அம்மாவுக்கு ஒரு பட்டுப் புடவை

“ஏண்டா, போய்தான் ஆகணுமா? இங்கேயே பக்கத்துல மாயவரம், கும்பகோணத்துல வேலை ஒண்ணும் கிடைக்காதா?” என்று அம்மா அடுப்பை மெழுகிக்கொண்டே கேட்க, 

“இல்லம்மா, பெரிய பெரிய கம்பெனியெல்லாம் மெட்ராஸ்லதான் இருக்கு” என்றேன். 

“சரி…இங்க இருந்தபடியே அங்க வேலை தேடு. கிடைச்சவுடன போயிடலாம். அதுவரைக்கும் அப்பாவுக்கு ஒத்தாசையா இருக்கலாமோனோ. அவருக்கும் இப்பல்லாம் தள்ளாம ஜாஸ்தியா ஆயிண்டிருக்கு.”

அப்பா குறுக்கிட்டு “அதெல்லாம் ஒண்ணும் இல்ல. அம்மா இப்படித்தான் ஏதாவது சொல்லிண்டிருப்பா. உன் ப்யூச்சர் முக்கியம். ஒண்ணு பண்ணலாம். நாளைலேந்து சுதேசமித்திரனை நிறுத்திட்டு ஹிண்டு வாங்கறேன். அதுல வர அட்வர்டைஸ்மெண்ட பார்த்து அப்ளை பண்ணு. கிடைச்சவுடனே கிளம்பிடு. என்ன?” என்றார். 

“இல்லப்பா. அதெல்லாம் சரிப்பட்டு வராது. அங்க போய் உட்காந்து தேடினாதான் கிடைக்கும்.”

“அதுவும் சரிதான். நம்ம கிருஷ்ணமாச்சாரிகூட அங்கதான் புரசவாக்கத்துல இருக்கான். அவனுக்கு லெட்டர் போடறேன். தூரத்து உறவுதான். போய் கொஞ்ச நாளைக்கு அவனோட இருக்கலாம். அப்புறமா வேற இடம் பாத்துக்கோ.”

“நீங்க வேற, அவன்தான் சின்ன வயசு, போறேன், போறேன்னா நீங்களும் டிக்கெட் வாங்கிக் கொடுத்து ரயில் ஏத்திவிட்டுவிடுவேள் போல இருக்கே. கண்ணா, இன்னும் ஒரே ஒரு வருஷம் இங்கே இருந்துட்டு போயேண்டா.” 

“இல்ல அம்மா. இங்க இந்த மாடு, நிலத்தையெல்லாம் என்னால கட்டிண்டு அழ முடியாது. (சொன்ன உடனேயே பல்லைக் கடித்துக்கொண்டேன். சொல்லியிருக்கக் கூடாது). அது இல்ல, நான் என்ன சொல்ல வரேன்னா, இங்கேயே இருந்தா எனக்கு லைஃப்ல முன்னுக்கு வரவே முடியாதுமா.

‘உங்களுக்கெல்லாம் இப்ப புரியாது. வேலை கிடைச்ச அடுத்த மாசமே திருவல்லிக்கேணில ஒரு வீட்ட வாடகைக்கு எடுத்து உங்களையெல்லாம் கூட்டுண்டு போய் வைச்சுக்கப் போறேன். நீங்களும் தினமும் கார்த்தால பார்த்தஸாரதி கோவிலுக்கு போயிட்டு வரப்போறேள். அப்ப தெரியும்.”

அம்மாவுக்கு கண் லேசாக கலங்கியதுபோல் தெரிந்தது. 

“நான் நம்ம ஊர் பெருமாளை விட்டுவிட்டு எங்கேயும் வருவதாயில்ல.” என்றார் அப்பா. 

ஒருநாள் அம்மா ட்ரங் பெட்டியை எதற்கோ திறந்தபோது அதில் இரண்டு புடவைகளைப் பார்த்தேன். ஒன்று அரக்கு கலர், மற்றொன்று மஞ்சள், சிவப்பு, பச்சை வர்ணத்தில் சிறு,சிறு கட்டங்கள் போட்ட புடவை. 

“ஏம்மா இதையெல்லாம் நீ கட்டிக்கிறதே இல்லை?”

“இதெல்லாம் பட்டுப் புடவைடா. நீ பொறக்கறதுக்கு முன்னாடி வாங்கினது. ஏதாவது கல்யாணம் கார்த்திகைனாதான் கட்டிக்க முடியும். ரொம்ப நாளா எடுக்காதனால மடிப்புல எல்லாம் இத்து போயிடுத்து. இப்ப கட்டிக்க முடியாது, தூக்கி எறியவும் மனசு வரல்லை.”

“உன் கல்யாணத்துக்கு வாங்கினதா அம்மா?”

“ஆமாண்டா, ஒண்ணு கூறப் புடவை”. இந்த வயதிலும் முகத்தில் லேசாக வெட்கம். 

“இப்போ ஏதாவது கல்யாணம்னா என்ன பண்ணுவ?”

“ஏன், நீ வாங்கித் தர மாட்டயா?”

“அம்மா, எனக்கு வேலை கிடைச்சவுடன முதல் மாச சம்பளத்துல உனக்கு ஒரு பட்டு புடவை வாங்கித்தரேன்.” 

முதல் மாத சம்பளம் வாங்கிய பிறகுதான்

புரிந்தது, அது ரூம் வாடகைக்கும், மெஸ் கூப்பனுக்கும், பஸ் பாஸுக்குமே சரியாக இருக்கும் என்பது. ஒரே மாதத்தில் என் பைனான்ஷியல் ஸ்டேட்டஸ் நன்றாக புரிய, என் லைஃப் ஸ்டைலை உடனடியாக மாற்றிக்கொண்டேன். தனி ரூமை விட்டு மூன்று பேர் இருக்கும் ரூமுக்கு மாறினேன். பஸ்ஸுக்கு பதிலாக டிரெயின் ப்ளஸ் இரண்டு கிலோ மீட்டர் நடை. மதியம் லிமிடெட் மீல்ஸ். இரவு ஸ்பெஷல் மசாலா அல்லது ரவா தோசை, காப்பியை துறந்து ஒரு ப்ளேட் இட்லி. “என்ன சார், டயட்ல இருக்கீங்களா?” என்றார் சர்வர். 

இந்த ஒரு வருட சிக்கன நடவடிக்கையாலும், ஓவர்டைம் செய்து கிடைத்த எக்ஸ்ட்ரா வரும்படியாலும் ஓரளவுக்கு பணம் சேர்ந்தது. அடுத்த வாரம் வரப்போகும் தீபாவளிக்கு அம்மாவுக்கு கரும்பச்சை நிறத்தில் மாங்காய் ஜரிகை பார்டர் போட்ட அழகான பட்டுப் புடவை வாங்கிக் கொண்டேன். ரூமுக்கு வந்து அதை ஊருக்கு எடுத்துச் செல்லும் பெட்டியில் பத்திரப்படுத்தும்போது மனதுக்குள் ஒரு பெருமிதம். லேட்டானாலும் சொன்னபடி வாங்கிவிட்டேன். அம்மாவிடம் இப்போது சொல்லப் போவதில்லை. தீபாவளியன்று சர்ப்ரைஸாக கொடுக்க வேண்டும். 

தீபாவளிக்கு இன்னும் மூன்று நாட்கள்தான் இருக்கும் போது காலை ஆறு மணிக்கு லாட்ஜ் ஆபீஸ் பையன் கதவைத் தட்டினான். “கண்ணன் சாருக்கு போன்.” இந்த டயத்துல யார் போன்? என்னவா இருக்கும். கொஞ்சம் திகிலோடுதான் போனை எடுத்தேன்.  ஊரிலிருந்து மாமாதான் லயனில் இருந்தார். “கண்ணா…ஒண்ணும் இல்ல…அம்மாவுக்கு கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்ல. நீ உடனே புறப்பட்டு வா.” 

இரவு பத்துபாத்திரங்களை அலம்பிவிட்டு வந்து படுத்தவள் காலை எழுந்திருக்க வில்லையாம். “என்ன, இன்னும் வாசல் தெளிக்கும் சப்தம் கேட்க வில்லையை என்று அப்பா எழுந்து வந்து பார்த்தபோதுதான் தெரிந்ததாம். அப்போதெல்லாம் என்ன காரணம், ஹார்ட் அட்டாக்கா, ஸ்ட்ரோக்கா என்றெல்லாம் அலசுவது கிடையாது. உள்ளூர் கம்பௌண்டர் வந்து நாடி பார்த்து உதட்டைப் பிதுக்குவார். அவ்வளவுதான். “ஆயுசு முடிஞ்சுடுத்து. போயிட்டா.” கொடுத்து வைச்சவளாம். சுமங்கலியா போயிட்டாளாம். 

போயிட்டானு சொன்னால் எனக்கு ஷாக் ஆகிவிடும் என்று அப்பாதான் மாமாவிடம் உடம்பு கொஞ்சம் சரியில்லை என்று  போனில் சொல்லச் சொல்லியிருந்தார். மாமா நேரில் பார்த்தபோது சொன்னது. 

“தீபாவளிக்கு கும்பகோணம் போய் வேஷ்டி, புடவை, உனக்கு சட்டை எல்லாம் வாங்கிண்டு வரணும்னு அப்பா சொன்னபோது ‘எனக்கு வேண்டாம், கண்ணன் பட்டுப்புடவை வாங்கிண்டு வருவான்’னு சொன்னாடா கண்ணா”, மாமா அழுதார். 

“உன்கூட வந்து கொஞ்ச நாள் இருக்கணும்னு அடிக்கடி சொல்லிண்டே இருப்பாள். நான்தான் வேலைல செட்டில் ஆகி தனி வீட்டுக்குப் போகட்டும், நாமும் போகலாம்னு சொல்லுவேன்” அப்பாவுக்கு தொண்டை அடைத்தது.  

காரியங்கள் முடிந்து பதிமூன்றாம் நாள் மாலை ஆபீஸுக்கு கடிதம் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். 

அப்பா வந்தார். “கண்ணா, நீ கேக்கறதுக்கு முன்னாடி நானே ஒண்ணு சொல்லிடறேன். இந்த வீடு, நிலம், மாடு, கன்று இதையெல்லாம் விட்டுட்டு  என்னால உன்கூட மெட்ராஸ்ல வந்து இருக்க முடியாது. அப்படியே நான் வந்தாலும் இதையெல்லாம் பாத்துக்கறத்துக்கு இங்க மனுஷா கிடையாது.”

நான் பதில் கூறவில்லை. 

“என்ன எழுதிண்டு இருக்க? லீவை எக்ஸ்டெண்ட் பண்ணறயா?”

“இல்லப்பா. என்னோட ரெசிக்னேஷன் லெட்டரை எழுதிண்டிருக்கேன். நான் இனிமே இங்கதான் இருக்கப் போறேன். அம்மா சொன்னது போல உங்களுக்கு ஒத்தாஸையா இருப்பேன். உங்கள நன்னா பாத்துக்குவேன். . வயல், மாடு எல்லாத்தையும் நான்தான் பாத்துக்கப்போறேன்.”

அன்றே கோவிலுக்கு சென்று அர்ச்சகரிடம் புடவையை காண்பித்து தயங்கியபடி கேட்டேன், “அம்மாவுக்காக வாங்கினது. தாயாருக்கு சாத்தலாமில்லையா?”

“ஓ, பேஷா. தாயாருக்காக வாங்கினது தானே!” என்றார் சிலேடையாக. “இப்பவே சாத்தறேன்.”

மாங்காய் ஜரிகை பார்டர் போட்ட கரும்பச்சை பட்டுப் புடவையில் ‘அம்மா’ என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள்

(தேரழுந்தூர் பார்த்தசாரதி கண்ணன்)

பகவான் பாபாவுக்கும் காஞ்சி மகா பெரியவருக்கும் இருந்த தெய்வீக பந்தம்

*காஞ்சி மகா பெரியவரின் உன்னதமான பக்தை கர்நாடக இசை பாடகி திருமதி. M.S சுப்புலட்சுமி அம்மையார் ஆகும். அவர் காஞ்சி பெரியவரிடம் மிகுந்த பக்தியும் அன்பும் கொண்டிருந்தார். ஒருநாள் தன் கணவர் திரு. சதாசிவத்துடன் M.S அம்மையார் காஞ்சி பெரியவரை தரிசிக்க காஞ்சி மடத்திற்கு வந்திருந்தார்*._

 *_அப்போது பெரியவர்  ‘நீ புட்டபர்த்திக்கு போக வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. சென்று பாபாவை தரிசித்து விட்டு வா’ என்று கட்டளை பிறப்பித்தார். இதைக் கேட்ட திருமதி M. S அம்மையார் அதிர்ந்து போனார்._*

*மெல்ல தயக்கத்துடன் பெரியவா நீங்க இருக்கையிலே எனக்கு வேறு ஒரு குரு எதற்கு என்று தயங்கியபடி கேட்டார். அதற்கு பெரியவா ‘நான் வெறும் குரு, அவர் இந்த உலகத்துக்கே ஜகத்குரு’. ஒருமுறை சென்று வா உனக்கே எல்லாம் புரியும் என்று அவர்களை வழியனுப்பி வைத்தார்.*

*பொதுவாக திருமதி M.S சுப்புலட்சுமி அவர்கள் ‘குரு வாக்கே வேதவாக்கு’ என நினைத்து வாழ்பவர். அதனால், தன் குரு சொல்லை தட்டாமல் ஒருநாள் செவ்வாயன்று கணவன் மனைவி இருவரும் புட்டபர்த்திக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள்*.

*மனக் குழப்பத்தில் இருந்த M.S அம்மையார் தரிசனத்தில், முன்வரிசையில் அமர்ந்து இருந்தார்கள். சிவந்த சூரியனாய் புன்னகை முகத்துடன் உள்ளே நுழைந்த பகவான்,  பக்தர்களுக்கு தரிசனம் கொடுத்த பின்னர் கணவன் மனைவி இருவரையும் நேர்காணல் அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். கிட்டத்தட்ட நேர்காணல் இரண்டே கால் மணிநேரம் நடந்தது. நேர்காணல் முடிந்த பிறகு, பாபா அவர்களை வெளியே அழைத்து வந்தார்*.

*வந்தவர்கள் பகவானின் திருக்கமல பாதத்தை பற்றிக்கொண்டு சுவாமி சுவாமி என்று ஏதோ கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். பாபாவும் அவர்களுக்கு ஆசிர்வாதம் செய்து அவர்களை அனுப்பி வைத்தார். அன்று முதல் திருமதி M.S சுப்புலட்சுமி அம்மையாரின் குடும்பம் தீவிர சாயி பக்தர்களாக மாறினார்கள். அதன்பிறகு புட்டபர்த்திக்கு பலமுறை சென்று பகவானை தரிசித்து, கச்சேரியும் நிகழ்த்தி உள்ளார்கள்*.

*ஒரு முறை கர்நாடக இசை பாடகியும், M.S அம்மையாரின் நெருங்கிய தோழியான திருமதி பட்டம்மாள், M.S அம்மையாரின் பெரும் மாற்றத்திற்கு காரணமான பாபா உடனான அந்த நேர்காணல் அறை அனுபவத்தை பற்றி கேட்டபோது M.S அம்மையார் ‘இது எங்களின் தனிப்பட்ட அனுபவம். அதனை நேரம் வரும்போது நானே சொல்கின்றேன்’ என்று சொல்லி அதனை சொல்ல மறுத்துவிட்டார். பின்பு அவர் கடைசிவரை அந்த அனுபவத்தை யாரிடமும் பகிர வில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது*.

*காஞ்சி மகா பெரியவா பக்தர்களுக்கு பரிச்சயமான பெயர் திரு. ரா. கணபதி அவர்கள். இவர் காஞ்சி பெரியவரின் முக்கிய புத்தகமாக கருதப்படும்* *தெய்வத்தின் குரல்* *என்ற புத்தகத்தை எழுதியவர் இவரே. இந்தப் புத்தகத்தை அவர் முழுவதுமாக எழுதி முடிக்காமல் புட்டபர்த்திக்கு சென்று பாபாவிடம் கொஞ்ச நாட்கள் தங்கி இருந்தார்*.

*அப்படி அவர் தங்கியிருந்த சமயத்தில் தான் பாபா அவரை அழைத்து, முதலில் போய் தெய்வத்தின் குரல் புத்தகத்தை முழுவதுமாக முடித்து உன் கடமையை நிறைவேற்று. நீ செய்யும் இந்த பணி, ஒரு மகத்தான பணி. போய் உன் கடமையைச் சிறப்பாக செய் என்று அவரை அனுப்பி வைத்தார். இவ்வாறுதான் அவர் அந்த புத்தகத்தை முழுவதுமாக எழுதி முடித்தார்.* 

*மேலும் ரா கணபதி அவர்கள் தன்னுடைய அனுபவத்தை விவரிக்கும் போது, புட்டபர்த்திக்கு போகும்போதெல்லாம் பாபா, காஞ்சிப் பெரியவரை பற்றி நலம் விசாரிப்பார். அதேபோல், தான் காஞ்சி மடத்திற்கு வரும்போதெல்லாம் பெரியவா பாபாவைப் பற்றி கேட்பார் என்று தன்னுடைய அனுபவத்தை  பகிர்ந்துள்ளார்*. 

*ரா.கணபதி அவர்கள் பகவான் சத்ய சாய் பாபாவை பற்றி பல புத்தகங்களை எழுதியுள்ளார். அதில் குறிப்பிடத்தக்க புத்தகமான ‘சுவாமி’  என்ற புத்தகத்தில் அவர் எண்ணற்ற பாபாவின் மெய்சிலிர்க்கும் அற்புதங்களை பதிவு செய்துள்ளார். சத்ய சாயி பாபாவின் அற்புதங்களை விரிவாக படிக்க விரும்பும் அன்பர்கள் இந்த புத்தகத்தை படிக்கலாம்*.

*அதேபோல் சென்னை திருவல்லிக்கேணியை சேர்ந்த சீனிவாச அய்யங்கார் என்ற ஒரு அன்பர், காஞ்சி மடத்திற்கு அடிக்கடி சென்று மகா பெரியவாவிடம் ஆலோசனை கேட்டு வருவார். அவர் ஒருமுறை  புட்டபர்த்திக்கு தன் நண்பரோடு சென்றிருந்தார். சென்றவருக்கு கிடைத்தது அதிர்ஷ்டம். பாபா அவருக்கும், அவர் நண்பருக்கும் சேர்த்து நேர்காணல் கொடுத்தார்*.

*நேர்காணலில் அவர் குடும்ப கதை எல்லாம் பேசி முடித்த பிறகு கடைசியாக பாபா ஒரு மாங்கனியை  ஸ்ருஷ்டித்து  ஐயங்காரிடம் கொடுத்தார். பின்னர் ‘நீங்கள் இங்கிருந்து நேராக காஞ்சி மடத்திற்கு செல்கிறீர்கள் அல்லவா?’ என்ற ஐயங்காரிடம் கேட்டார். அதற்கு அவர் ஆம் சுவாமி என்று பதில் உரைக்க, போய் இந்த மாங்கனியை உங்கள் பெரியவரிடம் கொண்டு போய் சேருங்கள் என்று கொடுத்து அனுப்பினார்.* 

*பின்னர் அவரும் காஞ்சி மடத்துக்கு வந்து சேர்ந்தார். அவர் வந்து சேர்ந்த சமயத்தில் கூட்டம் சற்று அதிகமாகவே காணப்பட்டது. அவரும் ஒரு வரிசையில் ஓரமாக நின்று கொண்டிருந்தார். அப்போது பெரியவரின் சிஷ்யர் ஒருவர் உங்களை  பெரியவா அழைக்கிறார் வாருங்கள் என்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றார்.* 

*உள்ளே சென்ற உடனே பெரியவா ‘எங்கே அந்த மரகத அம்பாள்’ என்று கேட்டார். ஐயங்காருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.  உடனே காஞ்சி பெரியவர் கையை மாங்கனியை போல் செய்து காண்பிக்க ஒரு வழியாக ஐயங்காருக்கு புரிந்தது.  உடனே தன் கையில் இருந்த மாங்கனியை பெரியவரிடம் கொடுத்து நமஸ்காரம் செய்து கொண்டார்.*

*பெரியவா அருகில் இருந்த ஒரு சிஷ்யனிடம் கொடுத்து இந்த மாங்கனியை சரிபாதியாக வெட்டுமாறு கேட்டுக்கொண்டார். அந்த சிஷ்யர் ஒரு கத்தியால் அந்த மாங்கனியை சரிபாதியாக வெட்ட உள்ளே பார்த்தால் மாங்கொட்டைக்கு பதிலாக ஒரு சின்ன அளவில் பளபளக்கும் மரகத அம்பாள் விக்கிரகம்.* 

*அப்போதுதான் ஐயங்காருக்கு எல்லாம் தெளிவாக புரிந்தது. மேலும் இந்த சம்பவத்தை பற்றி அவர் விரிவாக பெரியவரிடம் கேட்ட போது பெரியவர் பதில் எதுவும் தெரிவிக்கவில்லை. அதற்கு பதிலாக ஐயங்காருக்கு மாங்கனியில் பாதியை கொடுத்து வழி அனுப்பி வைத்தார்*.

*காஞ்சி மகா பெரியவரும், பகவான் பாபாவும் ஒருபோதும் நேருக்கு நேராக சந்தித்ததே கிடையாது. அவர்களின் தெய்வீக பந்தம், நம் சராசரி கண்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. அவர்கள் பார்க்காமலே இருந்த இடத்திலிருந்து கொண்டே பேசி கொள்கிறார்கள் என்று நடந்த சம்பவங்களை வைத்து பார்க்கும்போது நமக்கு தெளிவாக புலப்படுகிறது.*

*இப்படி எண்ணற்ற மகான்களும், முனிவர்களும் இருந்த இடத்தில் இருந்து கொண்டே பகவானை தரிசித்து கொள்கிறார்கள். இதில் ஆச்சரியம் ஏதும் இல்லை. ஏனென்றால் ஒருசில  பக்தர்களுக்கு இது போன்று அனுபவம் கிட்டியுள்ளது. அதாவது இரவு நேரங்களில் தேவதைகளும் முனிவர்களும் வந்து போவதுபோல் அவர்கள் கண்டிருக்கிறார்கள். சில புத்தகங்களில் அவர்கள் அந்த அனுபவத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள்.*

காஞ்சிப் பெரியவரின் கரு(ம்பு)ணை

மகாபெரியவர் காஞ்சிபுரத்தில் அருளாட்சி செய்து கொண்டிருந்த காலகட்டம்.

அந்தக் காலகட்டத்தில் பண்டிகையோ திருவிழாவோ வந்தால் மடத்தில் பெரியவாளை தரிசிக்க கூட்டம் அதிகம் வரும். காரணம் அந்த சமயத்தில் பண்டிகையின் சிறப்பையும் அதன் புராணத்தையும் விளக்கமாகச் சொல்வார் ஆசார்யா. அதோடு மடத்தின் சார்பில் பக்தர்களுக்கு விசேஷ பிரசாதங்களும் கிடைக்கும்.

அந்த மாதிரி ஒரு சமயம் மார்கழி மாதத்தின் கடைசி நாள். விடிந்தால் பொங்கல் திருநாள் என்ற சந்தர்ப்பத்தில் மகானின் அருள்வாக்கினைக் கேட்கவும் அருளாசியைப் பெறவும் பெரும் பக்தர் கூட்டம் வந்திருந்தது.

வழக்கமான நேரத்தைவிடவும் அன்று அதிக நேரம் தரிசனம் தந்துகொண்டிருந்தார், பெரியவர்.

கனிவர்க்கங்களும் புஷ்பங்களும் என்று பக்தர்கள் மகானுக்கு சமர்ப்பிக்க கொண்டு வந்திருந்தவை நிறைந்து இருந்தன.

மகான், மார்கழி முடிந்ததும் தை மாதம் பிறந்தால் வழி பிறக்கும் என்று சொல்லப்படுவதற்கான காரணங்களைச் சொல்லிவிட்டு, சூரியனின் தேர்ப்பாதை தை மாதத்தில் திசை திரும்பும் என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

அப்படி தேர்திசை மாறும் தினம் உத்தராயண புண்யகாலம் என்று அழைக்கப்படும் என்பதைச் சொன்னவர், அது தேவர்களுக்கு விடியற்காலை தொடங்கும் நேரம். அந்த சமயத்தில் விசேஷமாக பூஜைகள் செய்வது நல்லது என்றும் விளக்கினார்.

உபன்யாசம் நிகழ்த்திக்கொண்டே வந்திருந்த பக்தர்களுக்கு ஆசியும் அளித்துக் கொண்டிருந்த பெரியவா, திடீரென்று தன் உரையை நிறுத்திவிட்டு, கொஞ்ச தூரத்தில் உட்கார்ந்திருந்த ஒரு பெண்மணியையும் அவள் மடியில் இருந்த குழந்தையையும் உற்றுப் பார்த்தார்.

ஆசார்யாளின் அந்தச் செயலுக்கு காரணம் தெரியாமல் எல்லோரும் திகைப்போடு பார்க்க, தன் பக்கத்தில் இருந்த அணுக்கத் தொண்டரை அழைத்தார், மகான்.

“அந்தப் பெண்மணியை இங்கே அழைத்துவா…அவளிடம் இருக்கும் குழந்தையை அசைக்காமல் வாங்கி அப்படியே தோளில் சாய்த்துத் தூக்கி வா!” சொன்னார்.

அப்படியே சென்று, குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டு, அதன் தாயையும் அழைத்துவந்தார், சீடர்.

கிட்டே வந்ததும், குழந்தையின் தாயைப் பார்த்து, “குழந்தைக்கு என்ன?” கேட்டார், மகான்.

அவர் கேட்டதும் வியப்போடு விழித்த அந்தப் பெண்மணி, “எதுவும் இல்லையே…குழந்தை அசதியில தூங்கிக்கொண்டு இருக்கிறான்…அவ்வளவுதான்…என்றார்.

“இல்லையே..வரும்போது அவனுக்கு என்ன வாங்கி கொடுத்தாய்?” கேட்டார், மகான்.

“பஸ்ஸுல வரும்போது அடம்பிடிச்சு அழுதான் என்று ஒரு கரும்பு வாங்கித் தந்தேன்..வேறு எதுவும் வாங்கித் தரவில்லை!”

அந்தப் பெண்மணி சொல்ல, “குழந்தையை அப்படியே தோளில் போட்டுக் கொண்டு முதுகைத் தடவிக் கொடு. தலை கொஞ்சம் தாழ இருக்கட்டும்.!” பெரியவா சொல்ல, அப்படியே செய்தார் சீடர்.

அடுத்த சில நிமிடங்களில் நடந்ததுதான் ஆச்சரியம். தூங்குவதுபோல் இருந்த குழந்தை மெதுவாக இருமத் தொடங்கி, பெரிதாக ஒரு சத்தத்தோடு கனைக்க, அவனது வாயில் இருந்து வெளியே வந்து விழுந்தது ஒரு சிறிய கரும்புத் துணுக்கு!

கரும்பைத் தின்றபோது குழந்தை சரியாகத் துப்பாமல் சக்கையைக் கொஞ்சம் விழுங்கியதால், அது தொண்டையில் அடைத்துக் கொண்டு, சுவாசம் குறைந்து, குழந்தை மயக்கத்தில் இருந்திருக்கிறான் என்பது அதன் பிறகுதான் அந்தத் தாய்க்கே தெரியவந்தது.

இன்னும் கொஞ்சம் தாமதித்திருந்தால், குழந்தைக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் ஆகியிருக்கலாம். ஆனால், தன் சன்னதிக்கு வந்த பக்தரைக் காப்பது தன் கடமை என்று யாரும் சொல்லாமலே அனைத்தையும் அறிந்து குழந்தையைக் காத்த மகாபெரியவாளின் தீர்க்க தரிசனத்தை நேரடியாகப் பார்த்தவர்கள் அனைவரும் பரவசத்தில் ஆழ்ந்தார்கள்.

கரும்பு வில் ஏந்திய காமாட்சியின் செல்லக் குழந்தையான மகாபெரியவருக்கு, கரும்பினால் ஒரு குழந்தைக்கு ஏற்பட்டிருந்த சங்கடம் எப்படித் தெரியும் என்பதை நாமெல்லாம் புரிந்து கொள்வது அவ்வளவு சுலபமா என்ன? 

                                                                                                                        “கடவுளின் குரல்” – தொகுப்பு: ஆர்.என். ராஜன்.

29 /01 /2020 குமுதம் இதழிலிருந்து…

அருள் செய்வதிலும் நாடகம்.

(பேரனுக்கு வைசூரி போட்டு கண் பார்வை போய்விட்டெதென்று கவலையுடன் வந்த ஒரு அம்மா)(“பெற்றம்” என்ற சொல்லைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்வதுபோல்பேசி, வருத்தத்துடன் வந்த ஒருவருக்கு அவர் விரும்பியபடிபேரனுக்குப் பார்வை வர ஒரு நீண்ட கதையையும் சொல்லிவழிகாட்டிய அனுக்கிரகம் இது.)

ஒரு முறை பேரனுக்கு வைசூரி போட்டு கண் பார்வை போய் விட்டெதென்று கவலையுடன் ஒரு அம்மா வந்தார்.அவரை கவனிக்காமல் வேறு ஒருவரிடம் பேசிக்கொண்டே இருந்தார்.பேச்சின் இடையில் “பெற்றம்” என்றால் என்ன? என்று பெரியவாகேட்டார். பேசிக்கொண்டிருந்தவர் அதற்குக் “கால் நடைகள்”என்று பொருள் கூறி: திருப்பாவையில் கூட” பெற்றம்மேய்த்துண்ணும் குலம்” என்று வந்திருக்கிறதே என்றுதான் சொன்னதை நிறுவினார்.இன்னும் எங்கேயாவது வந்திருக்கிறதா என்று கேட்டார்.பெரியவா.ஆமாம் சுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகளும் இந்தச் சொல்லைப்  பயன்படுத்தியிருக்கிறார் என்றார் அவர்.அவர் அது சரி எந்த இடத்தில்எதற்காகப் பாடினார் தெரியுமா?

சுந்தரமூர்த்தி ஸ்வாமிகள் ப்ரவைநாச்சியார் என்பவரைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டு, மீண்டும்சங்கிலி நாச்சியார் என்பவரைத் தேடி போனார். அவள் மிகஎச்சரிக்கையாக,தன்னைப் பிரிய மாட்டேன் என்று சத்தியம்-அதிலும் அந்த ஊர்க்கோயிலில் உள்ள இறைவனைத் தொட்டுச்செய்ய வேண்டும், அப்போதுதான் திருமணம் என்று சொல்லி விடுகிறாள். சிவபெருமான்தான் தம்பிரான் தோழராயிற்றே!பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்ற துணிவில் சங்கிலி சொன்னதற்குசுந்தரரும் ஒப்புக்கொண்டார். நேரே ஆதிபுரீஸ்வரரிடம் போனார்.நடந்ததைச் சொன்னார். நாளைக்கு நான் சத்தியம் செய்துகொடுக்கும்போது நீ இந்த சந்நதியில் இல்லாமல் வெளியேமகிழம்பூ மரத்தடியில் அமர்ந்துவிடு.ஏனெனில் என் சத்தியத்தைக்காப்பாற்றுவேன் என்ற நம்பிக்கை எனக்கில்லை. அதனால் உன்மேல்ஆணையிட முடியாது என்கிறார்.சுவாமி ஒப்புக்கொண்டார்.அதோடு நிற்காமல் சுவாமி, சங்கிலி நாச்சியார் கனவில் வந்து”சுந்தரரை மகிழ மரத்தடியிலே சத்தியம் பண்ணித் தரச் சொல்லு”என்று சொல்லிவிட்டு வேடிக்கைப் பார்த்தார். அவளும் கோயிலுக்குசுந்தரருடன் வந்ததும்,சுவாமி மேல் ஆணையிட வேண்டாம்.இந்தமரத்தடியில் சத்தியம் செய்யுங்கள் போதும் என்று சொல்லி,இக்கட்டில் அவரை மாட்டிவிட்டாள். சுந்தரர் பரமன் திருவிளையாடலைத்தெரிந்து கொண்டார். வேறு வழியில்லாமல் சத்தியம் செய்தார்.சிறிது நாட்கள் கூட அதைக் காப்பாற்ற டியவில்லை.திருவாருர் தியாகேசனைப் பிரிந்து இருக்க இயலாமல் கிளம்பிவிட்டார்.திருவொற்றியூர் எல்லயைத் தாண்டியதும் இரண்டு கண்களும்பார்வை இழந்தன.சத்தியம் தவறினவர் தோழனானாலும் இறைவன் நீதி எல்லோருக்கும்சமம்தான்!” தண்டித்தாலும் நீயே கதி!” என்று சிவனைப் போற்றிசுந்தரர் ஒரு பதிகம் பாட ஒரு கண் சரியாகி விட்டது.

இப்படிக் கதையை வந்த அம்மாவுக்காகவே சொன்ன பெரியவா,”ஆலம் தான் உகந்து அமுது செய்தானை, ஆதியை, அமரர் தொழுது ஏத்தும்சீலம் தான் பெரிதும்(ம்) உடையானை, சிந்திப்பார் அவர் சிந்தை உளானை,ஏல வார் குழலாள் உமை நங்கை என்றும் ஏத்தி வழிபடப் பெற்றகால காலனை, கம்பன் எம்மானை, காணக் கண் அடியேன் பெற்ற ஆறே! .”இந்தப் பதிகம் பாடினா போன கண் திரும்பி வந்து விடும்” என்றுமுடித்தார். இப்படியும் அருள் செய்வதில் ஒரு நாடகமே நடத்தக்கூடியவர் பெரியவா.என்ற அந்ததேவாரப் பதிகத்தை தேடி எடுத்து, அந்த அம்மாவை தினமும்பாராயணம் பண்ணச் சொல்லி பேரனுக்குப் ர்வை கிடைக்கச்செய்தார்.

ஏதோ, “பெற்றம்” என்ற சொல்லைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்வதுபோல்பேசி, வருத்தத்துடன் வந்த ஒருவருக்கு அவர் விரும்பியபடிபேரனுக்குப் பார்வை வர ஒரு நீண்ட கதையையும் சொல்லி வழிகாட்டிய அனுக்கிரகம் இது.சுந்தரர் திருவாரூருக்குப் போய் வேறொரு பதிகம் பாடிமற்றொரு கண் பார்வையும் பெற்றுவிட்டதாக வரலாறு.இரண்டு பதிகங்களின் மகிமையை உணர்ந்து, பயன் பெற்றஒருவர் இன்னும் சாட்சியாக நம்மிடையே இருக்கிறார்.

குடியிருக்கும் கோயில்

மன்னருக்கு ஒரு சந்தேகம் வர மந்திரியை வரவழைத்தார்.  கடவுளை நேரில் நான் பார்க்க வேண்டும்  ஏற்பாடு செய்பவருக்கு ஆயிரம் பொற்காசுகல் பரிசு என உத்தரவிட்டார் மன்னர்   புரியாமல் விழித்தார் மந்திரி. ஒரு மாதம் அவகாசம் அளிக்கிறேன் அதற்குள் ஏற்பாடு செய்யாவிட்டால் உமக்கு தண்டனை அளிப்பேன் என எச்சரித்தார்.  நாடெங்கும் செய்தி பரவியது.  பரிசுக்கு ஆசைப்பட்டு கடவுள் வைகுண்டத்தில் இருக்கிறார்  கயிலாயத்தில் இருக்கிறார்  சூரிய மண்டலத்தில் இருக்கிறார் வேதங்களில் மறைந்திருக்கிறார் என பண்டிதர்கள் ஆளுக்கொரு விளக்கம் அளித்தனர்.  ஆனால் யாரும் கடவுளைக் காட்ட முன்வரவில்லை.

நாளையோடு கெடு முடிய இருந்ததால் மந்திரி குழப்பத்தில் தவித்தார்.  மந்திரியை விடுவிக்க எண்னிய அவரது மகளான சிறுமி அரண்மனைக்கு புறப்பட்டாள்.  மன்னா கடவுள் இருக்குமிடத்தை காட்டினால் தாங்கள் ஆயிரம் பொற்காசுகல் அளிப்பதாக கேள்விப்பட்டேன்  அதற்கு முன்னதாக கடவுள் இல்லாத இடத்தை நீங்கள் காட்டுங்கள் என்றாள் மௌனம் காத்தார் மன்னர்.  மன்னா எங்கும் நிறைந்தவர் கடவுள் என்றாலும் தவத்தில் சிறந்த ஞானிகளால் மட்டுமே அவரைக் காண முடியும்  புலன்களை அடக்கிய அவர்களின் உள்ளம் கோயிலாக இருக்கும்  அதுவே கடவுள் குடியிருக்கும் கோயில் என்றாள்  தவத்தின் மேன்மை அறிந்த மன்னர் தானும் தவத்தில் ஈடுபட முடிவெடுத்தார்.

ஆடுகின்றாரடி தில்லையிலே

மத்யந்தனர் மகன் மழனுக்கு குருவாக இருந்து வேதங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தார்.  தந்தையே பிறவியிலிருந்து விடுபட்டு கடவுளை அடிய்ய தவம் செய்வது தானே வழி? எனக் கேட்டான் மழன்.

தவம் செய்தால் சொர்க்கம் தான் கிடைக்கும். பக்தியுடன் சிவபூஜை செய்பவர்களுக்கே மறுபிறவி ஏற்படாது. சிதம்பரம் என்னும் தில்லை வனத்தில் குடியிருக்கும் சிவனை வழிபடு  உன் விருப்பம் நிறைவேறும் என்றார்.  சிவ பூஜை செய்வதற்காக மழன் தில்லைவனத்தில் தங்கினான். அங்கிருந்தவர்கள் மழ முனிவர் என அவனை அழைக்கத் தொடங்கினர். தினமும் பூப்பறித்து சிவபூஜை செய்யத் தொடங்கினார். பூஜையின் போது ஏதாவது பூ அழுகி இருந்தால் முனிவர் வருத்தப்படுவார்.  அப்பனே அழுகிய மலர்களால் உம்மை அர்ச்சித்தால் பாவம் ஏற்படுமே  காலையில் வண்டுகள் பூக்களில் உள்ள தேனை குடிப்பதால் பூக்கள் எச்சில் பட்டு விடுகின்றன.  இரவில் பறிக்கலாம் என்றால் மரம் ஏற முடியாமல் கால் வழுக்கிறது. இருளில் கண்கள் தெரிவதில்லை. நல்ல பூக்களை பறிக்க வழிகாட்ட வேண்டும் என சிவனிடம் வேண்டினார்.

வாழ் நாள் முழுவதும் உம்மை பூஜிக்கும் பாக்கியம் வேண்டும்   வழுக்காமல் மரம் ஏறும் விதத்தில் புலியை போல் வலிமையான காலும் கைகளில் நகமும் வேண்டும்  அது மட்டுமல்ல கால்களிலும் விரல்களிலும் கண்கள் இருந்தால் பூக்களை பறிக்க ஏதுவாக இருக்கும் என்றார்  சிவனும் அப்படியே வழங்கினார்.  புலிக்கால் முனிவர் என்னும் பொருளில் மழமுனிவர் வியாக்ர பாதர் எனப்பட்டார்.  இப்படி வியாக்ரபாதர் தினமும் பூப்பறித்து சிவபூஜை செய்த காலத்தில் வைகுண்டத்தில் ஒரு நாள் மகாவிஷ்ணுவின் பாரம் தாங்க முடியாமல் ஆதிசேஷன் அவதிப்பட்டார்.  இதற்கான காரணத்தை கேட்டபோது ஆதிசேஷா பூலோகத்திலுள்ள தில்லை வனத்தில் நடனமாடும் சிவபெருமானை தரித்ததால் மனம் பூரித்தே  அதனால் தான் என் உடலில் பாரம் அதிகமானது  என்றார் மகாவிஷ்ணு.

அந்த நடனக் காட்சியை தானும் தரிசிக்க வேண்டும் என ஆதிசேஷன் ஆசைப்பட்டார். மகாவிஷ்ணுவும் அனுமதி அளித்தார்.  பூலோகத்தில் வாழ்ந்த அத்திரி மகரிஷி அனுசூயா தமபதிக்கு மகனாகப் பிறந்தார்  அவருக்கு பதஞ்சலி எனப் பெயரிட்டு வளர்த்தனர்  பிறவியிலேயே ஆன்மிக ஞானம் கொண்ட பதஞ்சலி தில்லை வனத்தில் வாழும் புலிக்கால் முனிவரை சந்தித்தார்.  இருவரும் சிவபெருமானின் நடனத்தைக் காணும் நோக்கத்தில் தவமிருக்கத் தொடங்கினர்.  அதற்குரிய நன்னாளும் வந்தது. ஒரு மார்கழி திருவாதிரை அதிகாலையிலேயே பேரொளி ஒன்ரு முனிவர்களின் கண்ணுக்கு தெரிந்தது   நந்திகேஸ்வரரின் கொம்புகளுக்கு இடையில் சிவபெருமான் எழுந்தருளி ஆனந்த தாண்டவம் ஆடினார். வியாக்ரபாதரும் பதஞ்சலியும் அதைக் கண்டு மகிழ்ந்தனர்.  அவரே சிதம்பரத்தில் நடராஜர் என்னும் பெயரில் கோயில் கொண்டிருக்கிறார்.

எது வளர்ச்சி ?

ராஜ்  கூடைப்பந்து விளையாட்டு வீரன் ஆறடி உயரம்  சிக்ஸ் பேக் உடலமைப்பு உயரம் காரணமாக விளையாட்டில் முன்னிலை வகித்தான். விருதுகளை வென்றான்.  கல்லூரி படிப்பை முடித்ததும் விளையாட்டு திறமைக்காக பிரபல நிறுவனம் வேலை தந்தது. இதனால் குள்ளமானவர்களை கேலி கிண்டல் செய்வான். அலட்சியப்படுத்திடுவான்  எதிர்த்தால் தாக்குவான்  அராஜகம் செய்து வந்தான் ராஜ்.

தேசிய அளவிலான கூடைப்பந்து போட்டி இறுதி சுற்று அறிவிக்கப்பட்டது.  அதில் சிறப்பாக விளையாடினால் உலக போட்டிகளில் பங்கேற்க வாய்ப்பு வரும்.  மைதானத்திற்கு பந்தாவாக புறப்பட்டான்.  வழியில் இரு சக்கர வாகனம் கோளாறு செய்தது. மைதானத்திற்கு செல்ல இன்னும் 20 கிமீ தூரம் இருந்தது. செய்வதறியாது திகைத்தான் ராஜ்.  கூட்டம் அலைமோத வந்தது பேருந்து நெருக்கியடித்து ஏறினான்.  யோவ்…. நெட்டை பனைமரமே டிக்கெட் வாங்கிட்டு உள்ள போயா……….என சிடுசிடுத்தார் நடத்துனர் உயரம் காரணமாக ஜன்னல் வழியாக எட்டி பார்க்க முடியவில்லை.  எந்த இடத்தில் பேருந்து செல்கிறது என்பதை அறிய இயலாமல் தவித்தான்.  அருகில் குள்ள உருவமாக நின்றனர்.  தம்பி…………….. நீங்க எங்கு இறங்கணும்………என கேட்டார். கூறியதும் ஓ……………….கவலைப்படாதீங்க………..உதவுகிறேன்………என கூறினார்.  இறங்கும் இடம் வந்ததும் நடத்துனரிடம் பேருந்தை நிறுத்தக் கூறி உதவினார் குள்ள மனிதர்  நன்றி சொல்லி இறங்கினான் ராஜ்.  போட்டியில் பங்கேற்று வெற்றி பெற்றான். குள்ள மனிதர் உதவியால் தான் நேரத்துக்கு சென்று வெற்றி பெற முடிந்தது என்பதை உணர்ந்தான்.  உடலில் அல்ல நல்ல உள்ளத்தில் தான் உயரம் உள்ளது என அறிந்தான்  அன்று முதல் அனைவரிடமும் பணிவுடன் நடந்தான்.

ஈஸ்வரன் ஞாபகம் எப்போதும் இருக்கமாட்டேங்கிறதே!

முதிய தம்பதிகள், தாத்தாவும், பாட்டியும் என்று வைத்துக்கொள்வோமே!தரிசனத்துக்கு வந்தபோது காலை ஏழு மணி.பெரியவாள் ஒரு வாதாமரத்தின் கீழே, சாக்கில் அமர்ந்திருந்தார்கள்கைகூப்பிக்கொண்டு நின்றார்கள் தம்பதிகள்.

பெரியவாள் கேட்டார்கள்:“இந்த மாதிரி ஒரு வாதாமரம் உங்கள் வீட்டு வாசலிலே இருந்ததே….இன்னும் இருக்கோ?”“ஆமாம் இன்னும் இருக்கு. பெரியவா பார்த்து இருபது வருஷத்துக்கு மேலே ஆகியிருக்கும். இப்போ பெரிசா வளர்ந்திருக்கு; நிறைய காய்க்கிறது; தெருப்பசங்கள் கல்லை வீசியெறிந்து வாதாம் பழத்தைப் பொறுக்கித் தின்கிறதுகள்.”“கூடத்திலே ஒரு பத்தாயம் இருந்ததே…அதிலே கறையான் அரிச்சு, ரிப்பேர் பண்றமாதிரி ஆயிருந்ததே…“அதை அப்பவே ரிப்பேர் பண்ணியாச்சு. அதில்தான் சாப்பாட்டு நெல்லைக் கொட்டி வைக்கிறோம்…”“ஒரு சிவப்புப் பசுமாடு கன்று போடாமல் இருந்ததே…”“ அது ஆறு கன்று போட்டுது. சமீபத்தில்தான் தவறிப்போச்சு. கன்றுக் குட்டிகள் எல்லாம் நன்றாய் இருக்கு. நல்ல வம்சம்…”

“அய்யங்கார் கணக்குப்பிள்ளை இருந்தாரே? திருநக்ஷத்திரம் எண்பதுக்கு மேல் இருக்குமோ?”“சதாபிஷேகத்துக்கு ரெண்டு வருஷம் முன்னாடி வைகுண்டம் போயிட்டார்…”“எட்டுக்குடி முருகனுக்கு, தைப்பூசம் காவடி எடுக்கிற வழக்கமாச்சே…உங்க புத்ராள் யாராவதுவந்து காவடி எடுக்கிறாளா?”“ பெரியவா கிருபையாலே எட்டுக்குடி முருகன் கைங்கர்யம் நடந்திண்டிருக்கு.“வடுவூர் துரைசாமி ஐயங்கார், வை.மு.கோதைனாயகி அம்மாள், பம்மல் சம்பந்த முதலியார் நாவல்கள், மதன காமராஜன், விக்கிரமாதித்தன் புஸ்தகங்கள் எல்லாம் அலமாரி நிறைய இருந்ததே, இருக்கா…யாராவது படிக்கிறாளா?”“புஸ்தகங்கள் இருக்கு, யாரும் படிக்கிறதில்லே..”

“ராமாயணம் பாராயணம் செய்துகொண்டிருந்தயே…நடக்கிறதா?“கண் சரியாகத் தெரியல்லே, ஒரு சர்க்கம் மட்டும் படிக்கிறேன்…”கேட்டுக்கொண்டிருĪந்த பாட்டிக்கு ஆச்சர்யம் தாங்கவில்லை!கிராமத்துக்கு எத்தனையோ வருஷத்துக்கு முன்னால், பெரியவாள் விஜயம் செய்தபோது, இவர்கள் வீட்டுக்கும் விஜயம் செய்து, ஒரு மணி நேரம் போல் தங்கியிருந்தார்கள& அப்போது பார்த்தது.., கேட்டது எல்லாம் பதிவாயிருக்குமோ?

பாட்டி சொன்னாள்,“பெரியவாளுக்கு இவ்வளவு ஞாபக சக்தி இருக்கே…..நான் அந்த அகத்திலேயே ரொம்ப நாள் இருந்திருக்கேன். பெரியவா கேட்டதில் பாதி விஷயம் நினைவேயில்லை….”பெரியவா அப்போது அந்த எண்ணச்சூழலை அப்படியே மாற்றிவிடுமாப்போல ஒரு உயர்ந்த தத்துவத்தைச் சொல்லி, கேட்டுக் கொண்டிருநதவர்களை யெல்லாம் வானத்தில் பறக்க வைத்துவிட்டார்கள்!“ஆமா…இதெல்லாம் என்ன ஞாபகசக்தி…?ஈஸ்வரன் ஞாபகம் எப்போதும் இருக்கமாட்டேங்கிறதே…”மஹாபெரியவாளின் ஆதங்கம் இப்படி இருக்குமானால், நாமெல்லாம் எந்த மூலை?கற்கண்டுக்கு இனிப்பை ஊட்டவேண்டுமா என்ன? பெரியவாளுக்கு ஈஸ்வரத்வத்தைக் கூட்ட வேண்டுமா என்ன?

சொன்னவர்-ஸ்ரீமடம் பாலு

.மஹாபெரியவா தரிசன அனுபவங்கள்.

.தொகுப்பாளர்-டி.எஸ்.கோதண்டராம சர்மா

2012-ம் ஆண்டு பதிவு

அண்ணன் பாசத்திற்க்கு நிகர் தம்பியின் உன்னத தியாகம்…பறைசாற்றும் ஸ்ரீராமலட்சுமண கதை

 

ஸ்ரீராமர் பட்டாபிஷேகம் ஏற்ற பின் ராமரை பார்த்து ஆசிகூற அகஸ்திய மாமுனிவர்  அயோத்திக்கு வருகை புரிந்தார்.அகஸ்தியர் சபையில் அமர்ந்ததும் இராவண வதம் பற்றி விவாதிக்கலாயினர் 

அனைவரும்.அப்பொழுது அகஸ்தியர் சபையினரை பார்த்து இராவண கும்பகர்ண வதத்தை விட லக்ஷ்மணன் ராவணன் மகன் மேகநாதனை வதைத்ததே மாபெரும் வீர செயல் என்றார் அகஸ்தியர். அதை கேட்டு அனைவரும் ஆச்சரியமாக அகஸ்தியரை பார்க்க ஸ்ரீராமர் ஏதும் அறியாதவர் போல் ஸ்வாமி எதை வைத்து அப்படி கூறினீர்கள். மேகநாதன் அவ்வளவு சக்தியுள்ளவனா என்று கேட்க, அகஸ்தியர் ராமா எல்லாம் அறிந்தவன் நீ  ஆனால் ஏதும் அறியாதவன் போல்லக்ஷ்மணனின் பெருமையை என் வாயாலே கூறவேண்டும் என்றுதானே இப்படி அறியாதவன் போல் கேட்கிறாய்,  சரி நானே கூறுகிறேன் சபையோர்களே இராவணன் மகன் மேகநாதன் தேவலோக அரசன் இந்திரனுடன் போர்புரிந்து அவனை வென்று சிறையில் அடைத்து வைத்தது யாவரும் அறிந்ததே. 

நான்முக கடவுளான பிரம்மா இந்திரனை விடுவிக்க மேகநாதனிடம் கோரிக்கை வைக்க மேகநாதன் இந்திரனை விடுவிக்க வேண்டுமென்றால் தாங்கள் எனக்கு மூன்று அறிய வரங்கள் தர வேண்டும் என நிபந்தனை வைத்தான்.அவை 1.பதினான்கு ஆண்டுகள் உணவு உண்ணாதவனும், 2.அதே பதினான்கு ஆண்டுகள் ஒரு நொடி கூட உறங்காது இருப்பவனும்,  3.அதே பதினான்கு ஆண்டுகள் எந்த ஒரு பெண் முகத்தையும் ஏறெடுத்து பார்க்காது இருப்பவன் எவனோ அவனால் மட்டுமே எனக்கு மரணம் நிகழவேண்டும் என்று பிரம்மாவிடம் மூன்று அறியவரங்களை பெற்று இந்திரனை விடுவித்தான். அதனால் மேகநாதனை யாவரும் இந்திரஜித் என்று அழைத்தனர். இப்படி பட்ட மேகநாதனை வதம் செய்த பெருமை லக்ஷ்மணனையே சேரும் என்று கூறி முடிக்க,இராமர் ஸ்வாமி லக்ஷ்மணன் என்னுடன் பதினான்கு ஆண்டுகள் வனவாசம் இருந்த போது அவன் எந்த ஒரு மாதையும்(பெண்ணையும்) ஏறெடுத்து பார்த்ததில்லை என்பதை நான் அறிவேன்.

ஆனால் உணவும் உறக்கமும் இல்லாமல் எப்படி இருந்திருப்பான் என்று கேள்வி எழுப்ப அகஸ்தியர் அனைத்தும் அறிந்து வைத்து கொண்டே கேட்கிறாயே சரி சற்று பொறு உன் கேள்விக்கான விடையை லக்ஷ்மணனிடமே கேட்டு தெரிந்து கொள்வோம் என்று கூறி லக்ஷ்மணனை அழைத்து வர ஏற்பாடு செய்தார்.அகஸ்தியர் சபைக்கு வந்த லக்ஷ்மணன் அண்ணன் ராமரையும் குரு அகஸ்தியரையும் சபையோரையும் வணங்கிய பின் ராமர் தன் சந்தேகத்தை கேட்டார்

இலக்ஷ்மணா என்னோடு வனவாசம் இருந்தபோது எந்த பெண்ணையும் ஏறெடுத்து பார்க்காமையும் உணவு உண்ணாமையும் உறக்கம் கொள்ளாமையும் இருந்தாய் என அகஸ்தியர் கூறுகிறாரே எப்படி என சபையோர் முன் விளக்கமுடியுமா.?இலக்ஷ்மணர் அண்ணா உங்களுக்கு நினைவு இருக்கலாம் ரிஷிமுக பர்வதத்தில் மாதா சீதையை தேடி அலைந்த போது மாதாவால் வீசப்பட்ட அணிகலன்களை சுக்ரீவன் நம்மிடம் காட்டும்போது அன்னையின் பாத அணிகலன்களை தவிர வேறு எதுவும் என்னால் அடையாளம் காண முடியவில்லை, காரணம் அன்னையின் பாதத்தை மட்டுமே பார்த்து நான் தினமும் வணங்குவேன்.அதனால் பாத அணிகலன்களை மட்டுமே என்னால் அடையாளம் காணமுடிந்தது. அடுத்து வனவாசத்தின் போது நீங்களும் மாதாவும் இரவில் உறங்கும்போது நான் காவல் புரியும் நேரம் நித்ராதேவி என்னை ஆட்கொள்ள வரும் நேரம் நான் நித்ராதேவியிடம் ஒரு வரம் கேட்டேன்.   அம்மா என் அண்ணன் ராமரையும் என் அண்ணியான மாதா சீதா தேவியையும் பாதுகாக்கவே நானும் அண்ணனோடு வனவாசம் வந்துள்ளேன். அதனால் எங்கள் வனவாசம் முடியும் வரை என்னை நீ ஆட்கொள்ளவே கூடாது.

இந்த வனவாசம் முடியும் வரை எனக்கு உறக்கமே வரக்கூடாது என வேண்டிக்கொண்டேன் நித்ராதேவியும் என் வேண்டுதலுக்கு செவி சாய்த்து என்னை பதினான்கு ஆண்டுகள் ஆட்கொள்ள மாட்டேன் என வரமளித்தாள். அதனால் எனக்கு உறக்கம் என்பதே இல்லாமல் இருந்தது வனவாசத்தின் போது.  மூன்றாவது நம் குருநாதராகிய விஸ்வாமித்திரர் நம் உடல் சோர்வு அடையாமல் இருக்கவும் பசியே எடுக்காமல் இருக்கவும் பலா அதிபலா என்னும் மிகவும் சக்தி வாய்ந்த காயத்திரி மந்திரத்தை நம் இருவருக்கும் அவரது யாகம் வெற்றி பெற காவல் புரிந்ததற்காக உபதேசித்தார்.  அந்த பலா அதிபலா மந்திரத்தை தினமும் உச்சரித்தே எனக்கு பசி ஏற்படாமலும் உடல் சோர்வு அடையாமலும் பார்த்துக்கொண்டேன் என்று கூற சபையினர் எல்லோருமே லக்ஷ்மணனை ஆச்சிரியமாக பார்க்க ஆஞ்சநேயர் அயர்ந்தே போனார்.  

இலக்ஷ்மணின் இராம பக்தியை நினைத்து ராமர் அரியணையை விட்டு இறங்கி வந்து லக்ஷ்மணனை கண்ணீருடன் ஆரத்தழுவி கொண்டார்.

ஜெகம் புகழும் …..புண்ணிய கதை ராமனின் கதை மட்டும் அல்ல, லக்ஷ்மணின் கதையும் …!ஸ்ரீ ராமஜெயம் சொல்வது எவ்வளவு புண்ணியமோ அப்படியே,ஸ்ரீ லக்ஷ்மண ஜெயம் சொல்வதும் புண்ணியமே…!

 *சர்வம் கிருஷ்ணார்ப்பணம்*

என்னோட நினைப்பே உங்களுக்கு கிடையாதா?

மஹா பெரியவா எங்கே போனாலும் அவர் கூடவே போகக்கூடிய அணுக்கத் தொண்டர்களில் ஸ்ரீகண்டனும் ஒருவர். ஒரு சமயம் ஏதோ காரணத்தால வெளீல போயிருந்த ஸ்ரீகண்டன் மடத்துக்கு வர்றதுக்குள்ளே பெரியவா எங்கேயோ புறப்பட்டுப் போயிட்டாராம்.

‘பெரியவா கூட போகமுடியாம போச்சே… பெரியவா என்னை விட்டுட்டுப் போயிட்டேளே, எப்பவும் கூடவர்ற நான் இப்போ வரலையே, என்னோட நினைப்பே உங்களுக்கு கிடையா’தாங்கற மாதிரி மனசுக்கு தோணினதையெல்லாம் நினைச்சுண்டு மடத்துல ஒரு அறையில் உட்கார்ந்து திருகையில மாவரைச்சுண்டு இருந்தாராம்.

அந்த சமயத்துல மடத்துல இருந்து ஒருத்தர் வேர்க்க விறுவிறுக்க ஒடிவந்து, “நீ என்ன வேலை பண்ணிண்டு இருந்தாலும்,அதை அப்படியே போட்டுட்டு,உடனடியா உன்னைக் கூட்டிண்டு வரச்சொன்னா பெரியவா!” அப்படின்னு சொன்னாராம்.

மாவு படிஞ்சிருக்கற கையை அலம்பிக்கலாம்னு போனவரைக்கூட ,”அதெல்லாம் பரவாயில்லை உடனே வா!”ன்னு வெளியில் அழைச்சுண்டு வந்தாராம்வந்தவர்.

அவா அந்த அறையை விட்டு வெளீல வந்த மறு நிமிஷம், ஸ்ரீகண்டன் உட்கார்ந்துண்டு இருந்த இடத்துக்குப் பக்கத்துல இருந்த தூண் சரிஞ்சு, அந்தக் கட்டடம் அப்படியே நொறுங்கி சாய்ஞ்சுதாம்.ஒரு விநாடி தாமதிச்சிருந்தாலும் என்ன ஆகியிருக்கும்கறதை நினைச்சு ஸ்ரீகண்டன் அப்படியே விக்கிச்சுப்போய் நின்னாராம்.

என்னோட நினைவே இருக்காதான்னு நினைச்சேனே, என்னைப்பத்தி ஞாபகம் வைச்சுண்டது மட்டுமல்லாம, முக்காலமும் தெரிஞ்சு வைச்சுண்டு இப்படிக் காப்பாத்தியிருக்கேளே. பெரியவா என்னை

மன்னிக்கணும்னு, அந்த ஞானி முன்னால

படபடக்கப்போய் அவர் நின்னதும், அமைதியா ஒரு புன்னகை மட்டும்  பண்ணினாராம் மஹா பெரியவா.

சொன்னவர்-ஸ்ரீகண்டன்

கட்டுரையாளர்-பி.ராமகிருஷ்ணன்

தொகுப்பு: பெரியவா குரல்