தன்னை மறந்தாள் தலைப்பட்டாள் தலைவன் தாளே

அவள் முதலில் அவருடைய *பெயர்* என்ன என்பதை தெரிந்து கொண்டாள். பிறகு அவருடைய   *உருவம்,* தோற்றம், ஆடை, ஆபரணம் போன்ற விபரங்களை அறிந்து கொண்டாள். பிறகு அவர் வாழும் *ஊர்* எது? அந்த ஊருக்கு எப்படி போவது? என்பதை எல்லாம் அறிந்து கொண்டாள். அதன் பிறகு அவர் ஒருவரை *அடைவதை* மட்டுமே தனது வாழ்க்கை*லட்சியமாகக்* கொண்டாள். உற்றார், உறவினர், பெற்றோர், பிறந்த ஊர் என்று *அனைத்தையும் துறந்தாள்.* ஊர் வழக்கங்களுடன் ஒத்துப் போவதை நிறுத்திக் கொண்டாள். தனக்கென ஒரு *தனிப் பாதையை* வகுத்துக் கொண்டாள். தன்னை, தன் உடலை, ஏன், தன் *பெயரையே மறந்தாள்.* *தன்னை மறந்து* அவர் மயமாகவே ஆகி விட்ட அவள் *அவரையே அடைந்தாள்.*

இதனை *அப்பர்* பெருமான் சொல்லும் அழகு பாருங்களேன்.

முன்னம் அவனுடைய நாமம் கேட்டாள் /

மூர்த்தி அவன் இருக்கும் வண்ணம் கேட்டாள் / பின்னை அவனுடைய ஆரூர் கேட்டாள் /

பெம்மான் அவனுக்கே பிச்சி ஆனாள் /

அன்னையையும் அத்தனையும் அன்றே நீத்தாள்/

அகன்றாள் அகலிடத்தார் ஆசாரத்தை /

தன்னை மறந்தாள் தன் நாமம் கெட்டாள் / தலைப்பட்டாள் நங்கை தலைவன் தாளே.

*நாமும் நம்மை மறப்போம். நம் நாமம் கெடுவோம். தலைவன் தாள்* *தலைப்படுவோம். பேரானந்தத்தில் திளைப்போம்.*

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s