கடவுளை நினைக்கும் நேரம்

மஹாபாரத போரில் வெற்றி பெற்ற தர்மர் பட்டம் சூட்டிக்கொண்டார்.  பாண்டவர்களின் தாயான குந்திதேவி விடைபெற கிருஷ்ணர் வந்தார்.  குந்தி அவரிடம் எங்களை விட்டுச் செல்கிறாயே இனி உன்னைக் காணும் பாக்கியம் இல்லாமல் போய்விடுமே என வருந்தினாள்.

கவலை வேண்டாம்  விரும்பும் வரம் கொடுக்க தயாராக இருக்கிறேன் என்றார் கிருஷ்ணர்.  அதற்கு குந்தி கிருஷ்ணா தினமும் வாழ்வில் சிறு துன்பமாவது நேரும் வரம் கொடு என்றாள்.  எல்லோரும் இன்பமாக வாழ வேண்டும் என்று தானே கேட்பார்கள்  நீங்கள் மாறாக கேட்கிறீர்களே என்றார் கிருஷ்ணர்.

கிருஷ்ணா இன்பம் வந்தால் கடவுளின் நினைவு வருவதில்லை  துன்பப்படும்போது தான் வருகிறது  உன்னை தினமும் நினைக்கவேண்டும் என்பதான் இப்படி கேட்டேன் என்றாள் குந்தி.

Advertisements

இறைவன் வகுத்த நியதி

அந்த நாட்டு அரசன் தன் மக்கள் நலப் பணிகளைச் செயல்படுத்த மூன்று அதிகாரிகளை நியமித்து, அவர்களுக்கு வானளாவிய அதிகாரங்களையும் கொடுத்தான்.   ஒரு அமைச்சருக்குச் சமமான ஊதியத்தையும் அந்தஸ்தையும் வழங்கினான்.   மக்கள் நலப் பணிகளில் ஊழல் நடப்பதாகப் புகார்கள் குவிந்தன. அதிகாரிகளைக் கூப்பிட்டு விசாரித்தான் மன்னன்.   “”ஐயோ நாங்கள் உத்தமர்கள் மன்னா! மக்களுக்காகவே தியாக வாழ்க்கை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம்” என்று சிந்து பாடினார்கள் அதிகாரிகள்.   “செய்யும் ஊழலை மிகவும் திறமையாகச் செய்திருக்கிறார்கள்.   இந்த மூவருமே ஊழல் பெருச்சாளிகளா அல்லது விதிவிலக்குகள் ஏதாவது இருக்கிறதா என்பதை அறிய வேண்டும்,” என்று நினைத்தான் மன்னன்.  அவர்களை அனுப்பிவிட்டு யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.  இரண்டு நாட்கள் கழித்து அதிகாரிகள் மீண்டும் அழைக்கப்பட்டார்கள்.  “”மக்கள் பணியில் இருக்கும் உங்களுக்கு களப்பயிற்சி தரப் போகிறேன். உங்களிடம் ஒரு பெரிய சாக்கு தரப்படும். அதை எடுத்துக்கொண்டு நம் நாட்டின் எல்லைகளில் உள்ள காட்டுப் பகுதிகளுக்குச் செல்லுங்கள்.  உங்களிடம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும் சாக்குகளை காய், கனி, கிழங்குகளால் நிரப்ப வேண்டும். அப்படி நீங்கள் நிரப்பும் பொருட்களை வைத்துக்கொண்டு ஒரு மனிதன் இரண்டு வாரம் சாப்பிட வேண்டும்.    நீங்கள் கொண்டு வரும் சாக்குகளை நாங்கள் யாரும் பரிசோதிக்க மாட்டோம்.
அதை அப்படியே ஒரு ஏழையிடம் கொடுத்து விடுவோம்.   அவன் அதை உண்டு உங்களை வாழ்த்த வேண்டும்..

இந்தப் பயிற்சி திட்டம் வெற்றி பெற்றால், மக்கள் நலப் பணியாளர்களை இந்தப் பணியில் அமர்த்தி மக்களின் பசி போக்கலாம்.” மறுநாள் மூவரும் வெவ்வேறு காடுகளுக்கு அனுப்பப்பட்டார்கள்.  காடுகளில் காய் கனி கிழங்குகளுக்குப் பஞ்சமில்லைதான். ஆனால், அவற்றை அலைந்து திரிந்து சேகரிக்க வேண்டியிருந்தது.  மேலும் அதை சேகரிக்கும் வரை அதிகாரிகளுக்கும் காட்டில் கிடைக்கும் காய் கனிகள்தான் உணவு.
மூன்று அதிகாரிகளும் அரண்மனை போன்ற வீடுகளில் சொகுசாக வாழ்ந்து பழகியவர்கள்.  அதனால் அவர்களுக்கு அந்த வேலை மிகவும் கடினமாக இருந்தது.  முதல் அதிகாரி நல்ல பொருட்களைச் சேகரித்தார்.   நாம் துன்பப்பட்டாலும் இந்தத் திட்டம் வெற்றி பெற்றால் மக்கள் பசியாறுவார்களே என்ற நினைப்பே அவருக்கு உந்து சக்தியாக இருந்தது.   சாக்குப்பையை நிரப்ப அவருக்கு மூன்று, நான்கு நாட்கள் தேவைப்பட்டது.  ஆனால், உள்ளே இருந்தவை எல்லாம் தரமான பொருட்கள். இரண்டாமவர் கொஞ்சம் குறுக்கு வழியில் யோசித்தார். பையை யாரும் சோதிக்க மாட்டார்கள் என்று மன்னரே சொல்லிவிட்டார்.  சோதித்தாலும் மேலோட்டமாகத்தான் பார்ப்பார்கள். மேலே நல்ல தரமான பொருட்களை வைத்துவிடலாம். கீழே அழுகிய பழங்கள், கொட்டைகள், என்று வைத்துவிட்டால் யாருக்கு என்ன தெரியப் போகிறது? என்று எண்ணி அப்படியே செய்த அந்த நபர், ஒரே நாளில் தன் பணியை முடித்துவிட்டார்.

மூன்றாம் அதிகாரி அந்த அளவிற்குக்கூடச் சிரமப்படவில்லை. பைக்குள் என்ன இருக்கிறது என்பதை யார் பார்க்கப் போகிறார்கள் என்ற நினைப்பில் காய்ந்த இலைகளையும் சருகுகளையும் போட்டு பையை நிரப்பி அரண்மணையில் சேர்த்துவிட்டார். ஒரு நாழிகைப் பொழுதில் வேலையை முடித்துவிட்டுத் தன் மாளிகைக்குச் சென்று சுகமாக உண்டு உறங்கிவிட்டார்.
மன்னன் மூன்று அதிகாரிகளையும் அழைத்தான். அவர்கள் முன்னிலையில் தன் காவலர்களுக்குக் கட்டளையிட்டான்.  “”இந்த மூவரையும் தனித்தனியாகப் பாதாளச் சிறையில் அடையுங்கள்.  அவரவருடைய சாக்குப் பைகளை அவரவரிடம் வைத்துவிடுங்கள்.  சிறைத்தண்டனை இரண்டு வாரங்கள் தொடரும். அந்த இரண்டு வாரங்களில் அவர்களுக்கு வேறு எந்த உணவும் வழங்க வேண்டாம்.  அவர்கள் சேகரித்த காய் கனி கிழங்கு வகைகள்தான் அவர்களுக்கு உணவு.”
மூன்றாம் அதிகாரியால் காய்ந்த இலைகளையும் சருகுகளையும் உண்டு உயிர் வாழ முடியவில்லை. ஐந்தே நாட்களில் அவர் பசி தாங்காமல் மாண்டுவிட்டார்.  இரண்டாமவரோ அழுகிய கனிகளையும் நல்ல கனிகளையும் கலந்து உண்டு எப்படியோ இரண்டு வாரங்கள் உயிர் வாழ்ந்துவிட்டார்.   ஆனால், அவர் உடல்நலம் கெட்டுவிட்டது.   மன்னன் அவரைப் பதவியிலிருந்து நீக்கிவிட்டான்.  முதலாம் அதிகாரி இரண்டு வாரங்களையும் தனிமைச்சிறையில் மகிழ்ச்சியாகக் கழித்துவிட்டு வெளியே வந்தார். தான் சேகரித்த தரமான காய் கனி கிழங்குகளை உண்டு இன்னும் அதிகமான தெளிவுடன் வெளியே வந்தார். மன்னன் அவனுக்குப் பல பரிசுகளைக் கொடுத்து அவனை முதலமைச்சர் ஆக்கிக் கொண்டான்.

இந்தக் கதையில் உள்ள வாழ்வியல் தத்துவத்தை நச்சென்று விளக்குகிறது மகாபாரதத்தில் வரும் ஒரு ஸ்லோகம்.  அதன் உட்பொருள் இதுதான்.ஒரு இடத்தில் ஆயிரம் பசுக்கள் இருக்கின்றன.  தன் தாயைத் தேடி வரும் ஒரு கன்று அந்த ஆயிரம் பசுக்களில் தன் தாயைச் சில நொடிகளில் கண்டுபிடித்து அதனிடம் போய்ச் சேர்ந்துவிடுகிறது. 

அதேபோல், ஒருவன் செய்யும் வினையின் பயனானது அவன் எங்கிருந்தாலும் அவனைக் கண்டுபிடித்து அவனைச் சென்றடைந்துவிடும் நாம் அனைவரும் நன்மை செய்கிறோமா, தீமை செய்கிறோமா என்று இறைவன் கண்காணிப்புக் கேமரா வைத்துக் கொண்டு பார்ப்பதில்லை. நீங்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளுங்கள் என்று நமக்குப் பூரண சுதந்திரத்தைக் கொடுத்துவிட்டான். ஆனால் உங்கள் செயலின் பலனை நீங்கள்தான் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற நியதியையும் அழுத்தமாக வைத்துவிட்டான். 

நீங்கள் உங்கள் பையில் நல்ல பழங்களைப் போடுகிறீர்களா.. இல்லை.. சருகுகளையும் அழுகிய பழங்களையும் போடுகிறீர்களா என்று யாருமே கண்காணிப்பதில்லை..ஆனால் நீங்கள் சேகரித்ததை நீங்கள்தான் சாப்பிட வேண்டும் என்பதை மட்டும் மறந்துவிடாதீர்கள்.

“ஐயோ அக்கிரமம் செய்தவன் நன்றாக இருக்கிறானே’ என்று ஆண்டவன் மேல் நம்பிக்கை இழக்காதீர்கள்.  அக்கிரமம் செய்பவன் இப்போதுதான் காய்ந்த சருகுகளையும் அழுகிய பழங்களையும் தன் பைக்குள் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.

விரைவில் தனிமைச் சிறையில் அவற்றை உண்ண வேண்டிய காலம் வரும்.
அப்போது அவனுக்குப் பசியும் மரணமுமே பரிசாகக் கிடைக்கும்.
இது மனிதன் இயற்றிய சட்டம் இல்லை; இறைவன் வகுத்த நியதி. இதற்கு விதிவிலக்கு இல்லை

அருகில் இருக்கவேண்டியது யார்?

மகாபாரத போரில் கிருஷ்ணரின் உதவி நாடி பாண்டவர்களில் ஒருவரான அர்ஜூனனும் கௌரவர்களின் தலைவன் துரியோதனனும் வந்தனர்.  கிருஷ்ணர் அவர்களிடம்  ஆயுதமின்ரி நான் ஒரு பக்கம் நிற்பேன். இன்னொரு பக்கம் என் படைகள் நிற்கும். எது வேண்டும்? என்பதை அர்ஜூனன் முதலில் தெரிவிக்கலாம் என்றார்.

கிருஷ்ணா  உன் துணை கிடைத்தால் போதும் என்றான் அர்ஜூனன்.  துரியோதனன் அவனிடம் அர்ஜூன் உன் துணையை மட்டும் கேட்டதால்  என் பக்கம் தானே?  என சொல்லி மகிழ்ச்சியுடன் புறப்பட்டான்.   அதன் பின் கிருஷ்ணர் அர்ஜூனா வாய்ப்பு கிடைத்தும் ஆயுதம் இல்லாத என்னை மட்டும் ஏன் விரும்புகிறாய் என்றார்.

கிருஷ்ணா  பரமாத்மாவான உன் துணையின்றி எத்தனை ஆயிரம் படைகள் இருந்து என்ன பயன்? அதனால் நான் உன் துணையைக் கேட்டேன் என்றான். அர்ஜூனன்.  இதன்படியே போரிலும் பாண்டவர்களே வெற்றிபெற்றனர்.

மாங்கா திருடன்

ஒரு மாந்தோப்பு வழியாக அப்பாவும் மகனும் சென்று கொண்டிருந்தனர்.  மகன் அப்பாவின் தோளில் அமர்ந்திருந்தான். அவன் தோட்டக்காரனுக்கு தெரியாமல் இரு மாங்காயை திருடினான். விஷயம் அறிந்த அப்பா  மகனின் திறமையை அறிந்து மகிழ்ந்தான்.  மாங்கா என பட்டப்பெயரில் அழைத்தான்.  சிறுவன் வளர்ந்து வாலிப பருவம் அடைந்தான்.  அவனோடு சேர்ந்து திருட்டு குணமும் வளர்ந்தது. அரண்மனையில் திருடும் அளவிற்கு துணிந்தான்.

ஒரு நாள் ராணியின் விலை உயர்ந்த வைர மாலை காணாமல் போனது.  திருடனைப் பிடிக்க மன்னர் உத்தரவிட்டார்.  காவலர்கள் காட்டில் ஒளிந்திருந்த மாங்காய் திருடனைப் பிடித்து நகையை மீட்டனர். மன்னர் நடத்திய விசாரணையில் மரண தண்டனை விதித்தார்.  அவனை கொலைக் களத்துக்கு கொண்டு சென்ற வேளையில் அந்த்த் திருடனின் பெயரோடு சேர்ந்திருக்கும் மாங்காய் பற்றிய விவரம் கேட்டார் மன்னர்/

மன்னா  சிறுவனாக இருந்தபோது என் அப்பாவின் ஆதரவுடன் மாங்காய் தோட்டக்காரனுக்கு தெரியாமல் திருடினேன்.  அன்று முதல் என் அப்பா மாங்கா என செல்லமாக அழைத்தார்.  இன்று பெரிய திருடனாகி அதற்கு உரிய விலையாக உயிரையே இழக்கப்போகிறேன் என அழுதான்.  அதைக்கேட்ட அனைவரும் பிள்ளைகளை சரியாக வழி நடத்த வேண்டும் என்ற உண்மையை உணர்ந்தனர்.

 

 மரம் தான் சாட்சி

குரு நாதரும் சீடர்களும் யாத்திரை சென்று கொண்டிருந்தனர். வானில் சூரியன் சுட்டெரித்தது.  அதில் ஒரு சீடர் குருவே ………….. கோவில் வழிபாடு செய்யாதவருக்கு இறைவனின் அருள் கிடைக்குமா? அல்லது அன்றாடம் அவரை வழிபடுவருக்கு மட்டும் தானா? எனக் கேட்டார்.  வெயிலின் கடுமை அதிகம் என்பதால் அருகில் தென்பட்ட மர நிழலில் குரு ஒதுங்கினார். அவரை சீடர்களும் பின் தொடர்ந்தனர்.  குரு சந்தேகம் எழுப்பிய சீடரிடம்  நீ எப்போதாவது இந்த மரத்துக்கு தண்ணீர் ஊற்றியதுண்டா? என்றார்.  இல்லை குருவே   ஆனால் இப்போது வெயிலுக்கு ஒதுங்கினாயே  எப்படி ?  குருவே  எனக்கு நிழல் தர மரம் என்ன மறுக்கவா போகிறது?

இந்த மரத்தை படைத்ததே அந்த இறைவன் தான். இந்த ஓரறிவு உயிரே உனக்கு கைமாறு கருதாமல் அனைவருக்கும் நிழலும் கனியும் குளிர்ந்த காற்றும் வழங்கும்போது இறைவனின் பெருங்கருணைக்கு அளவேது?   வழி பட்டாலும்   வழி படாவிட்டாலும் அவருக்கு ஒன்றுதான் உயிர்கள் அனைத்தும் அவரின் பிள்ளைகளே.  தன்னை வழிபடாதவர்களுக்கும் எல்லா நன்மையும் அளிக்கவே செய்கிறார்.  அதற்கு சாட்சியாக இந்த மரம் இருக்கிறது.  தன்னை வெட்ட வருபவனுக்கும் நிழலும் கனியும் கொடுத்து உதவத்தானே செய்கிறது.  சம்மதிப்பது போல மரமும் காற்றில் தலையசைத்தது.  சீடனின் கண்ணுக்கு மரம் கடவுளாகத் தெரிந்தது.

தற்பெருமை வேண்டாம்.

ஒரு துறவியிடம் அரசன்  நான் மக்களுக்கு இலவச விடுதிகள் கட்டியுள்ளேன்.  கோவில்களில் திருப்பணி செய்துள்ளேன்  தினமும் அன்னதானம் செய்கிறேன்  என்று நீட்டிக்கொண்டே போனான்.  துறவி அப்படியா  என்று தலையாட்டிவிட்டு அமைதி காத்தார்.  அரசனுக்கு என்னவோ போலாகிவிட்டது.  அவர் தன்னை பாராட்டுவார் என்றிருந்த அரசனுக்கு ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது.  இருந்தாலும் விடாமல் துறவியே இவ்வளவு சேவை செய்த எனக்கு சொர்க்கம் நிச்சயம்தானே  என்றான்.

இல்லை என்றார் துறவி.   அதிர்ச்சியுடன் ஏன் என்றான் அரசன்.  எதைச் செய்தாலும் நான் தான் செய்தேன் என்ற ஆணவம் கூடாது.   அது புண்ணியத்தை தடுத்து பாவச் சேற்றில் ஒருவனைத் தள்ளிவிடும்  எனவே சொர்க்கம் கிடைக்க வாய்ப்பில்லை. என்றார்.   இதைத்தான் வலது கை கொடுப்பது இடது  கைக்கு தெரியக்கூடாது என்று சொல்கிறார்கள்.

அன்புக்கு இல்லை ஆபத்து

கனித்திரர்  என்ற முனிவரின் புகழ் எங்கும் பரவியதால் அவரது சகோதரர்கள் பொறாமை கொண்டனர். முனிவர் உயிருடன் இருக்கும் வரை தங்களை யாரும் கண்டுகொள்ள மாட்டார்கள் என்பதால் அவரைக் கொல்ல திட்டமிட்டனர்.  கொடிய யாகம் நடத்தினர்  அதிலிருந்து பூதம் ஒன்று கிளம்பியது.

யாகம் நடத்திய தங்களின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவது என் கடமை  கட்டளை இடுங்கள் என பூதம் அவர்களிடம் வேண்டியது.   நீ கனித்திரரை கொண்டு உடனே அவரது மாமிசத்தை புசிக்க வேண்டும் என கட்டளையிட்டனர்.  முனிவரின் இருப்பிடத்திற்கு சென்றது.  தியானத்தில் ஆழ்ந்திருந்த அவரது முகத்தில் அன்பு பிரகாசித்த்து. அந்த நல்லவரைக் கொல்ல மனம் இல்லாமல் பூதம் திரும்பியது.

கொடுக்கப்பட்ட வேலையை செய்யாவிட்டால் கட்டளை இட்டவர்களைக் கொன்று தின்னும் இயல்பு பூதத்திற்கு உண்டு.  அதன்படி யாகசாலைக்கு வந்த பூதம் கனித்திர முனிவர்களின் சகோதரர்களைக் கொன்று தின்றது. இறுதியில் வேள்வித்தீயில் குதித்து மறைந்தது.  வினை விதைத்தவர்கள் வினை அறுத்தார்கள்