மயக்கமா……………கலக்கமா…………

 

மஹாலட்சுமிக்கு சுயம்வரம் என்றால் ஏழு உலகங்களும் தேவாதி தேவர்களும் திரளக்கூடும் இல்லையா?  முப்பத்து முக்கோடி தேவர்களும் கழுத்தை நீட்டினர்.  ஆனால் மஹாலட்சுமி ஒரு நிபந்தனை வைத்தாள்.   என்னை எவன் விரும்பவில்லையோ அவனைத்தான் மணப்பேன் என்றாள்.  அவளை விரும்பாதது மாதிரி தேவர்களால் நடிக்க கூட முடியவில்லை. 

ஏழு உலகங்களிலும் நடந்தாள் மஹாலட்சுமி. கடைசியில் பாற்கடலுக்கு வந்தாள்   அங்கே பள்ளிக்கொண்டிருந்தது ஒரு கரிய திருமேனி.  மஹாலட்சுமியை அது லட்சியம் செய்யவே இல்லை.  என்ன உங்களுக்கு ஆசையே இல்லையா?  என்று கேட்டாள் மஹாலட்சுமி.  நீ யாரம்மா? என்று கேட்டது திருமேனி.  நான் தான் மஹாலட்சுமி என்றாள்    அப்படியென்றால்……………….. என்று அது திருப்பி கேட்டது.  மஹாலட்சுமிக்கு சிரிப்பு வந்தது.   உன்னை அறிவது  தான் என் வேலையா? உலகத்தில் எனக்கு வேறு வேலை இருக்கிறது என்றார் கரிய திருமேனியனான திருமால்.  அவரது கழுத்தில் மாலையிட்டு அருகில் அமர்ந்தாள் மஹாலட்சுமி.  திருமால் எதற்கும் மயங்குவதில்லை.  மனிதனும் அப்படியிருந்தால் அவனது மதிப்பு உயரும் என்பதை இக்கதை சொல்கிறது.

Advertisements

பிரச்னை தீர்க்கும் பிடி அரிசி

சங்கரமடத்திற்கு ஏழைப் பெண் ஒருத்தி வந்தாள். மஹாபெரியவரிடம் தெரிவித்தால் தான் பிரச்னை தீரும் என்ற எதிர்பார்ப்பு  அவளது கண்களில் தெரிந்தது.  சுவாமி………………. என் கணவர் வியாதியால் சிரமப்படுகிறார். வேலைக்குப் போக முடியவில்லை  மகனுக்கோ சரியான வேலை இல்லை. கல்யாண வயதில் பெண்ணும் இருக்கிறாள்.  அவளை எப்படி கரை சேர்ப்பதென்ரு புரியவில்லை   நிம்மதியாக தூங்க முடியவில்லை.  திசாகாலம் சரியில்லையோ என்று என் கணவரின் ஜாதகத்தை ஜோசியரிடம் காண்பித்தேன்.  அவரும் பரிகாரம் சொன்னார்.  அதைச் செய்ய நிறைய பணம் தேவை. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை.

சுவாமிகள் கனிந்த பார்வையுடன்  ஏனம்மா………….. வாழ்க்கை இப்படியே இருக்கும் என நினைக்கிறாய்?  சக்கரம் சுழல்வது போல மாறிக்கொண்டே தானிருக்கும்.  இப்போது உன் வாழ்வில் காலச்சக்கரம் அதிக பட்சம் கீழே இருக்கிறது.  இனி அது மேல் நோக்கித்தானே சுழலும்?  அப்போது எல்லா பிரன்சனியும் கடவுள் அருளால் சரியாகும். உன் கணவரின் உடல் நலனில் கவனம் செலுத்து.  மகன் நல்ல வேலைக்காக முயற்சி செய்யட்டும்.  உன் மகளைத் தேடி நல்ல வரன் வரும்.  கவலைப்பட வேண்டாம்.  உன் கணவரை தினமும் விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் படிக்கச் சொல். அதனால் உடல் நலம்  செல்வம் சேரும் என்றார்.

மேலும் பெரியவர்  அது சரி ஜோசியர் என்ன பரிகாரம் சொன்னாருன்னு சொல்லவில்லையே   …………… எனக்கேட்டார். சகஸ்ர போஜனம் செய்து வைப்பது தான் நல்ல பரிகாரம் என்றார்.  ஆயிரம் பேருக்கு அன்னதானம் செய்ய பணம் வேண்டாமா?  என்றாள் அவள்.   சுவாமிகள் சகஸ்ர போஜனம் என்றதுமே ஆயிரம் பேருக்கு சாப்பாடு கொடுக்கவேண்டும் என்பதில்லை.   ஆயிரம் உயிர்களின் பசியைத் தீர்த்தாலும் பிரச்னை தீரும். வீட்டில் அரிசிக்குருணை இருக்குமே?  அதில் ஒரு கைப்பிடி எடுத்து எறும்பு புற்றுக்கு அருகில் போடு. ஆயிரம் எறும்புகள் அதை சாப்பிடும்.  அதுவும் சிறந்த பரிகாரம்தான்   காமாட்சி அருளால் நல்லதே நடக்கும்.  உனக்காக நானும் பிரார்த்திக்கிறேன்  என்றார்.

நன்றி மறக்காதீர்

மாளவ தேசத்தில் பிறந்த கவுதமன் பிறப்பால் அந்தணன்.  ஆனால் அதற்குரிய எந்த குணாதிசயங்களும் அவனிடம் இல்லை. பணம் சம்பாதிப்பது மட்டுமே அவனது குறிக்கோளாக இருந்தது.  வேதம் எதுவும் படிக்காமல் ஊர் சுற்றித் திரிந்தான்.

ஒரு நாள் திருடர்கள் மட்டும் வசிக்கும் ஊருக்கு அந்தணன் சென்றான். திருடிப் பிழைப்பதில் சுகம் இருப்பதாக நினைத்தான். அவர்களோடு சேர்ந்து மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தான். விலங்கு பறவைகளை வேட்டையாட கற்றுக்கொண்டான்.  மேலும் மேலும் பொருள் சேர்க்க எண்ணி பக்கத்து நாட்டிற்கு சென்றான்.  செல்லும் வழியில் மதம் பிடித்த யானை ஒன்று ஊர் மக்களை துரத்திக் கொண்டிருந்தது. கவுதமனும் அந்த கூட்டத்தில் சிக்கி திக்கு தெரியாமல் ஓடி காட்டிற்குள் புகுந்தான்.

களைப்பில் ஒரு ஆல மரத்தடியில் இளைப்பாறி கொண்டிருந்தான்.  அப்போது பிரம்மலோகத்தை சேர்ந்த நாடீஜங்கன் என்ற கொக்கு அம்மரத்தில் வந்து அமர்ந்தது. அந்த கொக்கின் சிறகுகள் தங்கமாக மின்னின. உடல் வைடூரியமாக ஜொலித்தது. அந்த பறவை கவுதமனை கண்டு இரக்கம் கொண்டது.  உதவும் நோக்கில் அவனிடம் கவுதமனே பக்கத்து நாட்டில் எனது நண்பன் விருபாட்சகன் என்னும் மன்னன் இருக்கிறான். அவன் தினமும் ஆயிரம் பேருக்கு தானம் செய்பவன். எனவே நீயும் அங்கு சென்று அவனிடம் உனக்கு தேவையானதை பெற்றுக் கொள் என்றது.  விருபாட்சகனை சந்தித்த கவுதமனும் விருந்தில் பங்கேற்று அளவுக்கு அதிகமான பொன்னையும் பொருளையும் மூட்டையில் கட்டிக்கொண்டு காட்டு வழியாக புறப்பட்டான்.

நடந்த களைப்பால் பசி மேலிட்டது. ஏற்கனவே தங்கியிருந்த ஆலமரத்தடிக்கு வந்து சேர்ந்தான்.  அவனுக்கு கிடைத்த செல்வத்தை கண்ட கொக்கு மகிழ்ந்தது. ஆனால் கவுதமனுக்கோ கையில் அளவுக்கதிகமான பணமிருந்தும் பயனில்லாமல் போனது. பொன்னையும் பொருளையும் அள்ளி சாப்பிடவா முடியும்/ காய் கனிகளை தேடினான். எதுவும் கிடைக்கவில்லை. இறுதியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தான் கொக்கின் மீது குறி வைத்து அம்பு தொடுத்தான். அது சுதாரிப்பதற்குள் அம்பு அதன் கழுத்தில் பாய்ந்து துடி துடித்து விழுந்தது.  கொக்கை சுட்டு சாப்பிட்டான்.  இந்த விஷயம் விருபாட்சகனுக்கு தெரிய வந்தது. தன் நண்பனான கொக்கை கொன்ற கவுதமனை கைது செய்ய உத்திரவிட்டான். அவனை கொன்று அவனது மாமிசத்தை அசுரர்களுக்கு உணவாக அளித்தான். அசுரர்களோ நன்றி கெட்ட இவனது மாமிசத்தை சாப்பிடமாட்டோம் என மறுத்தனர்.  விலங்குகள் கூட அவனது மாமிசத்தை சாப்பிட விரும்பவில்லை.

ஆதலால் நன்மை செய்தவருக்கு எப்போதும் நன்றியுடன் இருங்கள்   நன்றி மறந்த பாவத்திற்கு பரிகாரம் கிடையாது.

கோடீஸ்வர யோகம்

 

காளிமுத்து என்றொரு விவசாயி இருந்தார்.  காளி பக்தரான அவர் மந்திரம் ஜெபித்து திரு நீறு கொடுப்பது வழக்கம்.  தன்னிடம் வந்தவருக்கு உதவி செய்ய மறுத்ததில்லை.  அந்த் அஊரில் கோடீஸ்வரன் என்றொரு கருமி இருந்தான்.  அவனுடைய குழந்தை இரவில் தூங்காமல் அழுதது. பக்தரைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டான். அவன் குழந்தைக்காக பக்தரிடம் திரு நீறு பெற்றான்.  காணிக்கை கொடுக்க விரும்பிய கோடீஸ்வரனிடம் பக்தர் விரும்பியதைக் கொடுத்தால் போதும் என்றார்.  அவன் சில்லரை காசை கொடுத்துவிட்டு கிளம்பினான்.  அன்றிரவு குழந்தை நன்றாக உறங்கியது.

கோடீஸ்வரன் மனதிற்குள் இந்த ஆளை விவசாயின்னு சொன்னாங்களே  குழந்தை நிம்மதியா தூங்கிறதை பார்த்தா மந்திரவாதியா இருப்பரோ………….. என எண்ணினான்.  மறு நாள் இரவு பக்தரின் வீட்டுக்குச் சென்றான்  வயலுக்குச் சென்ற களைப்பில் அவர் அமர்ந்திருந்தார்.  அருகில் சென்று சாமி …….ரொம்ப நாளா ஒரு ஆசை பெயருக்கேத்த மாதிரி கோடீஸ்வரனா வாழ ஆசைப்படறேன்   நீங்க தான் வழி  காட்டணும் என்றான்.  பக்தரும் அதுக்கென்ன…………….. ஆக்கிட்டா போச்சு என்றார்.  கோடீஸ்வரன் இப்பவே பணம் தரப் போறீங்களா………………. என்று சிரித்தான்.   தந்திட்டா போச்சு   நிதமும் பத்தாயிரம் ரூபா வாங்கிக்கோ  ஆனா ஒரு நிபந்தனை என்று இழுத்தார் பக்தர்.   நிபந்தனையா?………………… என தயங்கினான்.  காளியாத்தாளுக்கு காணிக்கை தரணுமே……………………. முதல் நாளான இன்று ஒரு ரூபா கொடுக்கணும். அது அப்படியே இரட்டிபா நிதமும் அதிகமாயிட்டே இருக்கும் என்றார் பக்தர்.

கோடீஸ்வரன் ம்ம்…………….சரிங்க  சாமி   காளி மீது சத்தியமா காணிக்கையைத் தர்றேன் என்றான் வேகமாக.   பக்தர் பத்தாயிரம் ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு காணிக்கையாக ஒரு ரூபாய் பெற்றுக்கொண்டார்.  வீட்டிற்குப் போன கோடீஸ்வரனுக்கு சந்தேகம் எழுந்தது. பணம் எல்லாம் கள்ள நோட்டாக இருக்குமோ என்று எடுத்துப் பார்த்தான். சரியாக இருந்தது.    ஒரு ரூபாய்க்கு பதிலாக பத்தாயிரம் கொடுக்கிற இந்த ஆளு மடையனாகத்தான் இருக்கணும் என்று சொல்லி சிரித்தான்,

இரண்டாம் நாளும் பத்தாயிரத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு இரட்டிப்பாக இரண்டு ரூபாய் காணிக்கைக் கொடுத்தான்.   இப்படியே கொடுக்கல் வாங்கல் தொடர்ந்தது.  பத்தாம் நாள் பத்தாயிரத்திற்கு பதிலாக 512 ரூபாயை காணிக்கையாக அளித்தான்.  15 ம் நாள்  வந்தது.  பத்தாயிரத்தை விட காணிக்கை தொகை அதிகமானது.  பக்தரிடம் 16384  ரூபாய் கொடுக்க  நேர்ந்தது.  இரவெல்லாம் தூக்கம் வராமல் கோடீஸ்வரன் யோசித்தான்.  விடிந்ததும் பக்தரின் வீட்டுக்கு ஓடினான்.  சாமி என்னை மன்னிச்சிடுங்க   விபரம் தெரியாம காளிக்கு காணிக்கை தர்றதா சத்தியம் பண்ணிட்டேன்   என்று அழுதான்.

பக்தர் பக்தி செய்தா பணம் கொட்டுமா …. உழைக்காத யாருக்கும் கோடீஸ்வர யோகம் உண்டாகாது.  இனியாச்சும் உழைச்சு வாழப் பழகு.  காளியாத்தா ஒரு போதும் உன்னை தண்டிக்க மாட்டா  பயப்படாதே என்றார்.  வாங்கிய பணத்தை எல்லாம் விவசாயிடம் திரும்பக் கொடுத்த கோடீஸ்வரன் உழைத்து வாழ முடிவெடுத்தான்.

நிரம்பாத பாத்திரம்

பேராசை பிடித்த மன்னர் ஒருவர் நகர்வலம் சென்றார். எதிரில் ஒரு பிச்சைக்காரன் ஒருவன் பிச்சை கொடுங்க என்றான்,  முகம் சுளித்த மன்னர் என் அமைதியைக் கெடுக்காதே………….. போ என கத்தினார்.   அவன் சத்தமாக சிரித்து அரசே கெடக்கூடிய நிலையில் இருப்பது அமைதி அல்ல.  மன்னரின் முகம் வெளிறியது.   இவன் வெறும் பிச்சைக்காரன் அல்ல  ஞானி என்பது புரிந்தது.  தங்களின் விருப்பம் எதுவானாலும் தருகிறேன் என்றார் மன்னர்.

மறுபடியும் சிரித்தார் பிச்சைக்கார ஞானி/   மன்னருக்கு சற்று கோபம் வந்தாலும் அடக்கிக்கொண்டார்.   எதற்காக சிரிக்கிறீர்கள்/  என்ன வேண்டுமானாலும் தருகிறேன் என்றாயே அதற்காகத்தான்………… மன்னர் நகர்வலத்தை கைவிட்டு அரண்மனைக்கு  ஞானியுடன் வந்தார்.   என்ன வேண்டும் கேளுங்கள் என்றார்.

ஒரு பிச்சை பாத்திரத்தைக் காட்டி இது நிறைய பொற்காசுகள் வேண்டும்  என்றார்.   இவ்வளவு தானே……… என்று மன்னர் கை நீட்டினார்.  தாம்பாளம் நிறைய பொற்காசுகள் வந்தன.  அதிய அள்ளி பிச்சை பாத்திரத்தில் இட்டார். மன்னர்.  அது பாத்திரமா இல்லை புதைகுழியா என மிரளும் அளவிற்கு பொற்காசுகளை அது விழுங்கியது.   காஜானாவில் இனி பொற்காசுகளே இல்லை என்ற நிலையில் மன்னர் பொத்தென்று ஞானி காலில் விழுந்தார்.  வாய் விட்டுச் சிரித்த ஞானி மன்னா………………… இதை யாராலும் நிரப்ப முடியாது.இது பாத்திரமே அல்ல   பேராசைக்காரனாக வாழ்ந்து இறந்த ஒரு மனிதனின் மண்டை ஓடு……………………………

பாஷ்யங்களை  தந்த ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி

வித்யாரண்யர் என்கிற பெயரைக் கேள்விப்படாதவர்கள் இருக்க முடியாது.  இவர் சன்யாசம் பெறுவதற்கு முன்னர் ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியைக் குறித்து தவம் இருந்தார்.  அவரின் தவத்தினை மெச்சிய ஸ்ரீ லக்ஷ்மி தேவி அவரின் முன்பு தோன்றி யாது வரம் வேண்டும் என்று கேட்டாள்.

ஆசை யாரை விட்டது? யாரிடமும் இல்லாத அளவு பணமும் பொருளும் எனக்கு வேண்டும் என்று கேட்டுவிட்டார்.  ஆனால் மஹாலக்ஷ்மியோ இந்த ஜன்மாவில் கொடுக்க முடியாது.  அடுத்த ஜன்மாவில் வேண்டுமானால் கொடுக்கிறேன் என்று கூறினாள்.   உடனே வித்யாரண்யர் சன்யாசம் என்பது மறுபிறவி போலத்தான் இல்லையா?  நான் இப்பொழுதே சன்யாசம் பெற்றுக்கொள்கிறேன்  எனக்கு அஷ்ட ஐஸ்வரியத்தையும் அருளுங்கள் என்று கூறிவிட்டு அந்த க்ஷணமே சன்யாசம் பெற்றுக்கொண்டார்.

ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மியும் சொன்ன சொற்படி ஸ்வர்ண மழையாக வர்ஷித்தாள்.  சன்யாசம் பெற்ற பிறகு அத்தனை ஐஸ்வர்யங்களைய்ம் வைத்துக் கொண்டு என்ன செய்வது  ஒரு முறை பெற்று விட்டதால் அடுத்த ஜன்மாவில் மீண்டும் கிடைக்காதே என்று குழம்பினாராம்.  அப்படி குழம்பிய வித்யாரண்யர்  பிற்காலத்தில் மாபெரும் இந்து சாம்ராஜ்யத்தை நிர்மாணிக்கக் காரணமானவர் ஆனார்.  பல் கலைகளை வளர்த்தவர்.  இவர் ஜோதிட சாஸ்திரம் வைத்திய சாஸ்திரம் தர்ம சாஸ்திரம்  என பெரிய இலக்கியங்களைப் படைத்தவர். நான்கு வேதங்களுக்கும் பாஷ்யம் எழுதியவர்.  ஒரு பிரும்மச்சாரியை சன்னியாசி ஆக்கி உலகிற்கு இத்தனை பாஷ்யங்களைக் கொடுக்க வைத்த மஹாலக்ஷ்மியின் லீலையைக் கூறவும் வேண்டுமோ?

 

என் பதிவுலக அன்பர்கள் அனைவருக்கும் இனிய  புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்

சிட்டுக்கு ……….. செல்ல சிட்டுக்கு………

காஞ்சிப்பெரியவரை தரிசிக்க ஐந்து வயது பெண் குழந்தையுடன் வந்தனர் ஒரு பெற்றோர்.  சுவாமி குழந்தையை நாளை பள்ளியில் சேர்க்கப்போகிறோம்  தங்களிடம் ஆசி பெற வந்தோம் என்றனர்.  அப்போது சமஸ்கிருத பண்டிதர்கள் சிலர் பெரியவரை தரிசிக்க  நின்றனர்.   அவர்களின் கவனமும் செல்ல சிட்டாக நின்ற குழந்தையின் பக்கம் திரும்பியது.

பெரியவர் கனிவுடன் நாளையிலிருந்து நீ பள்ளிக்கூடம் போறியா…… உனக்கு முதல் பாடம் கத்து தரட்டுமா? என்றார்.  சொல்லித்தாங்கோ  கத்துக்கறேன் என்றது சமர்த்துக் குழந்தை.  பெற்றோரும் பண்டிதர்களும் சுவாமி என்ன சொல்லப்போகிறார் என ஆவல் கொண்டனர்.   வினம் தீர வினாயகரைத் தான் முதலில் கும்பிடணும் உனக்கு பிள்ளையார் பாடல் சொல்லித்தரவா?  குழந்தையும் தலையசைத்தது.  

மூஷிக வாகன மோதக ஹஸ்த என்று தொடங்கும் பிள்ளையார் ஸ்லோகத்தையே சொல்வார் என பண்டிதர்கள் எதிர்பார்த்தனர்.  ஆனால் அவ்வைப் பாட்டியின் வாக்குண்டாம் எனத் தொடங்கும் பிள்ளையார் துதியை சொல்லத் தொடங்கினார் பெரியவா

வாக்குண்டாம் நல்ல மனமுண்டாம் மாமலராள்

நோக்குண்டாம் மேனி நுடங்காது பூத்தொண்டு

துப்பார் திருமேனி தும்பிக்கையான் பாதம்

தப்பாமல் சார்வார் தமக்கு

அதை அழகாகத் திருப்பி சொல்லியது குழந்தை.  எல்லாக் குழந்தைகளுக்கும் இதையே முதல் பாடமாக சொல்லித்தர வேண்டும்  வினாயகரை வன்ங்கிய பிறகு அவ்வையாரின் ஆத்திசூடியைக் கற்றுத்தர வேண்டும்   அன்னையும் பிதாவும் முன்னறி தெய்வம்  ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்று என்பதை பிஞ்சு மன்ங்களில் நாம் பதிய வைக்க வேண்டும். அவ்வையாரை விட நாட்டுக்கு உபகாரம் செய்தவர் யாருமில்லை.  ஆயிரம் காலமாக இந்த தேசத்தில் ஒழுக்கம்  பக்தி இருக்கிறது என்றால் அது அவ்வையாரால் தான்   தலைமுறை தலைமுறையாக நாம் படிக்க ஆரம்பிக்கிற போதே ஆத்திசூடி பாடல்தான் முதலில் வருகிறது.  தமிழகம் செய்த தவப்பயன் அவ்வையார் என்றார் மஹாபெரியவர்.  இக்கருத்தை மனப்பூர்வமாக அனைவரும் ஏற்று மகிழ்ந்தனர்.