முருகனுக்கு அடிமை, என்று சொல்லித் திரிகின்றான். நம்பவேண்டாம் அவன் பேச்சை!” என்று சொன்னான்.

மன்னரோ, அருணகிரிநாதரின் ஆன்மபலத்தையும், அவரின் பக்தியையும், யோகசக்தியையும் நன்கு உணர்ந்துவிட்டார். அருணகிரியின் செந்தமிழ்ப் பாக்களும், அதன் சந்தங்களும் அவரைப் பெரிதும் கவர்ந்திருந்தன. சம்பந்தாண்டானிடம், “நீர் பெரிய தேவி உபாசகர் என்பதை நாம் அறிவோம். அருணகிரி பரிசுத்தமான யோகி. முருகன் அவரை உண்மையாகவே ஆட்கொண்டதோடு அல்லாமல், பாடல் பாடவும் அடியெடுத்துக் கொடுத்துள்ளான். அவரின் கடந்த காலவாழ்க்கை எவ்விதம் இருந்தாலும் இப்போது அவர் வாழ்வது பரிசுத்தமான துறவு வாழ்க்கை. முருகன் அருணகிரியை ஆட்கொள்ளவில்லை என்பதை உம்மால் எவ்விதம் நிரூபிக்கமுடியும்,? “ என்று கேட்டான் மன்னன்.

சம்பந்தாண்டான் இது தான் சமயம் என சாமர்த்தியமாக , “மன்னா, தன்னை முருகனடிமை என்று சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் அந்த அருணகிரியை அழையுங்கள். தேவி உபாசகன் ஆன நான் என் பக்தியால் அதன் சக்தியால் அந்தத் தேவியை இங்கே தோன்றச் செய்கிறேன். அதேபோல் அருணகிரியும் தன் பக்தியால் அந்த முருகனைத் தோன்றச் செய்யவேண்டும். தோல்வி அடைந்தால் ஊரை விட்டே ஓடவேண்டும். சம்மதமா?” என்று சவால் விட்டான். மன்னனும் நமக்கென்ன?? தேவி தரிசனம் ஒருபக்கம், இன்னொரு பக்கம் முருகன் தரிசனம். சம்மதமே என்று சொன்னான் மன்னன். குறிப்பிட்ட நாளும் வந்தது. அருணகிரிநாதருக்கும் விஷயம் சொல்லப் பட்டது. என் முருகன், என் அப்பன் என்னைக் கைவிட மாட்டான் என்ற பூரண நம்பிக்கையுடன் அவரும் சம்மதம் சொல்லிவிட்டார். மந்திர, தந்திரங்களில் தேர்ந்த சம்பந்தாண்டான் தன் தந்திர வித்தையால் தேவியைப் போன்ற தோற்றம் உண்டாக்கமுடியும் என்ற நம்பிக்கையில் இருந்தான். ஊரெங்கும் செய்தி பரவி அனைவரும் கூடிவிட்டனர்.

தேவி_உபாசகன் ஆன சம்பந்தாண்டான் தான் வழிபடும் தேவியைக் குறித்துத் துதிகள் பல செய்து அவளைக் காட்சி தருமாறு வேண்டிக் கொண்டான். கொஞ்சம் ஆணவத்துடனேயே கட்டளை போல் சொல்ல அவன் ஆணவத்தால் கோபம் கொண்ட தேவி தோன்றவே இல்லை. கூட்டத்தில் சலசலப்பு ஏற்பட்டது. சம்பந்தாண்டானின் தோல்வி உறுதியானது. அனைவரும் அருணகிரியாரை மிகுந்த ஆவலுடன் நோக்கினார்கள். அருணகிரியாரோ கந்தவேளை மனதில் தியானித்துப் பின்னர் அருணாசலேஸ்வரர் ஆலயத்தின் வடக்குப் பக்கம் இருக்கும் மண்டபத்தின் வடகீழ்த் தம்பத்தில் முருகன் காட்சி அளிக்கும்படி வேண்டிக் கொள்வதாயும், இறைவன் திருவருளால் காட்சி கிடைக்கும் என்றும் சொல்லிவிட்டுக் கோயிலை நோக்கி நடக்கலானார். அனைவரும் அவரைப் பின் தொடர்ந்து சென்றார்கள். பக்திப் பரவசத்துடன் மனமுருகி, மணிரெங்கு என்று ஆரம்பிக்கும் கீழ்க்கண்ட திருப்புகழைப் பாட ஆரம்பித்தார். பாடி முடித்ததுதான் தாமதம்,. மயில் வாகனன் மயில் மீது அமர்ந்த திருக்கோலத்தில் கையில் வேல் தாங்கியபடி அங்கே அனைவரும் பார்க்கும் வண்ணம் தோன்றி மறைய, கூடி இருந்த கூட்டம் பக்திப் பரவசத்தில் ஆனந்தக் கூத்தாடியது. சம்பந்தாண்டான் அவமானத்துடன் வெளியேறினான். அருணகிரியார் இயற்றியவை திருப்புகழ், கந்தரலங்காரம், கந்தரநுபூதி, வேல் விருத்தம், மயில் விருத்தம், சேவல் விருத்தம், திருவெழுக்கூற்றிருக்கை, திருவகுப்பு போன்றவை ஆகும்.

சந்தக்கவி, தளமாலையின் முதல்வர், பன்னிருகை வேலவனைப் பாடியதில் முதல் இடம் பெற்றவர். முருகனை நேரில் தரிசித்தவர். எனினும், அசடர்களும் அறிவிலிகளு மான சிலர் அருணகிரிநாதரைப் பழித்தனர். ஒரு_முறை… திருத்தணிகையில் அடியார்கள் சூழ, ஆறுமுகனை துதித்துத் திருப்புகழ்ப் பாடல்களைப் பாடியபடி, மலையை வலம் வந்து கொண்டிருந்தார் அருணகிரிநாதர்.அங்கிருந்த சிலர், ‘‘ஆளப் பார்றா! நெத்தியில சுண்ணாம்பு, உடம்புல காவிப் புடவை, கழுத்துல என்னவோ தொங்குது, கேட்டா ருத்ராட்சம்னு சொல்லுவானுக.கால்கால்னு கத்திக்கிட்டு, மலையைச் சுத்தறாங்களாம். தொல்லை குடுக்கறானுங்கப்பா!’’ என்று பழித்துப் பேசினார்கள்.அவர்களது வம்பு ஒரு கட்டத்தில் எல்லை மீறியது. 

அருணகிரிநாதர் மனம் வருந்தினார்.‘‘முருகா! உன் திருப்புகழையும், அதைப் பாடும் இந்த உத்தமர்களையும் இப்படிப் பழித்துப் பேசுகிறார்களே! இவர்களை எரிக்க, தனியாக நெருப்பா வேண்டும்! திருப்புகழே நெருப்பாக மாறி இவர்களை எரித்து விடாதா?’’ என்று முறையிட்டு, ‘சினத்தவர் முடிக்கும்’ என்ற ‘திருப்புகழ்’ பாடலைப் பாடினார். இகழ்ந்தவர் அனைவரும் அப்போதே சாம்பலாகினர். அதைக் கண்ட அருணகிரிநாதர், அதிகம் மனம் வருந்தி முருகனிடம் முறையிட்டார். அதற்கு முருகன் செவி சாய்த்தான். சாம்பலானவர்கள் அனைவரும் மீண்டும் உயிருடன் எழுந்தனர்.அருணகிரிநாதரின் கால்களில் விழுந்து வணங்கிய அவர்கள், ‘‘ஐயா! தங்களை இகழ்ந்த எங்களுக்கும் உயிர்ப் பிச்சை அளித்தீர்களே எங்களை மன்னித்து, அடியார் கூட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்!’’ என வேண்டினர். அந்த வேண்டுதலை அருணகிரிநாதர் நிறைவேற்றினார்.ஒரு_நாள், அருணகிரிநாதரின் எதிரில் புலவர்கள் சிலர் வந்தனர். ஆர்வத்தோடு அவர்களைப் பார்த்தவர் திடுக்கிட்டார்.ஏனெனில், அந்தப் புலவர்கள் அனைவரும் காதுகளை இழந்திருந்தனர். காரணம் கேட்டபோது, ‘‘நாங்கள் பாடிய பாடல்களில் குற்றம் கண்டுபிடித்து வில்லிப்புத்தூரார் இவ்வாறு தண்டித்தார்!’’ என்றனர்.அவர்களை வில்லிப்புத்தூராரிடம் அழைத்துப் போனார். அங்கே, வில்லிப்புத்தூராருக்கும் அருணகிரி நாதருக்கும் புலமைப் போட்டி ஆரம்பமானது. அருணகிரிநாதரின் பாடல்களுக்கு வில்லிப் புத்தூரார் பொருள் சொல்ல வேண்டும். சொல்லா விட்டால் வில்லிப்புத்தூரார் தோற்றுப் போவார்.

#வில்லிப்புத்தூரார் தனது வழக்கப்படி வாளாயுதத்தை அருணகிரிநாதரின் காதில் மாட்டிப் பிடித்துக் கொண்டார். அருணகிரிநாதர் தோற்று விட்டால், அவர் காதை அறுப்பது வில்லிப்புத்தூராரின் எண் ணம்.அருணகிரிநாதரும் அதே போல வாளாயுதம் ஒன்றை வில்லிப்புத்தூராரின் காதில் மாட்டிப் பிடித்துக் கொண்டார். போட்டி ஆரம்பமானது. அருணகிரிநாதர் தடையில்லாமல் பாடல்கள் பாடினார். வில்லிப்புத்தூராரும் தடையின்றிப் பொருள் சொல்லி வந்தார்.இப்படி ஐம்பத்துநாலாவதாக, ‘திதத் தத்தத்’ என்று தொடங்கும் பாடல் வெளியானது.

திதத் தத்தத் தித்தத் திதிதாதை

தாததுத் தித்தத்திதா

திதத் தத்தத் தித்ததி தித்திதத்த

தேதுத்து தித்திதத்தா

திதத் தத்தத் தித்தத்தை

தாததீ தேதுதை தாததத்து

திதத் தத்தத் தித்தித் திதீதீ

திதி துதி தீ தொத்ததே

இந்தப் பாடலை வில்லிப்புத்தூரார் திரும்பவும் சொல்லலாம் அல்லது பதவுரையோ கருத்துரையோ கூடச் சொல்லலாம்’ என்று வில்லிப்புத் தூராருக்கு விளக்கப்பட்டது. ஆனால், அவரோ, ‘‘என்னால் முடியாது!’’ என்று தன்னிடமிருந்த வாளாயுதத்தை வீசி எறிந்து, ‘‘அருணகிரிநாதரே! நான் தோற்று விட்டேன். என் காதுகளை அறுத்து விடுங்கள்!’’ என்றார்.தன்னிடம் இருந்த வாளாயுதத்தையும் வீசி எறிந்த அருணகிரிநாதர், ‘‘புலவரே! நடந்து கொண்டே இருந்தால் காலும், பார்த்துக் கொண்டே இருந்தால் கண்ணும், பேசிக் கொண்டே இருந்தால் வாயும் வலிக்கும்.

ஆனால், கேட்டுக் கொண்டே இருந்தால் காது வலிக்காது. ஆகவே, நல்லதைக் கேளுங்கள்! நாலு பேருக்குச் சொல்லி வழிகாட்டி வாழ வையுங்கள்!’’ என்று கருணையோடு சொன்னார்.அதன் பின், பாடலுக்கு அருணகிரிநாதரே பொருள் சொல்லி, வில்லிப்புத்தூராரின் வேண்டுதலின் பேரில், மேலும் 46 பாடல்களைப் பாடி நிறைவு செய்தார். அருணகிரிநாதரின் அருள் உள்ளத்தை வெளிப் படுத்தும் இந்த பாடல்கள், ‘கந்தரந்தாதி’ எனும் பெயரில் வில்லிப்புத்தூராரின் உரையோடு இப்போதும் கிடைக்கிறது.அதில் தமிழ் கடவுள் முருகப் பெருமானின் அருளை முழுமையாகப் பெற்ற அருணகிரிநாதரின் அருந்தமிழை அறிந்து, உணர்ந்து, தோய்ந்து நாமும் முருகன் அருளை அடையலாம்.

#கிருபானந்த வாரி யார் – அருணகிரிநாதர்

இளம் வயதிலேயே, அருணகிரிநாதர் படத்தைப் பலரிடம் தந்து வழிபடுவதற்கு வழிகாட்டியவர். தலைசிறந்த முருக பக்தர். அருணகிரிநாதரிடம் அளவில் லாத, அசைக்க முடியாத பக்தி கொண்டவர். இப்படிப்பட்டவர், தானே முன்னின்று வயலூர் முருகன் கோயில் ராஜ கோபுரத் திருப்பணியை நடத்திக் கொண்டிருந்தார். ஒரு நாள் இந்த பக்தரும் அவர் நண்பரும் கோயிலி லேயே படுத்துக் கொண்டனர்.விடியற்காலை ஐந்து மணி. பக்தருக்கு இனிமையான ஒரு கனவு. அதில் காங்கேயநல்லூர் முருகன் கோயிலில் அருணகிரி நாதர் விக்கிரகத்தின் முன் நின்று கைகூப்பி வழி படுகிறார் பக்தர். அப்போது அருணகிரிநாதர் வடிவம் முன்பக்கம் சற்றுச் சாய்ந்திருந்தது. ‘ஏன் இப்படி?’ என்று பக்தர் வருந்தினார். சட்டென்று அருணகிரிநாதர் விக்கிரகம் நிமிர்ந்து நின்றது. காவி உடையில் காட்சியளித்த அருணகிரிநாதர், தன் பக்தரை அருகே அழைத்து, ‘‘ரொம்ப பசியா இருக்கு. கொஞ்சம் சாதம் போடு!’’ என்றார்.பக்தர் தன் தம்பியை வீட்டிலிருந்து உணவு எடுத்து வரச் சொன்னார். சற்று நேரத்தில் திரும்பிய தம்பி, ‘‘இந்த நேரத்தில் வீட்டில் அன்னம் இல்லை!’’ என்றார். 

அருணகிரிநாதரோ, ‘‘எனக்குக் கடும் பசி. உப்புமா கிண்டிக் கொடு!’’ என்றார்.பக்தரின் தம்பி மறுபடியும் வீட்டுக்குப் போய் வந்து ‘‘அரிசி நொய்தான் இருக்கிறதாம். அதில் உப்புமா செய்து கொடுத்தால், ஸ்வாமி சாப்பிடுவாரா என்று அம்மா கேட்டு வரச் சொன்னார்!’’ என்றார். அதைக் கேட்ட அருணகிரிநாதர், பக்தரிடம், ‘‘உன் கையால் ஏதாவது தா; என் பசி தீரும்!’’ என்றார்.அருணகிரிநாதருக்கு சரிவர நைவேத்தியம் ஆகவில்லை போலும். ஆகவே, அவரின் நைவேத்தியத்துக்கு ஏதாவது, நிரந்தர ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்!’ எனத் தீர்மானித்தார் பக்தர். பின்பு சிறுகச் சிறுகப் பணம் சேர்த்து, இரண்டு ஆண்டுகளில் நான்கு ஏக்கர் நிலம் வாங்கி, அதை அருணகிரிநாதர் பெயரிலேயே பதிவும் செய்தார். அதிலிருந்து கிடைக்கும் வருமானத்தில் இன்றும் அருணகிரிநாதருக்கு நைவேத்தியம் செய்யப்பட்டு, அது பல ஏழைகளுக்கு வழங்கப்படுகிறது. அந்த முருக பக்தர் வேறு யாருமல்ல திருமுருக கிருபானந்த வாரி யார் சுவாமிகள்தான்.

வார்கரீ(போய்வருதல்)

ஆலந்தியில் மாவுலி ஞானேஸ்வரர் சஞ்ஞீவன சமாதி உயிரோடு சமாதியாவது இன்றும் சரீரத்தோடு இருக்கும். சித்தேஸ்வரர் ஆலயம் கலசம்  அதிமுக்கியம் பெற்றது, கலசம் எப்போது அசையும் எதிர்பார்ப்புமாகக் கலசத்தையே கவனித்து கொண்டிருப்பர்.  அங்குக் கூடியிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கானவர்களும் அந்தக் கலச அசைவுக்குத்தான் காத்திருகப்பர். அது ஒரு மகா பேரதிசியம் அந்தஅசைவுதான் “ஞானேஸ்வரரின் அனுமதி” கலசம் அசைந்த அடுத்த நொடியே வாரக்ரீ” யாத்திரை தொடங்கிவிடும்.

வாரக்ரீ யாத்திரையை ‘வாரீ’ என்றும் சுருக்கமாக அழைத்திருக்கிறார்கள். பூனாவிலிருந்து 25 கிலோமீட்டர் தொலைவில் உள்ளது ஆலந்தி, அங்குதான் சித்தேஸ்வரர் ஆலயம் அமைந்துள்ளது. வாரீ யாத்திரையில் ஆலந்தியிலிருந்து கிளம்பும் பல்லாயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் நடந்தே பண்டரிபுரத்தை அடைவார்கள். இந்த யாத்திரைக்கு சுமார் எவ்வளவு நாட்கள் பிடிக்கும் ?” 

ஆலந்தியிலிருந்து பண்டரிபுரம் சுமார் 150கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. யாத்திரையை முடிக்க 17லிருந்து 20 நாட்கள் வரை ஆகும்” கிளம்பும் நாளிலிருந்து சேரும் நாள்வரை கணக்கு உண்டு. ஆஷாட மாதத்தில்-தோராயமாக ஆடிமாதம் என வைத்துக் கொள்ளலாம்.  கிருஷ்ணபட்ச அஷ்டமி திதியில் கிளம்பி, சுக்லபட்ச தசமி திதியில் பண்டரிபுரத்தை அடைய வேண்டும். ஒருவரையொருவர் தாண்டிக்கொண்டு செல்வதில்லை. இதற்கு முக்கியக் காரணம் பக்காவான ஏற்பாடுகள்தான். திண்டிதிண்டியாகத்தான் நடக்க வேண்டும்” திண்டி என்பது ஒரு பகுதி. ஒரு திண்டி மற்றொன்றோடு கலக்கக்கூடாது. இப்படி சுமார் 2500 திண்டிகள் ஆலந்தியிருந்து கிளம்புகின்றன என்றாலும், திண்டிகளுக்கு மட்டும் ஒரு சிறப்பிடம் உண்டு. முதலில் பதிவு செய்யும் இந்த திண்டிகள் ரதத்துக்கு முன்னால் செல்ல, மற்ற ஆயிரக்கணக்கான திண்டிகள் ரதத்தைப் பின் தொடரும். அந்த வெள்ளி ரதத்தில் மையமாக இருப்பது “ஞானேஸ்வரர்” பாண்டுரங்கனின் பரம பக்தர்.ரதத்தில் ஞானேஸ்வரரின் உருவம் இருக்கும்” பாதுகைகள் இருக்கும் ஊனக்கண்ணில் பார்த்தால் அது பாதுகைகள்தான். ஆனால், ஞானேஸ்வரரே ஆலந்தியிலிருந்து தன் அன்பு பாண்டுரங்கனைக் காண பண்டரிபுரம் செல்வதாகத்தான் ஆழமான நம்பிக்கை.

அதுமட்டுமல்ல ஞானேஸ்வரரின் குதிரை ஒன்று யாத்திரையில் இடம் பெறும், கூடவே இன்னொரு குதிரையும் வரும், இந்த இரண்டாவது குதிரை சோப்தார்” என்பவருடையது. அதாவது ஞானேஸ்வரரின் பாதுகாவலர் உடலோடு வாழ்ந்த போது அவருக்குப் பாதுகாவலராக இருந்தவரின் வாரிசுகளுக்குத்தான் வாழையடி வாழையாக இந்தச் சிறப்பு அளிக்கப்படுகிறது.”இந்த இடத்தில் ஆலந்தியைப் பற்றிய வேறு சில தகவல்களையும்  அறிந்துகொள்வது நலம். ஆலந்தி என்றால் மராத்தியில் கடவுளின் இடம் என்று பொருள். ஞானேஸ்வரர் சில வருடங்கள் இங்குத் தங்கினார். அந்த நகரம் முழுவதும் பாண்டுரங்கப் பக்தியைப் பரப்பினார்.இந்திராணி நதிக்கரையில் அமைந்துள்ளது இந்த நகரம், பூனாவிலிருந்து நிறைய பேருந்துகள். முக்கால் மணி நேரத்தில் அடையலாம். 

பாண்டுரங்கசரிதத்தில், பக்தி விஜயத்தில் ஞானேஸ்வரருக்கு மிகச் சிறப்பான இடம் உண்டு. அவர் ஒரு ஞானக்கடல். பகவத் கீதையை மராத்தியில் மொழிபெயர்த்தார். இது ஞானேஸ்வரி” என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஞானேஸ்வரர் பிறந்தது பைடண்” என்ற இடத்தினருகே (நம் பண்டரி விஜயத்தில் அங்கும் சென்றோம் அந்த விவரங்கள் பிறகு) எனினும் ஆலந்தியிலுள்ள குகையில்தான் அவர் சமாதி அடைந்தார் அங்குள்ள ஆலயம்தான் சித்தேஸ்வரர் கோயில். ரதத்துக்கு முன்னால் 28 திண்டிகள் செல்லும் என்றேன் இல்லையா, அவற்றிற்கெல்லாம் ஒவ்வொரு எண்ணைக் கொடுத்திருப்பார்கள். 

அந்த வரிசையில்தான் கலந்துகொள்ள வேண்டும். ஒவ்வொரு திண்டியிலும் கட்டாயம் இடம்பெற வேண்டிய சில பொருள்கள் உண்டு. அவற்றில் மிக முக்கியமானது வீணை. இதைச் சுமந்திருப்பவர்தான் அந்தத் திண்டியின் மிக முக்கியமான நபர். இவரது வழிகாட்டுதலில்தான் அந்த திண்டி இயங்கும், அபங்களில் மிகவும் பரிச்சயமுள்ளவராக இவர் இருப்பார். வீணையை ஏந்தி வருபவர் வீணாக்ரி” என்று அழைக்கப்படுகிறார். ஹரி பஜனையைச் செய்வதில் சமர்த்தர்களான இவர்களுக்குப் பரம்பரையாக இந்தச் சிறப்பு அளிக்கப்படுகிறது. 

ஒரு திண்டியில் மேற்படி பொருள்கள் எந்த வரிசையில் இடம்பெறவேண்டும் என்பதற்கும் ஒரு நியதி உண்டு. முதலில் பதாகா, இரண்டாவாதாக தால், மூன்றாவது வீணை, நான்காவது பக்வாஜ், ஐந்தாவது துளசிமாடம், கங்காஜால் திண்டியின் முன்புறம், பின்புறம் ஆகியவற்றில் இடம்பெறும்.கலசம் அசைந்து அதன்மூலம் ஞானேஸ்வரர் அனுமதி கிடைத்தவுடன் வாராக்ரீ யாத்திரை தொடங்கி பண்டரியில் முடியும் அனைவரும் பண்டரிபுரத்தில் கூடுவார்கள்.ஏகாதசி முழுவதும் விரதமிருந்து, துவாதசியன்று காலை ஒரு பக்தருக்கு உணவளித்த பின்னரே உண்பார்கள். பெண்களும் பங்கேற்பார்கள். யாத்திரையில் பங்கேற்பவர்கள் “வாரி’ உறுப்பினர்கள் என அழைக்கப்படுகின்றார்கள். ஆஷாட ஏகாதசி முடிந்த பின் பௌர்ணமியன்று கோபாலபுரியில் சோளப்பொரி, தயிர், மிளகாய் பொடி, மாதுளை, பெருங்காயம், சர்க்கரை, உலர்ந்த பழங்கள், உப்பு ஆகியவற்றைக் கலந்து பகவானுக்கு நிவேதித்து பிரசாதமாக விநியோகிக்கிறார்கள். இதற்கு “காலா” என்று பெயர். காலா பிரசாதம் பெற்றுக் கொள்வதோடு வாரகரி யாத்திரை பூர்த்தியாவதாக பக்தர்கள் கருதுகிறார்கள்.

சந்திரபாக ஸ்நானம், ஷேத்ர பிரதட்சணம், பாண்டுரங்கதரிசனம், ஹரிகீர்த்தனம் ஆகிய நான்கும் பண்டரியில் செய்ய வேண்டிய சதுர்வித அனுஷ்டானங்களாகும். ஆஷாட ஏகாதசி “சயன ஏகாதசி’ என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. (மஹாவிஷ்ணு சயனிக்க ஆரம்பிக்கிற சாதுர்மாஸ்ய ஆரம்பத்தில் வருகிற ஏகாதசி) இவ்வாண்டு, வட இந்திய பஞ்சாங்கத்தின் அடிப்படையில் ஆஷாட சுக்ல ஏகாதசி ஆகும்.

நாமமே பலம் நாமமே சாதனம்

ஜேஷ்டா தேவி

முதலில் பிறந்தது மூத்தது என்று அழைக்கப்படும். போட்டி தேர்வுகளில் முதலில் வருபவர்களுக்கே வெற்றி என்ற மரியாதை பரிசு கிடைக்கும். அரச குடும்பத்தில் மூத்த மகனாக பிறந்தவருக்கு மட்டுமே அரியணை ஏறும் தகுதி அளிக்கப்பட்டது.

தேவர்களும் அசுரர்களும் அமுதம் வேண்டி திருப்பாற்கடலை கடைந்த போது முதலில் வெளிவந்த விஷத்தை, மும்மூர்த்திகளில் மூத்தவரும் முதல்வருமான சிவ பெருமானே எடுத்து உண்டு எல்லோரையும் காப்பாற்றினார்.

அதே திருப்பாற்கடலில் இருந்து மஹாலட்சுமிக்கு முன்பாக முதலில் வெளிவந்த தேவியே மூத்த தேவி என்ற ஜேஷ்டா தேவி ஆகிறார்.

வடமொழியில் ஜேஷ்ட என்ற மூத்த என்று பொருள். ஜேஷ்ட புத்ரன் என்றால் மூத்த மகன் ஜேஷ்ட புத்ரி என்றால் மூத்த மகள் என்று பொருள்.

மூத்த தேவி என்ற தவ்வை தாயின் கைகளில்  இருப்பது முறமும் துடைப்பமும் தாயின் தேரில் பறக்கும் கொடியில் இருப்பது காகம்.

அன்றும் இன்றும் என்றும் ஒரு வீட்டில் காலை வேளையிலும் மாலை வேளையிலும் வீட்டில் உள்ள குப்பைகளை வெளியேற்றி முதல் மரியாதையை பெறுவது அங்குள்ள துடைப்பமும் முறமும் மட்டுமே!

அது மட்டுமல்லாமல்  எல்லா வீடுகளிலும் நெல் மணிகளில் உள்ள பதர்களை (வெற்று நெல்) முறத்தில் இட்டு நீக்கிய பிறகே களஞ்சியத்தில் சேர்ப்பார்கள். உணவுக்கு தேவையான அரிசியை சமைப்பதற்கு முன்பு முதலில் முறத்தில் இட்டு புடைத்து அதில் உள்ள கற்கள், குருணைகளை நீக்கிய பிறகே  உலையில் இட்டு சமைப்பார்கள். அப்படி சமைத்த உணவை உண்பதற்கு முன்பு அதில் ஒரு பிடி உணவை காகத்திற்கு வைத்து விட்டுதான் எல்லோரும் உண்பார்கள்.

காகங்கள் என்பது முன்னோர்கள் என்ற மூத்தோர்களின் தூதுவர்களாக செயல்படுகின்றவை. மூத்தவரான சனி பகவானின் வாகனமும் இவையே.

இப்படி துடைப்பம், முறம், காகம் இவை அனைத்தும் ஒரு வீட்டின் சுத்தம் சுகாதாரம் ஆரோக்யம் அனைத்திலும் முதல் மரியாதை பெறுவது என்பதன் மூலமாக இவைற்றை தன் அடையாளமாக கொண்ட மூத்த தேவி என்ற ஜேஷ்டா தேவிதான் முதல் மரியாதை பெறுகிறாள் என்பதை தெளிவாக  காணலாம்.

எனவே எந்த வீட்டில் துடைப்பம்,முறம், காகம்,இவற்றிற்கு முதல் மரியாதை கிடைக்கவில்லையோ அந்த வீட்டில் மூத்தவள் என்ற தவ்வை தாய்க்கு ஜேஷ்ட தேவிக்கு மதிப்பில்லாமல் போய்விடும். மூத்தவளுக்கு மதிப்பில்லாத இடத்தில் இளையவள் என்ற லட்சுமி தேவி நுழைய மாட்டாள்.

உறைவிடம் என்ற வீட்டில் சுத்தமும் ஆரோக்யமும் இருந்தால் மட்டுமே தனமும் தான்யமும் நிறைந்து விளங்கும். ஏனென்றால் தூய்மை இல்லாத தானியத்தை உண்டால் உடல் ஆரோக்யம் நன்றாக இருக்காது.உடல் ஆரோக்யம் கெட்டால் நோயின் காரணமாக தனத்தை இழந்து வறுமை கடனுக்கு ஆளாகும் நிலை வரும்.மூத்தோர்களின் தூதுவரான காகத்திற்கு முதல் மரியாதை கொடுத்து உண்ணும் வீட்டில் முன்னோர்கள் ஆசி குடிகொள்ளும்.

எனவே ஜேஷ்டா தேவி என்ற தவ்வை தாயின் உண்மை பொருளை உணர்ந்து ஒவ்வொரு வீட்டிலும் மூத்தவள் என்ற மூதேவி அன்னைக்கு உரிய மரியாதையை கொடுத்தால் அந்த வீட்டில் இளையவள் என்ற லட்சுமி தேவி வாசம் செய்வாள்.

கை விரல்களில் உயர்ந்து நிற்பது அதாவது மூத்து நிற்பது நடுவிரல் மட்டுமே. அந்த மூத்தவிரல் என்பது மூத்தவரான சனிகிரகத்திற்கு உரியது. சனிக்கு நீதி தேவன் என்ற தகுதியும் உண்டு. நீதியை வழங்குவதற்கு நடுநிலை என்பது முதன்மையானது. அதன் அடையாளமாகவே 5 விரல்களில் சனி தேவனின் விரல்  நடுவில்  இடம்பெறுகிறது. அது மட்டுமல்லாமல் மஹா லட்சுமியை குறிக்கும் சுக்ரனின் துலாம் என்ற தராசு இராசியில்  தான் நீதிதேவன் சனி பகவான் உச்சம் பெற்று அமர்கிறார். அதாவது சனி எங்கே உச்சமோ அங்கே தவ்வை என்ற ஜேஷ்டா தேவியும் உச்சம்.

அது மட்டுமல்லாமல் மனித உடலில் கால் பாதங்களை குறிப்பது  மீன ராசி ஆகும் அதிலும் சூட்சுமமாக கால் பாதங்களை குறிக்கும் நட்சத்திரமாக இடம்பெறுவது ரேவதி நட்சத்திரமாகும். அந்த ரேவதி நட்சத்திர தேவதையாக வீற்றிருப்பது சனி பகவான் தான். அதே ரேவதி நட்சத்திரத்தில் தான் மஹாலட்சுமியை குறிக்கும் சுக்ரனும் உச்ச பலத்தை அடைகிறார். எந்த ஒரு மனிதனும் வீட்டை விட்டு வெளியில் சென்று வீடு திரும்பும் போது தன் கால்பாதங்களை தண்ணீரால் கழுவி சுத்தம் செய்த பிறகே வீட்டின் உள்ளே நுழைகிறான். அப்படி கால்களை கழுவும் போது அங்கே முதல் மரியாதை பெறுவது சனிபகவானும் ஜேஷ்டா தேவியும் தான். இதை ஆழ்ந்து கவனித்தால் இங்கேயும் மூத்தவள் என்ற ஜேஷ்டா தேவி முதல் மரியாதை பெறும் இடத்தில் தான் இளையவள் என்ற லட்சுமியும் தன் அக்காளை தொடந்து அங்கே நுழைகிறாள் என்பதை புரிந்து கொள்ள இயலும்.

கோட்டை மதிலில் வியத்தகு தொழில் நுட்பம்

சிறப்பான நீர்வளம்  மலைவளம் தேவையான மழைவளம் எதிரிகளிடம் இருந்து காக்கும் படைபலம் மற்றும் கோட்டை அமைப்புகளை கொண்டது தான்.  வளமிக்க நாடு என்று திருக்குறள் சொல்கிறது  இதில் எதிரிகளிடம் இருந்து பாதுகாக்கும் அரண் மிக முக்கியமானது.   அதில் ஒன்று நாட்டைச்சுற்றி அமையும் கோட்டை

அதன் அமைப்பு பற்றி பழந்தமிழ் இலக்கியமான புற நானூற்றிலும் அதற்குரிய இலக்கணம் பற்றி புறப்பொருள் வெண்பா மாலையிலும் விரிவான தகவல்கள் உள்ளன.   கோட்டை பாதுகாப்பை பலப்படுத்தும் வகையில் ஆங்காங்கே சிரிய அமைப்புகளை உருவாக்கி அதற்குள் அமர்ந்து பணிகளை கவனித்து வந்தனர் பழந்தமிழ் வீரர்கள்.  மதிலை பாதுகாக்க முடக்கறை ஞாயில் தோணி இயந்திரம்  மேவறை விதப்பு பதப்பாடு கோசம் என்ற சிறு அமைப்புக்களை உருவாக்கியிருந்தனர். இவை பகைவர் நடமாட்டத்தை கண்காணித்து தீவிர தாக்குதல் நடத்த வீரர்களுக்கு உதவின.

நாட்டு பாதுகாப்பில் பழந்தமிழர் உருவாக்கியிருந்த கட்டுமான அமைப்புக்கள் பற்றி பார்ப்போம்.

அலங்கம்

மதில் அகழி மதில் மேல் மேடை மூன்றும் அகப்பா எனபட்டது கோட்டை மதிலில் அமைந்த பாதுகாப்பு அமைப்பு அலங்கம் எனப்பட்டது. இதை கிளிக்கூட்டு அலங்கம் என்றும் கூறுவர்  இதற்குள் ஒரு வீரர் நிற்கும் அளவு வசதி செய்யப்பட்டிருக்கும். உள்ளே இருப்பவரை காண முடியாது.  சிறிய துலைகளுடன் அமைந்து இருக்கும்.  இது போன்ற அலங்க அமைப்பு செஞ்சி திண்டுக்கல் கோட்டை மதில்கலில் இன்றும் சிதைவடையாமல் உள்ளது. 

அகழி 

நாட்டு பாதுகாப்புக்காக அரண்மனை மதில் அல்லது கோட்டையை சுற்றி அகழி அமைக்கப்பட்டிருக்கும்.  இது நீர் நிரம்பிய கொடும் பள்ளம்  கிடங்கு என்றும் குறிப்பர்.  பழந்தமிழகத்தில் இருவகை நீர் அரண்கள் இருந்ததாக தமிழ் இலங்கியங்கள் தெரிவிக்கின்றன.  ஒன்று  நகரை பாதுகாக்கும் மதிலுக்கு வெளியே அமைத்த அகழி   மற்றொன்று மன்னரின் அரண்மனையை சுற்றி அமைந்த அகழி.

ஏவறை

எதிரிகள் மீது ஆயுதங்களை வீசி தாக்குதல் நடத்த கோட்டை மதிலில் அமைக்கப்பட்ட அறை போன்ற ழமைப்பு செயல்படும். இதற்குள் அமர்ந்து கோட்டை மதில் மீது அமைக்கப்பட்டிருக்கும் பொறிகளை  இயக்கி எதிர்களை விரட்டுவர் வீரர்கள்.   

ஏப்புழை

கூரிய அம்புகளை எய்ய வசதியாக மதிலில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் துவாரத்தை ஏப்புழை என்பர்.  இது பற்றி பழந்தமிழ் இலக்கியமான சீவக சிந்தாமணியில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளதுல்  மிகவும் நுட்பமாக உருவாக்கப்பட்டது.

ஐயவித்துலாம்

கோட்டை வாசலையும் அகழியையும் இணைக்கும் தூக்கு பாலத்தை ஐயவித்துலாம் என அழைத்தனர். தூக்குபாலம் போல் செயல்படும் தமிழரின் தொழில் நுட்ப அறிவை பறை சாற்றுகிறது.  

எழுவுஞ் சீப்பு

சிறைக்கதவு போன்று இரும்பாலான ஒரு வாயில் கதவு அமைப்பு இது.  எளிதாக இடித்து உடைக்கமுடியாது.  ஐயவித்துலாம் என்ற தூக்கு பாலத்தை இறக்கினால் இந்த அமைப்பு மேலே எழும்பும்.  ஐயவித்துல அமைப்பை ஏற்றினால் இது இறங்கும் வகையில் தொழில் நுட்ப அறிவுடன் உருவாக்கப்பட்டிருந்தது.

குறும்பு

நாட்டின் எல்லைப்புறத்தை பாதுகாக்க படையை நிறுத்தவும் படைக்கலங்களை பாதுகாக்கவும் உருவாக்கப்பட்ட அமைப்பு இது. சிறு கோட்டைப்போல் இருக்கும்

குருவித்தலை

கோட்டை மதில் மேல் வில்வித்தை அறிந்த வீரர்கள் மறைந்திருந்து அம்பு எய்வதற்கு வசதியாக அமைக்கப்பட்டது.  குருவித்தலை போல காட்சி அளிக்கும்  இது குற்றுமிஞை என்றும் கூறப்படும்..

கொத்தளம்

இது கோட்டை மதில்சுவரின் வெளியே துருத்திக் கொண்டிருக்கும் ஓர் அமைப்பு  சுற்று மதில் மூலைகளிலும் மதிலின் நேரான பகுதியின் இடையிலும் கொத்தளம் அமைப்பது உண்டு.  தாக்க வரும் எதிரிக்கு பதிலடி கொடுக்க வசதியாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும்

ஞாயில்

மதிலின் மிகச்சிறந்த பகுதி இது.  மறைதிருந்து அம்பு எய்வதற்கு ஏற்ப வசதியாக உருவாக்கப்பட்டது.  கோட்டை முற்றுகைக்குள்ளாகும் போது எதிரிப்படையை விரட்ட வசதியாக இருக்கும்.  இதற்கு ஏப்புழை என்ற பெயரும் உண்டு.  இரவு வானில் நட்சத்திரங்கள் எட்டி பார்ப்பது போல் கோட்டை சுவரில் சின்ன துவாரங்களுடன் துருத்தியபடி இருக்கும்.

தோட்டி

கோட்டை முன்புறம் அமைந்த காவற்காட்டில் பகைவர்களை தடுக்க நெருஞ்சி முள் போன்ற இரும்பு முட்கள் பரப்பப்பட்டு இருக்கும்..  கோட்டை மதிலில் பகைவர் ஏறமுடியாதபடி படரவிடப்பட்டிருக்கும்.  தப்பி ஓடுபவர் காலில் மாட்டி இழுக்க வசதியாக முளையடித்துக் கட்டிய இரும்புக் கொக்கியை தோட்டி என்பர்.

பதணம்

கோட்டை மதிலுக்குள் வீரர்கள் மறைவாக நிற்க வசதியாக அமைக்கப்படும் மேடைகள் பதணம் என அழைக்கப்பட்டது.

தோணி

அம்புகள் வைக்கும் அறையை இந்த பெயரில் அழைப்பர்.

மதிலரும்புகள்

மதில் மேல் சிறிய அரும்புகள் போல காணப்படும் சிறிய சுவர் பகுதி வீரர்கள் மறைந்திருந்து தாக்க வசதியாக வடிவமைக்கப்பட்டது.  நெருங்கிவரும் எதிரிகள் மீது வீரர்கள் மறைந்திருந்து தாக்குதல் நிகழ்த்துவர்.

மதில் மேல் சுவர்

மதிலில் சிறு சுவர் போன்று வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும்.  சிறு அரும்புகள் போல காணப்படும். இதன் பின்புறம் வீரர்கள் மறைந்திருந்து தாக்க வசதியாக வடிவமைக்கப்பட்டது.  கோட்டையை நெருங்கி வரும் எதிரி மீது தாக்குதல் நடத்த ஏற்றவாரு அமைந்தது.

மதில் கதவு

நீண்டு வலிமையுடன் காணப்பட்டது.  பொருத்தமான தாழ்ப்பாளை கொண்டிருந்தது.  யானைப்படை தாக்குதலையும் தாங்கக் கூடிய வகையில் கதவின் உட்புறம் மரச்சட்டங்களைப் பொறுத்தி வடிவமைத்திருந்தனர்.  நிலைக்கு மேல் கற்பலகையும் அதில் திருமகள் உருவமும் பொறிக்கப்பட்டிருக்கும்.

கோட்டை வாயில்

மன்னன் வலிமைக்கு அடையாளமாக திகழ்ந்தது.  பகைவரை போரிட்டு வென்று எதிரியின் பற்களை பிடுங்கி கோட்டை வாயிலில் பதித்ததாக பழந்தமிழ் இலக்கியமான அக நானூறு தெரிவிக்கிறது.

சுருங்கை

இது நிலத்தையில் அமைக்கப்பட்ட பாதையை குறிக்கும்.  எதிரிகள் யூகிக்க முடியாத இடத்திலேயே பெரும்பாலும் இதன் நுழைவு மற்றும் வெளியேறும் வாயிலை அமைப்பர்.  அதை கற்பூழை என்று அழைப்பர்.  தற்போது சுரங்கபாதை என அழைக்கப்படுகிறது.  இவ்வாறு பழங்கால தமிழகத்தில் தொழில் நுட்ப வசதியுடன் கூடிய பாதுகாப்பு அரண்கள் அமைந்திருந்தன.   

தகவல் நன்றி   சிறுவர் மலர். 

பன்னிரெண்டு ஆழ்வார்கள்

” பச்சைமா மலைபோல் மேனி பவளவாய் கமலச் செங்கண ்அச்சுதா அமரரேறே ஆயர் தம் கொழுந்தே என்னும ்இச்சுவை தவிர யாம்போய் இந்திரலோக மாளும ்அச்சுவை பெரினும் வேண்டேன்- அரங்கமா நகருளானே”” பூதம் ஸரஸ்ய மஹதாவ்ய பட்ட நா தஸ்ரீபக்தி ஸார குலசேகர யோகி வாஹான பக்தாங்ரி ரேணு பரகால யதீந்த்ர மிஸ்ரான ஸ்ரீமத் பராங்குச முனிம் ப்ரணதோஸ்மி நித்யம்”

இந்த 108 திவ்ய தேசத் திருத்தலங்களுக்குச் சென்று நம் பெருமானைச் சேவிக்கு முன் அவனைப் போற்ற ி, சரணடைந்த ு, அவனே கதியென்று வாழ்ந்த பன்னிரண்டு ஆழ்வார்களைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்வது அவசியமாகிறது. இந்த ஆழ்வார்கள் வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் வாழ்ந்திருந்தாலும , அவர்கள் போற்றிப் பணிந்ததெல்லாம் ஒரே பரமனைத்தான். இந்த ஆழ்வார்கள் திருமாலின் அம்சமாகவே கருதப்படுகின்றனர். பெருமானைப் போற்றுவதும மங்களாசாஸனம் செய்வதுமே அவர்களின் வாழ்க்கை முறையாக அமைந்தது. இப்பன்னிருவரில்” மானிடவர்க்கென்று பேச்சுப்படில் வாழகில்லேன்”என்று கண்ணனைச் சரணடைந்த ஸ்ரீ ஆண்டாள் மட்டுமே பெண் ஆவார்.

1) பொய்கை ஆழ்வார

2) பூதத்தாழ்வார்

3) பேயாழ்வார

4) திருமழிசை ஆழ்வார

5) நம்மாழ்வார

6) திருமங்கையாழ்வார

7) தொண்டரடிப் பொடி ஆழ்வார

8) பெரியாழ்வார

9) ஸ்ரீ ஆண்டாள

10) குலசேகர ஆழ்வார

11) மதுரகவி ஆழ்வார

12) திருப்பாணாழ்வார

இவர்களுள் பொய்கை ஆழ்வார பூதத்தாழ்வார் மற்றும் பேயாழ்வார் மூவரையும் முதல் ஆழ்வார்கள் என்று குறிப்பது வழக்கம்.

பொய்கை ஆழ்வார்

கி.பி. 7ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர். சித்தார்த்த வருடம் ஐப்பசி மாதம் 1 திருவோண நட்சததிரத்தில ், காஞ்சீபுரத்தில் பிறந்தார். முதல் ஆழ்வார்களுள் ஒருவர்.

மஹாவிஷ்ணுவின் ஐந்து ஆயுதங்களில் ஒன்றான திருச் சங்கின் அம்சமாக இவர் கருதப்படுகிறார். திருவெஃகா என்பது காஞ்சிபுரத்தின் ஒரு பகுதி. விஷ்ணு காஞ்சி என்றழைக்கப்படும் இத்திருத்தலத்தில் யதோத்தகாரி என்ற பெருமாள் கோயிலின் பொய்கையில ், இவர் ஒரு பொற்றாமரையில் அவதரித்ததாகவும ், அதனாலேயே இவருக்குப் பொய்கையாழ்வார் என்று பெயர் வந்ததாகவும் கூறுவர்.

பூதத்தாழ்வார

சென்னையை அடுத்த மாமல்லபுரத்தில ், கடல்மல்லை என்றழைக்கப்படுகின்ற தலத்தில் பொய்கையாழ்வாரின் காலத்திலேயே வாழ்ந்தவர். அதே சித்தார்த்த ஐப்பசி மாதம் அவிட்ட நட்சத்திரம் கூடிய நாளில் ஒரு நீலோற்பல மலரில் அவதரித்தார். கௌமோதகி என்ற கதை (ழுயனா யi) யின் அம்சமாகக் கருதப்படும் எம்பெருமான் ஸ்தலசயனப் பெருமானைத் துதித்துப் பாசுரங்கள் பல பாடியுள்ளார். முதல் ஆழ்வார்களுள் ஒருவர்.

பேயாழ்வார

திருமயிலை என்றழைக்கப்படுகின்ற மயிலாப்பூரில் கி.பி.7ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தவர். சித்தார்த்த வருடம் ஐப்பசி மாதம் சதய நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவர். ஆதிகேசவப் பெருமாள் கோயிலின் குளத்தில் ஓர் செவ்வல்லி மலரில் அவதரித்தார் என்பது புராணம். ஸ்ரீமந் நாராயணின் ஐந்து ஆயுதங்களில் ஒன்றான நாந்தகம் என்கின்ற வாளின் அம்சமாக இவர் கருதப்படுகிறார். முதல் ஆழ்வார்களுள் ஒருவர்.

திருமழிசை ஆழ்வார

எம்பெருமானைத் தம் நண்பனாகப் பாவித்துப் பல பாசுரங்கள் பாடியுள்ளார். இவர் அவதரித்தது திருமழிசை என்ற ஊரில். தை மாதம் மக நட்சத்திரத்தில் தோன்றினார். திருமழிசைப் பிரான் என்றழைக்கப்பட்ட இவர் எம்பெருமானின் சுதர்சன சக்கரத்தின் அம்சமாகக் கருதப்படுகிறார் இவர் தன் வளர்ப்புப் பெற்றோருக்குப் பிறந்த கணிக் கண்ணனைத் தன் சீடனாக ஏற்று பொய்கையாழ்வார் வாழ்ந்த திருவெஃகா சென்று யதோத்தகாரிப் பெருமானை ஸேவித்து தியானம் செய்தார். பின்னர் கணிக்கண்ணனுடன் திருக்குடந்தை சென்று ஆராவமுதப் பெருமான் மீது பல பாசுரங்கள் இயற்றினார்.திருச்சந்த விருத்தம நான்முகன் திருவந்தாதி என்று பரமனின் மீது பல பாசுரங்கள் இயற்றினார்.

நம்மாழ்வார

திருநெல்வேலிக்கருகில் உள்ள திருக்குருகூர் என்ற ஆழ்வார் திருநகரியில் கி.பி.9ம் நூற்றாண்டில் பிரமாதி வருடம ், வைகாசி மாதம் விசாக நட்சத்திரத்தில் அவதரித்தார். பிறந்து பல நாட்களுக்குப் பிறகும் கண்கள் மூடிய நிலையில் தாய்ப்பால் கூட அருந்தாமல் இருந்தார். ஆனால் நல்ல உடல் நலத்துடன் இருந்தார். வாயிலிருந்து ஒரு சொல் கூட வரவில்லை. சடகோபன் என்றும் அழைக்கப்பட்ட இக்குழந்தை இவ்வுலக ஆசா பாசங்களிலிருந்து விலகி இருந்தான். வைகுண்டத்தில் ஸ்ரீமந் நாராயணனின் அன்புக்குப் பாத்திரமான விஷ்வக்ஸேனனின் அம்சமாக நம்மாழ்வார் கருதப்படுகிறார். திருவரங்கனே தன் அன்பன் சடகோபனை `நம்மாழ்வார என்று அழைத்ததாக வரலாறு கூறுகிறதுஇடைப்பட்ட 600 ஆண்டு காலத்தில் பல ஆழ்வார்களால் இயற்றப்பட்ட திவ்யப் ப்ரபந்தங்கள் வழக்கிலில்லாமல் போனதாகவும ், திருநாத முனிகள் தம் தவமுயற்சியால் நம்மாழ்வாரை யோகநிலையில் தொடர்பு கொண்டு பாசுரங்களுக்குப் புத்துயிர் அளித்துப் பெருமாள் கோயில்களில் இசைக்க வைத்ததாகவும் கூறுவர்.

திருவிருத்தம திரு ஆசிரியம பெரிய திருவந்தாத ,திருவாய்மொழ எனும் நான்கு தமிழ் மறைகளை வழங்கினார் நம்மாழ்வார். இவற்றில் வைணவத்தின் பொக்கிஷமாகக் கருதப்படும் திருவாய்மொழி 1102 பாசுரங்களைக் கொண்டது.

திருமங்கையாழ்வார்

சோழநாட்டில் திருமங்கை மன்னனாக இருந்து பின் இறைவனின் தொண்டனாகி எம்பெருமானின் அடியவர்க்காக வாழ்ந்தவர். 8வது நூற்றாண்டில் சோழவளநாட்டில் திருக்குறையலூர் என்ற ஊரில் நளவருடம ், கார்த்திகை மாதம ், கிருத்திகை நட்சத்திரத்தில் அவதரித்தார். பெற்றோர் இவருக்கிட்ட பெயர் நீலன் இவர் எம்பெருமானின் ஐந்து ஆயுதங்களில் ஒன்றான சார்ங்கம் என்ற வில்லின் அம்சமாகக் கருதப்படுகிறார். மணமக்கள் கோலத்தில் ஸ்ரீமந்நாராயணன் லட்சுமி தேவியுடன் இவருக்குக் காட்சியளித்து ஓம் நமோ நாராயணா என்ற எட்டெழுத்து மந்திரத்தின் பொருளுரைத்ததாக “வாடினேன் வாடிவருந்தினேன்… நாடினேன் நாடி நான் கண்டுகொண்டேன் நாராயணா என்னும் நாமம ” என்ற பாசுரத்தின் மூலம் அறிகிறோம்.பெரிய திருமொழ ,திருக்குறுந்தாண்டகம திருநெடுந்தாண்டகம திருவெழுக்ககூற்றிருக்க , சிறிய திருமடல , பெரிய திருமடல் என்ற ஆறு பிரபந்தங்களில் 1137 பாசுரங்களாக இயற்றியுள்ளார்.

தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார்

எம்பெருமானின் அடிமையாகத் தன்னைப் பாவித்துக் கொண்டு பரமனை மாலைகள் அணிவித்துப் பார்த்து விப்ர நாராயணராக வாழ்ந்தவர்.சோழநாட்டில் திருமண்டங்குடி என்ற சிற்றூரில் பராபவ வருடம மார்கழி மாதம கேட்டை நட்சத்திரத்தில் பிறந்தார். பெருமானின் வைஜயந்தி வனமாலையின் அம்சமாகக் கருதப்படும் இவர் திருவரங்கனைத் தம் பாசுரங்களால் பாடித் துதித்து மற்ற திவ்ய தேசக் கோயில்களுக்கும் விஜயம் செய்தார்.ஸ்ரீமந் நாராயணணின் பக்தர்களின் காலடி மண்ணைத் தம் தலையிலிட்டுக் கொண்டு தொண்டரடிப்பொடி என்ற பெயர் பெற்றார்.

பெரியாழ்வார்

ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் கி.பி.9ம் நூற்றாண்டில ், குரோதன வருடம ், ஆனி மாதம ், சுவாதி நட்சத்திரத்தில் அவதரித்தார். கருடாழ்வாரின் அம்சமாகக் கருதப்படும் இவர் விஷ்ணுசித்தர் என்றழைக்கப்பட்டார்.கண்ணபிரானின் கதைகளைப் பெற்றோர் மூலம் கேட்டறிந்த விஷ்ணு சித்தர் அவன் பக்தியில் திளைத்தார். வட பத்ரசாயி என்ற ரங்க மன்னாருக்காக நந்தவனம் அமைத்த ு, துளசி மாலைகளை அன்றாடம் கோயிலுக்குச் சமர்ப்பித்தார். எம்பெருமானின் கட்டளைப்பட ி, பாண்டிய நாடு சென்று பரமனைச் சரணடைவது ஒன்றே முக்திக்கு வழிகாட்டும் என்ற தத்துவத்தை மக்களுக்கு எடுத்துரைத்தார். மன்னர் மகிழ்ந்து “பட்டர் பிரான்” என்ற பெயரை விஷ்ணு சித்தருக்களித்தார்.மன்னன் தமக்களித்த பொன் நகைகளை ரங்கனுக்கு அணிவித்து மகிழ்ந்தார். தம் நந்தவனக் கைங்கர்யத்தைத் தொடர்ந்து மேற்கொண்டு பூமாலையோட , பாமாலையும் ஸ்ரீமந் நாராயணனுக்களித்து பெரியாழ்வார் என்ற பெயர் பெற்றார்.திருப்பல்லாண்ட , பெரியாழ்வார் திருமொழி போன்ற பிரபந்தங்களை இயற்றினார்.

ஸ்ரீ ஆண்டாள்

தென்பாண்டி நாட்டில் ஸ்ரீவில்லிப்புத்தூரில் பெரியாழ்வார் வீட்டு நந்தவனத்தில் நள ஆண்டு ஆடிப்பூரத்தன்று அவதரித்த கோதை நாச்சியார் கி.பி.9ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்ததாக அறிகிறோம்.அரங்கனையே மனத்தில் மணாளனாக எண்ணி அவளுக்கு அணிவிக்கும் மாலையை தந்தை பெரியாழ்வாருக்குத் தெரியாமல் முதலில் தான் சூடிக் கொண்ட பிறகே கோயிலுக்கு எடுத்துச் செல்வார். இந்த சூடிக்கொடுத்த சுடர்கொடி ஒரு நாள் உண்மை தெரியவ ர, தந்தையின் கோபத்திற்கு ஆளானார்.ஆனால் ரங்க மன்னாரோ சூடியவளின் அன்பையுணர்ந்தவன். அவள் அணிந்த மாலையே தனக்கு வேண்டுமென்று பணித்த , ” அவள் ஆண்டாள்” என்று அறிவித்து ஊரறியக் கைப்பிடித்துத் தன்னவளாக்கிக் கொண்டார். பரந்தாமனையே கைப்பிடித்து அவனில் ஐக்கியமான ஆண்டாள் பூதேவியின் அம்சமாகக் கருதப்படுகிறார்.முப்பது பாசுரங்கள் கொண்ட திருப்பாவையும் 143 பாசுரங்களை கொண்ட நாச்சியார் திருமொழியும் ஆண்டாள் நமக்களித்த நான்முத்துக்கள்.

குலசேகர ஆழ்வார்

மலைநாடான சேர நாட்டைச் சேர்ந்த திருவஞ்சிக் கோலத்தில் கி.பி. 8ம் நூற்றாண்டில் பராபவ வருடம ,மாசிமாதம புனர்பூச நட்சத்திரத்தில் அவதரித்தார். ஸ்ரீமஹாவிஷ்ணுவின் கௌஸ்துபத்தின் அம்சமாக இவர் கருதப்படுகிறார். அரச குலத்தில் பிறந்த இவர் வடமொழியிலும் தேர்ச்சி பெற்று வில் வித்த ை, வாள் பயிற்சி முதலியவற்றையும் பயின்றார். பாண்டிய அரசனின் மகளை மணந்து மணவாழ்க்கையில் ஈடுபட்ட , பல போர்களையும் வென்றார்.ஸ்ரீமந் நாராயணனே இவ்வுலக வாழ்க்கை மாயை என்பதை அவருக்குணர்த்திய பின் பக்தி மார்க்கத்தில் ஈடுபட்ட , கடவுள் பக்தியைப் பரப்புவதே தன்கடமையென எண்ணினார். தன்னை யசோதையாகவும , கண்ணனைத் தன் குழந்தையாகவும் பாவித்துப் பல பாசுரங்கள் இயற்றினார். ராமாயணக் கதைகளைக் கேட்டுணர்ந்து ராமபக்தியில் மூழ்கித் திளைத்தார்.பெருமாள் திருமொழி என்ற பெயரில் 105 பாசுரங்கள் இயற்றி திருவரங்கனுக்குக் கைங்கர்யம் செய்வதிலேயே காலம் கழித்துப் பரம பதமடைந்தார்.

மதுரகவி ஆழ்வார்

ஆன்மீகம் தழைத்து வந்த பாண்டிய நாட்டில் திருக்கோவூர் என்ற தலத்தில் கி.பி. 9ம் நூற்றாண்டில் ஈஸ்வர வருடம ், சித்திரை மாதம சித்திரை நட்சத்திரம் கூடிய நாளில் அவதரித்தார்.நம்மாழ்வார் பிறப்பதற்கு முன் அவதரித்திருந்தாலும , நம்மாழ்வார் வாழ்ந்த காலத்தில் வாழ்ந்தவர் எனலாம். சிறு வயதிலிருந்தே ஸ்ரீமந் நாராயணனிடம் பக்திகொண்டு பரமனைப் போற்றிப் பாடிவந்தார். வடமொழிப் புலமையும் கொண்டிருந்தார்.

ஒருநாள் பூஜைகள் நடத்திய பின்பு காட்டுத் தீயோ என்று எண்ணும் படியான பெரிய ஒளியைக் கண்டார். அந்த ஒளி நட்சத்திரமாக இவரைத் தெற்கு நோக்கி அழைத்து வந்தது. திருநகரி என்ற ஊரில் சென்று மறைந்தது. அங்கு கோயிலில் மரத்தடியில் 16 வருடங்களாகக் கண் மூடிய நிலையில் தவமிருந்த நம்மாழ்வாரைப் பற்றிக் கேள்விப் பட்டார். தம் அறிவுக் கூர்மையால் பேசாதிருந்த நம்மாழ்வாரைக் கண்திறக்கவும , பேசவும் வைத்தார்.நம்மாழ்வாருடைய தத்துவ விளக்கங்களைக் கேட்டறிந்து தலை மேல் கரம் குவித்து “கண்ணிநுண் சிறுத்தாம்பு” என்ற பாசுர பாமாலை பாடி நம்மாழ்வாரையே தம் ஞானகுருவாக ஏற்றுக் கொண்டார். அவரிடமிருந்து வேதங்களைக் கற்று பரமனின் திருவடிகளே சரணம் என்று பாசுரங்கள் பாடி மகிழ்ந்தார்.ஆலயத்தினுள்ளே நம்மாழ்வாரின் சிலை ஒன்றையும் நிறுவி ஸ்ரீமந் நாராயணனுக்கும ், தம் ஆன்மீக குருவிற்கும் தினசரி பூஜைகள் செய்தும் பாசுரங்கள் பாடியும் பரமனை சேர்ந்தார்.

திருப்பாணாழ்வார்

சோழவள நாட்டின் தலைநகராக ஒருகாலத்தில் விளங்கிய உரையூரில் கி.பி.8ம் நூற்றாண்டில் காத்திகை மாதம ், ரோகிணி நட்சத்திரத்தில் பாணர் என்ற இசை வழிபாடு செய்யும் குலத்தில் அவதரித்தார்.ஸ்ரீமந் நாராயணனின் மார்பில் இருக்கும் ஸ்ரீவத்ஸம் என்கிற மருவின் அம்சமாக விளங்குகிறார். தீண்டத் தகாத குலத்தில் பிறந்தவர் என்று கருதப் பட்டதால் காவிரியைக் கடந்து அரங்கத்தம்மானைக் கண் குளிரக் காண முடியவில்லையே என்று வருந்த ி, காவிரியின் அக்கரையில் நின்ற படியே திருவரங்கம் இருக்கும் திசை நோக்கித் தவமிருந்தார்.தினசரி திருமஞ்சனம் செய்யும் உலோக சாரங்க முனிவரின் கனவில் தோன்றிய எம்பெருமான ், அக்கரையில் தவமிருக்கும் திருப்பாணாழ்வாரை பட்டரின் தோளில் சுமந்து வரச்செய்து அவருக்குக் காட்சியளித்தார். தான் கண்ட காட்சியில் உள்ளம் நெகிழ்ந்து அரங்கனின் திருவடி தொடங்கி திருமுடி வரை வர்ணிக்கும் 10 பாசுரங்களைப் பாடினார்.ஆண்டாளைப் போலவே அரங்கனிடம் அன்பு வைத்து அவனையே நினைந்து எம்பெருமானுடன் கலந்தார் என்பது புராண வரலாறு. தம் பாசுரங்களில் மனிதர்கள் எப்படி பக்தி மார்க்கத்தில் வாழ வேண்டும் என்ற முறைகளையும பெருமானிடம் சரணாகதி அடைவதன் அவசியத்தையும் அழகாகப் நாடியுள்ளார்.