அம்பலப்புழா கிருஷ்ணர் கோவில்

முன்னொரு சமயம் அம்பலப்புழையை ஆண்டு கொண்டிருந்த அரசன் முன் கிருஷ்ணர் ஒரு முனிவர் வடிவில் தோன்றினார். “இந்த நாட்டில் யாரேனும் என்னை சதுரங்கம் ஆடி ஜயிக்க முடியுமா? என்று சவால் விட்டார்.அரசனுக்கு சதுரங்கத்தில் மிகுந்த ஆர்வம் இருந்ததால் மகிழ்ச்சியுடன் அரசனே சவாலை ஏற்றான்.

அரசன் முனிவரிடம், “சவாலில் நான்தான் ஜயிப்பேன், ஒரு வேளை நீர் ஜயித்தால் பரிசாக என்ன வேண்டும் என்பதை நீரே முடிவு செய்யும்” என்று சொன்னான். முனிவர், “என்னைப் போன்ற முனிவர்களுக்கு அரிசிதான் தேவை.

ஆனால் நான் சொல்லும் முறையில் அரிசியைத் தர வேண்டும். முதல் கட்டத்தில் 1 அரிசி, இரண்டாவது கட்டத்தில் 2 அரிசி,, மூன்றாவது கட்டத்தில் 4 அரிசி, நான்காவது கட்டத்தில் 16 அரிசி என்ற ரீதியில் அரிசியைத் தர வேண்டும்” என்று சொன்னார்.

அரசனும், இவ்வளவு பெரிய ராஜ்ஜியத்தில் வெறும் அரிசியைக் கேட்கிறீர்களே, வேறு ஏதாவது கேளுங்கள் என்று சொல்ல முனிவர் வேறு எதுவும் வேண்டாம் என்று மறுத்துவிட்டார்.அரசனுக்கு அந்தக் கோரிக்கையில் வருத்தம் இருப்பினும், அரிசிதானே என்று சந்தோஷமாக ஆடத் துவங்கினான். 

சதுரங்க விளையாட்டு துவங்கியது, கண்ணனுடைய விளையாட்டு, அரசன் ஆட்டமிழந்தான். சொன்னபடி முனிவருக்குப் பரிசு தரும் நேரம் வந்தது. கட்டத்தில் முனிவர் சொன்னபடி அரிசியை வைக்க ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்திலேயே அரசனுக்குத் தன் தவறு புரிந்துவிட்டது.

முனிவரின் உண்மையான கோரிக்கையை உணர்ந்தான். 21வது கட்டம் வரும்போது அரிசி அளவு 10 லட்சமாக (மில்லியன்) உயர்ந்தது. 40-வது கட்டத்தில் ஒரு மில்லியன் மில்லியனாக ஆயிற்று.இவ்வாறு ஒரு பெருக்குத் தொடர்ச்சியின் (geometric progression) வளர்ச்சியாக வளர்ந்துகொண்டே போனது. களஞ்சியத்தில் இருந்த அரிசி, நெல் அனைத்தும் தீர்ந்து, பக்கத்து ராஜ்ஜியங்களில் இருந்த நெற்குவியலையும், அரிசியையும் கொட்டியாயிற்று. இப்போது, அரசன் முனிவரின் கோரிக்கையை நிறைவேற்ற முடியாது என உணர்ந்தான். 

64 கட்டங்கள் கொண்ட சதுரங்கத்தில் நிரப்ப ((2 ^ 64) – 1) அதாவது 18.446.744.073.709.551.615 டிரில்லியன் டன் கணக்கில் அரிசி தேவைப்பட்டது. அரசன் கலங்கினான். என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை.அரசனின் சங்கடத்தைக் கண்ட முனிவர், கிருஷ்ணர் வடிவில் அரசன் முன் தோன்றினார். மன்னா…. நீங்கள் அரிசியை உடனடியாகக் கொடுக்க வேண்டாம், கடன் தீரும்வரை அம்பலப்புழை கிருஷ்ணன் கோயிலுக்கு வரும் பக்தர்களுக்கு அரிசியில் செய்யப்பட்ட பால் பாயஸம் செய்து கொடு என்று கூறினார்.அரசனும் கர்வத்தை ஒழித்து, தனது சொத்துக்கள் அனைத்தையும் கோவிலுக்கே கொடுத்தான். 

இன்றளவும் அம்பலப்புழை கிருஷ்ணன்  கோயிலில் அரிசியால் செய்யப்பட்ட பால் பாயஸம் கிருஷ்ணனுக்கு நைவேத்தியம் செய்யப்பட்டு, வரும் பக்தர்களுக்குப் பிரஸாதமாகக் கொடுக்கப் படுகிறது.குருவாயூருக்கு அடுத்து புகழ்  பெற்று விளங்குகிறது அம்பலப்புழா கிருஷ்ணர் கோவில்

பகவான்  போட்ட பிச்சை

” *ஒரு சமயம் பகவான் ஸ்ரீமந் நாராயணன்  சற்று ஓய்வாக தனது கிரீடம், சங்கு, சக்கரம் முதலியவற்றை அனந்தன் மேல் வைத்துவிட்டு, பாதரக்ஷைகளையும் தரையில் கழற்றி வைத்துவிட்டு சற்று அகன்றார்.பகவானின் கிரீடம், சங்கு, சக்கரம் மூன்றும் கர்வத்துடன் பாதரக்ஷைகளை(காலணிகள்) கண்டு நகைத்தன.“பார்த்தீர்களா! என்ன இருந்தாலும் மேல்மக்கள் மேல்மக்களே;

 எங்களை அனந்தன் மேல் வைத்தவர் உங்களை வைக்க வேண்டிய இடத்தில்தான் தரையில் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார். இதிலிருந்தே நீங்கள் கீழ்மக்கள் எனத் தெரியவில்லையா? என்றும்,“எங்களைப் போல் நீங்கள் அரியாசனத்தில் அமரமுடியாது.” என்றும் எள்ளி நகையாடின.பகவான் திரும்பியதும் பாதரக்ஷைகள் (காலணிகள்) அவரிடம் முறையிட்டன.

அவர், “கவலை வேண்டாம். திரேதா யுகத்தில் ஸ்ரீராமனாக நான் அவதரிக்கும்போது உங்கள் துயர் தீர்ப்பேன். உங்களைக் கண்டு நகைத்தவர்களே உங்களுக்குச் சேவை செய்ய, தலைமேல் சுமக்கச் செய்வேன்!” என்றார் கருணையுடன்.சொன்னதை போல, இராமனாக பரம்பொருள் திரு அவதாரம் செய்த பின்பு, பரதன் முடி சூட வேண்டி கைகேயி செய்த சதியால் வனவாசம் சென்றுவிட, விஷயம் தெரிந்த பரதன், இராமன் இருக்கும் இடம் நோக்கி ஓடுகிறான்.தன் தாய் செய்த தவறுக்கு வருந்தும் பரதன் இராமரை காட்டுக்கு போய் சந்தித்து மன்னிப்பு கோருகிறான். மீண்டும் அயோத்தி திரும்பி வந்து ஆட்சி பொறுப்பை ஏற்குமாறு வேண்ட, இராமர் மறுத்துவிடுகிறார். “உங்கள் பாதுகைகளையாவது கொடுங்கள் அண்ணா. அதை சிம்மாசனத்தில் நிறுத்தி, அதன் பிரதிநிதியாக நான் ஆட்சி புரிகிறேன்.” என்று வேண்ட, மனமிறங்கிய அண்ணல்,  அதற்கு ஒப்புக்கொண்டார்.

ஸ்ரீ இராமரின் பாதரக்ஷைகளை சங்கு-சக்கரங்களின் அம்சமாகப் பிறந்த பரதனும் சத்ருக்னனும் தங்கள் தலைமேல் தாங்கி எடுத்துச் சென்று அதை சிம்மாசனத்தில் வைத்து அதன் பிரதிநிதியாக ஆட்சி புரிந்தனர். இராம ராஜ்ஜியத்தைவிட பாதுகா ராஜ்ஜியம் பவித்திரமாக இருந்தது என்றால் அது எந்தளவு சக்தி மிக்கது என்று யூகித்துக்கொள்ளுங்கள்.இதன் நினைவாகவே இன்றும் பெருமாள் கோவில்களில் கிரீடத்தின் மேல் பாதுகைகள் உள்ள ‘சடாரி’ 

மேலும் பகவானின் கால் பட்டல்ல, அவன் பாதுகை பட்டதாலேயே கல்லாக இருந்த அகலிகையும் சாபவிமோசனம் பெற்று எழுந்தாள். ஒம் நாமோ இறைவனின் பாதுகைகள் அத்தனை மகத்துவம் மிக்கது. கோவிலுக்கு சென்றால் பகவானின் திருவடிகளையே முதலில் பார்க்கவேண்டும்.காலம் எப்போது யாரை எந்த உயரத்தில் வைக்கும் என்று கணிக்க முடியாது. யாரையும் நாம் குறைத்து மதிப்பிடக்கூடாது. இன்று நாம் அலட்சியமாக கருதுபவர்களை நாளை நாம் அண்ணாந்து பார்க்கும் நிலை வரலாம். 

அதை உணர்ந்து எப்போதும் அடக்கத்துடன் வாழ்ந்து, இந்த வாழ்க்கை பகவான்  போட்ட பிச்சை என்கிற எண்ணத்துடன் வாழ்ந்து வரவேண்டும். ஒம் நாமே நாரயணா

தூய பக்தி

துரியோதனனுடன் சூதாடித் தோற்றார் தருமர். பாண்டவர்களின் ராஜ்யத்தைக் கைப்பற்ற, அவர்களைக் கொன்றொழிக்க பல முயற்சிகள் செய்து வந்தான் துரியோதனன். ஆனாலும் பாண்டவர்கள் தர்ம வழியில் நடப்பவர்கள் என்பதால் எல்லாச் சூழ்ச்சியிலும் தப்பி, பத்து வருட வனவாசத்தை ஏற்று, காட்டில் வாழச் சென்றார்கள்.

காட்டில் வாழ்ந்து வந்த குந்திதேவி, பாஞ்சாலி, பஞ்சபாண்டவர்கள் அனைவரும் தினமும் பிரார்த்தனையில் ஈடுபடுவது வழக்கம். ஆனால் பீமனோ, தாமதமாகவே படுக்கையிலிருந்து எழுவான். இதனால் அவன் பிரார்த்தனையில் பங்குபற்றுவதில்லை.

ஒருநாள் “நீ யானைபோல் பலசாலிதான், ஆனாலும் பிரார்த்தனையில் ஈடுபடும் எண்ணமே இல்லாமல் இருக்கிறாயே. உனக்கு ஏன் பக்தி இல்லாமல் போயிற்று!” என்று கடிந்தார் தருமர். இதன்பிறகாவது நேரத்திற்கு எழுந்து பிரார்தனையில் கலந்து கொள்வான் என்று எண்ணினார் தருமர். ஆனாலும் வழக்கம்போல தாமதமாகவே பீமன் படுக்கையிலிருந்து எழுவான்.

ஒரு நாள் கிருஷ்ணரை விருந்துக்கு அழைக்க எண்ணி, “நகுலனை, கிருஷ்ணரிடம் அனுப்பி வைத்தார். நகுலன் திரும்பி வந்து “நாளைக்கு கிருஷ்ணருக்கு வேறு வேலை இருக்கிறதாம். வேறு ஒருநாள் தான் அவரால் வரமுடியுமாம்” என்று கூறினான்.

“நீங்களெல்லாம் கூப்பிட்டால் கிருஷ்ணன் வரமாட்டார். நான் போய் அழைத்து வருகிறேன் பாருங்கள்” என்று கூறியவாறு அருச்சுனன் நம்பிக்கையுடன் எழுந்து சென்றான். அங்கு சென்ற அருச்சுனனும், நாளை விருந்துக்கு வரும்படி அழைப்பு விடுத்தான். “என்ன செய்வது, நாளைக்கு எனக்கு வேறு வேலை இருக்கிறதே” என்றார் கிருஷ்ணர். மனம் இடிந்தவனாக,அருச்சுனன் திரும்பினான். அருச்சுனன் போய் அழைத்தும், கிருஷ்ணர் வேறு வேலை இருப்பதாகக் கூறி மறுத்துவிட்டாரே.. என்று எல்லொரும் கவலையாக இருந்தனர்.

வழக்கம் போல, தாமதமாகவே படுக்கையிலிருந்து எழுந்த வந்த பீமன், “ஏன் எல்லோரும் என்னவோ போல இருக்கிறீர்கள்?” என்று வினவினான். அப்பொழுது தருமர், “ஒன்றுமில்லை, கிருஷ்ணரை இன்று விருந்துக்கு அழைத்திருந்தோம், அவருக்கு வேறு வேலை இருப்பதாகக் கூறி மறுத்துவிட்டார்” என்றார். “இவ்வளவுதானா.., நான் போய் கிருஷ்ணரை அழைத்து வருகிறேன்” என்றான் பீமன்.

“நான் போய் அழைத்து வரமுடியாத கிருஷ்ணர்.., நீ கூப்பிட்டு வந்துவிடுவானா..” என்று அருச்சுனன் கிண்டல் செய்தான். பீமன் தனது கதையை (தண்டாயுதம்) தூக்கிக் கொண்டு புறப்பட்டான். போகும்போது “பாஞ்சாலி… நீ விருந்து தயார் செய். கிருஷ்ணனுக்கு வெள்ளித் தட்டில் சாப்பாடு எடுத்து வை” என்று கூறிவிட்டுச் சென்றான்.

சிறிது தூரம் போனபின், தன் கதையை வானத்தை நோக்கி வீசி எறிந்தான்! “கிருஷ்ணா! நீ விருந்துக்கு வருகிறாயா இல்லையா? வராவிட்டால் நான் வீசிய கதை என் தலைமேல் விழுந்து, நான் என் உயிரை விடுவேன்.” என்று உரக்கக் கத்தினான். உடனடியாக கிருஷ்ணர் தோன்றி, பீமனின் தலைக்கு மேலாக விழுந்து கொண்டிருந்த கதையை சட்டென்று பிடித்துக்கொண்டார்! பீமனின் அன்பு அழைப்பினை ஏற்று, அவனோடு விருந்திற்கு வந்தார். பீமனோடு கிருஷ்ணர் வருவதைக் கண்டதும், கேலி செய்தவர் தலை குனிந்தனர்.

பீமனின் பக்திதான் சிறந்தது என்று நிரூபணம் ஆயிற்று. அவன் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்வதில்லை என்பதை உணர்ந்தான் அருச்சனன். தினமும் பிரார்த்தனையில் கலந்து கொள்ளாத போதிலும், அவன் பக்தியே தூயதாகவும் தன்னலம் அற்றதாகவும் இருந்தது.

ஸ்ரீ க்ருஷ்ணா உன் திருவடிகளே சரணம் 

மீன் வயிற்றில் குழந்தை 

விதர்ப்ப தேசத்தை பீஷ்மகன் என்பவன் ஆட்சி செய்து வந்தான். அவனுக்கு ருக்குமி என்னும் மகனும், ருக்மணி என்னும் மகளும் இருந்தனர். அழகில் சிறந்த ருக்மணியும், கிருஷ்ணரும் காதல் கொண்டனர். கிருஷ்ணர் தன் காதலை பீஷ்மகனிடம் தெரியப்படுத்தினார். ஆனால், ருக்மணியின் சகோதரன் ருக்குமி, இந்தக் காதலுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தான். தன் தங்கையை, சிசுபாலன் என்பவனுக்கு மணம் முடித்து வைக்கும்படி தந்தையிடம் வற்புறுத்தி சம்மதமும் வாங்கி விட்டான். 

எல்லா நாட்டுக்கும் மணஓலை அனுப்பப்பட்டது. சிசுபாலனின் நண்பர்களான ஜராசந்தன், பவுண்டரகன் என்று பலரும் அழைப்பிதழை பெற்றனர். அவர்கள், திருமண வைபவத்தைக் காண விதர்ப்பதேசம் வந்தனர். கிருஷ்ணருக்கும் அழைப்பிதழ் அனுப்பப்பட்டது. கிருஷ்ணரும், பலராமன் மற்றும் யாதவர்கள் புடைசூழ விதர்ப்பதேசம் புறப்பட்டு வந்தார். திருமணம் நடக்கும் முன்பு, கிருஷ்ணர் மணப்பெண்ணான ருக்மணியை தூக்கிக் கொண்டு துவாரகைக்கு தேரில் கிளம்பினார். ருக்குமிக்கு தகவல் தெரிந்தது. 

அவன் கிருஷ்ணரைக் கொல்வேன் என்று சபதம் செய்து, அவரைத் துரத்தினான். ஓரிடத்தில் கிருஷ்ணரின் தேரை மறித்தான். இருவருக்கும் கடும் போர் நடந்தது. ருக்குமியை கிருஷ்ணர் வீழ்த்தினார். பின்னர், ருக்மணியோடு துவாரகை சென்றடைந்தார். ருக்மணி- கிருஷ்ணர் கல்யாணம் விமரிசையாக நடந்தது. சிறிது காலத்தில், மன்மதனின் அம்சத்தில் ஒரு மகனைப் பெற்றெடுத்தாள் ருக்மணி. அவனுக்கு பிரத்யும்னன் என்று பெயரிட்டனர். தன்னைக் கொல்வதற்காக துவாரகையில் பிறந்த ருக்மணியின் பிள்ளையைப் பற்றி கேள்விப்பட்டான் சம்பரன் என்னும் அசுரன். 

மாய வடிவில் யாரும் அறியாமல் துவாரகைக்குச் சென்றான். பிறந்து ஆறே நாளான சிசுவை தூக்கி வந்து கடலில் எறிந்துவிட்டு ஓடிவிட்டான். கடலில் கிடந்த பிரத்யும்னனை மீன் ஒன்று விழுங்கியது. கடலில் செம்படவர்கள் மீன் பிடித்து கொண்டிருந்தபோது, குழந்தையை விழுங்கிய மீனும் வலையில் சிக்கியது. சம்பராசுரனின் அரண்மனைக்கு, மன்னனின் சாப்பாட்டுக்காக அந்த மீன்கள் கொண்டு செல்லப்பட்டன. மாயாவதி என்ற சமையல்காரி அந்தமீன்களை சமையலுக்காக நறுக்கினாள். 

ஒரு மீனின் வயிறு அங்கும் இங்கும் அசையவே, அதை பக்குவமாக அறுத்தாள். அதற்குள் உயிரோடு இருந்தபிரத்யும்னனைக் கண்டு ஆச்சரியம் கொண்டாள். குழந்தை எப்படி மீனுக்குள் வந்தது என்று எண்ணியபோது, அவளுடைய சந்தேகத்தைத் தீர்க்க நாரதமகரிஷி அங்கு வந்தார். நாரதர் அவளிடம், மாயாவதி! கிருஷ்ணரின் குழந்தை பிரத்யும்னன் இவன். சம்பரனுக்கு யமனாக வந்திருக்கிறான். இவனை வளர்த்து வா, என்று கூறி மறைந்தார். மாயாவதியும் கண்ணும் கருத்துமாக பிரத்யும்னனை வளர்த்துவந்தாள். 

ஒருநாள் மாயாவதி பிரத்யும்னனிடம், பிரத்யும்னா! நீ கிருஷ்ணரின் பிள்ளை. உன் தாயான ருக்மணி துவாரகையில் இருக்கிறாள்,” என்ற உண்மையை எடுத்துச் சொன்னாள். தன் பெற்றோரிடம் இருந்து தன்னைப் பிரித்த சம்பராசுரனுடன் போர் செய்து கொன்றான் பிரத்யும்னன்.  வெற்றியுடன் திரும்பிய பிரத்யும்னன், தன்னை வளர்த்த மாயாவதியை அழைத்துக் கொண்டு ஆகாயமார்க்கமாக துவாரகை கிளம்பினான். 

கிருஷ்ணரின் சாயலில் இருந்த அப்பிள்ளையைக் கண்டதும் யாதவர்கள் கிருஷ்ணர் என்றே எண்ணி மகிழ்ந்தனர். ருக்மணிக்கு அவனைக் கண்டதும் தாய்மை உணர்வு பொங்கியது. நாரதரும் கிருஷ்ணரை அழைத்துக் கொண்டு துவாரகை வந்து சேர்ந்தார். நீண்ட நாளாக காணாமல் போன தன் பிள்ளை திரும்பக் கிடைத்ததை எண்ணி ருக்மணி எல்லையில்லாமகிழ்ச்சி கொண்டாள்.  

சர்வம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ப்பணம்

ஏன்‌ நாயைப்‌ பார்த்து சிரித்துக்‌ கொண்டிருக்கின்றாய்  என்று ஆச்சரியத்துடன்‌ கேட்ட  நண்பர்

  பிரகாஷ் ஒரு சிறந்த  கிருஷ்ண பக்தன், எப்பொழுதும் எந்த வேலையை  முடித்தாலும் சர்வம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ப்பணம் என கூறுவது வழக்கம்.

ஒரு முறை தனது விலையுயர்ந்தக்‌ காரைதனது வீட்டின்‌ முன்பாக வீதியில்‌நிறுத்தியிருந்தார்‌ பிரகாஷ்.அந்த வழியாகச்‌ சென்ற தெரு நாய்‌ ஒன்றுஅதன்‌ மீது இயற்கை உபாதை  கழித்தது.இதைப்‌ பார்த்த பிரகாஷ் சிரித்தார்‌.

இதனைப்‌ பார்த்துக்‌ கொண்டிருந்தநண்பர் சிவா….அடே  நண்பா…. ஏன்‌ நாயைப்‌ பார்த்துசிரித்துக்‌ கொண்டிருக்கின்றாய் என்றுஆச்சரியத்துடன்‌ கேட்டதற்கு…

பிரகாஷ்  மிகவும்‌சாந்தமாக….., நாய்‌ அதன்‌ அறிவிற்குஎட்டியதைச்‌ செய்கின்றது.அதற்குஇக்காரின்‌ மதிப்பைப்‌ பற்றித்‌ தெரியாது.சொன்னாலும்‌ அதற்குப்‌ புரியாது என்றுசிரித்துக்‌ கொண்டே சர்வம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ப்பணம் என கூறினார்‌.கேள்வி கேட்ட நண்பர் சிவா இப்படி ஒரு பதிலைசற்றும்‌ எதிர்பார்க்கவில்லை.

இது போலத்‌ தான்‌ நம்  வாழ்விலும்‌நமது  மதிப்பை அறியாதவர்கள்‌நம்மை  அவமானப்படுத்தும்‌ போதும்‌,கேலி செய்யும்‌ போதும்‌ அவர்களிடம் சர்வம் ஸ்ரீ கிருஷ்ணார்ப்பணம் என சொல்லி புன்னகையுடன்‌ கடந்து செல்வோம் .”நமக்கான  கடமை எதுவோ அதைச்‌செய்வோம்  *நாம்  சொல்‌ செயல்‌ வீரராக இருப்போம் * ஸ்ரீ கிருஷ்ணன் திருவடி தொழுவோம் 

ஆடி சுவாதியில் தோன்றிய விநாயகர் அகவல்

“சீதக் களபச் செந்தாமரைப் பூம்பாதச் சிலம்பு” என்று ஔவையார் பாடிய விநாயகர் அகவலைச் சீர்காழி கோவிந்தராஜன் பாடக் கேட்டிருப்பீர்கள். தித்திக்கும் தேவகானம் அது. இந்த அகவலில் சில வார்த்தைகள் நமக்குப் புரியாது. 

ஆனால், விநாயகருக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல் இது. விநாயகரே ஔவையார் முன் நேரில் தோன்றி, அவரைப் பாடும் படி சொல்லி, தலையாட்டிக் கேட்ட பாடல் இது.

திருமாக்கோதை என்னும் சேரமான் பெருமாள் மன்னர், சுந்தரமூர்த்தி நாயனாருக்கு நெருங்கிய நண்பர். ஒருநாள் சுந்தரமூர்த்தி சுவாமிகள் இல்லறம் வெறுத்து, கைலாயம் செல்ல எண்ணி சிவபெருமானைப் புகழ்ந்து பாடிக் கொண்டிருந்தார். 

சிவன் அவரை கைலாயத்திற்கு அழைத்துச் செல்ல ஐராவதம் என்னும் தேவலோக யானையையும், தேவர்களையும் அனுப்பினார். சுந்தரரும் யானை மீது கிளம்பி விட்டார்.

அப்போது வெளியில் சென்றிருந்த சேரமான் பெருமாள், வானத்தில் இந்த அதிசயத்தைப் பார்த்தார். அவருக்குச் சுந்தரரைப் பிரிய மனமில்லை. எனவே, தன் குதிரையில் ஏறிய அவர் அதன் காதில் “சிவாயநம” என்னும் பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை ஓதினார். 

உடனே குதிரையும் கைலாயத்தை நோக்கிப் பறந்தது. இதை அறிந்த மன்னரின் படைத் தலைவர்கள் அவரைப் பிரிய மனமின்றி தங்களைத் தாங்களே மாய்த்துக் கொண்டனர். அவர்களது உயிரும் கைலாயத்தை நோக்கிப் பறந்தது.

இப்படி சென்ற சுந்தரரும், சேரமான் பெருமாளும், கீழ் நோக்கிப் பார்த்தனர். ஓரிடத்தில் ஔவையார் விநாயகர் பூஜையில் இருப்பதைக் கண்டு “நீயும் வாயேன் பாட்டி’ என்று அழைத்தனர். 

பூஜையை முடித்து விட்டு வருகிறேன் என்று ஔவைப்பாட்டி பதில் அளித்தாள். அப்போது விநாயகர் ஔவையார் முன் தோன்றி, “நீயும் கைலாயம் போக வேண்டுமா?’ என்றார்.

“நீ இருக்கும் இடமும், உன்னைப் பூஜிக்கும் இடமுமே எனக்கு கைலாயம் போலத்தான். நீ விருப்பப்பட்டால் என்னை கைலாயத்திற்கு கொண்டு போ” என்றார் ஔவையார்.

“ஔவையே! நீ குழந்தைகளுக்காக நிறைய பாடியிருக்கிறாய். தெய்வக் குழந்தையான என்னைப் பற்றி ஒரு பாட்டுப் பாடு என்றதும், “சீதக்களப” என ஆரம்பிக்கும் அகவலைப் பாடினார். 

பாடி முடிந்ததும், விநாயகர் மகிழ்ச்சியில் அவளைத் தும்பிக்கையால் தூக்கி, சுந்தரரும் சேரமான் பெருமாள் நாயனாரும் கைலாயம் சென்று சேர்வதற்கு முன்பாகவே கொண்டு சேர்த்து விட்டார்.

கைலாயத்தை அடைந்த பிறகு ஔவையாரை சுந்தரரும், சேரமான் பெருமாளும் ஆச்சரியப்பட்டு நடந்த விபரத்தைக் கேட்டனர். 

விநாயகர் முதற்கடவுள். அவரை வணங்குவோர் எல்லாவற்றிலும் முதல் நிலையில் தான் இருப்பார்கள் என்றாள் ஔவை. இப்படி பிறந்தது தான் விநாயகர் அகவல் என்னும் தேன்தமிழ் பாடல்

சர்வம் புஷ்பம் சிவார்ப்பணம்

”  கிருஷ்ணா, இந்த பூவுலகில் என்னைவிடச் சிறந்த சிவபக்தன் யாராவது இருக்க முடியுமா? எனது பக்தியையும் கடும் தவத்தையும் வீரத்தையும் மெச்சி சிவபெருமானே எனக்குப் பாசுபதாஸ்திரத்தைத் தந்துள்ளதே இதற்குச் சான்று அல்லவா? என்று கேட்டான் அர்ஜுனன்  கிருஷ்ணர் சற்று யோசித்துவிட்டு பதில் சொன்னார். அர்ச்சுனா, இந்தச் சந்தேகத்தை சிவபெருமானிடமே கேட்டுவிடுவோம். நாளைக் காலை கயிலாயம் செல்வோம் வா, எனது யோக மாயாசக்தியால் உன்னை நான் அங்கு அழைத்துச் செல்கிறேன் என்று கூறினார். 

மறுநாள் விடியற்காலையில், வெள்ளிப் பனிமலையின் மீது உதிக்கின்ற செங்கதிர் ஒளி படர்ந்து பரவி பசுமை புல்வெளியில் பனிபடர்ந்து பரவி கயிலாயம் பொன்மயமாக ஜொலிக்கிறது. அப்போது கிருஷ்ணரும் அர்ச்சுனனும் சிவபெருமானை வணங்கினர்.அப்போது சிவபெருமான் வா கிருஷ்ணா, நான் கூறியபடி நீ அர்ச்சுனனைத் தவமியற்ற வைத்தாய், நீ கேட்டுக்கொண்டபடி அவனுக்கு பாசுபதாஸ்திரம் வழங்கிவிட்டேன் என்று கிருஷ்ணரிடம் கூறினார். அர்ச்சுனன் வியப்போடு! கிருஷ்ணா, எனக்கு சிவபெருமான் பாசுபதாஸ்திரம் அருள நீதான் காரணமா? எனக்குத் தெரியாமல் போயிற்றே! அறியாமல் நான் கூறியதற்கு என்னை மன்னித்துவிடு என்று வேண்டினார். 

அப்போது, சிவபெருமான் நந்திதேவரை அழைத்து வந்தார்! கிருஷ்ணரிடம், கிருஷ்ணா, இன்னும் ஓர் அதிசயம் அர்ச்சுனனுக்காகக் காத்திருக்கிறது. நந்திதேவரை, அழைத்து திவ்ய புஷ்பாஞ்சலி தோட்டத்திற்கு இவர்களை அழைத்து சென்று காட்டுங்கள் என்று கட்டளையிட்டார். நந்திதேவரும் சிவபெருமான் கட்டளைஏற்றுக்கொண்டு நந்திதேவர் புஷ்பாஞ்சலி தோட்டத்தை அர்ச்சுனனுக்குக் காண்பித்தார். கிருஷ்ணர் ஒன்றும் அறியாதவர் போல் அவன் பின்னே தொடர்ந்தார்.

நந்திதேவர் அர்ச்சுனனிடம் அர்ச்சுனா, பூவுலகில் பக்தர்கள் பூஜித்து அர்ச்சிக்கும் வில்வங்கள், மலர்கள்யாவும் கயிலாயம் சேர்ந்துவிடும். அவரவர் அர்ச்சனைகளுக்கேற்ப பல்வேறு அளவுகளில் ஆங்காங்கே குவியலாக இருப்பதைப் பார். இவற்றை இறைவன் தனது திருக்கண்களால் நோக்கி அர்ச்சித்தவர்களுக்கு அருள்புரிவார். அர்ச்சுனா, இதோ, நீங்கள் பூஜை செய்த பூக்கள். இரு கைகள் கொள்ளளவு கொண்டதாக இருக்கின்றன பார் என்றார். அப்போது தூரத்தில் புஷ்பங்களாலான பெரிய மலையைக் கண்டு அர்ச்சுனன் வியப்படைகிறான். அர்ச்சுனன் நந்திதேவரே பார்த்து, நந்திதேவரே, பெரிய மலை போன்று குவிந்திருக்கின்ற இந்த புஷ்பமலைக்கு உரியவர் யார்? அவர் எவ்வளவு உயர்ந்த பக்தராக இருக்க வேண்டும்! என்று வினாவினார். 

அதற்கு நந்திதேவர் அவர் வேறு யாருமல்ல, உன் அன்பு சகோதரர் பீமனே, இப்பூவுலகில் அவருக்கு இணையான சிவபக்தி வேறு யாருக்கும் இல்லை என்பதை அம்மையப்பன் அறிவார்கள் என்று கூறினார்.அர்ச்சுனன் அதை நம்பாமல் சிரித்தபடி யோசித்தான். நந்திதேவரே, சிரித்ததற்காக மன்னியுங்கள், பீமன் அண்ணா எங்களுக்காக நாள் முழுவதும் பல்வேறு வேலைகள் செய்துவிட்டு இரவு முழுவதும் காவலும் காப்பார். அவருக்குப் பூஜை செய்யவும் அர்ச்சிக்கவும் நேரம் எது? என்று கேட்டார். பீமன் வேலைகள் செய்யும்போது நடக்கும்போதும் எல்லாக் காலத்திலும் நமசிவாய என்று எப்போதும் ஜபித்துக் கொண்டிருப்பார். 

எங்கேனும் மலர்த் தோட்டத்தையோ வில்வ மரத்தையோ கண்டால் உடனே அர்ஜுனா….நீ…சர்வம் புஷ்பம் சிவார்ப்பணம் என்று சொல்லி மானசீகமாக பரமனுக்கு அர்ப்பணம் செய்வார். அவ்விதம் வந்து சேர்ந்தவையே இந்த மலர்களும் வில்வ தளங்களும் மானசீகமாக அர்ப்பணம் செய்வது  என்று கூறி முடித்தார்  நந்திதேவர். 

உறவினைப் போற்றுவோம்

family picture

சொந்தங்கள் யாரும் தேவையில்லை என்று கூறிவிட்டு, தனியாக நமது குடும்பம் மட்டும் போதும் என்று சொல்பவர்கள் மட்டும் இந்த பதிவை படிக்கவும்….*

வத்திப்பெட்டி போல உள்ள அடுக்கு மாடி குடியிருப்பில்…கணவனும், நிறைமாத கர்ப்பிணி மனைவியும் பிறக்கப் போகும் குழந்தைக்கு பெயர் சூட்ட இருவரும் இணைந்து இணையத்தில் தேடுதல் வேட்டை நடத்த…பத்தாம் மாதத்தில் பிறந்தது பிஞ்சுக்குழந்தை …பன்னிரண்டு திங்கள் கழித்து மகப்பேறு விடுப்பு முடிந்த தாய் தன் பணிக்கு திரும்பவேண்டிய கட்டாயம்..மறுபடியும் தொடங்கியது தேடுதல் வேட்டை..இம்முறை, சிறந்த குழந்தைகள் காப்பகம் தேடும் வேட்டை… !!*சின்னஞ்சிறு குழந்தை சிறையில் (காப்பகம்) அடைக்கப்பட்டது …*

நாட்கள் ஓடின..மாதங்கள் ஓடின..வருடங்கள் ஓடின..குழந்தை பள்ளிக்குச் சென்றது..பெற்றோர்கள் பணிக்குச் சென்றனர்..*நாளொன்றுக்கு மூவரும் ஒன்றாய் இருந்தது மாலைபொழுதில் மட்டுமே..*மாலைப்பொழுதையும் கைப்பேசி கடன் வாங்கியதால், பெற்றோர்கள் இருந்தும் தனிமரம் ஆனது அக்குழந்தை..*(மீண்டும்) நாட்கள் ஓடின..**மாதங்கள் ஓடின..**வருடங்கள் ஓடின..*

குழந்தைபருவத்தைக் கடந்தது..பள்ளி படிப்பை முடித்தான்..கல்லூரி படிப்பை முடித்தான்..கல்யாணமும் நடந்தது..அயல்நாடு சென்றான் தன் மனைவியுடன்..*வயதான நிலையில், தள்ளாடும் பெற்றோர்கள்.*அம்மாவுக்கு மூட்டு வலி, அப்பாவுக்கு சக்கரை நோய்…டாலர்களில் பணம் பறந்து வந்தது, பெற்றோர்களின் வங்கிக் கணக்கில்..எங்களால் தனியாக இருக்க முடியவில்லை என்றார் அப்பா…கவலைப்படாதீங்கப்பா என்ற மகன் ,தன் தேடுதல் வேட்டையை ஆரம்பித்தான்..*இம்முறை சிறந்த முதியோர் இல்லம் தேடும் வேட்டை.. !!*நான் இதுவரை சொன்னது, நம் இன்றைய தலைமுறையை ஆட்டிப்படைக்கும் கொடூர வைரஸ் பற்றியது..

*இந்த வைரஸ், கடந்த 20 வருடங்களாக, நமக்கே தெரியாமல் நம் வாழ்வை சீரழித்துக் கொண்டிருக்கிறது…*கொரோனா வைரஸுக்கு கூட தடுப்பு மருந்து கண்டுபிடித்து விடுவோம்…ஆனால் இந்த வைரஸுக்கு மருந்தே இல்லை…*இந்த கொடிய வைரஸின் பெயர் NucleaFamily…**தமிழ்ல சொல்லனும்னா தனி குடும்ப வாழ்வுமுறை.*இன்றைய கல்வி வளர்ச்சியும், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியும், வேலைவாய்ப்பும், மக்களை நகரங்கள் நோக்கி நகர்த்தி, *உறவுகளை உடைத்து விட்டது..*

இன்று உச்ச நடிகர் சொல்லப்போகும் குட்டிக்கதைக்கு காத்திருக்கும் நாம், *நம் தாத்தா / பாட்டி சொன்ன குட்டிக் கதைகளை மறந்து விட்டோம்..**இன்று குருஜிகளின் ஆன்மீக சொற்பொழிவை காசு குடுத்தும் காணொளி மூலமாகவும் கேட்கும் நாம், நம் பாட்டி சொன்ன சாமி கதைகளை முற்றிலும் மறந்து விட்டோம்…**அக்கறையுடன் அதட்டி திருத்தும் பெரியப்பா,**அன்பு காட்டும் அத்தை ,**செல்லம் கொடுக்கும் சித்தப்பா,**கேட்டதை வாங்கித் தரும் மாமா, சித்தி, அண்ணி போன்ற உறவுகள் உடைந்து,* இன்று அவர்கள் வாட்சப் குரூப்பில் மட்டுமே…*பெயருக்கென உள்ளது.**இன்றைய சமுதாயத்தில் பாலியல் ரீதியான குற்றங்கள் அதிகரிக்க தனி குடும்ப வாழ்வு முறையும் ஒரு முக்கிய காரணம்:*

இது போன்ற பல குற்ற செயல்கள் நம்மை சுற்றி நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. இதற்கெல்லாம் அடிப்படையான காரணம், *நம் வாழ்வியல் முறையில் வந்த பெரும் மாற்றமே.**வீட்டு வாசலில் தாத்தா, பாட்டி இருந்திருந்தால், இது போன்ற அசம்பாவிதங்கள் / பாலியல் குற்றச் செயல்கள் தவிர்ப்பட்டிருக்கும்.**சொந்தக்கார்கள், தொல்லை தருபவர்கள்; நாம் முன்னேறினால் பொறாமைப் படுபவர்கள் என பலப் பல குற்றசாட்டுகள் வைக்கப்படுகிறது;**உறவுகளை தவறாகச் சித்தரிப்பதில்,* *தொலைக்காட்சி தொடர்களின் பங்கும் பெரிது;*

*என் கேள்வி இது தான்..**இங்கே குறை இல்லாத மனிதன் யார் ??*எல்லாரிடமும் ஏதாவது ஒரு குறை இருக்கும் தானே நாம் பணிபுரியும் இடத்தில், அக்கம்பக்க வீடுகளில், நாம் அன்றாடம் கடந்து வரும் எத்தனையோ பேர்கள், நமக்கு தொல்லை கொடுக்கின்றனர், பொறாமையுடனும் இருக்கத் தான் செய்கின்றனர்..*அவர்களிடமிருந்து நாம் சகித்து வாழவில்லையா ??**அவர்களை விடவா, நம் சொந்தங்கள் நமக்கு அதிக தொல்லை தரப்போகிறார்கள் ??? கண்டிப்பாக இல்லை…**குற்றம் பார்க்கின் சுற்றம் இல்லை .

நாம் கீழே விழும்போது நம்மை தூக்கி நிறுத்துவது பெரும்பாலும் நம் சொந்தங்களே..ஹும், நண்பர்களும் வருவார்கள், மறுப்பதற்கில்லை; ஆனால் அவர்களுக்கென்று ஓர் எல்லை இருக்கும்…*அக்காள் மகளை மடியில் வைத்து, காது குத்துவது, தாய் மாமனின் உரிமை…**பெற்றோர்களின் பாத பூஜை,**மைத்துனன் பொறி அள்ளிப் போடுவது,**நாற்றனார் அண்ணன் மனைவியாக வரப் போகும் அண்ணி வாயில் சர்க்கரை கொடுத்து, வீட்டுக்கு அழைப்பது போன்ற நம் ஒவ்வொரு சடங்கிலும் குடும்பத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு சொந்தத்தின் அன்பான / அழகான பங்கு உள்ளது.**ஆக ,உறவில்லா இல்லா வாழ்க்கை என்பது*உப்பில்லா உணவுசிறகில்லா பறவை ஒளியில்லா சூரியன் நிலவில்லா வானம் மையில்லா கண்கள் சுவரில்லா சித்திரம் பூவில்லா பூஞ்செடி *கூட்டுக் குடும்பமும் ,சொந்த பந்தங்களும் தான் உலகம் போற்றும் நம் நாட்டின் கலாச்சாரம்.*

*இது தான் நம் அடையாளம்..**நம் அடையாளம் இல்லாத வாழ்க்கை, ஒரு வாழ்க்கையே அல்ல…**உறவினைப் போற்றுவோம்…!!**உவகை  பெறுவோம்…!!*

நன்றி வாட்ஸ் அப்

வை(ஈ)ர_நெஞ்சம்*…

*இது கதையல்ல… நிஜம்…* *தலைப்பு நானாகவே வைத்தது..

‘அம்மா… நேத்து உடம்பு பூரா நோவுதுன்னு புலம்பிக்கிட்டு இருந்தீங்களே.. முடக்கத்தான் கீரை கொண்டு வந்திருக்கேன். அரிசி உளுந்து ஊறப் போட்டு இதையும் சேர்த்து அரைச்சு நாளைக்கி தோசை சுட்டுச் சாப்பிடுங்க. லேசா கசப்பா பச்சை கலர்லே இருக்கும். ஆனா அப்புறம் பாருங்க…. உடம்பு வலி, வாயுக் கோளாறு ஓடியே போயிடும்…” என்று கீரைக் கூடையை இறக்கினாள் பாக்கியம். முடக்கத்தான் கீரைக்கட்டைப் பிரித்து உட்கார்ந்து இளம் கீரையாக சாவகாசமாக ஆய்ந்து போட ஆரம்பித்தாள். அவள் தோளில் சாய்ந்து நின்ற அவளது கடைக்குட்டி வனிதா முப்பட்டையான முடக்கத்தான்காயை நெற்றியில் பட்பட்டென அடித்து வெடிக்க வைத்துச் சிரித்தது.மற்றொருநாள் சின்னச்சின்ன இலை களுடன் ஒரு கிளையை ஒடித்துக் கொண்டு வந்தாள்.

“அய்யா மூட்டுவலியில கஷ்டப் படறார்னு சொல்வீங்களே… தேடிப் பிடிச்சு வாதநாராயணன் கீரையைக் கொண்டு வந்திருக்கேன். இலையை உருவித் தரேன். நெய் விட்டு வதக்கி, காஞ்ச மிளகாய், உளுந்து, பெருங் காயம் வறுத்து, உப்பு, புளி வெச்சு தொவையல் அரைச்சுக் கொடுங்க. மருந்து, மாத்திரை எதுவுமே வேணாம். மூட்டு வலிக்கு சூப்பரா கேட்கும்!”இப்படித்தான் பாக்கியம் எனக்கு அறிமுகமானாள். என் பிள்ளைகள் வெளிநாடுகளில் செட்டில் ஆகி விட, ஓய்வு பெற்ற என் கணவருடன், எப்போதோ வாங்கிப் போட்டிருந்த ஒதுக்குப்புறமான முக்கால் கிரவுண்ட் நிலத்தில் வீடு கட்டிக் கொண்டு குடி வந்தோம். அப்போது தான் வீடுகள் வரத் தொடங்கி யிருந்தன. கடைகண்ணி என்று கொஞ்ச தூரம் போக வேண்டும்.எனக்கு நீரிழிவு நோய் ஆரம்பம் என் பதால் டாக்டர் தினம் ஒரு கீரை சாப் பிடச் சொல்லி அறிவுறுத்தினார். எப்போது கீரை வரும் காய் வரும், பழம் வரும் என்று தினம் பழி கிடந்து தான் வாங்க வேண்டும். தவற விட்டு விட்டால் கடைக்கு நடக்க வேண்டும்.

தினமும் நான் வாசலில் காத்துக் கிடப்பதைப் பார்த்த கீரைக்கார பெண்மணி பாக்கியம்,”எதுக்கும்மா இப்படி காத்துக் கிடக்கறீங்க? தினம் தவறாமே நானே கொண்டு தரேனே. “என்று வந்து ஒட்டிக் கொண்டாள்.அது போல தினம் ஒரு வகை கீரையாகப் பார்த்து எடுத்து வந்து கொடுப்பதோடு, அதை சுத்தம் செய்து நறுக்கி கொடுத்து விட்டு போகுமளவுக்கு பழகிவிட்டாள். அவளைப் பற்றிய விவரங்களையும் பேச்சோடு பேச்சாக வெளியிட்டாள். புருஷன் இறந்து இரண்டு வருட மாகிறதாம். இரண்டு பிள்ளை, இரண்டு பெண் என்று நான்கு குழந்தைகள். தினம் மூன்று வேளை யும், ஐந்து ஜீவன்கள் அரை வயிராவதுசாப்பிட வேண்டும். காலையில் கீரை, வியாபாரம், மதியம் பூக்கடைகளுக்கு பூ கட்டிக் கொடுக்கிறாள். மாலை அம்மன் கோயில்வாசலில் கற்பூரம் நெய் விளக்கு விற்கிறாளாம்.இவ்வளவு பாடுபட்டும் பிள்ளை களுக்கு வயிறார சாப்பாடு போட முடியவில்லை என்று புலம்புவாள்.எனக்குப் பரிதாபமாக இருக்கும். இத்தனை கஷ்டத்தில் நான்கு குழந்தைகள் தேவையா? இரண்டுடன் நிறுத்திக்கொண்டிருக்கலாமே என்று கேட்கத் தோன்றும். ‘நமக்கேன் வம்பு’ என்று வாயை மூடிக் கொள்வேன்.ஒரு நாள், வரும் போதே பாக்கியம் சோர்வாக வந்து உட்கார்ந்தாள்.”நைட்டு பூரா தூக்கமில்லே. தலை ரொம்ப நோவுது” என்றாள் முனகலாக.”மாத்திரை போடறதுதானே… இரு, சூடா காஃபி தரேன்,அவள் கூச்சத்துடன் மறுப்பதை காதில் வாங்காமல் காபி கலந்து எடுத்து வந்தேன்.

பாக்கியம் மாத்திரையைப் போட்டுக் கொண்டு காப்பியைக் குடித்தாள். தம்ளரைக் கழுவுவதற்காகப் போன வள் கிச்சன் சிங்கை எட்டிப் பார்த்தாள்.”அம்மா தப்பா நினைக்க லேன்னா… தினம் இதே நேரம் வந்து பாத்திரம் தேய்ச்சு துணி துவைச்சிட்டுப் போகட்டுமா?”அதுவும் சரியென்றே பட்டது. அவள் வறுமை யைக் குறைக்க என்னா லான சிறிய உதவி. கணவரைப் பார்த் தேன். அவரும் தலை யசைத்து சம்மதித்தார்.அது போல தினம் வரத் தொடங்கினாள். வந்ததும் கீரைக் காய்கறிகளை சுத்தம் செய்துநறுக்கிக் கொடுப்பாள். பாத்திரம் கழுவி, துணி துவைத்துக் காயப் போட்டு விட்டு, நான் கொடுக்கும் காப்பியை குடித்து விட்டுப் போவாள். அதோடு நில்லாமல் வெள்ளி, செவ்வாய், அமாவாசை, பௌர்ணமி, கிருத்திகை என்று வீட்டைத் துடைத்துக் கொடுப்பாள். வாரம் ஒரு தடவை ஒட்டடை அடிப்பாள்.

லீவு நாட்களில் அவள் பிள்ளைகள் அவளோடு வருவார்கள். அங்குமிங்கும் ஓடிச் சத்தம் போட்டு அமர்க்களம் செய்யாமல், அமைதியாக ஹோம்வர்க் செய்து கொண்டிருப்பார்கள்.என் கணவர் பிஸ்கட் பாக்கெட்டை நீட்டியபடி “பெயர் என்ன? என்ன படிக்கிறீங்க?” என்று அன்புடன் விசாரித்தார்.பெரிய பையன் மரியாதையுடன் கைகட்டியபடி எழுந்து நிற்க, மற்றவர்களும் அதே போல் எழுந்து நின்றனர்.”என பேரு கண்ணன், ஆறாவது படிக்கிறேன். இவ பூங்கொடி, நாலாவது படிக்கறா. இவன் ஏழு மலை ரெண்டாவது, இது வனிதா… இன்னும் ஸ்கூல்போகலை”  என்று பணிவுடன் பதில் சொன்னான்.

முதல் நாள் அவர்கள் வந்த போது மிகுந்திருந்த டிபனைக் கொடுத்த நான், பிறகு அவர்களுக்கென்றே அதிகமாக தயாரிக்கத் தொடங்கினேன்.மாவு அரைக்க, சோப், கடுகு, டீத் தூள், பால் பாக்கெட் என்று ஏதேனும் அவசரத் தேவைக்கு சைக் கிளில் போய் வாங்கி வர, கண்ணன் உதவியாக இருந்தான்.இப்படியாக பாக்கியமும் அவள் பிள்ளைகளும் எங்களில் ஒருத்தராக ஆகிவிட்டனர்.ஒரு நாள் சமையல் அறை சிங்க்கில் தண்ணீர் கசிகிறதென்று ப்ளம்பரை அழைத்து வந்தார் என் கணவர்.அப்போது துவைத்த துணிகளுடன் வந்த பாக்கியம் ப்ளம்பரைப் பார்த்தாள்.”அண்ணே… நல்லா இருக்கீங்களா?” என்றுவிசாரித்தாள்.ப்ளம்பர் திரும்பினார்.”அட… பாக்கியமா? இங்கேயா வேலை செய்யறே? கீரை வியாபாரம் என்னாச்சு?” என்று விசாரித்தார்.”அதுவும் ஒரு பக்கம் இருக்குது. வருமானம் பத்தலை அண்ணே… அதான் அம்மா வீட்டுல வேலை செய்யறேன்.”பாக்கியம் மாடியேறிப் போனாள்.பிளம்பர் அனுதாபத்துடன் சூள் கொட்டினார்.

“எங்க ஊர் பொண்ணுதாங்க. தங்கச்சி முறையும் கூட. நல்லா தான் கட்டிக் கொடுத்தாங்க. அதோட தலையெழுத்து புருஷங்காரன் சரியில்லே. குடிகாரன். இன்னொரு பெண்ணோட வேற பழக்கம். தினம் இதுக்கு அடி உதைதான். அப்புறம் பாக்கியத்தை விட்டுட்டு அந்த பொம்பளை கூடவே போயிட்டான். கட்டட வேலை செய்யறவன். அந்த பொம்பளைக்கும் அதே வேலை தான். ஒரு நாள் பாருங்க. புதுக் கட்டடத்தோட உத்தரம் இடிஞ்சு விழுந்து அவங்க ரெண்டு பேருமே நசுங்கி செத்துட்டாங்க. பாவங்க பாக்கியம், புருஷன்னு ஒருத்தன் உயிரோடவாவது இருந்தான். அதுவும் போயிடிச்சு.அவர் சலிப்புடன் சொல்லச் சொல்ல எங்களுக்கு பாக்கியத்தின் மேல் பரிவும் பாசமும் அதிகமாயிற்று.ஆறு மாதம் ஆகியிருக்கும் வேலை முடித்து விட்டுக் கிளம்பிய பாக்கியம் தயங்கி நின்றாள்.”என்ன பாக்கியம்?” என்று கேட்டேன்.”ஒரு ஐந்நூறு ரூபாய் முன் பணமா தரீங்களா? சம்பளத்திலே கழிச்சுக்குங்க. அதோட வர புதன் கிழமை வேலை செய்ய வர மாட்டேன். சேர்த்து வைங்க. மறுநாள் செஞ்சு கொடுத்திடுவேன்..””என்ன விசேஷம் அன்னிக்கி?””அது… வந்து… எங்க வீட்டுக்காரருக்கு திதி கொடுக்கணும். புடவை வேட்டி, இனிப்பு, பழம் எல்லாம் வெச்சு படைக்கணும்.”சட்டென கோபம் வந்தது எனக்கு.”உன்னை அம்போன்னு விட்டுட்டு இன் னொருத்தி பின்னாலே ஓடின உன் புருஷனுக்கு நீ திதி கொடுக்கறது ரொம்ப முக்கியமா?””என்னம்மா செய்ய.. தாலி கட்டிட்டாரு. புள்ளைகளையும் கொடுத்துட்டாரு. செய்ஞ்சுதானே ஆகணும்?””எப்படியோ போ… உன்னையெல்லாம் திருத்தவே முடியாது… அது சரி… உன் புருஷனுக்கு திதின்னா வேட்டி மட்டும் தானே வாங்கணும்? எதுக்குப் புடவை?”பாக்கியம் தலையை குனிந்து கொண்டாள்.’அது ..அந்த பொம்பளையும் அன்னிக்கேதானே செத்தது. அதுக்காகத்தான்…” எனக்கு கோபத்தில் முகம் சிவந்தது.”பைத்தியமா நீ? அவ எக்கேடு கெட்டு போனா உனக்கென்ன, உன் புருஷனுக்கு செய்யறதே அதிகம்னு சொல்றேன். நீ அந்தக் கேடு கெட்டவளுக்குச் சேர்த்து திதி கொடுக்கணும்னு சொல்லிறியே… அறிவிருக்கா உனக்கு…” பாக்கியம் முனகினாள்”அதோட புள்ளைகளும் நல்லா இருக்கணும்னு நினைச்சுதான்.””நீ உன் பிள்ளைகள் நல்லா இருக்கணும்னு நினைச்சுக்க. வேண்டாம்னு சொல்லலே. அந்த பொம்பளையோட புள்ளைகள் எங்கே கிடந்து சீரழிஞ்சா உனக்கென்ன?”படபடப்புடன் கேட்டேன்.பாக்கியம் அவசரமாகத் தடுத்தாள். “அவளோட புள்ளைங்க எங்கியோ இல்லைம்மா. எங்கிட்டே தான் இருக்கு. கண்ணனும் பூங்கொடியும் தான் நான் பெத்த புள்ளைங்க. ஏழுமலையும் வனிதாவும் அவளுக்குப் பொறந்ததுங்க.”எனக்கு குப்பென வியர்த்தது.”என்ன சொல்றே நீ… நீ எதுக்கு அதுகளை வளர்க்கறே? தலையெழுத்தா உனக்கு?”  “என் புருஷன் கட்டடம் இடிஞ்சுசெத்துட்டார்னு சேதி வந்ததும் பதறி அடிச்சுகிட்டு ஓடினேன் அம்மா. செத்துப் போன நாலஞ்சு பேரையும் ஆஸ்பத்திரி வண்டியிலே பொட்டலமா கட்டி தூக்கிட்டு வந்து போட்டாங்க. என் புருஷன் உடம்பு மேலே விழுந்து கதறினேன். அப்புறமா மனசைத் தேத்திக்கிட்டு செய்ய வேண்டிய சாங்கியங்களை செய்யத் தொடங்கினேன். அப்ப தான் பார்த்தேன். மத்த பொணங்களை உறவுக்காரங்க தூக்கிக் கிட்டு போறாங்க. ஆனா அந்த பொம்பளையோட பொணம் மாத்திரம் அனாதையா எறும்பு அரிச்சுக் கிடந்தது. யாருமே அக்கறை காட்டலை. ஏழுமலை திரு திருன்னு முழிச்சுகிட்டு நிக்கறான். வனிதா எதுவும் புரியாமே விளையாடிகிட்டு இருக்கு.

“எனக்கு மனசு புழிஞ்சு எடுத்த மாதிரி ஆயிடுச் சுங்க. நான் அப்படியே விட்டுட்டு வந்திருந்தா அந்த புள்ளைங்க ரெண்டும் தெருத்தெருவா பிச்சைதான் எடுக்கணும். இல்லாட்டி கெட்டவங்க கையிலே கிடைச்சா சீரழிச்சிடுவாங்க. மனசு கேட்கலைங்க. பெத்தவ பண்ணின தப்புக்கு புள்ளைங்க என்ன பண்ணும் ? அதுகளும் என் புருஷனோட ரத்தம் தானே…அதாங்க என் கூடவே கூட்டிட்டு வந்துட் டேன். நான் குடிக்கிற கஞ்சியை அதுங்களுக்கும் ஊத்தறேன். திருப்தியா இருக்குங்க.”வாயடைத்து நின்றேன் நான்!அதுவரை ஒதுங்கி நின்ற என் கணவர் முன்னால் வந்தார்.”பாக்கியம் உன்னை எப்படி பாராட்டறதுன்னே தெரியலைம்மா, உன் பிள்ளைங்க படிப்புக்கு நான் பொறுப்பு. எனக்கு தெரிஞ்ச டிரஸ்ட் இருக்கு. அவங்ககிட்டே சொல்றேன். முழு பொறுப்பையும் அவங்களே ஏத்துக்குவாங்க. இந்தா…ஆயிரம் ரூபா இருக்கு, இதை வெச்சு திதி செலவு செய். திருப்பிக் கொடுக்க வேண்டாம். என் அன்பளிப்பா வெச்சுக்கோ…” என்றார் தழுதழுத்த குரலில்.பாக்கியம் கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள். “ரொம்ப நன்றிங்க அய்யா… பசங்க படிப்பு செலவை ஏத்துக்கறதா சொல்லறீங்க. ரொம்ப சந்தோஷங்க. ஆனா இந்த ஆயிரம் ரூபா மாத்திரம் கடனாவே இருக்கட்டுங்க. என் புருஷனோட திதி செலவு என் சொந்த பணமாகவே இருக்கட்டுங்க. அப்ப தான் என் மனசுக்கு சமாதானமா இருக்கும். வரேங்க அய்யா, வரேன் அம்மா…”கூடையைத் தூக்கிக் கொண்டு நடந்து செல்லும் அந்த பாக்கியத்தை பார்த்தபடியே நின்றோம். எங்கள் கண்கள் பனித்தன.

நன்றி வாட்ஸ் அப்

பலப்பரீட்சை

‘நண்பா…போர்க்களத்தில் மலையைச் சேர்த்து விட்டுத் திரும்பும்போது நாம் பலப்பரீட்சை செய்யலாம். இப்போது வேண்டாம்’’  என்ற சனிபந்தன ஹனுமந்தன் .

-இலங்கைப் போரின்போது, இந்திரஜித்தின் அஸ்திரத்தால் மயங்கி வீழ்ந்து உயிருக்குப் போராடிய லட்சுமணனையும் வானர சேனைகளையும் காப்பாற்ற, அனுமன் சஞ்ஜீவி மலையைப் பெயர்த்தெடுத்து வந்தார்.

அப்போது, ராவணனின் ஆணைக்கு இணங்க, அப்போது அவனுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருந்த சனி பகவான், அனுமனைத் தடுத்து நிறுத்த முற்பட்டார்.

தன்னை வழிமறித்த சனியிடம், ‘‘நண்பா…போர்க்களத்தில் மலையைச் சேர்த்து விட்டுத் திரும்பும்போது நாம் பலப்பரீட்சை செய்யலாம். இப்போது வேண்டாம்’’ என்றார்  அனுமன்.

ஆனால் சனி, அனுமனின் வேண்டுகோளை ஏற்கவில்லை. ஆவேசத்துடன் அனுமன் மீது பாய்ந்தார். இதனால் கோபம் கொண்ட அனுமன், சனியைத் தன் காலில் சுற்றிக் கட்டிக்கொண்டு போர்க்களத்தை நோக்கிப் பறந்தார் .

பிறகு, அவர் மீண்டும் அதே இடத்துக்குத் திரும்பி வந்து, சனி பகவானுக்கு விமோசனம் தந்ததாக புராணம் உண்டு!

விமோசனம் பெற்ற சனிபகவான், ‘இனி தங்களை வணங்கும் அடியார்க்கு என்னால் பாதிப்பு இருக்காது’ என்று வாக்கு தந்தார்

இங்கே அனுமன் நின்ற இடத்தில்தான் தற்போது கோயில் அமைந்திருக்கிறது.

தேனி மாவட்டம், கம்பம் அருகே உள்ளது ஹனுமந்தன்பட்டி.

இங்கே, சுரபி நதிக்கரையில் கோயில் கொண்டிருக்கிறார் சனிபந்தன ஹனுமந்தராயப் பெருமாள். மிகுந்த வரப்பிரசாதி இவர்!