*ஆபத்தில் ஆசாரம் பார்த்தால் ஆண்டவனே சிரிப்பான்*..

!ஆசாரம் … ஆகாரமும் எப்போதும் வேண்டுமா*?    *உத்தங்க மகரிஷி*   அந்த வனாந்திரமான பிரதேசத்தில் கால் கடுக்க நடந்து கொண்டிருந்தார். தாகம் அவரை வாட்டி வதைத்தது.  “”என்ன தாகம் இது!   உயிரே போய்விடும்போல் அல்லவா இருக்கிறது?   கண்ணன் அவரைச்  சோதிக்கிறானா?   ஆம். உண்மையிலேயே அதுதானே நடக்கிறது! முனிவர் அல்லவா அவர்   எப்போதாவது யாரேனும் முனிவர்கள்  அடியவர்கள் உபசரித்தால் கனிகள பசும்பால் மட்டும் சாப்பிடுவதுண்டு மற்றபடி காற்றும் நீருமே ஆகாரம்    இன்றென்ன இப்படி ஒரு தாகம்! அங்கே ஒரு பொய்கை்கூடத் தென்படவில்லை.    உத்தங்கர் தாகத்தின் கொடுமை பொறுக்காமல் காலோய்ந்து உட்கார்ந்து விட்டார்     “”கண்ணா! என் உணர்வுகளை எல்லாம் வென்று விட்டதாக மமதை கொண்டேன்.  இந்தப் பாழும் தாக உணர்வை வெல்ல முடியவில்லையப்பா! பிராணனே போய்விடும் போல் இருக்கிறதே?   கிருஷ்ணா  எங்கிருந்தாவது எனக்கு ஒரு குவளை நீர் கிடைக்க நீ அருளக்கூடாதா?   வாய்விட்டுக் கதறியும் கூட அந்தக் கதறல் ஏன் அவன் செவியை எட்டவில்லை?

அஸ்தினாபுரத்தில் பாஞ்சாலியின் கதறல் கேட்டு துவாரகையிலிருந்து சேலை வழங்கியவன், இன்று தன் கதறலைக் கேட்டு ஒரு குவளை தண்ணீர் தருவதில் என்ன சிரமம்?   கண்ணனின் கருணைக் கடல் வற்றிவிட்டதா?    பாஞ்சாலியைப் பற்றி நினைத்ததும் உத்தங்கருக்கு பாரதப் போரின் போது கண்ணன் அவருக்கு வழங்கிய ஒரு வாக்குறுதி ஞாபகத்தில் வந்தது.   “அதன்படி இப்போது கண்ணன் அவருக்குத் தண்ணீர் தந்ததாக வேண்டுமே?     பரம்பொருள் வாக்குதவறுமாஎன்ன?’   உத்தங்கர் திகைத்தார்.   அவர் மனத்தில் பழைய நினைவுகள் படம் படமாய் விரிந்தன   பாரதப் போர் முடிந்து கண்ணன்  துவாரகை திரும்பும் வழியில் உத்தங்க மகரிஷி கண்ணனைக்   கண்டார்.   பாரதப் போர் நிலவரம் எதுவும் உத்தங்கருக்குத் தெரியாது.   தவத்திலேயே ஆழ்ந்திருந்த அந்த மகரிஷி கண்ணனை வணங்கிவெகுபிரியமாய் விசாரித்தார்.   “”கண்ணா! பாண்டவர்களுக்கும்கவுரவர்களுக்கும் இடையேநட்புறவை ஏற்படுத்தினாய்அல்லவா?”   எல்லோரும் நலம் தானே?   பீஷ்மர் எப்படி இருக்கிறார்?”    கண்ணன் பணிவோடு நடந்த அனைத்தையும் சொன்னான். பீஷ்மர் இறந்துவிட்டார்

  கவுரவர்கள் கொல்லப்பட்டார்கள் வள்ளல் கர்ணனும் கூட மாண்டு போனான்   இப்போது தர்மபுத்திரரின் அரசு ஸ்தாபிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தச் செய்திகளை முதன் முறையாக கேட்ட உத்தங்கரின் கோபம் எல்லை மீறியது.    கண்ணன் கடவுள் என்ற எண்ணத்தைக் கூட அந்தக் கோபம் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டது.  “என்ன சொல்கிறாய் கண்ணா?”  நீ நினைத்தால் அவர்களிடையே சமாதானத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க முடியாதா?    ஏராளமான பேர் கொல்லப்படுவதில் என்ன ஆனந்தம் உனக்கு? நீ நினைத்தது தானே நடக்கும்?    அவ்விதமெனில் நீ ஏன் அனைவரையும் காப்பாற்ற   வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை?   இதோ உன்னைச் சபிக்கப்போகிறேன்!”  உத்தங்கர் கமண்டலத்திலிருந்து கண்ணனுக்குச் சாபம் தருவதற்காக ஒரு பிடி தண்ணீரை கையில்   எடுத்து விட்டார்.   கண்ணன் அந்தத் தண்ணீரைச் சடாரென்று தட்டிவிட்டான்   தனக்குச் சாபமளிப்பதன் மூலம்அவரது தவவலிமை குறைந்து போவதைத் தான் விரும்பவில்லை   என்றும்   அதர்மத்தை அழித்து தர்மத்தை நிலைநாட்டுவதே தன் அவதார நோக்கமென்றும் அதைக் கருத்தில் கொண்டே செயல்பட்டதாகவும் விளக்கினான்.   மனித அவதாரத்தில் மனித சக்திக்கு உட்பட்டே செயல்பட வேண்டும் என்றும், அதை மீறித் தான்    செயல்பட்டும் கூட துரியோதனனை மாற்ற இயலவில்லை என்றும் கண்ணன் கூறியதைக் கேட்டு உத்தங்கர் மனம் நெகிழ்ந்தார் 

உத்தங்கரைப் பாசம் பொங்கப் பார்த்த கண்ணன்   அர்ச்சுனனுக்குப் போர்க்களத்தில் கீதை சொன்ன போது தான் காட்டிய விஸ்வரூப தரிசனத்தை உத்தங்கருக்கும் காட்டினான்    அவர் பிரமிப்போடு விஸ்வருபத்தை தரிசித்தார்.  மீண்டும் பழைய வடிவம் பெற்ற கண்ணன்   உத்தங்கரிடம் கனிவோடு சொன்னான்.   “”ஏதேனும் ஒரு வரம் கேட்டுப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள் உத்தங்கரே!” “”கண்ணா! உன் விஸ்வரூப தரிசனத்தையே பார்த்துவிட்ட பிறகு இனி வேறென்ன வேண்டும் எனக்கு?   உன்னைச் சபிக்க எடுத்த என் கை நீரைத் தட்டிவிட்டாயே! அதனால் அல்லவோ என் தவம் பிழைத்தது!    என் கை நீரைத் தட்டி விட்ட நீ  எப்போது எங்கே எனக்கு நீர் தேவைப்பட்டாலும் அது கிடைக்க  அருள்வாயாக    இந்த வரமும் கூட எனக்குத் தேவையில்லை தான்

வரம் கேள் என்று பரம்பொருளே சொன்ன பிறகு அதன் கட்டளையைப் பணிவதே சரி என்பதால் இதைக் கேட்டேன்!”  கண்ணன் கலகலவென்று நகைத்தான்.   “அப்படியே ஆகுக!’ என்று சொல்லி வாழ்த்திவிட்டு சென்றுவிட்டான்.   வனப் பிரதேசத்தில் தாகத்தால் தவித்துக் கொண்டிருந்த உத்தங்கர் இப்போது திகைத்தார்.  “அன்று கண்ணன் தந்த வரம் பொய்ப்பிக்குமா? ஏன் இன்னும் தண்ணீர் கிட்டவில்லை?’   அப்போது தொலை தூரத்தில் ஒரு புலையன் வருவது தென்பட்டது    கையில் ஒரு குவளை நீரோடும் சுற்றிலும் நாய்களோடும் வந்து கொண்டிருந்தான்.    “”சாமி எங்க இங்க வந்து மாட்டிக்கிட்டீங்க? தண்ணீர் இல்லாத காடாச்சே இது? தாகம்   வாட்டுதா? தண்ணீர் தரட்டுமா?   வாங்கிக் குடிக்கிறீங்களா?”   கடும் தாகத்திலும் உத்தங்கரின் ஆசாரம் அவரைத் தடுத்தது.   போயும் போயும் புலையன் கையால் நீர் வாங்கி அருந்தவா?    “”சீச்சி! தள்ளிப் போ!” .. அவனை விரட்டினார்

“சாமீ, தள்ளிப் போன்னு சொன்னீங்களே?   எதைத் தள்ளிப் போகச் சொல்றீங்க? என் உடலையா? ஆன்மாவையா?    உடலுக்கே சாதி கிடையாது என்கிறபோது, ஆன்மாவுக்கு ஆண், பெண் பால் வேற்றுமை கூடக் கிடையாதே சாமி?   எல்லா உடலும் சாகப் போகிறது தானே?   சாகாத உடல் இருந்தாச் சொல்லுங்க.   அதை உசந்த சாதி உடல்னு நான் ஒப்புக்கிறேன்!”  உத்தங்கர் திகைத்தார்.   ” ஒரு புலையன் என்ன அழகாக வேதாந்தம் பேசுகிறான்! யார் இவன்?  “”யாரப்பா நீ?” திகைப்போடு கேட்டார்    பதில் சொல்ல அவன் அங்கே இல்லை   அவனும் உடன் வந்த நாய்களும் சடாரெனக் காட்சியை விட்டு மறைந்துவிட்டன   “”கண்ணா! என் தெய்வமே! என்ன சோதனை இது? வந்தது யாரப்பா?” உத்தங்கர் கதறினார்   அவரின் செவிகளில் இனிய புல்லாங்குழல் நாதம் கேட்டது.   திரும்பிப் பார்த்தார்    கண்ணன் குறும்பு தவறும் புன்முறுவலோடு நின்று கொண்டிருந்தான்

“”உத்தங்கரே! உமக்கு நீர் தருவதாகத்தான் வாக்குறுதி தந்தேனே தவிர யார் தருவார்   என்று உத்தரவாதம் தரவில்லையே  நாய்களோடு கீழ்ச்சாதி என நீர் எண்ணும் புலையன் வடிவில் வந்தவன் யார் தெரியுமா?   தேவேந்திரன் அவனிடம் உத்தங்கர் என் பக்தர் தாகத்தால் வாடுகிறார் அவருக்கு நீரையல்ல   அமிர்தத்தையே கொண்டு கொடு என்றேன்  அவன் மனிதர்களுக்கு அமிர்தம் கிடைப்பதை விரும்பவில்லை.    புலைய வடிவில் செல்கிறேன் அவர் ஏற்றால் வழங்குகிறேன் என்றான்   அவன் எதிர்பார்த்த படியே நீர் அவன் உருவைக் கண்டு வெறுப்படைந்தீர்.    அமிர்தத்தை இழந்துவிட்டீர்!”  உத்தங்கரின் விழிகளிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது.   “”உத்தங்கரே! கீழச்சாதியினர் என்று உங்களைப் போன்றோர் கருதும் மனிதர்களால் தானே உலகம் நடக்கிறது?   உழவுத் தொழில் செய்வோர் மண்பாண்டம் செய்வோர் ஏன் கழிவை அகற்றுவோர்   இவர்களெல்லாம் தொழிலை நிறுத்திவிட்டால் உலகம் என்ன ஆகும்    வர்ணாஸ்ரமம் என்பது தொழில் சார்ந்த பிரிவே தவிர பிறப்பில் உயர்வு தாழ்வு இல்லை   என்பதை ஏன் நீங்கள் உணரவில்லை    கீழ்ச்சாதியினர் என்று உங்களைப் போன்றோர் ஒதுக்கும் மனிதர்கள் செய்யும் தொழில் தானே

 அமிர்தம்    அந்த அமிர்தத்தால் தானே உலகம் அழியாமல் நிலையாய் நிற்கிறது   அவர்கள் இல்லாவிட்டால் என்றோ உலகம்அழிந்திருக்குமே ஒரு பிரிவினரை ஒதுக்கினால் அவர்கள் மூலம் கிடைக்கும் அமிர்தத்தையே அல்லவா உலகம் இழக்க நேரிடும்?   உத்தங்கர் கண்களைத்  துடைத்துக்கொண்டார்.     பக்திப் பரவசம் நிறைந்தவராய்,   ” *கண்ணா*! நீ அர்ச்சுனனுக்குச் சொன்னது அர்ச்சுன கீதை   எனக்குச் சொன்னது உத்தங்க கீதை   இந்த கீதையின் உண்மையை உலகம் உணரட்டும்    பிரபோ! என் மனதில் தெளிவு பிறக்க உன் ஆசி தேவையப்பா!’ என்றார்.    கண்ணனின் கரம் அவருக்கு ஆசி வழங்கியது. பின் அவனது உருவம் அவர் நெஞ்சுக்குள் புகுந்து  மறைந்தது.    *ஆபத்தில் ஆசாரம் பார்த்தால் ஆண்டவனே சிரிப்பான்*.

 

Advertisements

பக்குவ நிலை

பெருமாளுக்கும் பூமாதேவிக்கும் திருமணம் ஆயிற்று.   அவரது முதல் மனைவி பூமா தான். புதிதாக திருமணமானவர்களை விருந்துக்கு அழைப்பது நமது கலாசாரம். தேவலோகத்திலும் இப்படி நடப்பதுண்டு. தம்பதிகளை சிவபார்வதி கைலாயத்துக்கு  அழைத்தனர். பூமாதேவி வர மறுத்துவிட்டாள்.    “”அன்பரே! தங்களோடு நான் வந்துவிட்டால், இந்த பூலோகத்திலுள்ள பொருட்களெல்லாம் எங்கு போய் இருக்கும்?     எனக்கு இன்னொரு பெயர் “அசலா’.  அதாவது, இருந்த இடத்தை விட்டு நகராதவள் என்பதை தாங்கள் அறிவீர்கள் அல்லவா! நான் நகர்ந்தால் பூகம்பம் அல்லவா ஏற்படும்.   நீங்கள் திடீர் திடீரென எங்காவது செல்வீர்கள்? அப்போதெல்லாம் நான் உங்களுடன் வந்து கொண்டிருக்க முடியுமா? நீங்கள் மட்டும் போய் வாருங்கள்,” என்று அனுப்பி விட்டாள்.        பெருமாளுக்கு வருத்தம்.     மேலும், போகும் இடங்களில் பெருமாளைப் பார்ப்பவர்கள் எல்லாம், “”ஆத்துக்காரி வரலையா?” என்று கேட்பார்கள். பெருமாளுக்கு என்ன பதில் சொல்வதென தெரியாமல் சங்கடப்பட்டார்.   இந்த பூமாதேவி அசையவே மாட்டாள்.

எனவே, இரண்டாம் திருமணம் செய்வோமே என்று சமுத்திரராஜன் பெண்ணான லட்சுமியை மணந்து கொண்டார்.  அவளோ வீட்டிலேயே இருக்கமாட்டாள். ஒரு வீட்டில் ஒருநாள் இருந்தால், மறுநாள் இன்னொரு வீட்டுக்குப் போய்விடுவாள்.   செல்வத்தின் அதிபதியல்லவா!    நிலையில்லாமல் ஓடிக்கொண்டேயிருந்தாள்.   பெருமாள் அவளை அழைக்கச் செல்லும் நேரம், “எங்காவது போயிருக்கிறாள்’ என்றே பதில் கிடைக்கும்.  அவளோ அசைய மறுக்கிறாள், இவளே ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறாள்.   பெருமாள் லட்சுமியுடன் சேர்ந்து ஓடினார். ஆனால், அவள் வேகத்துக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் நின்றுவிட்டார்.

பிறகு தன் மகன் மன்மதன் வீட்டுக்குச் சென்று அங்கே தங்கலாம் என்று சென்றார்.    செல்லும் வழியில் ஒரு முனிவர் பார்த்தார். “”உமது மகன் செய்த வேலையைப் பார்த்தீரா! அந்த பரமசிவனிடம் போய் அவர் மேல் அம்பு விட்டிருக்கிறான். அவர் கோபத்தில் நெற்றிக்கண்ணைத் திறந்திருக்கிறார். பஸ்பமாகி விட்டான்,” என்று சொன்னதும், மகன் இறந்த துக்கம் தாளாமல் தவித்தார் அவர்.

மீண்டும் பாற்கடல் வந்த அவர், ஆறுதலாக ஆதிசேஷன் மீது படுத்தார்.    அவனோ விஷக்காற்றை வெளியிட்டபடியே இருந்தான்.

சற்று வெளியே போய்வரலாம் என கருடன் மீது ஏறி அமர்ந்தார்.    பூரி என்ற ஊரின் மேலாக பறக்கும் போது, பூமியில் ஒரு பாம்பு ஊர்ந்து செல்வதைப் பார்த்த கருடன், “”சுவாமி! இதோ! என் உணவான பாம்பு செல்கிறது. அதைப் பிடிக்கப் போகிறேன்,” என நடுவழியில் அவரை இறக்கிவிட்டுச் சென்றுவிட்டான்.    தன்னைக் கவனிக்க யாருமே இல்லாததால், பகவான் ஒரு கட்டையாக தன்னை மாற்றிக்கொண்டு அங்கேயே தங்கிவிட்டார்.    இதனால் தான் பூரி கோயிலில், பெருமாள் கம்பு வடிவில் இருக்கிறார்.

பார்த்தீர்களா! அனுபவிக்க வேண்டுமென்ற விதியிருந்தால், யாராக இருந்தாலும் அதை அனுபவித்தே ஆக வேண்டும்.    அதனால் துன்பம் வந்தால் கலங்காதீர்கள். அதையும் ரசித்து அனுபவிக்கும் பக்குவ நிலையைப் பெறுங்கள்.

 

நன்றி நளினி கோபாலன்.

 

பரமாசார்யாளிடம் வெண்ணெய் கேட்ட பாலகிருஷ்ணன்”

கும்பகோணம் மடத்துல ஒரு சமயம். நல்ல பனிக்காலம். விடியற்காலையில் எழுந்திருக்கறதுக்கே பலரும் சோம்பல்படுவா. பனிகொட்டறதுல ரெண்டடி தூரத்துல இருக்கறவாளோட முகம்கூட தெரியாது.ஒரு போர்வைக்கு நாலு போர்வை போர்த்திண்டாலும் உடம்பு நடுங்கும். ஆனா அத்தனை குளிர்லயும் மகாபெரியவா கார்த்தால நாலுமணிக்கெல்லாம் எழுந்து, கொஞ்சமும் சலிச்சுக்காம நீராடிட்டு நித்ய கர்மானுஷ்டானங்களையும் அனுஷ்டிக்க ஆரம்பிச்சுடுவார்.   வாட்டற பனியோட பிரதிபலிப்பா, மகா பெரியவாளோட உதடுகள்ல நிறைய வெடிப்பு வந்துடுத்து. உதட்டோட உள் பக்கம் எல்லாம் புண்ணாயிடுத்து.அந்த மாதிரியான நிலைமைல உதட்டை சரியா மூடக்கூட முடியாது. ரணமா இருந்ததால, சரியா பேசக்கூட முடியாம வேதனை இருந்தாலும் தன்னோட கஷ்டம் எதையும் வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாமல் எப்போதும்போல மடத்துல உள்ளவா, வேதம் சொல்ல வர்றவா ,தரிசனம் பண்ண வர்றவாள்னு எல்லார்கிட்டேயும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

பனிக்காலத்துல உதடு வெடிக்கும்போது அடிக்கடி வெண்ணெய் தடவிண்டே இருந்தால் சீக்கிரமா வெடிப்பு சரியாகிவிடும். ஆனால், ஆசார சீலரான பெரியவா, கடைகள்ல விற்கிற வெண்ணெயை வாங்கித் தந்தால் தடவிக் கொள்ள மாட்டார்.. என்ன பண்ணுவது? மடத்துலய தயார் செய்யறதுன்னா அப்போ இருந்த நிதி நிலைமைல அது கொஞ்சம் செலவான விஷயம். அதோட வெண்ணெய் தயார் பண்றதுக்கு குறைஞ்சது ரெண்டு நாளாவது ஆகும். என்ன செய்யறதுன்னு மடத்துல இருந்தவா எல்லாரும் யோசிச்சுண்டு இருந்தா.   அந்த சமயத்துல வயசான பாட்டி ஒருத்தர், ஆசார்யாளை தரிசனம் செய்யறதுக்கு வந்தா.முந்தின நாள் பெரியவாளை தரிசனம் பண்ண வந்தப்போ அவரோட உதடு வெடிச்சிருக்கறதைப் பார்த்ததாகவும்,அதனால் தானே மடியோட ஆசாரமா பசும்பால் வாங்கி,காய்ச்சி,உறை குத்தி,தயிராக்கிக் கடைஞ்சு ஆசாரத்துக்கு எந்தக் குறைபாடும் வராம வெண்ணெய் எடுத்துக்கொண்டுவந்திருக்கறதாகவும் மடத்து சிப்பந்திகள்கிட்டே சொன்ன அந்தப் பாட்டி,தான் கொண்டுவந்த வெண்ணெயை ஆசார்யா முன்னால வைச்சுட்டு நமஸ்காரம் பண்ணினா.

“பெரியவா! ஒங்க ஒதடு பனியால ரொம்ப பாளம் பாளமா வெடிச்சிருக்கு. நான் ரொம்ப மடியா வெண்ணெய் கடைஞ்சு எடுத்துண்டு வந்திருக்கேன். நீங்க மறுக்காம இதை ஏத்துண்டு ஒதட்டுல தடவிக்கணும்!” அப்படின்னு ப்ரார்த்தனை செய்தாள். அப்போ பெரியவாளை தரிசனம் பண்றதுக்கு வந்திருந்த ஒரு தம்பதியோட குழந்தை அம்மாவோட கையைப் பிடிச்சுண்டு அத்தனைநேரம் சமர்த்தா நின்னுண்டு இருந்த குழந்தை, வெண்ணெயைப் பார்த்ததும், தாயாரோட கையை உதறிட்டு ஓடிவந்து பெரியவா முன்னால நின்னு,’எனக்கும் வெண்ணெய் வேணும்’கற மாதிரி தன்னோட பிஞ்சுக்கையை நீட்டியது.   சாட்சாத் பாலகோபாலனே வந்து ஆசார்யாகிட்டே வெண்ணெய் வேணும்னு கேட்கற மாதிரி தோணித்து அங்கே இருந்தவா எல்லாருக்கும் .இதுக்குள்ளே, அந்தக் குழந்தையோட பெற்றோர் அவசர அவசரமா அதைத் தூக்கிக்க வந்துட்டா. அதோட வெண்ணெய் கேட்டது தப்புங்கற மாதிரி உஸ்னு அதட்டவும் ஆரம்பிச்சா. கை அசைவுல அவாளை பேசாம இருக்கச் சொன்னார், மகாபெரியவா.   தன்னை தரிசிக்கவர்றவா கேட்காமலேயே அவாளுக்குத் தேவையானதைத் தெரிஞ்சுண்டு குடுக்கக்கூடிய பெரியவா, ஆத்மார்த்தமான பக்தி உள்ளவாளுக்கு தன்னையே குடுத்துடக்கூடிய அந்த தெய்வம், குழந்தை அழற தோரணையிலேயே அதுக்கு என்ன தேவைன்னு தெரிஞ்சுண்டு குடுக்கற அம்மா மாதிரியான அந்த மஹா மஹா மாதா, தனக்கு முன்னால இருந்த அத்தனை வெண்ணெயையும் தூக்கி அந்தக் குழந்தைகிட்டே குடுத்துட்டார்.

இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சீடர்களுக்கு கொஞ்சம் முகம் சுருங்கியது.’ரொம்ப நன்னா இருக்கு ஆசார்யா பண்ணினது. ஏதோ கொழந்தை கேட்டா ஒரு எலுமிச்சங்காய் சைஸுல உருட்டிக் குடுத்தா போறாதா? அப்படியே டப்பாவோடாயா தூக்கிக் குடுக்கணும்? இப்போ ஒதட்டுல தடவிக்க ஏது வெண்ணெய்?’ அப்படின்னு மனசுக்குள்ளே சிலர் நினைச்சுண்டா.சிலர் மகாபெரியவா காதுல விழாதபடி முணுமுணுப்பா பேசிண்டா.   “என்ன எல்லாரோட முகமும் தொங்கிப் போயிடுத்து? வெண்ணெயை மொத்தமா குடுத்துட்டேனேன்னா? கொழந்தை சாப்ட்டாலே போதும்.என்னோட ஒதட்டுப்புண் சரியாயிடும்!” தானே குழந்தையாக சிரித்தார்-பெரியவா.  அன்னிக்கு சாயங்காலமே பெரியவாளோட உதட்டுல இருந்த எல்லா பாளம் பாளமான வெடிப்பும் இருந்த எடமே தெரியாம சுத்தமாக போய்விட்டிருந்தது.  ஆச்சரியமா பார்த்தவாகிட்டே ஆசார்யா சொன்னார்;

“என்ன பார்க்கறேள்? வெண்ணெயை வாங்கிண்டு போன பால கிருஷ்ணன் அதை சாப்ட்டுட்டான் போல இருக்கு. அதான் எனக்கு சரியாயிடுத்து!”   சரீரம் வேறவேறயா இருந்தாலும் உள்ளே இருக்கிற ஆத்மா ஒண்ணுதான்கறது அத்வைதம்.அந்தக் கொள்கையைப் பரப்பறதுக்காகவே ஆதிசங்கர மகான் ஏற்படுத்தின மடத்தை அலங்கரிக்க வந்த ஆசார்யா, இந்த லீலை மூலமா அதை நேரடியா உணர்த்தினதை நினைச்சு சிலிர்த்துப்போனார்கள் எல்லாரும்.

 

நன்றி-குமுதம் லைஃப்-

தட்டச்சு-வரகூரான் நாராயணன்

எல்லோரும் முக்கியமானவரே

காஞ்சிமடத்தில் மகாசுவாமிகளை தரிசிக்க பக்தர்கள் வரிசையில் நின்றிருந்தனர்.  ஏழு வயது சிறுவன் ஒருவன் அங்கு வந்தான்.  நிறைய பக்தர்கள்  சுவாமிகளை தரிசிக்க வருவதால் அவர் பெரிய பிரமுகர் தான் என்ற எண்ணம் கொண்டவனாக சுவாமிகளின் முன் பவ்யமாக நின்றான்.  என்ன விஷயம் என்று கேட்பது போல் பார்த்தார் சுவாமிகள்.. தயக்கமின்றி எனக்கு உங்களின் கையெழுத்து வேண்டும் என்று நோட்டை நீட்டினான்.

சுவாமிகள் எதிலும் கையெழுத்திடும் வழக்கமில்லை. ஆனாலும் சிரித்தபடி எதற்கு கையெழுத்து கேட்கிறாய் என்றார்.  நான் பிரபலங்களின் கையெழுத்தை சேகரிக்கிறேன். உங்களைப் பலரும் தரிசிக்க வருவதால் நீங்களும் பெரிய பிரமுகர் தானே?  அதனால் தான் கேட்கிறேன் என்றான்.  பக்தர்கள் சிரித்தனர்.  சுவாமிகளும் கலகலவென சிரித்தார்.

மடத்தின் காரியதரிசியைக் கூப்பிட்டு இந்தப் பையனோட நோட்டிலே மடத்து சீல் போட்டு நாராயண  நாராயண என்று எழுதி கையெழுத்திட்டு கொடு என்றார்.  காரியதரிசியும் கையெழுத்திட சிறுவனுக்கு ஓரே சந்தோஷம்.  விடைபெற தயாரானான். கொஞ்சம் பொறு என சுவாமிகள் சொல்ல சிறுவன் நின்றான்.  காரியதரிசியிடம் மடத்து ரிஜிஸ்டரை எடுத்து வரச் சொல்லி எனக்கும் உன்னோட கையெழுத்து வேணும் இந்த ரிஜிஸ்டரில் கையெழுத்திடு என்று சிறுவனிடம் நீட்டினார்.  அவனும் மகிழ்ச்சியுடன் கையெழுத்திட்டு விடைபெற்றான்.  அங்கிருந்த பக்தர்களிடம் அந்த பையன் என்னை முக்கியமானவனாக நினைக்கிறான். அதனால் தான் கையெழுத்து கேட்டான். தானும் முக்கியமானவன் என்ற எண்ணம் அவனுக்கும் வரணும்.  அப்போதுதான் வாழ்க்கையில் முன்னேறுவான்  அதனால் தான் அவனிடமும் கையெழுத்து வாங்கினேன். உலகத்திலுள்ள எல்லோரும் முக்கியமானவர் தான். முக்கியம் இல்லாதவர் என்று யாருமில்லை. என்றார்  அதைக் கேட்ட பக்தர்கள் மெய்சிலிர்த்தனர்.

இது நிறைவான வீடு’

சீனாவில் ஒரு பெரியவர் இருந்தார். அவருக்கு மூன்று மகன்கள். முதல் இரண்டு மகன்களுக்கும் திருமணம் ஆகியிருந்தது. எப்போதும் வீடு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால், மருமகள்கள் தங்கள் தாய்வீட்டுக்குச் சென்றால், விரைவில் திரும்பி வர மாட்டார்கள்.அன்றும் மருமகள்கள் தாய்வீடு செல்ல அனுமதி கேட்டனர்.  பெரியவர், “போய் வாருங்கள். வரும்போது நீங்கள் எனக்கு இரண்டு பொருட்களைக் கொண்டுவர வேண்டும். கொண்டு வராவிட்டால், மீண்டும் உங்கள் அம்மா வீடு செல்ல அனுமதிக்க மாட்டேன்” என்றார்.*

சரிங்க மாமா. என்ன வேணும், சொல்லுங்கள்?” என்றனர் இரு மருமகள்களும்.*  ஒரு காகிதத்தில் கொஞ்சம் காற்றை அடைத்துக் கொண்டு வரவேண்டும்” என்று ஒரு மருமகளிடமும், “காகிதத்தில் கொஞ்சம் தீயை கட்டிக் கொண்டுவர வேண்டும்” என்று இன்னொரு மருமகளிடமும் சொன்னார் பெரியவர்.    இதைக் கேட்டு மருமகள்கள் இருவரும் திகைத்தனர்.   சரி பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என்று கிளம்பிவிட்டனர். தாய் வீட்டில் சந்தோஷமாகச் சில நாட்கள் இருந்தார்கள். வீடு திரும்ப வேண்டிய நாள் வந்ததும்தான் மாமனார் கேட்ட விஷயம் பற்றிய பயம் வந்தது.  இருவரும் கிளம்பினார்கள். வழியெங்கும் கவலையோடு புலம்பிக்கொண்டே நடந்தனர்.

அப்போது எருமை மீது சவாரி செய்துகொண்டு வந்த ஓர் இளம்பெண், உங்களுக்கு என்ன பிரச்சினை என்று கேட்டார்.    இவர்களும் தங்கள் மாமனார் கேட்டதைச் சொன்னார்கள். அந்தப் பெண், இவ்வளவுதானா, கவலைப்படாதீர்கள்” என்று சிரித்தார்.*

முதல் மருமகளைப் பார்த்து, “ஒரு காகிதத்தில் விசிறி செய்து  கொடு. நீ ஒரு சிம்னி விளக்கை ஏற்றி, ஒரு காகிதத்தில் சுற்றி எடுத்துட்டுப் போ” என்றார்.  மருமகள்கள் இருவருக்கும் பிரச்சினை தீர்ந்ததில் மகிழ்ச்சி. அந்தப் பெண்ணுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டுக் கிளம்பினார்கள்.*    மாமனாரிடம் அந்தப் பெண் கூறியபடியே விசிறியையும், சிம்னி விளக்கையும் தந்தார்கள். அவர் ஆச்சரியப்பட்டார். இருவரும் வழியில் சந்தித்த அந்தப் பெண் பற்றிச் சொன்னார்கள்.*

இவ்வளவு புத்திசாலியான பெண்ணை, என் கடைசி மகனுக்கு மணம் முடிக்கப் போகிறேன்” என்றார் பெரியவர்.    அந்தப் பெண்ணைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க ஆட்களை அனுப்பினார். கண்டுபிடித்துச் சொன்னதும், சம்பந்தம் பேசினார். திருமணம் இனிதே நடந்து முடிந்தது. வீட்டில் அனைத்தையும் பொறுப்பாகச் செய்தார் கடைசி மருமகள்.   பெரியவருக்கு மகிழ்ச்சி. நிறைவான வாழ்க்கை வாழ்ந்தார். எனவே தன் வீட்டு வாசலில், ‘இது நிறைவான வீடு’ என்று ஒரு பலகையை மாட்டி வைத்தார்.*

சில காலம் கழித்து அந்த வழியே சென்ற ஒரு துறவி இந்தப் பலகையைப் படித்தார். ‘யார் இது, இவ்வளவு திமிராக எழுதி வைத்தது? இந்த வீட்டினருக்குப்  பாடம் புகட்டி, திமிரை அடக்கப் போகிறேன்’ என்று முடிவு செய்தார்.*   வீட்டில் நுழைந்த அவரை, கடைசி மருமகள்தான்  வரவேற்றார். துறவி, “இது நிறைவான வீடாமே… அப்படியானால் எனக்கு இந்தச் சாலையின் நீளத்துக்கு ஒரு துணியை நெய்து கொடு. இல்லாவிட்டால் சபித்து விடுவேன்” என்றார்.*   கண்டிப்பாக நெய்கிறேன். சாலையின் இரு முனைகளையும் கண்டுபிடித்து, எவ்வளவு நீளம் என்று அளந்து தாங்கள் சொன்னால், அந்த அளவுக்கு நான் துணியை நெய்து கொடுக்கிறேன்” என்றார் மூன்றாவது மருமகள்.   அவர்கள் வீடு இருந்த சாலை எங்கோ வெகு தொலைவில் இருந்த தலைநகரத்திலிருந்து நாட்டின் எல்லைவரை சென்றது. அதன் ஆரம்பமும் முடிவும் யாருக்கும் தெரியாது என்பதால் துறவிக்குப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.* 

சரி, வேண்டாம். கிணற்று நீர் அளவு எண்ணெய் ஆட்டிக் கொண்டுவா” என்றார் துறவி.*  தாங்கள் தயவு செய்து கிணற்றில் எத்தனை ஆழாக்கு நீர் உள்ளது என்று சொன்னால், உடனே அத்தனை ஆழாக்கு எண்ணெயை  ஆட்டித் தந்துவிடுகிறேன்” என்றார் மூன்றாவது மருமகள் பணிவோடு.*  துறவிக்கு என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை. சில நொடிகள் யோசித்தார். இந்தப் புத்திசாலிப் பெண்ணை மடக்குவது எளிதல்ல என்பதை உணர்ந்தார். யோசித்தபடியே, பறந்து வந்த ஒரு புறாவைச் சட்டென்று பிடித்தார்.*  நீ மிகவும் புத்திசாலியாக இருக்கிறாய். இந்தப் புறாவை நான் பறக்க விடப் போகிறேனா, இல்லை கூண்டுக்குள் அடைக்கப் போகிறேனா என்று சொல் பார்ப்போம்” என்றார் துறவி.*  புத்திசாலி மருமகள் துறவியை வணங்கி, நீங்கள் முக்காலமும் அறிந்த ஞானி. வாசலில் நிற்கும் நான் இப்போது உள்ளே செல்லப் போகிறேனா, இல்லை தெருவில் இறங்கப் போகிறேனா என்று சொல்லுங்கள். நானும் உங்கள் கேள்விக்கு விடை தருகிறேன்” என்றார்.*    துறவி அமைதியாக இருந்தார்.  “துறவியான தங்களுக்கே என் கேள்விக்கு விடை தெரியாதபோது, அனைத்தும் அறிந்த ஞானியான தங்களது கேள்விக்கு எனக்கு எப்படி விடை தெரியும்?” என்று கேட்டு மீண்டும் அவரை வணங்கினார் மூன்றாவது மருமகள்.*  நீ சொல்வதும் சரிதான். இந்த வீடு நிறைவான வீடுதான்” என்று சொல்லிவிட்டு, துறவி தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்.*   பொறுமையைவிட மேலான தவமுமில்லை.திருப்தியை விட மேலான இன்பமுமில்லை.இரக்கத்தை விட உயர்ந்த அறமுமில்லை.மன்னித்தலை விட ஆற்றல் மிக்க சக்தி இல்லை

 

இதுதான் புதையல் யோகம்

 

நோயில் வாடிய விவசாயி தன் மகன் முருகனை அழைத்தார்.   நான் சொல்றதைக் கேளப்பா   என் காலத்திர்கு அப்புறமா வயலை யாருக்கும் வித்திடாதே  அங்கே புதையல் வைச்சிருக்கேன்  எந்த மூலையில் இருக்குதுன்னு ஞாபகம் இல்லே. ஒரு இடம் பாக்கி இல்லாம கலப்பையால நல்லா உழுதிடு. புதையல் யோகம் கிடைக்கும்.  என்று சொல்லிவிட்டு உயிர் விட்டார்.  இந்த ரகசியத்தை அவன் அம்மாவிடம் கூட சொல்லவில்லை.

ஒரு வாரம் கழிந்தது.  அப்போது கோடை மழை கொட்டியது.   அந்த நேரத்தில் முருகன் கலப்பையுடன் புதையலைத் தேடி வயலுக்குப் போனான்.  அதைக் கண்ட முருகனின் அம்மா கணவர் இறந்ததும் மகனுக்கு நல்ல புத்தி வந்திருச்சு என எண்ணினாள்.   வயலில் ஒரு மண் கட்டியைக் கூட விட்டு வைக்கவில்லை,  மூலை முடுக்கெல்லாம் ஆழமாக உழுதான்.  புதையல் கிடைத்த பாடில்லை.  அப்பா மீது கோபம் எழுந்தாலும் வெளிப்படுத்தவில்லை.  அடுத்தடுத்த வயல்களில் விவசாயிகல் பயிர் செய்ய ஆரம்பித்தனர்.  உழுதது வீணாகாமல் இருக்க முருகனும் விதைத்தான்.  விதைகள் முளைவிட்டதை கண்டு மகிழ்ந்தான்.  ஆர்வமுடன் பயிர்களைப் பாதுகாத்து நீர் பாய்ச்சினான்.  அறுவடை நாள் நெருங்கியது.  எதிர் பார்த்ததைவிட இரு மடங்கு விளைச்சலோடு நிறைய பணம் வர மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தான்.  உழைப்பின் அருமையைத் தான் புதையல் யோகம் என்று அப்பா சொன்னது அவனுக்குப் புரிந்தது.

ஸர்வம் கிருஷ்ணா அர்ப்பணம்…

பகவான் கிருஷ்ணரை மிகவும் நேசிக்கும் பெண் ஒருவர் ஒரு நாள் துவாரகையில் அவரிடம் சென்று, “உன் விருப்பப்படி நடந்துகொள்வதை தவிர எனக்கு வேறு மகிழ்ச்சி எதுவும் இல்லை கிருஷ்ணா. உனக்கு நான் என்ன செய்யவேண்டும் சொல்?” என்றார்.அடிப்படையில் இவள் மிகவும் ஏழை. தாய் தந்தையர் யாரும் கிடையாது.    கிருஷ்ணர் தன்னிடம் ஏதாவது பக்தி பூர்வமாக கேட்பார் அதை செய்யலாம் என்று கருதித் தான் அவள் கேட்டாள். ஆனால் கேட்டது அந்த மாயாவியிடமாயிற்றே ? அவன் சும்மா விடுவானா?     அந்த பெண்ணிடம் அவள் அதிர்சியடையும் விதம், ஒரு கோணிப்பையை கொடுத்து, “நான் எங்கெல்லாம் செல்கிறேனோ அங்கெல்லாம் இதை தூக்கி கொண்டு வா. அது போதும். நம் கண்களை தவிர வேறு யார் கண்ணிற்கும் இந்த கோணிப்பை தெரியாது!” என்கிறார்.   வேறு எதையோ எதிர்பார்த்த அந்த பெண்ணிற்கு கடும் அதிர்ச்சி. கிருஷ்ணர் இப்படி ஒரு அழுக்கு சாக்கு மூட்டை தருவார் என்று அப்பெண் எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவருடனே தூக்கி கொண்டு நடக்கும் அளவிற்கு அதனுள் அப்படி என்ன தான் இருக்கிறது என்று பார்க்க அந்த பெண்ணிற்கு ஆசை. ஆனால் கட்டுக்களை அவிழ்த்து பார்க்க முடியாதபடி மிகவும் பலமாக அது கட்டப்பட்டிருந்தது.   எனவே தாம் அதற்குள் என்ன இருக்கிறது என்று பார்க்க பகவான் விரும்பவில்லை என்று தெரிந்துகொள்கிறாள் அந்த பெண். திறந்து பார்க்கும் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டு கடவுளின் கட்டளைப்படி அதை தூக்கி சுமந்து அவர் செல்லுமிடங்கள் எல்லாம் செல்கிறாள்.   நேரம் செல்ல செல்ல, ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அவளால் அந்த மூட்டையை தூக்க முடியவில்லை.“கிருஷ்ணா உன் கட்டளையை எதிர்பார்த்து உனக்கு பணி செய்ய வந்தேன். நீ என்னடாவென்றால் சுமக்க முடியாத ஒரு அழுக்கு மூட்டையை என்னிடம் தந்து விட்டாயே… கருணை கடலுக்கு இது அடுக்குமா??” என்று கோபித்துகொள்கிறாள்.

“உன் பலவீனத்தில் என் பலம் அடங்கியிருக்கிறது. கவலைப்படாதே உன் பக்கம் நானிருக்கிறேன். தைரியமாக நான் கூறும் வரை சுமந்துவா” என்கிறார் கிருஷ்ணர்.   மேலும் சில காலம் சென்றது.  சில இடங்களில் அவளால் தூக்க முடியாத போது கிருஷ்ணரும் தானும் தன் பங்கிற்கு ஒரு கை பிடித்து தூக்கி அந்த சுமையை பகிர்ந்து கொண்டார்.  ஒரு நாள் அவர்கள் போய் சேரவேண்டிய இடம் வந்தது.   “போதும் நீ சுமந்தது. அந்த மூட்டையை இறக்கி வை!!” என்று கிருஷ்ணர் கட்டளையிட, அந்த மூட்டையை பகவானின் முன் கீழே வைக்கிறாள் அந்த பெண்.   “மூட்டைக்குள் என்ன இருக்கிறது என்று பார்ப்போமா?” என்று பகவான் புன்முறுவல் செய்தபடி கேட்க, அந்த பெண் அதற்காகவே காத்திருந்த அந்த பெண் “சீக்கிரம் கிருஷ்ணா” என்கிறாள் உரக்க.     கிருஷ்ணர் தனது புல்லாங்குழலை அசைக்க முடிச்சுக்கள் தானே அவிழ்ந்து மூட்டை தானே பிரிந்து கொள்கிறது. முதலில் கண்ணில் தெரிவது வைக்கோல் தான். ஆனால் வைக்கோல்களுக்கிடையே அரிய மாணிக்கங்களும் வைர வைடூரியங்களும், பொற்காசுகளும், தங்க ஆபரணங்களும் குவிந்து கிடந்தன. தேவலோகத்தில் உள்ள கற்பகவிருட்சம் மட்டுமே தரக்கூடிய பொக்கிஷம் அது!!

“இத்தனை காலம் பொறுமையுடன் நீ காத்திருந்தமைக்காக உனக்கு என்னுடைய பரிசு இது. எடுத்துக்கொள்!!”  அந்த பெண்ணுக்கு ஒரு கணம் ஒன்றுமே புரியவில்லை. அதிர்ச்சி இன்ப அதிர்ச்சியாகி கண்களில் நீர் பெருக்கெடுத்து ஓடுகிறது.  “கிருஷ்ணா……. என்னை மன்னித்துவிடு” என்று அவர் காலில் விழுகிறாள்.    “அரும்பெரும் பொக்கிஷத்தை என்னிடம் கொடுத்திருந்தும் கூட அது தெரியாமல் இந்த பாவி இத்தனை காலம் உன்னை தவறாக நினைத்துவிட்டேன். உன்னை சந்தேகிக்காமல் உனது நோக்கத்தை புரிந்துகொண்டு நான் இருந்திருந்தால் இந்த பொக்கிஷத்தின் பாரம் எனக்கு சுமப்பதற்கு இன்பமாய் இருந்திருக்கும். புலம்பியிருக்கவோ புகார் செய்திருக்கவோ மாட்டேனே…” என்று அவள் உருக கிருஷ்ணர் தனக்கே உரிய சிரிப்பை உதிர்க்கிறார்.

*ஒவ்வொரு சுமையும் அதை சுமப்பவர்களுக்கென்றே இறைவனால் மிகவும் கவனமாகவும் அன்புடனும் பிரத்யேகமாக செய்யப்படுகிறது. அவற்றை சுமை என்று நினைத்தால் சுமை. பொக்கிஷம் என்று நினைத்தால் பொக்கிஷம். எதுவாகினும் உங்கள் கைகளில் தான் அது உள்ளது. பார்க்கும் பார்வை தான் வித்தியாசப்படுத்தி காட்டுகிறது*   நம்மால் எதை சுமக்க முடியும் என்று ஆண்டவனுக்கு தெரியும். அந்தஅளவு சுமை மட்டுமே கடவுள் தருவார்   எனவே அவனை நம்புங்கள் முழுமையாக.

.கிருஷ்ணன் வந்தே   ஜெகத் குரு..ஸர்வம் கிருஷ்ணா அர்ப்பணம்…